Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Κοινωνική διαστρωμάτωση και πολιτικές συμμαχίας: Κάποιες σκέψεις για ένα άρθρο του Θανάση Αλεξίου

Πριν κάποιες μέρες, ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Θανάσης Αλεξίου είχε την καλοσύνη να μου στείλει δύο πολύ ενδιαφέροντα κείμενά του, όπου θίγει ένα σημαντικό για μένα ζήτημα, αυτό της συνάρτησης των πολιτικών κομμάτων της ούτως λεγόμενης αριστεράς και του χαρακτήρα της εκλογικής βάσης τους. Το ένα από αυτά --και το βραχύτερο-- έχει τον τίτλο "Η κοινωνική διαστρωμάτωση της μισθωτής εργασίας και η αριστερά" και δημοσιεύτηκε στο Πριν στις 16/6/2012. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να το εντοπίσω ηλεκτρονικά, οπότε δεν μπορώ να παραθέσω σχετικό σύνδεσμο. Θα παραθέσω όμως τα αποσπάσματα που με ενδιαφέρει να συζητήσω, στα πλαίσια του δημόσιου διαλόγου για το θέμα.

Το κείμενο του Αλεξίου ξεκινά με την διαπίστωση της μετατόπισης του εκλογικού σώματος προς τα αριστερά, με την οποία διαφωνώ κάθετα, τόσο για θεωρητικούς όσο και για εμπειρικούς λόγους. Αλλά αυτή η διαφωνία δεν είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντική στο παρόν κείμενο. Αυτό που με ενδιαφέρει μάλλον είναι η ανάλυση του κοινωνικού και ταξικού χαρακτήρα της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, στην εκλογική επιτυχία του οποίου στηρίζεται κατά βάση το επιχείρημα περί "αριστερής στροφής" της ελληνικής κοινωνίας. Παραθέτω λοιπόν την σχετική ανάλυση αυτού του χαρακτήρα, επισημαίνοντας τα σημαντικά για μένα χωρία με έντονα στοιχεία:
Στις εκλογές της 6ης Μαϊου καταγράφεται μια μαζική μετατόπιση των μεσαίων στρωμάτων που δεν έχουν στη διάθεσή τους ιδιοκτησία (μέσο παραγωγής), αλλά τίτλους σπουδών, επαγγελματική εξειδίκευση και πολιτισμικό κεφάλαιο, αλλά και των μισθωτών του δημόσιου τομέα, προς το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ. Σε ποιο βαθμό αυτή η μετατόπιση συνιστά και αποκατάσταση της σχέσης της μισθωτής εργασίας με την αριστερά; Μπορεί να θεωρηθούν όλοι οι μισθωτοί εργαζόμενοι εργάτες; Μήπως οφείλουμε να λάβουμε υπόψη την εσωτερική διαφοροποίηση της μισθωτής εργασίας που αφορά τόσο το περιεχόμενο της εργασίας, λόγου χάρη αν αυτή έχει αποειδικευτεί και έχει γίνει εκτελεστική (χειρωνακτική), ή αν αυτή είναι διανοητική, σχεδιαστική, ελεγκτική κ.ο.κ. Το 22,5% της εξαρτημένης εργασίας (ΕΕ15:34,5%) στην Ελλάδα ασκεί με βάση τα στοιχεία της EC (2001) εποπτική και διευθυντική εργασία και ανήκει στα μεσαία στρώματα. Στο ποσοστό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται υπάλληλοι γραφείου με σχετικά αναβαθμισμένο περιεχόμενο εργασίας που ανήκουν επίσης στο μεσαίο ή κατώτερο επίπεδο των μεσαίων στρωμάτων. Προέκταση της εργασιακής ανεξαρτησίας και αυτονομίας, -τα στρώματα αυτά αντιλαμβάνονται την εργασία ως δημιουργικότητα και αυτοπραγμάτωση και όχι ως μέσο βιοπορισμού- είναι ένα σύστημα αξιών (μεταϋλιστικές αξίες) που δίνει έμφαση στην αυτονομία, στην ατομική ανέλιξη, στην αισθητική αντίληψη της πραγματικότητας κ.λπ. Σε μεγάλο βαθμό αυτό το σύστημα αξιών αναδεικνύει τους τρόπους ζωής σε πεδίο αυτοπροσδιορισμού και τη σφαίρα κατανάλωσης που συνυφαίνεται μαζί τους σε πρακτικές διάκρισης. Το γεγονός αυτό σχετικοποιεί την ταξικότητα της ψήφου και τη σχέση της με την αριστερά, ενώ φαίνεται να ακυρώνει κατά κάποιο τρόπο τη διάκριση αριστερά-δεξιά. Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα μπορούμε να μιλούμε ακόμη σήμερα για ένα ομοιογενές (ταξικό) σύνολο της αριστεράς;
Οι παρατηρήσεις αυτές επιβεβαιώνουν δικές μου παλαιότερες παρατηρήσεις (βλ. για παράδειγμα εδώ και εδώ, καθώς και τις παρατηρήσεις μου για την ταξική βάση του ΣΥΡΙΖΑ στα σχόλια), κι έτσι περιττεύει να επισημάνω εκ νέου την συμφωνία μου με αυτές. Βρίσκω ιδιαίτερα γόνιμο, παρ' όλα αυτά, τον συσχετισμό αυτής της ταξικής βάσης με συγκεκριμένα ιδεολογήματα που αφορούν τόσο την σχέση με την εργασία όσο και την απορρέουσα σχέση με πολιτικά μοντέλα: για παράδειγμα, τον συσχετισμό της "εργασιακής ανεξαρτησίας και αυτονομίας" (για την οποία όμως θα υπογράμμιζα άμεσα ότι είναι, όταν υπάρχει, εκτελεστική και όχι δομική, αφορά δηλαδή σχετική ανεξαρτησία και αυτονομία στην εκτέλεση της εργασίας και όχι ανεξαρτησία ή αυτονομία από τη μισθωτή σχέση -- ο Αλεξίου σωστά την χαρακτηρίζει "εξαρτημένη εργασία") με τα ιδεολογήματα της "δημιουργικότητας" και της "αυτοπραγμάτωσης", και κατ' επέκταση, με αυτά της "αυτονομίας" και του "αισθητικού." Πράγματι, η παρατήρηση αυτή εξηγεί με ακρίβεια την άμεση σχέση μεταξύ του χαρακτήρα της εργασίας της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και των πολιτικών ιδεολογημάτων που αυτή προκρίνει και πριμοδοτεί ως κεντρικά για την αριστερά: την έμφαση στην καινοτομία και την επινοητικότητα, την έμφαση στην αυτοδιαχείριση και την αυτονομία, την έμφαση στο αισθητικό και στην αισθητική αντίληψη για τα κοινωνικά φαινόμενα. Όλα αυτά είναι εμφανή στο είδος του πολιτικού λόγου που εκπορεύεται από το κόμμα, στο είδος των ιδεολογημάτων που πριμοδοτεί ως κεντρικά, και εξηγούν την ιδιαίτερη θελκτικότητα θεωρητικών υποδειγμάτων όπως αυτά των Χαρντ και Νέγκρι (και της ιδέας της άυλης εργασίας), αυτό του Καστοριάδη (και της αυτονομίας) ή αυτό της σχολής της Φρανκφούρτης (και της αισθητικής κριτικής του πολιτικού), για την εκλογική αυτή βάση.

Και ο Αλεξίου συνεχίζει:
[...] η μετάβαση στη «μεταβιομηχανική κοινωνία» με την συνακόλουθη μείωση της βιομηχανικής εργατικής τάξης και τη διεύρυνση των μεσαίων στρωμάτων διαμόρφωσε νέα κοινωνικά δεδομένα που εγκαλούσαν πρώτα απ’ όλα την αριστερά. Για να εκφράσουν τα νέα κοινωνικά δεδομένα και πρωτίστως μια ανομοιογενή κοινωνική βάση τα μεγάλα σοσιαλδημοκρατικά και ευρωκομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης έδωσαν ιδιαίτερη βαρύτητα σε διαταξικά στοιχεία συγκρότησης του κοινωνικού (ιδιότητα του πολίτη, πολιτισμική ετερότητα κ.ά.) ώστε να προσεταιριστούν το «κοινωνικό κέντρο» («πληθυντική αριστερά», «κεντροαριστερά» κ.ο.κ.). Εγκαταλείποντας την κοινωνική (ταξική) ταυτότητα ως πεδίο αυτοπροσδιορισμού αλλά και μια αντζέντα θεμάτων με ταξικό υπόβαθρο (ανεργία, στέγαση, δημόσια ασφάλεια κ.ά.) αποξενώθηκαν από τα εργατικά και τα λαϊκά στρώματα.
Στο δια ταύτα, δηλαδή σε ό,τι αφορά την διεύρυνση της αποξένωσης των στρωμάτων αυτών από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, συμφωνώ απόλυτα με τον συγγραφέα. Όπως και στην άμεση συνάφεια της προσπάθειας απεύθυνσης στο (αυτοθεωρούμενο) κογκνιταριάτο, όπως είναι γνωστό, με την ευρωκομμουνιστική και σοσιαλδημοκρατική ιδέα της "διαταξικής" συγκρότησης της εργασίας και --συνακόλουθα-- της "διαταξικής συμμαχίας." Η σημασία εδώ των αναλύσεων του Πουλαντζά για το είδος της ανάλυσης πάνω στην οποία βασίστηκε ο ευρωκομμουνισμός είναι κεντρική, και φαντάζομαι ότι και ο συγγραφέας τον Πουλαντζά έχει πρωτίστως κατά νου ως θεωρητικό του "διαταξικού" χαρακτήρα της σύγχρονης μισθωτής εργασίας. Η διαφωνία μου αφορά μάλλον την παραδοχή ότι όλα αυτά πηγάζουν αντικειμενικά από κάποια "μετάβαση στη 'μεταβιομηχανική κοινωνία'", μιας και έχει πολλάκις επισημανθεί ότι σε μια τέτοια διάγνωση εμπλέκεται ήδη ένα υποκειμενικό και ιδεολογικό στοιχείο το οποίο αφορά τις τάσεις των ίδιων των διανοούμενων, και το οποίο συνίσταται στην (μάλλον αυτοναφορική) δραστική υπερτίμηση της σημασίας της άυλης εργασίας έναντι των παραδοσιακότερων μορφών (βλ. για παράδειγμα την εξαιρετική κριτική του ιστολογίου Praxis στις θεωρητικές προκείμενες των αναλύσεων Ζίζεκ, τη μελέτη του Ν. Κυρίτση για την ταξική σύνθεση της εργασίας στην Ελλάδα, ή τις ιο πρόσφατες μελέτες της κολλεκτίβας Sarajevo για το θέμα, στο τρίτο και στο τέταρτο Τετράδιο για εργατική χρήση).

Φτάνουμε όμως τώρα και στο κομβικό σημείο του κειμένου, αυτό που αφορά την δική του πρόταξη της αναγκαιότητας της κοινωνικής συμμαχίας, για την οποία δεν είναι σαφές πώς και γιατί διαφέρει από την σοσιαλδημοκρατική ή ευρωκομμουνιστική αντίληψη περί "διαταξικής συγκρότησης" της μισθωτής εργασίας που αναφέρεται πιο πάνω, προφανώς από κάποια θεωρητική και όχι απλά χρονική ή ιστορική απόσταση. Παραθέτω και πάλι το κείμενο, ενώ με έντονα στοιχεία είναι πάντα οι δικές μου εμφάσεις:
Εντούτοις, και στο βαθμό που αυτή η μετατόπιση συνδυαζόταν με τη σύμπτυξη μιας κοινωνικής συμμαχίας με τα εργατικά και λαϊκά στρώματα, και εδώ έγκεινται οι ιστορικές ευθύνες του ΚΚΕ, αυτή θα συνέβαλλε με το στρατηγικό βάρος της, όχι μόνο στην αποδέσμευση αυτών των στρωμάτων από το κεφάλαιο αλλά και στη διεύρυνση του κοινωνικού βεληνεκούς του εγχειρήματος, θέτοντας στην ημερήσια διάταξη τόσο το ζήτημα ανακατανομής των αγαθών (σφαίρα κυκλοφορίας) όσο και της ποιότητας των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής. Συνεπώς χωρίς συμπαγή κοινωνική βάση και με μια εκλογική βάση που δεν αρθρώνεται οριζόντια και μετατοπίζεται κατά το δοκούν, τα ζητήματα που μπορούν να τεθούν δεν υπερβαίνουν τη σφαίρα κυκλοφορίας των προϊόντων (ανακατανομή), ενώ δεν μπορεί να τεθεί ούτε καν το ζήτημα εξόδου από την Ευρωζώνη, εφόσον τα συμφέροντα της κοινωνίας και της χώρας το επέβαλαν. Βεβαίως η σύμπτυξη αυτής της κοινωνικής συμμαχία προϋποθέτει χρόνο και δουλειά, κάτι που υπερβαίνει τις χρονικές αντοχές των μεσαίων στρωμάτων, που τα «θέλουν όλα εδώ και τώρα». Επομένως οποιαδήποτε «κυβέρνηση της αριστεράς» κινδυνεύει να βρεθεί αποκομμένη από την κοινωνία ενώ μεγάλος είναι και ο κίνδυνος γραφειοκρατικοποίησης των σχέσεων εκπροσώπησης, ακόμη και μετατροπής των νέων κοινωνικών κινημάτων σε κρατικοδίαιτες ΜΚΟ. [...] Από την άλλη η μαζική προσχώρηση των μεσαίων στρωμάτων στο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποδειχτεί Δούρειος Ίππος για την αριστερά, πόσο μάλλον όταν θα λείπουν τα ταξικά κρατήματα που θα προσέφερε μια κοινωνική συμμαχία με τα εργατικά και τα λαϊκά στρώματα. [...] Η εσωτερική διαφοροποίηση της μισθωτής εργασίας, όπως αποτυπώνεται πολιτικά σε όλο το φάσμα της αριστεράς, διαμορφώνει τους όρους σύμπτυξης μιας κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων με τα λαϊκά στρώματα και τους διανοούμενους. Και αυτό γιατί οι ταξικές θέσεις των μεσαίων στρωμάτων της μισθωτής εργασίας είναι κοντά στην ταξική κατάσταση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων. Σε κάθε περίπτωση αυτές δεν είναι συγκρουσιακές.
Ας αρχίσουμε από το τέλος: "Η εσωτερική διαφοροποίηση της μισθωτής εργασίας", γράφει ο Αλεξίου, "διαμορφώνει τους ορους σύμπτυξης μιας κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων με τα λαϊκά στρώματα και τους διανοούμενους." Αναρωτιέμαι πώς διαφοροποιείται αυτό το σχήμα από το σχήμα το οποίο εξέθεσε κριτικά η Ellen Meiksens Wood σε ό,τι αφορά την ευρωκομμουνιστική φάση του Πουλαντζά, και σύμφωνα με το οποίο πρώτα θεμελιώνεται το "σπάσιμο" της εργασίας σε διαφορετικού είδους ταξικά υποσύνολα και μετά θεμελιώνεται η ανάγκη συμμαχίας τους -- μιας συμμαχίας που τόσο στον Πουλαντζά όσο και στον Αλεξίου αναμένεται να οδηγήσει στον μετασχηματισμό των μη εργατικών στρωμάτων της συμμαχίας, στην "αποδέσμευσή τους", λέει ο Αλεξίου, "από το κεφάλαιο." Αξίζει να θυμηθούμε την σχετική ιδεολογική κριτική της Wood. Και πάλι, οι εμφάσεις είναι δικές μου:
Ποιές είναι, λοιπόν, οι πρακτικές συνέπειες των απόψεων του Πουλαντζά για την κοινωνική τάξη; Γιατί είναι τόσο σημαντικό το εάν οι εργαζόμενοι του λευκού κολάρου συμπεριλαμβάνονται από θεωρητική άποψη στην εργατική τάξη ή όχι; Ο ίδιος ο Πουλαντζάς, όπως είδαμε, ισχυρίζεται ότι είναι στρατηγικά σημαντικό να διαχωριστούν από τη «νέα μικροαστική τάξη», προκειμένου να προστατευθεί η ακεραιότητα και η επαναστατική ηγεμονία της εργατικής τάξης. Υπάρχει, όμως, και μία άλλη οπτική γωνία. [...] 
Παρά την κριτική του Πουλαντζά στη θεωρία και τη στρατηγική του ΚΚΓ, η θεωρία του για την κοινωνική τάξη ανήκει στην «προσπάθεια των θεωρητικών του Ευρωκομμουνισμού να υποβιβάσουν τη βαρύτητα του Δυτικού προλεταριάτου σε μειονότητα μέσα στην κοινωνία..».[24] Με μια μονοκονδυλιά το προλεταριάτο υποβαθμίζεται από μια άνετη πλειοψηφία στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες σε μία κουτσουρεμένη ομάδα η οποία πρέπει αναπόφευκτα να τοποθετήσει τις ταξικές συμμαχίες στην κορυφή της ατζέντας της. Ο ίδιος ο ορισμός του Πουλαντζά για την κοινωνική τάξη γενικά και τη «νέα μικροαστική τάξη» ειδικότερα, μετατοπίζει το επίκεντρο της σοσιαλιστικής στρατηγικής από τη δημιουργία μία ενωμένης εργατικής τάξης στην κατασκευή «λαϊκών συμμαχιών» με βάση τις ταξικές διαφορές, ακόμη και με βάση τις διαιρέσεις που επιβάλλει το κεφάλαιο.  
[...] Αυτή η αντίληψη αποδεικνύεται δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία πλευρά, δείχνει ότι οι λαϊκές δυνάμεις πρέπει οι ίδιες να μετασχηματιστούν κατά τη διαδικασία της πάλης. Αυτός είναι ο λόγος, υποστηρίζει ο Πουλαντζάς, που η συμμαχία θα πρέπει να συσταθεί «όχι υπό τη μορφή παραχωρήσεων ―με την αυστηρή έννοια του όρου― της εργατικής τάξης στους συμμάχους της λαμβανομένων ως έχουν, αλλά αντίθετα με τον καθορισμό στόχων που μπορεί να μετασχηματίσουν αυτούς τους συμμάχους κατά την πορεία της αδιάλειπτης πάλης και των σταδίων της, λαμβάνοντας υπόψη τον ειδικό ταξικό προσδιορισμό τους και την ειδική πόλωση που τους επηρεάζει.»[26] [...] Ένα κόμμα της «εργατικής τάξης» δεν μπορεί να κάνει απλώς «παραχωρήσεις» σε στοιχεία που βρίσκονται έξω από το ίδιο, από μια πλεονεκτική θέση η οποία προσδιορίζεται σταθερά από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης· πρέπει στην πραγματικότητα να εκπροσωπεί άλλα ταξικά συμφέροντα – και αυτό σημαίνει τον καθορισμό στόχων που απευθύνονται σ’ αυτά τα άλλα ταξικά συμφέροντα. 
Επιστρέφω στον Αλεξίου, ο οποίος διαπιστώνει ότι σε αυτή τη συμμαχία της εργατικής τάξης και των στρωμάτων που περιγράφηκαν στην αρχή "έγκεινται οι ιστορικές ευθύνες του ΚΚΕ." Ας εξηγήσουμε τι ακριβώς εννοεί ο συγγραφέας. Κατ' αρχάς, όπως επισημαίνει σε άλλο του κείμενο που είχε επίσης την καλοσύνη να μου στείλει, με τίτλο "Κοινωνικά υποκείμενα και μορφές δράσης στην Ελλάδα στη συγκυρία της κρίσης" (περιοδικό Ουτοπία, τευχ. 93, Ιαν.-Φεβ. 2011), εκλαμβάνει το ΚΚΕ (αναντίρρητα, νομίζω) ως κόμμα με σοβαρά ερείσματα στην εργατική τάξη, αλλά και στα αγροτικά και μικροαστικά στρώματα και συνάμα απορφανισμένο από διανοούμενους. Το αντιλαμβάνεται επίσης ως φορέα για τη  "συλλογική μνήμη της ελληνικής εργατικής τάξης που συνδέει το σήμερα με το χθες και προσδίδει συνέχεια στην κοινωνική και πολιτική της ύπαρξη." Επίσης, θεωρεί το ΚΚΕ "κόμμα με συμπαγή κοινωνική βάση", το οποίο "διαθέτει εκείνη την οργανωτική υποδομή" που του επιτρέπει να "κρατήσει μια ισορροπημένη σχέση ανάμεσα στην τακτική και την στρατηγική." 

Βάσει αυτών των διαγνώσεων, που οπωσδήποτε κατατάσσουν τον Αλεξίου στην (καλοδεχούμενη για μας) μειονότητα των σημερινών διανοουμένων της αριστεράς, ο συγγραφέας θεωρεί απαραίτητη την παρουσία του ΚΚΕ σε οποιαδήποτε αριστερή συμμαχία, ως ένα είδους ρυθμιστή που θα πρόσφερε τα απαραίτητα "ταξικά κρατήματα", την "συμπαγή κοινωνική βάση" ώστε να μη διολισθήσει σε διάφορες αστικές και στρατηγικά αντιπαραγωγικές κατευθύνσεις το ταξικό εκείνο κομμάτι που είδαμε ότι φυσιολογικά συνέρρευσε στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλεξίου λοιπόν, σε αντίθεση με την μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών διανοουμένων σήμερα, εντοπίζει στο ΚΚΕ μια ποιοτική διαφορά που το καθιστά απαραίτητο για την πολιτική βιωσιμότητα και προοδευτικότητα των αριστερών συμμαχιών, παρατηρώντας ότι ακόμα και τα στοιχεία για τα οποία κατακρίνεται, όπως ο "δογματισμός" και ο "απομονωτισμός" του, αντανακλούν τις υλικές συνθήκες του κόσμου της εργασίας στον οποίο απευθύνεται, και ο οποίος "κινείται και ζει στο βασίλειο της αναγκαιότητας και μπορεί να κρατηθεί όχι με το άνοιγμα στις μεταϋλιστικές αξίες και στους νεωτεριστικούς τρόπους ζωής, αλλά με αναφορά σε σταθερές βεβαιότητες" ("Κοινωνικά υποκείμενα και μορφές δράσης").

Δεν αρκεί να χαιρετίσουμε την οξυδέρκεια με την οποία ο συγγραφέας κατορθώνει, όπως λίγοι άλλοι σήμερα, να κατανοήσει τη διαφορά του ΚΚΕ από τους επικριτές του με όρους ταξικής απεύθυνσης και υλικών προϋποθέσεων της ζωής των συναφών ταξικών στρωμάτων. Θα πρέπει να επιστρέψουμε στον κόμβο του επιχειρήματός του, που αφορά την αναγκαιότητα της διαταξικής συμμαχίας. Η αναγκαιότητα αυτή μπορεί να στηριχτεί ως ιδεατά επιθυμητή, επιβαλλόμενη από τις πρακτικές συνθήκες, κλπ. Το ζήτημα όμως είναι αν μπορεί να στηριχτεί κοινωνιολογικά ως εφικτή, και δη βάσει των παραδοχών της ίδιας της ανάλυσης του Αλεξίου. Η ανάλυση αυτή όπως είδαμε, διαχωρίζει ξεκάθαρα τόσο την ταξική βάση των δύο κομμάτων, όσο και την ιδεολογική συγκρότηση που επιβάλλει η θέση των μελών αυτής της βάσης στην παραγωγή. Από τη μία φορείς της άυλης εργασίας (διευθυντικής, κυβερνητικής, ιδεοπαραγωγικής), από την άλλη εργάτες, αγρότες και μικροαστοί· από τη μία αυτοπραγμάτωση, αυτονομία, δημιουργικότητα και αισθητική, από την άλλη ο κόσμος της αναγκαιότητας, ο κάματος, η αντίληψη σταθερών νόμων (όπως, για παράδειγμα, ο νόμος της ταξικής πάλης!) ως συγκροτητικών για την κοινωνική ζωή. Σε ό,τι με αφορά, ως εδώ καμία διαφωνία. Αλλά γιατί έχουν κοινά συμφέροντα αυτές οι δύο κοινωνικές τάξεις; Ποια είναι η βάση πάνω στην οποία μπορεί να ισχυρίζεται ο συγγραφέας ότι "οι ταξικές θέσεις των μεσαίων στρωμάτων της μισθωτής εργασίας είναι κοντά στην ταξική κατάσταση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων", ή ότι "σε κάθε περίπτωση αυτές δεν είναι συγκρουσιακές"; Γιατί, συνεπώς, είναι "ιστορική ευθύνη" του ΚΚΕ να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις συμμαχίας τους; Είναι, άραγε, αυτή η συμμαχία εφικτή καν, βάσει οιουδήποτε κομματικού προγράμματος;

Ας πάρουμε ένα υποθετικό παράδειγμα, δύο ανέργων. Ο πρώτος είναι πρώην γραφίστας με εμπειρία στον σχεδιασμό εταιρικών διαφημίσεων, ο δεύτερος πρώην οικοδόμος. Η ανεργία είναι σήμερα το κοινό σημείο εκκίνησής τους. Και προφανώς, μια από τις βασικές και πιεστικές κοινές επιδιώξεις τους είναι μια κοινωνία στην οποία θα μπορούσαν και οι δύο να βρουν δουλειά. Όμως μια τέτοια κοινωνία, όπου ο γραφίστας θα μπορούσε να ξαναγίνει γραφίστας και ο οικοδόμος να ξαναγίνει οικοδόμος, δεν θα ήταν ακριβώς μια κοινωνία προς συμφέρον του οικοδόμου, αν και θα ήταν σίγουρα προς (συγκριτικό) συμφέρον του γραφίστα. Και αυτό γιατί η κατανομή εργασίας ανάμεσα στην νοητική/"άυλη" και την χειρωνακτική/"υλική" είναι ήδη αποτέλεσμα ενός άνισου συστήματος το οποίο είναι γνωστό ως καπιταλισμός. Γιατί λοιπόν πρέπει να συμμαχήσουν δύο άνθρωποι με άνιση κοινωνική θέση που βρίσκονται συγκυριακά στην ίδια μοίρα (ανεργία) για να δημιουργήσουν εκ νέου μια κοινωνία που θα επιβεβαιώνει και θα αναπαράγει την προνομιακή θέση του πρώτου σε βάρος του δεύτερου; 

Ο Αλεξίου γράφει στο παράθεμα που έδωσα πιο πάνω πως μια τέτοια συμμαχία θα επέτρεπε "την αποδέσμευση  αυτών των στρωμάτων [των εργαζομένων στην "διανοητική, σχεδιαστική, ελεγκτική", εν ολίγοις άυλη" εργασία] από το κεφάλαιο." Γιατί; Υπάρχει το παραμικρό στην αντζέντα μιας ενδεχόμενης πολιτικο-κομματικής συμμαχίας αυτών των εργαζομένων με τον εργάτη και τον αγρότη που να εξαναγκάζει την αποδέσμευσή τους από το σύστημα απ' το οποίο αντλούν τόσο την κοινωνική τους θέση όσο και τον ιδεολογικό πυρήνα (ανεξαρτησία, αυτονομία, αυτοπραγμάτωση, κλπ) της αυτοαντίληψής τους; Ποιο ακριβώς συμφέρον θα είχαν αυτά τα στρώματα άλλο από το να εξακολουθήσουν να είναι η "αυτόνομη", "ανεξάρτητη" και "αυτοπραγματούμενη" "διανοητική, σχεδιαστική και ελεγκτική" ελίτ της μισθωτής εργασίας, που φυσικά προϋποθέτει ότι η υπόλοιπη εργασία (η κοινωνική βάση του ΚΚΕ) θα παρέμενε χειρωνακτική, παγιδευμένη στον κόσμο της αναγκαιότητας, χωρίς πρόσβαση στην διανοητική αυτοπραγμάτωση, στην ελεγκτική λειτουργία, κλπ; 

Τι είδους "συμμαχία" θα ήταν αυτή που θα συνέφερε αντικειμενικά μόνο τον ένα από τους συμμάχους, ο οποίος θα χρησιμοποιούσε την οργανωτική δύναμη και μαχητική αποφασιστικότητα του άλλου για να επαναδιαπραγματευτεί με μεγαλύτερη ισχύ την δική του θέση στην κοινωνική αλυσίδα; Aν δεν συμφέρει μόνο τον ένα, πώς ακριβώς θα ενίσχυε τη θέση του δεύτερου; Γιατί το πρόβλημα παραμένει το αρχαίο εκείνο πρόβλημα που επεσήμανε ο Μαρξ: μόνο αυτός για τον οποίο η "φυσιολογική" κατανομή εργασίας είναι ήδη άδικη έχει συμφέρον στην "αποδέσμευση από το κεφάλαιο", γιατί χωρίς αυτή την αποδέσμευση θα παραμείνει απλώς αυτό που ήταν πάντα. Για τον άλλο, ο οποίος στην περίοδο πριν την κρίση μπορούσε ήδη να αντλήσει την ικανοποίηση πως η εργασία του είναι "αυτόνομη", "ανεξάρτητη", "δημιουργική" ή "αισθητικά ικανοποιητική", ποιος είναι ο λόγος να αποδεσμευτεί ποτέ από αυτό που ήδη του χάριζε αυτή την ικανοποίηση, οσοδήποτε "ιδεολογικός" και αν ήταν ο χαρακτήρας της; Και τελικά, πώς και γιατί διαφέρει η αντίληψη Αλεξίου για τις ιστορικές ευθύνες του ΚΚΕ από αυτή του Πουλαντζά για το κόμμα της εργατικής τάξης που "αναγκαστικά" πρέπει να εκπροσωπήσει, όπως παρατηρεί η Wood, άλλα συμφέροντα από αυτά της τάξης που δημιουργήθηκε για να εκπροσωπεί;

Νομίζω ότι πρόκειται για ερωτήματα που ζητούν επιστημονικά ρητές και ξεκάθαρες απαντήσεις. Και ότι το "ευκταίο" δεν είναι με κανένα τρόπο ούτε δεδομένο ούτε αδιαμφισβήτητο χωρίς να έχει ξεκαθαριστεί για ποιον τελικά είναι ευκταίο.

74 σχόλια:

  1. Το κλειδί είναι η «αποδέσμευση» που αναλύεται σε: «ανακατανομή των αγαθών (σφαίρα κυκλοφορίας)»=αναδιανομή {υποθέτω, εδώ περιλαμβάνεται η παιδεία, πρόνοια, υπηρεσίες υγείας, κ.λπ.} και σε [βελτίωση] της ποιότητας των κοινωνικών σχέσεων παραγωγής (ωράρια, εργασιακή «δημοκρατία» κ.ο.κ.).

    Πρόκειται για υποθέσεις. Ωστόσο, πιστεύω ότι το «όραμα» είναι μια οικονομία πλανητικών διαδικτυομένων εργασιακών χωριών υπό το «ευμενές βλέμμα»[*] των επιχειρήσεων τού CAC-40 (γαλλιστί· ελληνικά, μονοπωλίων) που θα συνδέονται με υπεργολαβίες με τα εν λόγω δημοκρατικά «χωριά».

    Βέβαια, όταν προσπαθώ να ψυχανεμιστώ τα κρυφά όνειρα των αριστερών, ομολογώ ότι συνήθως σφάλλω οικτρά.

    [*] Η δύναμη του «αριστερού» λόγου ως γνωστό εξημερώνει και τα αγρίμια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα Αντώνη η διαφωνία μου είναι σε πιο θεμελιακό ζήτημα: πως εντάσσονται στα μεσαία στρώματα έτσι αψήφιστα, στρώματα που όπως ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχτηκε ότι στερούνται ιδιοκτησίας σε μέσα παραγωγής.

    Ο Λένιν είχε καθορίσει ως 1ο κριτήριο για έναν επιστημονικό διαχωρισμό των τάξεων ακριβώς αυτό, με 2ο την θέση στον καταμερισμό της εργασίας (εκτελεστική-επιτελική).

    Ο Αλεξίου ξεπερνά στα γρήγορα αυτό το τόσο βασικό στοιχείο για την συγκρότηση της ταξικής συνείδησης: η υλική ύπαρξη των 'λευκών κολάρων' είναι καταρχήν πλήρως εξαρτημένη από το κεφάλαιο, όπως ακριβώς και του βιομηχανικού προλεταριάτου.

    Δεύτερον, διακρίνω μια πολύ μεγάλη ευκολία να υπερτονιστεί το στοιχείο της επιτελικότητας σε όσους ασκούν διανοητική εργασία. Κατά τη γνώμη μου μια τέτοια ταύτιση της διανοητικής εργασίας με την επιτελική αντανακλά παλιότερες φάσεις της καπιταλιστικής παραγωγής, όταν η επιστημονική γνώση ήταν το αποκλειστικό προνόμιο του επιστήμονα, και άρα η παραγωγή μπορούσε να συνυφανθεί με την επιστήμη μόνο μέσω αυτού. Σήμερα όμως δεν ειναι αυτή η κατάσταση: τα σύγχρονα μέσα εργασίας είναι ικανά να 'αποκρυσταλλώνουν' επιστημονικές γνώσεις και μεθόδους όπως ακριβώς τα παραδοσιακά μηχανικά μέσα εργασίας αποκρυσταλλώνουν τις δεξιότητες αυτού που προ-καπιταλιστικά ήταν ο ελεύθερος ειδικευμένος μάστορας-τεχνίτης (artisan-free mason). Όπως το επίπεδο του πρώην ανεξάρτητου εργάτη ισοπεδώθηκε από τις μηχανές, ανάλογη πίεση προς τα κάτω δημιουργεί η επιστημονική επανάσταση στον μισθωτό επιστήμονα, ο οποίος θα επιτελεί ολοένα και περισσότερο αυτοματοποιημένη εργασία.

    Τρίτον, οι διαχωρισμοί λευκών-μπλε κολάρων στη βάση της αίσθησης δημιουργικότητας ή αντίστροφα στην ανάγκη βιοπορισμού μου φαίνονται εξαιρετικά παρακινδυνευμένοι. Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο ένας άνθρωπος που χτίζει σπίτια ή φτιάχνει καράβια να αισθάνεται λιγότερο δημιουργικός από έναν γραφίστα (που η κοινωνία στην τελική μπορεί να επιβιώσει και χωρίς τις υπηρεσίες του). Και για ποιό λόγο ένας μισθωτός της διανοητικής εργασίας είναι απαλλαγμένος από βιοποριστικά άγχη. Να υπενθυμίσω σε αυτό το σημείο ότι στην Ελλάδα σήμερα ο μισθός ενός ασκούμενου-νέου δικηγόρου ισούται, στην καλύτερη περίπτωση, με αυτόν ενός ανειδίκευτου εργάτη οικοδομής, και καλύτερα να μην τον συγκρίνουμε με αυτόν του ειδικευμένου τεχνίτη.

    Αυτά για αρχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Εμένα Αντώνη η διαφωνία μου είναι σε πιο θεμελιακό ζήτημα: πως εντάσσονται στα μεσαία στρώματα έτσι αψήφιστα, στρώματα που όπως ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχτηκε ότι στερούνται ιδιοκτησίας σε μέσα παραγωγής."

      Το ίδιο πράγμα λέμε: ""Η εσωτερική διαφοροποίηση της μισθωτής εργασίας", γράφει ο Αλεξίου, "διαμορφώνει τους ορους σύμπτυξης μιας κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων με τα λαϊκά στρώματα και τους διανοούμενους." Αναρωτιέμαι πώς διαφοροποιείται αυτό το σχήμα από το σχήμα το οποίο εξέθεσε κριτικά η Ellen Meiksens Wood στην ευρωκομμουνιστική φάση του Πουλαντζά, και σύμφωνα με το οποίο πρώτα θεμελιώνεται το "σπάσιμο" της εργασίας σε διαφορετικού είδους ταξικά υποσύνολα και μετά θεμελιώνεται η ανάγκη συμμαχίας τους."

      Ακριβώς όπως ήδη είχε παρατηρήσει η Wood για τον Πουλαντζά λοιπόν, ΠΡΩΤΑ υπερτονίζεται η θέση στον καταμερισμό εργασίας και αγνοείται η σχέση εξάρτησης από τον μισθό (γράφω: "για παράδειγμα, τον συσχετισμό της "εργασιακής ανεξαρτησίας και αυτονομίας" (για την οποία όμως θα πρόσθετα άμεσα ότι είναι, όταν υπάρχει, εκτελεστική και όχι δομική, αφορά δηλαδή σχετική ανεξαρτησία και αυτονομία στην εκτέλεση της εργασίας και όχι ανεξαρτησία ή αυτονομία από τη μισθωτή σχέση) ") ΚΑΙ ΜΕΤΑ, ΑΦΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ ΔΥΟ ΔΙΑΚΡΙΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΥΠΟΣΥΝΟΛΑ, προτείνεται η ανάγκη συμμαχίας τους, με όρους όμως που να προϋποθέτουν την εκπροσώπηση του πρώτου υποσυνόλου (white collar) από το κόμμα του δεύτερου. Με απλά λόγια, "κατασκευάζεται" εξ αρχής ένα "πρόβλημα" που να προκρίνει μία συγκεκριμένη "λύση", η οποία ανταποκρίνεται στους όρους που χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστεί το πρόβλημα in the first place.

      Όμως κανείς δεν λέει ότι η διανοητική εργασία ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΜΗ. Αυτό το λέει η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, και αυτό επεσήμανα.

      Διαγραφή
    2. «τα σύγχρονα μέσα εργασίας είναι ικανά να 'αποκρυσταλλώνουν' επιστημονικές γνώσεις και μεθόδους»--> πατέντες και τα commons. Δεν σαν ειδοποίησαν ακόμη ότι ο «εμμενής κομμουνισμός» είναι προ των πυλών και θα επιτευχθεί με πρωτοβουλία των «εργατών» υψηλής προστιθέμενης αξίας μέσω του «εκδημοκρατισμού» της διαχείρισης των δικαιωμάτων πνευματικής «ιδιοκτησίας» [«δημόσιοι χώροι: twitter/diaspora/facebook», ένα λάπτοπ για κάθε παιδάκι, «προγραμμάτισε κι εσύ μπορείς», η ΕΥΠ στην υπηρεσία τού λαού: οι 50.000 υπό παρακολούθηση να γίνουν 10εκ· Φάε κόσμε πολύχρωμες πατέντες· ιατρικές διαγνώσεις με τηλεδιασκέψεις· όλη η Ελλάδα μια Σίλικον Βάλει]. Να μη αρχίσω τώρα.

      Διαγραφή
    3. Κάτι είχε πάρει τ' αυτί μου αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι η επανάσταση των εργατών 'υψηλής προστιθέμενης αξίας' και ο 'εμμενής κομμουνισμός' (τι είναι πάλι τούτο???) είναι προ των πυλών. Είδες τα creative commons τι σου κάνουν?

      Διαγραφή
    4. ο 'εμμενής κομμουνισμός' (τι είναι πάλι τούτο???) =Χαρντ και Νέγκρι, Αυτοκρατορία, κλπ. Ο κομμουνισμός είναι ΗΔΗ εδώ, rejoice, rejoice, όχι στον Χέγκελ και την αρνητικότητα, καθαρή κατάφαση, ντελεζοεμμένεια.

      Διαγραφή
    5. Ε, άμα είναι ήδη εδώ ας μην χωλοσκάμε, κλείσε και το μπλογκ, πάμε και σε καμιά παραλία να την αράξουμε κιόλας, να χαρούμε και τον κομμουνισμό ρε παιδί μου.

      Διαγραφή
    6. Και τι ακριβώς νομίζεις ότι κάνει η "αριστερά" τόσα χρόνια; Μόνο κάτι ξεροκέφαλοι αρνητικοί εγελιανοί δεν βλέπουν τον κομμουνισμό ολόγυρά τους, να πραγματώνεται διαρκώς, εμμενώς και αναπόφευκτα, επειδή η άυλη εργασία δημιουγεί commons.

      Διαγραφή
  3. Η "σταθερή" κοινωνική βάση του Σύριζα είναι όντως αυτή που περιγράφεται στο κείμενο που κάνεις κριτική. Ωστόσο το 27% δεν μπορούμε να το πούμε εύκολα κοινωνική βάση. Η ψήφος στο σύριζα στις τελευταίες εκλογές θα αποτελέσει το ελαφρυντικό της κακής συνείδησης στο μέλλον. Κάνουν το λάθος εκεί να νομίζουν ότι μέσα στο πασόκ κατάφερε να επιβιώσει ένας κάποιος μετριοπαθείς προοδευτισμός, τον οποίο και νομίζουν ότι κέρδισαν με το μέρος τους.

    Πολύ καλή η κριτική σου. Μπορεί μια συμμαχία μεταξύ της εργατικής τάξης και της νέας "μεσαίας τάξης" να μπορεί να γίνει ριζοσπαστική αν πραγματωθεί με τους όρους της πρώτης (και δεν εννοώ με τους όρους που θα θέσει κάποιο κόμμα), αλλά ούτε και εγώ το βρίσκω ρεαλιστικό. Οπότε ορθά νομίζω κρίνεται ως αυταπάτη.

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. νομίζω ότι ο διαχωρισμός που κάνεις ή υπονοείς μεταξύ πτυχιούχων ή μη πτυχιούχων, χειρωνακτικής και διανοητικής εργασίας ως αντίστοιχο σε λαικά και μεσαία στρώματα αρκετά προβληματική. για να στήσεις το επιχειρήμα των διαφορετικών ή ακομα και ανταγωνιστικών συμφερόντων μεταξύ της εκλογικής βάσης του ΚΚΕ και της υπόλοιπης αριστεράς με ή χωρίς εισαγωγικά λόγω παρασιτισμού της δέυτερης πάνω στην πρώτη υιοθετείς την θεωρητική/ιδεολογική θέση (περί ανεξάρτητης, δημιουργικής και αισθητικά ικανοποιητικής εργασίας) που στην ουσία κριτικάρεις και απορρίπτεις.

    με καθαρά εμπειρικά όρους, ένας οικοδόμος, ακόμα και ένας εργάτης οικοδομών πχ αμοίβεται περισσότερο από τον μέσο γραφίστα. η υποτίμηση της πανεπιστημιακής μόρφωσης ως εξαργυρώσιμη εργασιακά ιδιότητα από την μια και η ρουτινοποίηση και η σχεδόν τευλορική μορφή που έχουν σήμερα πολλές "διανοητικές" εργασίες δεν επιτρέπει εύκολες αναγωγές, που όταν δεν σχετικοποιούνται και συγκεκριμενοποιούνται παραμένουν αυθαίρετες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον δεν κατανόησες ότι ο διαχωρισμός γίνεται από τον συγγραφέα του κειμένου που συζητείται και υιοθετείται από εμένα για να αναδειχθούν τα προβλήματα στα οποία οδηγεί (την αντίφαση της παραδοχής του διαχωρισμού με την προτεινόμενη πολιτική μιας συμμαχίας που είναι αδύνατο να εξηγηθεί γιατί συμφέρει την χειρωνακτική εργασία).

      Βλέπε και πιο πάνω σχόλιο προς Μολότωφ, όπου επαναλαμβάνω αυτό που το κείμενο ήδη λέει σχετικά με την κατασκευή προβλήματος με συγκεκριμένους όρους που οδηγεί σε συγκεκριμένη λύση (η οποία όμως δεν φαίνεται γιατί είναι "λύση" για την εργατική τάξη).

      Διαγραφή
    2. "με καθαρά εμπειρικά όρους, ένας οικοδόμος, ακόμα και ένας εργάτης οικοδομών πχ αμοίβεται περισσότερο από τον μέσο γραφίστα. η υποτίμηση της πανεπιστημιακής μόρφωσης ως εξαργυρώσιμη εργασιακά ιδιότητα από την μια και η ρουτινοποίηση και η σχεδόν τευλορική μορφή που έχουν σήμερα πολλές "διανοητικές" εργασίες δεν επιτρέπει εύκολες αναγωγές, που όταν δεν σχετικοποιούνται και συγκεκριμενοποιούνται παραμένουν αυθαίρετες."

      Η θέση στην παραγωγή δεν είναι αναγώγιμη στον μισθό. Υπάρχουν δεκάδες στοιχεία εκτός του μισθού που κατασκευάζουν θέσεις στην παραγωγή, από τον βαθμό επικινδυνότητας της εργασίας ως το για πόσα χρόνια είναι βιολογικά εφικτό να την κάνεις, και από το τι κοινωνικά προνόμια έχει μέχρι το πόσο σταθερή είναι.

      Ολόκλητη η παράδοση κατασκευής "ενδιάμεσων τάξεων" από τον Burnham και το Managerial Revolution ως τον Πουλαντζά στηρίζεται στην χρησιμοποίηση κριτηρίων κάθε είδους για να περάσει σε δεύτερη μοίρα το ζήτημα της ιδιοκτησίας ή μη των μέσων παραγωγής που είναι το θεμελιακό από μαρξιστική σκοπιά.

      Διαγραφή
  5. ίσως. όμως εσένα ποια είναι η θέση σου για την ταξική θέση και τα συμφέροντα αυτών των "μεσαίων στρωμάτων", των άνεργων και μισθωτών πτυχιούχων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η δική μου θέση είναι φυσικά πως αυτά τα στρώματα έχουν αντικειμενικό συμφέρον στο να δώσουν έμφαση στην αντικειμενική τους εξάρτηση από την μισθωτή εργασία, να κατανοήσουν ότι αυτή η εξάρτηση έχει συνέπειες που εξαλείφουν κάθε ψευδαίσθηση αυτονομίας, αισθητικής πληρότητας, αυτοπραγμάτωσης και τα τοιαύτα, ότι η ζωή τους υπάγεται επίσης στη σφαίρα της αναγκαιότητας, και συνεπώς να αρχίσουν να συμπεριφέρονται, να σκέπτονται και να πολιτικοποιούνται ως εργάτες και όχι ως κάποιου είδους αδικημένη πλην προνομιούχο τάξη την οποία θα αποκαταστήσουν στο άυλο συννεφάκι της οι χαρντονεγκρισμοί και οι καστοριαδισμοί.

      Διαγραφή
  6. σαφέστατα δεν είναι αναγώγιμη στο μισθό. και σαφέστατα η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής είναι η θεμελιακή. η συνέπεια αυτής της θέσης είναι ότι οι μισθωτοί και άνεργοι χωρίς πρόσβαση στα μέσα παραγωγής, άρα η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας αποτελούν την εργατική τάξη.
    αυτό που δεν κατανοώ είναι η έμφαση που δίνεις ρητά ή υπόρρητα στην χειρωνακτική πτυχή της εργασίας και προηγούμενες σου αναφορές σε μικροαστικές πλειοψηφίες κλπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "αυτό που δεν κατανοώ είναι η έμφαση που δίνεις ρητά ή υπόρρητα στην χειρωνακτική πτυχή της εργασίας και προηγούμενες σου αναφορές σε μικροαστικές πλειοψηφίες κλπ"

      Γιατί οι διανοούμενοι προκρίνουν συστηματικά μοντέλα τα οποία στην χειρότερη αγνοούν την ύπαρξη εργατικής τάξης (βλ. Ζίζεκ) και στην καλύτερη την προορίζουν για "τσιμεντοποιητή" των διεκδικήσεων ενός κογκνιταριάτου το οποίο αναμένεται αφηρημένα να "μετασχηματιστεί" χωρίς ποτέ να γίνεται συγκεκριμένο το πώς;

      Με ποια τάξη συμμαχούν τέτοιου είδους μοντέλα, για τα οποία η εργατική τάξη είτε είναι ασήμαντη ιστορικά είτε απλώς επικουρικού χαρακτήρα;

      Εγώ λέω: Επειδή οι διανοούμενοι που προκρίνουν αυτά τα μοντέλα έχουν ΗΔΗ συμμαχήσει με την αστική τάξη. Για αυτό και οι ρητές και υπόρρητες εμφάσεις μου.

      Διαγραφή
  7. @Αντώνης

    Αφού αρνείσαι το σπάσιμο της εργατικής τάξης σε μπλε και λευκά κολάρα και την κατάταξη των τελευταίων στα μικροαστικά στρώματα, όπως υποστηρίζει ο Αλεξίου, ακολουθώντας τον Πουλαντζά, τότε πως φτάνεις στο συμπέρασμα πως η κοινωνική βάση και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτά τα μικροαστικά στρώματα; Μήπως κάνεις απλά λήψη του ζητουμένου; αποδίδεις δηλαδή κάποια πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά στο ΣΥΡΙΖΑ (έμφαση στην αυτονομία, δημιουργικότητα, αυτοπραγμάτωση, αισθητική αντίληψη του πολιτικού κλπ) τα οποία τα ανάγεις σε μία υποτιθέμενη κοινωνική και εκλογική βάση που χαρακτηρίζεται από αυτά τα στοιχεία εξαιτίας της θέσης που καταλαμβάνει στην παραγωγή; Από τη μία λοιπόν δεν δέχεσαι την κατάτμηση των μισθωτών στρωμάτων σε εργατική τάξη και μικροαστούς, με τον κύριο όγκο των μισθωτών να είναι πλέον μικροαστοί (λευκά κολάρα), από την άλλη αποδίδεις το 27% του ΣΥΡΙΖΑ (με πρωτιά στους μισθωτούς του ιδιωτικού, δημοσίου τομέα, στους ανέργους και στις λαϊκές αστικές και περιαστικές περιοχές) στα "αυτόνομα -επιτελικά" στρώματα της μισθωτής εργασίας. Αν είναι έτσι τότε η πραγματική εργατική τάξη κατ' εσένα περιορίζεται σε ένα κλάσμα του 4,5% του ΚΚΕ (κλάσμα διότι ψηφίστηκε και από αγρότες - μικροαστούς) κάτι το οποίο θα ήταν παράλογο.

    Στην πραγματικότητα ο κύριος όγκος της εργατικής τάξης στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά (τόσο της παραδοσιακής όσο και της διανοητικής - υπαλληλικής) εκφράζονταν κατά κύριο λόγο από το ΠΑΣΟΚ και όχι από το ΚΚΕ. Αυτό είναι μία εμπράγματη διάψευση της θέσης πως τα πολιτικά, οργανωτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά πηγάζουν και απηχούν τις συνθήκες ύπαρξης της εργατικής τάξης. Η θέση αυτή δεν είναι παρά μία ακόμη λήψη του ζητουμένου, προβάλλει και δικαιολογεί τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ΚΚΕ στην κοινωνική του βάση (ένα μέρος της μάλιστα) υιοθετώντας μία εντελώς αναγωγιστική αντίληψη της τάξης και των πολιτικών της εκφράσεων. Αν η ταξική θέση των ψηφοφόρων ενός κόμματος του αποδίδει και τα πολιτικά, οργανωτικά και ιδεολογικά του χαρακτηριστικά, τότε το ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2009 ήταν το κατεξοχήν εργατικό κόμμα και τα χαρακτηριστικά του δεν ήταν παρά τα χαρακτηριστικά της εργατικής τάξης.

    Τέτοια και πολλά άλλα προβλήματα εμφανίζει μία πολιτική ανάλυση εστιασμένη σε ένα απόλυτο οικονομικό ντετερμινισμό, που δεν παίρνει υπόψιν την επίδραση της πολιτικής και ιδεολογικής βαθμίδας στη συγκρότηση και την έκφραση των τάξεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αφού αρνείσαι το σπάσιμο της εργατικής τάξης σε μπλε και λευκά κολάρα και την κατάταξη των τελευταίων στα μικροαστικά στρώματα, όπως υποστηρίζει ο Αλεξίου, ακολουθώντας τον Πουλαντζά, τότε πως φτάνεις στο συμπέρασμα πως η κοινωνική βάση και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακριβώς αυτά τα μικροαστικά στρώματα; "

      Όλοι γνωρίζουμε πως η αντικειμενική ταξική θέση και η υποκειμενική της αντίληψη είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΣΥΜΦΩΝΩ πως οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι στρώματα με τάση να αντιλαμβάνονται την εργασία τους ως "αυτόνομη", "δημιουργική", "ανεξάρτητη", "φορτισμένη με αισθητικό νόημα" και συνεπώς στρώματα που προκρίνουν τα αντίστοιχα πολιτικά ιδεολογήματα.

      Εξίσου προφανέστατα αμφισβητώ το ότι η αντικειμενική τους θέση είναι "αυτόνομη", "ανεξάρτητη" και συνυφασμένη με τη "δημιουργικότητα" με τρόπους που τα καθιστούν κάτι άλλο από μισθωτή και εξαρτημένη εργασία.

      Κατά συνέπεια, δεν βλέπω πουθενά τον λόγο για τον οποίο το ΚΚΕ πρέπει να βοηθήσει τα στρώματα αυτά να "ζήσουν τον μύθο τους" αντί τα στρώματα αυτά να κάνουν την κριτική τους στους τρόπους ιδεολογικής τους αυτοσυγκρότησης και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την ταξική τους θέση και κατ' επέκταση τις πολιτικές τους επιλογές στη συγκυρία.

      Διαγραφή
    2. δεν βλέπω πουθενά τον λόγο για τον οποίο το ΚΚΕ πρέπει να βοηθήσει τα στρώματα αυτά να "ζήσουν τον μύθο τους"*

      * μετατρέποντας την ενσυνείδητη και οργανωμένη εργατική τάξη σε δεκανίκι τους με εξόχως ασαφή αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την ανατροπή του τρόπου παραγωγής.

      Διαγραφή
    3. Εξόχως ασαφή αποτελέσματα βέβαια όχι πάντα. Το Enosy ανέβασε ένα εξαιρετικά ειλικρινές για τις προτεραιότητες των ταξικών συμφερόντων που προάγει άρθρο, το οποίο ξεκινά νέτα-σκέτα:

      "Η Αριστερά ήδη βρίσκεται μπροστά σε ένα τοπίο που εντείνεται η ταξική πάλη και οξύνονται οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις. Αναμένονται πολλές εξεγέρσεις και ταραχές, όμως δεν πρόκειται να συμβεί καμία “σοσιαλιστική επανάσταση”, απ' αυτές που γνωρίσαμε τον προηγούμενο αιώνα. Το δίλημμα ανάμεσα στην “επανάσταση” και την “μεταρρύθμιση” στερείται σήμερα πολιτικού περιεχομένου και λειτουργεί μόνον με όρους ιδεολογικούς για να αναπαράγει διαχωριστικές γραμμές στο εσωτερικό της Αριστεράς."
      http://enosy.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8139.html

      Το δίλημμα "επανάσταση-μεταρρύθμιση" στερείται νοήματος γιατί η "επανάσταση" έχει εξαφανιστεί ολοκληρωτικά στην "μεταρρύθμιση" για μας. Καμία επανάσταση δεν πρόκειται να γίνει, διότι δεν μας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

      Απλά και σταράτα πράγματα. Αυτό είναι το ζητούμενο από το ΚΚΕ. Να το πάρει απόφαση ότι το μόνο μέλλον για την εργατική τάξη είναι να βοηθήσει όσους έχουν τη φιλοδοξία να αναδιαπραγματευτούν με το κεφάλαιο να το κάνουν. Το κεφάλαιο δεν ξέρω αν το ρώτησαν αν αναδιαπραγματεύεται και με ποιους, βέβαια.

      Διαγραφή
    4. "Όλοι γνωρίζουμε πως η αντικειμενική ταξική θέση και η υποκειμενική της αντίληψη είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΣΥΜΦΩΝΩ πως οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ είναι στρώματα με τάση να αντιλαμβάνονται την εργασία τους ως "αυτόνομη", "δημιουργική", "ανεξάρτητη", "φορτισμένη με αισθητικό νόημα" και συνεπώς στρώματα που προκρίνουν τα αντίστοιχα πολιτικά ιδεολογήματα."

      Άρα δέχεσαι πως οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν στην εργατική τάξη απλά δεν έχουν "υποκειμενική" αντίληψη αυτού του γεγονότος. Από που προέρχεται αυτή η έλλειψη υποκειμενικής αντίληψης από τη στιγμή που δεν απορρέει από τη θέση τους στην παραγωγική διαδικασία; είναι αποτέλεσμα κάποιας ψευδούς συνείδησης; και ποια είναι η "σωστή" υποκειμενική αντίληψη της ταξικότητας, αυτή μήπως που ενσαρκώνει το ΚΚΕ; από πού προκύπτει όμως αυτό, μήπως από το γεγονός πως το τελευταίο εκφράζει τα ιστορικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, ακόμη και αν οι ίδιοι οι προλετάριοι, στη μεγάλη πλειοψηφία τους το αγνοούν παντελώς; Η όλη προβληματική στηρίζεται σε μία ουσιοκρατική αντίληψη περί τάξεων. Η απόδειξη της ύπαρξης της εν λόγω ουσίας προκύπτει από το γεγονός πως δεν μπορεί παρά να ενοικεί στο ΚΚΕ. Αυτή όμως δεν είναι ακριβώς η θέση του τριτοδιοεθνιστικού μαρξισμού μετά το Λένιν, που αντιλαμβάνεται το κόμμα ως τον εκφραστή των ιστορικών συμφερόντων του προλεταριάτου, τον ενσαρκωτή της ουσίας του,ανεξάρτητα αν το ίδιο το προλεταριάτο το συνειδητοποιεί και το αποδέχεται αυτό. Συνήθως βέβαια το αγνοεί αλλά αυτό δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα της ιδεολογικής κυριαρχίας της αστική τάξης. Νομιμοποιείται λοιπόν έτσι το κόμμα να παίρνει μέτρα (όταν βρίσκεται στην εξουσία αλλά όχι μόνο) που έρχονται σε αντίθεση με τα συγκυριακά συμφέροντα των εργατών (έτσι όπως τα αντιλαμβάνονται πάντα) αφού είναι το μόνο που εκφράζει τα ενιαία και ιστορικά συμφέροντα της τάξης. Μάλλον λίγο λενινισμό του Ζίζεκ μου θυμίζει αυτό...

      Διαγραφή
    5. "Η όλη προβληματική στηρίζεται σε μία ουσιοκρατική αντίληψη περί τάξεων."

      Ο μεγάλος διδάσκαλος της ουσιοκρατίας είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός. Αυτός διδάσκει τι εστί βερύκοκο. Προφανέστατα όσοι βλέπουν το αντικειμενικό τους συμφέρον διαφορετικά κάνουν υπολογισμούς. Εγώ δεν μπορώ να τους αποδείξω ότι υπολογίζουν λάθος. Αυτό είτε θα το μάθουν από την ίδια την πραγματικότητα είτε όχι. Ούτε φυσικά μπορώ να τους κάνω να γίνουν κομμουνιστές αν και όταν ανακαλύψουν το λάθος. Πολλοί από αυτούς θα γίνουν φασίστες.

      Διαγραφή
    6. To ότι ανήκει κάποιος στο προλεταριάτο δεν τον επιφορτίζει με κανένα ιστορικό σκοπό. Το προλεταριάτο δεν είναι υποκείμενο, υποκείμενα είναι μόνο οι πολιτικές συλλογικότητες (το πολιτικές ιδωμένο διασταλτικά ώστε να περιλαμβάνει κάθε συλλογικότητα που έχει την ικανότητα να θέτει άμεσους ή έμμεσους πολιτικούς στόχους πχ συνδικάτα, κόμματα κλπ). Αυτές δεν έχουν κανένα "ιστορικό" σκοπό παρά τους μερικούς και ενδεχομενικούς που θέτουν οι ίδιες. Η τελεολογική (ουσιοκρατική) προσέγγιση της τάξης ανήκει περισσότερο στο Λούκατς παρά στον Λένιν και το Μαρξ. Η τελεολογική αυτή προσέγγιση θέτει στο προλεταριάτο τον ιστορικό σκοπό να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να απελευθερώσει την ανθρωπότητα οικοδομώντας τον κομμουνισμό. Η ενσάρκωση αυτού του σκοπού είναι το κόμμα και η εκπλήρωση αυτής της ουσίας γίνεται διαμέσου αυτού. Από αυτό προκύπτουν και τα ταξικά συμφέροντα και οι "σωστές" τακτικές και στρατηγικές.

      Αν δεν αποδέχεσαι την παραπάνω προβληματική από που προκύπτει το γεγονός πως το ΚΚΕ εκφράζει τα συμφέροντα του προλεταριάτου τη στιγμή που το ίδιο το προλεταριάτο δεν αποδέχεται κάτι τέτοιο με το να υποστηρίζει το ΚΚΕ;

      Επίσης αφού αποδέχεσαι πως οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν στην εργατική τάξη, απλά δεν έχουν την σωστή ταξική αντίληψη, γιατί απορρίπτεις μία πολιτική συμμαχιών που δεν θα αποσκοπούσε παρά να ενώσει τα διαφορετικά τμήματα της εργατικής τάξης; Δεν πρόκειται για τη συμμαχία της εργ. τάξης με άλλες τάξεις των οποίων τα συμφέροντα δύναται να είναι και ανταγωνιστικά με αυτά του προλεταριάτου, αλλά για συμμαχία διαφόρων κομματιών της τάξης. Προφανώς είναι επίδικο το πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο αυτής της συμμαχίας (η διαπάλη ανάμεσα σε αντικαπιταλιστικές και ρεφορμιστικές στρατηγικές) όμως αυτό είναι το βασικό επίδικο της πολιτικής. Αντ' αυτού εσύ προτείνεις μία απεύθυνση σε αυτά τα τμήματα του προλεταριάτου που δεν έχουν τη "σωστή" ταξική αντίληψη και ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ, που τους ζητά να μετανοήσουν, να κάνουν την αυτοκριτική τους και να προσχωρήσουν στο ΚΚΕ. Αυτό κατά βάση προτείνει και η εκκλησία αν και οφείλουμε να ομολογήσουμε πως την εποχή του Χριστόδουλου επέδειξε μία πιο ευέλικτη τακτική με το γνωστό σύνθημα: "Ελάτε όπως είστε, και με τα σκουλαρίκια", χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως θα μείνετε και όπως είστε...

      Διαγραφή
    7. "To ότι ανήκει κάποιος στο προλεταριάτο δεν τον επιφορτίζει με κανένα ιστορικό σκοπό. Το προλεταριάτο δεν είναι υποκείμενο, υποκείμενα είναι μόνο οι πολιτικές συλλογικότητες."

      "Προλεταριάτο"=;
      "Υποκείμενο"=;
      "Πολιτική συλλογικότητα"=;
      Διαφορά "προλεταριάτου" και "πολιτικής συλλογικότητας"=;

      Για τα υπόλοιπα μόνο αν αποκτήσω την αίσθηση ότι ξέρεις τι λες.

      Διαγραφή
    8. Τι ακριβώς δεν κατάλαβες σε αυτά που έγραψα;
      το προλεταριάτο δεν είναι υποκείμενο ώστε να έχει συνείδηση και ενιαία θέληση (τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στην έννοια υποκείμενο). Για αυτό έγραψα πως υποκείμενα είναι μόνο οι πολιτικές συλλογικότητες που έχουν τη δυνατότητα να εκφράζουν ενιαία βούληση, θέτοντας και υλοποιώντας στόχους. Αυτό σε αντίθεση με μία ορισμένη αριστερή προσέγγιση που βλέπει την εργατική τάξη ως ενιαίο πολιτικό υποκείμενο με συγκεκριμένα συμφέροντα και συνείδηση. Όταν αυτή η συνείδηση δεν ταυτίζεται με τα συμφέροντα όπως η ίδια τα αντιλαμβάνεται τότε δεν μπορεί παρά το προλεταριάτο να διακατέχεται από ψευδή συνείδηση.

      Τα υπόλοιπα περί του ότι δεν ξέρω τι λέω είναι υπεκφυγές για να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις την αποδόμηση της θέσης που εξέφρασες στο κείμενο. Τη μία τα πολιτικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ απορρέουν από τα χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων του που δεν είναι εργατική τάξη αλλά έχουν συμφέροντα ανταγωνιστικά με αυτά της εργατικής τάξης και για αυτό το ΚΚΕ που εκφράζει τα τελευταία δεν πρέπει να συμμαχήσει μαζί τους. Από την άλλη οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν στην εργατική τάξη απλά δεν έχουν τη "σωστή" ταξική αντίληψη (η σωστή είναι αξιωματικά αυτή του κόμματος), αλλά τότε για ποιο λόγο το ΚΚΕ να μη συμμαχήσει μαζί τους; Μήπως επειδή δεν συμφωνούν σε όλα μαζί του, μα αν συμφωνούσαν δεν θα χρειαζόταν συμμαχία θα είχαν απλά προσχωρήσει στο κόμμα. Έτσι φτάνουμε στην πολιτική του διδακτισμού, της κατήχησης και του προπαγανδισμού. Όταν αυτή αποτύχει, όπως και γίνεται, τότε καταφεύγουμε στην αποκήρυξη και την καταγγελία απέναντι στους αδαείς, διεφθαρμένους, εκφυλισμένους και μικραστικοποιημένους Έλληνες εργαζόμενους, στην οποία επιδίδεσαι μονίμως τελευταία. Ευτυχώς δεν σε ακολουθεί πλήρως και το ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    9. «από που προκύπτει το γεγονός πως το ΚΚΕ εκφράζει τα συμφέροντα του προλεταριάτου τη στιγμή που το ίδιο το προλεταριάτο δεν αποδέχεται κάτι τέτοιο με το να υποστηρίζει το ΚΚΕ;»

      Γνωστό τοις πάσι ότι τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου ικανοποιούνται καλύτερα με την τακτική της απεργοσπασίας και την υπογραφή μειώσεων μισθών. Έτσι τουλάχιστον λένε οι κακές οι γλώσσες, πιπέρι στο στόμα τους. Το Θεό σας.

      ---------------
      Πρώην παπανδρεϊκό (μέσω Σύμης) και τώρα Συριζαϊκό:

      http://www.opendemocracy.net/hilary-wainwright/greece-syriza-shines-light (up his hole)

      ‘People are facing problems of survival,’ explains Andreas Karitzis. ‘We cannot solve these issues but we can be part of socialising them. [μακάριοι οι πτωχοί σε υπηρεσίες υγείας, ότι αυτών ἐστιν η βασιλεία των ουρανών· μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Άλεξ οψονται· Άι στο διάλο.]

      In this way consolidating Syriza’s vote is also about a deeper preparation for government: ‘If we become the government in a few months time people will be more ready to fight for their rights, to take on the banks and so on.’ [Οι πιστολέρος]


      Baltas, an activist-cum-professor of philosophy from the older generation of Synaspismos, [...] co-ordinated the drawing up of a detailed, 400-page programme involving Syriza members and supporters from every social and political sphere. [«Από τη Γη στο Σείριο, το τελικό όριο», 400 σελ, χρυσόδετο εκδ. Σύριζα]


      The consequences for Syriza of these changes and the development of radical independent unions in Athens especially, where more than half of the population lives, are not yet clear. But they open up the possibility of a strong grassroots trade unionism [«Οι προφητείες του πατρός Παΐσιου»]

      «Syriza is clear that the memorandum cannot be reversed by national resistance alone.» [Με τον σπάρο το ξενύχτη στη Ραφήνα / παίζει τώρα στα ρηχά η καβουρίνα / κι όλο κλαίνε τα καβουράκια / στου γυαλού στου γυαλού τα βοτσαλάκια]

      Διαγραφή
    10. οι πολιτικές συλλογικότητες που έχουν τη δυνατότητα να εκφράζουν ενιαία βούληση

      Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μία πολιτική συλλογικότητα. Εκφράζει "ενιαία βούληση"; Να κατουρηθώ τώρα από τα γέλια ή έχεις καλύτερα ανέκδοτα;

      Δεύτερον ως υποκείμενο ορίζεις ό,τι έχει "ενιαία βούληση"; Με ποια επιστημολογική βάση; Η ψυχανάλυση, για παράδειγμα μιλά για υποκείμενο αλλά καμία τέτοια ενιαία βούληση δεν προϋποθέτει. Εσύ πού βασίζεις την ταύτιση υποκειμένου και "ενιαίας βούλησης";

      Αναμένω τις απαντήσεις στα υπόλοιπα ερωτήματα.

      Διαγραφή
    11. @waltendegewalt: Κάτσε, εδώ έχει γέλιο η υπόθεση. Ο φίλος καμώνεται πως δεν πρόσεξε καν ότι η ταύτιση του ΚΚΕ με την εργατική τάξη είναι διάσταση των γραπτών του Αλεξίου και προσπαθεί να πετάξει τη μπάλα στου διαόλου τη μάνα. Ας τα επαναλάβω γιατί κάνει τον αναλφάβητο:

      όπως επισημαίνει σε άλλο του κείμενο που είχε επίσης την καλοσύνη να μου στείλει, με τίτλο "Κοινωνικά υποκείμενα και μορφές δράσης στην Ελλάδα στη συγκυρία της κρίσης" (περιοδικό Ουτοπία, τευχ. 93, Ιαν.-Φεβ. 2011), εκλαμβάνει το ΚΚΕ (αναντίρρητα, νομίζω) ως κόμμα με σοβαρά ερείσματα στην εργατική τάξη, αλλά και στα αγροτικά και μικροαστικά στρώματα και συνάμα απορφανισμένο από διανοούμενους. Το αντιλαμβάνεται επίσης ως φορέα για τη "συλλογική μνήμη της ελληνικής εργατικής τάξης που συνδέει το σήμερα με το χθες και προσδίδει συνέχεια στην κοινωνική και πολιτική της ύπαρξη." Επίσης, θεωρεί το ΚΚΕ "κόμμα με συμπαγή κοινωνική βάση", το οποίο "διαθέτει εκείνη την οργανωτική υποδομή" που του επιτρέπει να "κρατήσει μια ισορροπημένη σχέση ανάμεσα στην τακτική και την στρατηγική."

      Βάσει αυτών των διαγνώσεων, που οπωσδήποτε κατατάσσουν τον Αλεξίου στην (καλοδεχούμενη για μας) μειονότητα των σημερινών διανοουμένων της αριστεράς, ο συγγραφέας θεωρεί απαραίτητη την παρουσία του ΚΚΕ σε οποιαδήποτε αριστερή συμμαχία, ως ένα είδους ρυθμιστή που θα πρόσφερε τα απαραίτητα "ταξικά κρατήματα", την "συμπαγή κοινωνική βάση" ώστε να μη διολισθήσει σε διάφορες αστικές και στρατηγικά αντιπαραγωγικές κατευθύνσεις το ταξικό εκείνο κομμάτι που είδαμε ότι φυσιολογικά συνέρρευσε στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλεξίου λοιπόν, σε αντίθεση με την μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών διανοουμένων σήμερα, εντοπίζει στο ΚΚΕ μια ποιοτική διαφορά που το καθιστά απαραίτητο για την πολιτική βιωσιμότητα και προοδευτικότητα των αριστερών συμμαχιών, παρατηρώντας ότι ακόμα και τα στοιχεία για τα οποία κατακρίνεται, όπως ο "δογματισμός" και ο "απομονωτισμός" του, αντανακλούν τις υλικές συνθήκες του κόσμου της εργασίας στον οποίο απευθύνεται, και ο οποίος "κινείται και ζει στο βασίλειο της αναγκαιότητας και μπορεί να κρατηθεί όχι με το άνοιγμα στις μεταϋλιστικές αξίες και στους νεωτεριστικούς τρόπους ζωής, αλλά με αναφορά σε σταθερές βεβαιότητες" ("Κοινωνικά υποκείμενα και μορφές δράσης").

      Διαγραφή
    12. Η αντίληψη που θέλει το υποκείμενο φορέα συνείδηση και ενιαίας βούλησης είναι προφανώς αστική και στηρίζεται στην άποψη πως η ανθρώπινη πράξη είναι αποτέλεσμα κάποιων εσωτερικευμένων αξιών, σε αυτή βασίζεται όμως και μία ορισμένη αριστερή αντίληψη περί τάξης και ταξική συνείδησης. Σε αυτό αναφερόμουν και όχι βέβαια στην ψυχαναλυτική έννοια του υποκειμένου. Είναι περισσότερο η αντίληψη της αναλυτικής φιλοσοφίας περί υποκειμένου, όμως θύμα αυτής της αντίληψης (και του μεθοδολογικού ατομικισμού που προκύπτει από αυτή) είναι ιστορικά και μεγάλο τμήμα της αριστεράς.

      Μη μπερδεύεις τις πολλές απόψεις που εκφράζονται από μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με αυτό που εν τέλει πράττει το κόμμα σε επίπεδο ηγεσίας και που είναι αυτό που μετράει. Δεν υποστήριξα ποτέ πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δημοκρατικό κόμμα, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν επικρατεί μία βούληση, αυτή της ηγεσίας.

      Διαγραφή
    13. "Η αντίληψη που θέλει το υποκείμενο φορέα συνείδηση και ενιαίας βούλησης είναι προφανώς αστική"

      Με άλλα λόγια, όταν μας έλεγες, επί λέξει: "Το προλεταριάτο δεν είναι υποκείμενο, υποκείμενα είναι μόνο οι πολιτικές συλλογικότητες" υιοθετούσες θέση που με τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ είναι "προφανώς αστική."

      Κατάλαβα λάθος;

      Διαγραφή
    14. Εγώ θέλω να με παραπέμψει αμέσως ο Γιώργος στο «πρόγραμμα» 400 σελ. τού Baltas, activist-cum-professor of philosophy.

      @αντ.

      Τι τραβάς κι εσύ.

      Διαγραφή
    15. Eντάξει μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις προκειμένου να μην απαντήσεις στα επίδικα. Στηλίτευα μία ορισμένη αντίληψη περί τάξης και ταξικής συνείδησης που ενδημεί στην αριστερά και που αποδίδει στο προλεταριάτο χαρακτηριστικά υποκειμένου, στα πλαίσια μίας αστικής αντίληψης του υποκειμένου που το θέλει φορέα συνείδησης και ενιαίας βούλησης. Υποστήριξα πως το χαρακτηριστικό της ενιαίας βούλησης (άσχετα το πως φτάνουν σε αυτή) απαντάται μόνο στις πολιτικές συλλογικότητες, προφανώς όχι στην απόλυτη καθαρότητα του. Αμφισβητείς κάτι από αυτό; τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

      Όσο για τα περί ταύτισης του ΚΚΕ με τα εργατικά συμφέροντα, μπορεί να το υποστηρίζει ο Αλεξίου, το υιοθέτησες όμως πλήρως και εσύ.

      Δεν πειράζει enjoy your fanatasy, όπως θα έλεγε και ο άσπονδος φίλος σου ο Ζιζεκ, τον οποίο τόσο πολύ απεχθάνεσαι όσο περισσότερο του μοιάζεις...

      Διαγραφή
    16. "Eντάξει μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις προκειμένου να μην απαντήσεις στα επίδικα."

      Τα επίπονα βατράχια ουλαμός στις κατσαρόλες ψαλιδίζονται οι νάνοι. Κατά συνέπεια, και σύμφωνα με τις αυστηρές αρχές της συλλογιστικής, ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ.

      Διαγραφή
    17. Μπανάρεσαι για υβρισμό, αλλά εγώ αν βρεθεί ΕΝΑΣ που να κατάλαβε Χριστό για το τι έγραψες, θα σε ξαναβάλω μέσα να μου κάνεις μαθήματα στην φιλοσοφία. Χωρίς πλάκα.

      Διαγραφή
  8. «Τέτοια ... προβλήματα εμφανίζει μία πολιτική ανάλυση εστιασμένη σε ένα απόλυτο οικονομικό ντετερμινισμό που δεν παίρνει υπόψιν την επίδραση της ... ιδεολογικής βαθμίδας».

    Κι όμως, κι όμως, η κριτική είναι ακριβώς στα φούμαρα με τα οποία τρέφονται οι ελπίδες των αγωνιστών τής αριστεράς σας. Οι «ντετερμινιστές» δεν είναι εδώ ακριβώς οι οπαδοί της αυτοποίησης του μετα-καπιταλισμού-ως-κομμουνισμού με κύριους τελεστές τους διανοητικούς του ενσωματωμένους «παραγωγούς»; Άραγε, στα δεφτέρια των Μηλιών, υπάρχουν μεγαλύτεροι και καλύτεροι «κομμουνιστές» από τους καλοπληρωμένους οικονομολόγους-μαθηματικούς που επινόησαν τα CDS/CAC και τα κάθε λογής ταμεία για την αντιμετώπιση της κρίσης «χρέους»;

    -8IQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας προσθέσω απλά ποια είναι η "πραγματικότητα" απ' την οποία εκκινώ εγώ όταν μιλώ για (αυτο)παραμύθιασμα περί "αναδιαπραγμάτευσης θέσης", με τα λόγια του Στέργιου απ' το Αριστερά και Πολιτική:

      Σήμερα οι άυλοι τίτλοι του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου παγκοσμίως ανέρχονται περί τα 1.000 τρισεκατομμύρια (1 τετράκις εκατομμύρια) ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ είναι στα 60 τρισεκατομμύρια. Η σχέση αυτή (16:1) είναι η θηλιά στο λαιμό των λαών. [...]

      Πόσο από το ΑΕΠ που παράγουν οι λαοί πρέπει να διαθέσουν στο κεφάλαιο για να έχει αυτό βιώσιμα κέρδη και το παγκόσμιο ΑΕΠ να έχει βιώσιμη αναπαραγωγή και του χρόνου; Αν το ανώτερο ποσοστό του ΑΕΠ που μπορεί να διατεθεί χωρίς πρόβλημα για το κεφάλαιο, ως κέρδη, είναι το 2,5% και το ελάχιστο ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου για να είναι βιώσιμο και να μην υποτιμηθεί, είναι το 1% (και λίγα λέω) τότε έχουμε ένα χάσμα-έλλειμμα κάθε έτος 8,5 τρισεκατομμυρίων! Αυτό πρέπει να καλυφθεί ή με υποθήκευση μελλοντικών εσόδων (νέα δάνεια και τίτλοι) ή με ευθεία αφαίρεση υπάρχοντος αντικειμενικοποιημένου πλούτου από τους λαούς, όπως καταθέσεις, σπίτια, γη, αέρας, ορυκτός πλούτος, ήλιος, θάλασσα, νερό κλπ.

      [...] για να αποπληρωθούν (εξαγοραστούν) αυτοί οι άυλοι τίτλοι από τους λαούς, όπως κάποιοι νομοταγείς «σοσιαλιστές» προτείνουν, θα χρειάζεται να πληρώνουν με ίδιο ποσοστό επί του ΑΕΠ 2,5%, περί τα 666 χρόνια (!!!) χωρίς να δανειστούν, στο μεταξύ, καθόλου (οι υπολογισμοί είναι γενικοί και λαμβάνουν τα δεδομένα ως σταθερά)!

      Δάνεια έναντι μελλοντικών εσόδων δεν υπάρχουν πια γιατί το μέλλον των χωρών έχει ήδη πουληθεί για δεκαετίες. Κοντά 60 χρόνια θέλει η Ελλάδα να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος με απόδοση στο κεφάλαιο του 2,5% του ΑΕΠ, με προϋπόθεση ότι στα 60 χρόνια δεν θα δανειστεί ούτε ένα ευρώ(!) ενώ αν δανείζεται τα μισά από αυτά που αποπληρώνει θα χρειαστεί 120 χρόνια, αν δανείζεται τα ίδια και δίνει μόνο τους τόκους, όπως πάνε να το κάνουν, δεν ξεπληρώνει ούτε σε 1.000 χρόνια!

      Αυτά. Think about it.

      Διαγραφή
  9. Σε μια τοποθέτηση της λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση η Αλέκα σημείωνε:Σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ,απευθυνόμαστε σε άλλη εκλογική βάση σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ αναφερόμενη κατόπιν σε αυτούς που περιλαμβάνονται και στο άρθρο.Προς το παρόν οι προτάσεις μας τους αφήνουν αδιάφορους στο μέλλον όμως θα δούν οτι τους συμφέρουν(και ύστερα ήρθε η κρίση).
    Στο δια ταύτα τώρα,πολυ συχνά παρατηρείται το φαινόμενο διάφοροι να αναγάγουν την ταξική διαστρωμάτωση σε ταξική διαφοροποίηση πατώντας στο διαχωρισμό πνευματικής-χειρωνακτικής εργασίας και με τις μισθολογικές διαφορές που σήμαινε αυτή στην πλειοψηφία τους.Απόρροια του διαχωρισμού αυτού,εντός της παραγωγής, ήταν να διαμορφώσουν μια ελιτίστικη συνείδηση που εύλογα τους αποξένωσε απο το σκληρό πυρήνα της εργατικής τάξης.
    Το 22,5% το οποία αναφέρεται στο άρθρο και έχει να κάνει με το διευθυντικό προσωπικό(με στοιχεία του 2001 αν κατάλαβα καλά,αρα και πολυ πίσω κατα την ταπεινή μου αποψη) έχει να κάνει με την μετατροπή της οικονομίας της χώρας σε οικονομία των υπηρεσιών η οποία προωθήθηκε στα πλαίσια της πολιτικής της Ε.Ε και της οποία τα αποτελέσματα πληρώνουμε σήμερα με τη χώρα να μη\ήν παράγει τίποτα.
    Σε κάθε περίπτωση πάντως η διαφοροποίηση στην αλυσίδα της παραγωγής, απόρροια κυρίως της τεχνολογικής εξέλιξης, και η όποια ποσοστιαία μεταβολή σημειώθηκε στους κρίκους αυτής δε μας οδηγούν στη δημιουργία νέας τάξης.Το κύριο,όπως σημειώθηκε και πιο πάνω,είναι η κατοχή η όχι μέσων παραγωγής.¨Αλλωστε εν μέσω κρίσης συνέπεια της οποίας είναι η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων και οι συγχωνεύσεις εταιρειών(ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση μέσων παραγωγής) θα οδηγήσει στην εκπαραθύρωση πολλών εξ αυτών απο τα σαλόνια της εργατικής αριστοκρατίας.(με το δημόσιο να είναι ο χώρος που ,κατα τη γνώμη μου,το φαινόμενο αυτό θα είναι πιο έντονο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. θεωρώ ότι η ταύτιση μισθωτής εργασίας και εργατικής τάξης είναι λάθος και η διάκριση με μόνο κριτήριο την κατοχή μέσων παραγωγής ελλιπής. Αν όσοι δεν κατέχουν μέσα παραγωγής ανήκουν στην εργατική τάξη, τότε σχεδόν καταργούμε την αστική τάξη, την περιορίζουμε μόνο στους κεφαλαιοκράτες. Φθάνουμε στο σύνθημα "είμαστε το 99%" που λένε οι Αμερικάνοι. Μισθωτοί και μη κάτοχοι μέσων παραγωγής είναι όλοι οι διευθυντές, υποδιευθυντές και παρατρεχάμενοι ιδιωτικών επιχειρήσεων, δημόσιων οργανισμών, νοσοκομείων, δικαστηρίων, ΜΜΕ κλπ. Φυσικά όχι μόνο δεν ανήκουν στην εργατική τάξη, αλλά αυτοί αποτελούν (μαζί με τους κεφαλαιοκράτες και σημαντικό μέρος των αυτοαπασχολούμενων) την αστική τάξη. Χωρίς αυτούς η εξουσία των κεφαλαιοκρατών απλά δεν θα υπήρχε, σε αυτούς έχουν εκχωρήσει ιδιαίτερα προνόμια ώστε να αποτελούν τα πιστά σκυλιά της εξουσίας τους. Η θέση λοιπόν του κάθε ένα στην ιεραρχία της παραγωγής, της διανομής και του αστικού κράτους είναι απαραίτητο συμπλήρωμα για να διακρίνουμε την αστική από την εργατική τάξη. Η άποψη του Θ.Α. για "προσέγγιση" από το Κ.Κ. των αστών, μη κατόχων μέσων παραγωγής, ξεκινάει από την διαπίστωση ότι σε συνθήκες κρίσης, μέρος των αστών κινδυνεύει να χάσει τα προνόμιά του. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να γίνουν σύμμαχοι της εργατικής τάξης, αντίθετα η θέση τους στην αστική κοινωνία τους διατηρεί πάντα (τουλάχιστον την πλειοψηφία τους) στο απέναντι στρατόπεδο. Αν οι κεφαλαιοκράτες οδηγήσουν σε προλεταριοποίηση και τα σκυλιά τους, τότε θα καταρρεύσουν, δεν θα έχουν κανένα σύμμαχο στη κοινωνία, καμία εξουσία δική τους. Μοναδικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης μπορούν να είναι ή φτωχή αγροτιά και οι μικροαστοί αυτοαπασχολούμενοι, που στη κρίση συνθλίβονται και δεν μπορούν να ελπίζουν σε τίποτα. Αν βέβαια δεν στραφούν στον φασισμό.
    Το ζήτημα που κατά την άποψή μου τίθεται είναι άλλο: έχει ανάγκη η (πραγματική)σύγχρονη εργατική τάξη τους "άλλους" (μισθωτούς ή όχι) για να φτάσει στην απελευθέρωσή της; Πιστεύω πως όχι, δεν τους χρειάζεται και αν προσπαθήσει να τους προσεταιριστεί τότε βάζει στην άκρη την δική της υπόθεση και τώρα και στο μέλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κριτήριο της κατοχής των μέσων παραγωγής έχει μεγάλη σημασία διότι, ιδιαίτερα από τον Burnham και μετά, αλλά ήδη από τον Weber, η αστική κοινωνιολογία παράγει διαρκώς "τάξεις" βασιζόμενη σε κριτήρια άλλου τύπου, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση κοινωνιών όπου δεν υπάρχει ταξική πάλη αλλά απλώς πολλαπλά αντικρουόμενα συμφέροντα διαρκώς διασπώμενων τάξεων που συμμαχούν ελεύθερα και χωρίς καθορισμούς.

      Το να καταντήσεις στο 99% με βάση αυτό το κριτήριο είναι αδύνατο για Μαρξιστή, διότι προϋποθέτει απόλυτη άρνηση της αντίληψης της ταξικής διαστρωμάτωσης.

      Φυσικά και είναι αδύνατο για τους διευθυντές κλπ να έχουν εργατική συνείδηση και να συμπράξουν με την εργατική τάξη, τούτο όμως δεν τους καθιστά μια αυτόνομη τάξη που στέκεται "ανάμεσα" στους κεφαλαιοκράτες και τους μισθωτούς. Ούτε τη γραφειοκρατία που ο Χέγκελ έβλεπε ως "οικουμενική τάξη" την κατέστησε αυτόνομη τάξη το γεγονός ότι αποτελούνταν από κρατικούς λειτουργούς. Η εργασία του διαχωρισμού τάξεων δεν είναι μια αφηρημένη διανοητική εργασία αλλά μια απτή εργασία της ιστορίας και της πολιτικής, και δεν "λύνεται" ποτέ σε αφηρημένο επίπεδο. Στην πραγματικότητα, αυτή η προσδοκία είναι η ΙΔΙΑ μέρος της ιδεολογίας της αστικής κοινωνιολογίας. Ο Μαρξ δεν δημιούργησε ποτέ στατιστικές ταξικής σύνθεσης αλλά ανέλυσε τις απτές μορφές της ταξικής πάλης σε συγκεκριμένες κοινωνίες.

      Σχετικά με την τελευταία ερώτηση: Όχι, αν πιστεύει κανείς ότι τους "χρειάζεται", τότε πολύ απλά δεν είναι μαρξιστής. Πάρα πολλοί πριν τον Μαρξ παρήγαγαν προοδευτική πολιτική που λάμβανε υπόψη ΚΑΙ την εργατική τάξη, και πάρα πολλοί μετά τον Μαρξ τους μιμήθηκαν. Όμως μαρξισμός χωρίς την εργατική τάξη ως οικουμενικό υποκείμενο της χειραφέτησης ούτε υπήρξε ποτέ ούτε και μπορεί να υπάρξει. Αυτό για όσους θεωρούν ότι ακολουθώντας Λακλάου-Μουφ μένουν στον μαρξισμό. Όχι, έχει και η αστική κοινωνιολογία "αριστερά" και "δεξιά", χωρίς η "αριστερά" της να έχει κάποια σχέση με τον μαρξισμό. Δεν είναι άλλωστε καμιά ανάγκη να είναι όλοι μαρξιστές, μάλλον το πρόβλημα είναι ότι εμφανίζονται να υπάρχουν υπερβολικά πολλοί.

      Διαγραφή
    2. "διαρκώς διασπώμενων τάξεων "=λανθασμένη διατύπωση. Ενν. "ομάδων συμφερόντων."

      Διαγραφή
    3. Να διευκρινίσω ότι αυτό που λέω είναι ότι η αστική τάξη δεν είναι μόνο οι κάτοχοι μέσων παραγωγής. Οι μεγαλέμποροι, οι μεγαλοαγρότες, αυτοί που έχουν γενικότερα διευθυντικό ρόλο στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αυτοί που προσφέρουν υπηρεσίες αποκλειστικά για τους αστούς (δικαστές, πανεπιστημιακοί, εκδότες, δημοσιογράφοι κυρίαρχων ΜΜΕ, μεγαλοδικηγόροι και γιατροί, ιδιοκτήτες κλινικών κλπ.), όλοι αυτοί σχηματίζουν την αστική τάξη και ελάχιστη έχει σημασία αν είναι μισθωτοί ή δεν είναι (ο Παπαδήμος π.χ. ήταν μισθωτός). Μάλιστα κατά κανόνα, μπορεί να μην είναι κάτοχοι μέσων παραγωγής, είναι όμως κάτοχοι ιδιοκτησιών που ξεπερνούν τις ατομικές ανάγκες. Όχι μόνο δεν αποτελούν ενδιάμεση τάξη, αλλά ούτε καν κάποιο ιδιαίτερο στρώμα, αφού η θέση τους στην αστική κοινωνία, ταυτίζει τα συμφέροντά τους με αυτά των κατόχων μέσων παραγωγής.
      Η εργατική τάξη (χειρωνάκτες εργάτες της πόλης και της υπαίθρου, αλλά και σύγχρονοι εργάτες που "κτυπάνε ένα πληκτρολόγιο", όπως είπε στη βουλή ο Παφίλης) εξακολουθεί να είναι βέβαια η πλειοψηφία στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες. Η απελευθέρωση της κοινωνίας παραμένει επομένως δική της υπόθεση. Η αναζήτηση συμμάχων μπορεί να γίνει μόνο σε μικροαστικά στρώματα (μικροέμποροι, αυτοαπασχολούμενοι, μικροαγρότες κλπ.) και σε καμία περίπτωση στα τμήματα της αστικής τάξης που βρίσκονται σε δύσκολη θέση σε συνθήκες κρίσης.
      Όλα αυτά τα λέω, γιατί "ξεχειλώνοντας" την εργατική τάξη (ή έστω "ξεχειλώνοντας" τους συμμάχους της)με διαχωρισμούς που λαμβάνουν υπόψη μόνο την κατοχή μέσων παραγωγής και την σχέση εργασίας (μισθωτοί ή όχι), οδηγούμαστε σε ρεφορμιστικές θέσεις και πολιτικές που μπορούν να συμπεριλάβουν διαφορετικά ταξικά συμφέροντα. Οι θεωρίες για νέες και πολύπλοκες διαστρωματώσεις στη κοινωνία, έχουν αποτέλεσμα (και στόχο) τον αφοπλισμό της εργατικής τάξης. Έτσι φθάνουμε στον ταξικό συμβιβασμό και έτσι καταλήγουμε στο ότι η ταξική θέαση του ΣΥΡΙΖΑ είναι εργατική.

      Διαγραφή
  11. http://www.scribd.com/doc/101227695/Η-Κατάσταση-της-Εργατικής-Τάξης
    http://www.scribd.com/doc/101164702/Ταξική-Διάρθρωση-της-Σύγχρονης-Ελληνικής-Κοινωνίας
    Βιβλία του Κώστα Κάππου για το θέμα.

    Είναι επίκαιρα τα θεμάτα τους και τα στοιχεία τους είναι τα ποιό πρόσφατα αφού βασίζονται σε απογραφή του 2001. Ως γνωστόν η απογραφή του 2011 δεν έχει καθαρογραφεί ακόμη.

    ΧουΚερς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Κάποτε, περίπου 20 χρόνια πριν, κάποιος φίλος μου είχε αναφέρει τον όρο «επιστημονικό προλεταριάτο». Φυσικά και δεν τον εννόησα, ούτε βέβαια κι ο φίλος μου που απλώς τον παπαγάλιζε, μιας και ήταν εύηχος και πιασάρικος. Δυστυχώς δε θυμάμαι που τον είχε ακούσει ή διαβάσει.

    Ξαναθυμήθηκα τον όρο «επιστημονικό προλεταριάτο» και άρχισα να ψηλαφώ την πραγματική ουσία που κρύβεται πίσω απ’ τις λέξεις, δυο με τρία χρόνια πριν. Μέχρι τότε, το αξίωμα με το οποίο ξεκινά το κείμενό του ο κ. Αλεξίου περί «μεσαίων στρωμάτων που δεν έχουν στη διάθεσή τους ιδιοκτησία (μέσο παραγωγής), αλλά τίτλους σπουδών, επαγγελματική εξειδίκευση και πολιτισμικό κεφάλαιο, αλλά και των μισθωτών του δημόσιου τομέα», ήτανε για μένα και τον κοινωνικό μου περίγυρο η ζώσα και προσλαμβάνουσα πραγματικότητα. Καθόλου πρωτότυπο άλλωστε, πληρούσα τα ως άνω κριτήρια και με το παραπάνω. Αφήνοντας κατά μέρους τις διάφορες ιδεοληψίες και την κυρίαρχη προπαγάνδα, η έλλειψη μέσων παραγωγής όντως δεν αποτελούσε πρόβλημα για την αυτοτοποθέτησή μας στα μεσαία στρώματα – σε διάφορες διαβαθμίσεις ανάλογα με τις συγκυρίες – και τον τρόπο που μας αντιλαμβάνονταν και μας αντιμετώπιζε το υπόλοιπο της ελληνικής κοινωνίας. Η υπερδιόγκωση βέβαια αυτών των στρωμάτων – δε χρησιμοποιώ τη λέξη «τάξεις» συνειδητά – σε σχέση με την προηγούμενη ελληνική ιστορική εμπειρία, πολύ απότομα και ξαφνικά, αποτελούσε ένα πρόβλημα, μιαν ανωμαλία, με την οποία όμως ελάχιστοι ασχολούνταν. Αφού το σύστημα λειτουργούσε και ο Σημίτης μας είχε εντάξει στα προνομιούχα 2/3 του, κανένα πρόβλημα. Συνέχιζα να ψηφίζω και στηρίζω ΚΚΕ, το κόμμα της εργατικής τάξης, μέλος της οποίας φυσικά και δε θεωρούμουνα, για ιστορικούς και οικογενειακούς λόγους.

    Ο «δογματισμός» και ο «σεχταρισμός», η προδοσία δηλαδή της τάξης μου, προέκυψε φυσικά και αβίαστα για εμένα προσωπικά, μετά την εμφάνιση των πρώτων σημαδιών της καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Εκεί άρχισα πραγματικά να αναρωτιέμαι: Ποια η πραγματική ταξική μου θέση; Τι σημαίνει κατοχή μέσων παραγωγής; Ποια η θέση στην ιεραρχία της καπιταλιστικής παραγωγής; Πόσο αναλώσιμος είμαι; Ο καταμερισμός εργασίας τι ρόλο παίζει; Τι «κεφάλαια» διαθέτω για να αναπαράγω τον εαυτό μου; Και τέλος πάντων, αυτά τα μη χειρωνακτικά κεφάλαια που διαθέτω – γιατί φυσικά πραγματική συσσώρευση ποτέ κανείς μας δεν έκανε – είναι δικά μας ή δανεικά προκειμένου να εκπληρώσουμε το ρόλο μας στην αλυσίδα παραγωγής; Άκουγα και τα περί «επένδυσης» στην παιδεία, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό και σκιαζόμουνα – οι δικοί μου και το κράτος είχαν «επενδύσει» όντως πολλά επάνω μου. Και αυτή η μαρξιστική θέση περί καταστροφής κεφαλαίων σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης είναι προβληματική. Και τα «κεφάλαια» τα δικά μου εννοεί; Τελικά φαίνεται πως ναι, και η νέα μικροαστική τάξη των μεταβιομηχανικών κοινωνιών του δυτικού ιμπεριαλισμού κατά Πουλατζά κλπ, θα πληρώσει το μερίδιό της για την αναστύλωση του ευρωπαϊκού imperium. Η προσπάθεια τουλάχιστον θα γίνει, ανεξαρτήτως αποτελέσματος για την αστική τάξη. Σίγουρα όμως τα αποτελέσματα για τα μεσαία στρώματα θα είναι αρνητικά, κι έτσι εξηγείται εν μέρει η πρόσφατη εκλογική αποτύπωση στα ποσοστά των σφυριζοδημαραίων: «ας σώσουμε οτιδήποτε κι αν σώζεται».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Από κει και πέρα, αρχίζοντας με το αξίωμα «στραβός είν’ ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε» του κ. Αλεξίου περί «μεσαίων στρωμάτων με πνευματικό κεφάλαιο», μπορούμε εύκολα να υιοθετήσουμε το «22,5% της εξαρτημένης εργασίας (ΕΕ15:34,5%) στην Ελλάδα ασκεί με βάση τα στοιχεία της EC (2001) εποπτική και διευθυντική εργασία και ανήκει στα μεσαία στρώματα. Στο ποσοστό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται υπάλληλοι γραφείου με σχετικά αναβαθμισμένο περιεχόμενο εργασίας που ανήκουν επίσης στο μεσαίο ή κατώτερο επίπεδο των μεσαίων στρωμάτων» της eurostat ή της ΕΛΣΤΑΤ, άκριτα και να οδηγηθούμε σε όποια συμπεράσματα θέλουμε. Δηλαδή, ένας στους πέντε εργαζόμενους με εξαρτημένη εργασία στην Ελλάδα – δηλ. μισθωτός – είναι κάποιου είδους προϊστάμενος; Ενώ στην ΕΕ των 15 αυτοί είναι σε μ.ο. στο 34,5%; Δηλαδή σε τι προΐστανται; Δυο δουλεύουν κι ένας τους εποπτεύει; Δυο εργάτες με ένα αφεντικό - επιστάτη κι αυτό το σχήμα παράγει υπεραξία; Που το είδε γραμμένο, όσο ανεπτυγμένες κι αν είναι οι παραγωγικές δυνάμεις; Έχει καμιά επαφή με τον ιδιωτικό ή ακόμα και δημόσιο τομέα της μισθωτής εργασίας ή μόνο μιλά μέσ’ απ’ το γυάλινο περίβλημα της ακαδημαϊκής και αστικής διανόησης; Ακόμα κι έτσι, δεν έτυχε να γνωρίσει και ρωτήσει την συμβία του κ. Α. Τσίπρα για τις εμπειρίες της εκμετάλλευσης του «επιστημονικού προλεταριάτου» στον κοινό τους χώρο;

    Αποσπάσματα από το βιβλίο του Τ. Κωστόπουλου της πρώην «Ε»: «Η αυτολογοκριμένη μνήμη – Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη» που διαβάζω τώρα, ενδιαφέρεσαι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αποσπάσματα από το βιβλίο του Τ. Κωστόπουλου της πρώην «Ε»: «Η αυτολογοκριμένη μνήμη – Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη» που διαβάζω τώρα, ενδιαφέρεσαι;"

      Εννοείται!

      Διαγραφή
  14. Παρά τις κατηγορίες για «τρολισμό» που μου απηύθυνες, εξακολουθώ να σε παρακολουθώ. Και επειδή πιστεύω ότι τόσο η συγκεκριμένη ανάρτηση, όσο και η επονομαζόμενη «Κόκκινος Μακιαβέλι» θέτουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα ζητήματα, θα διατυπώσω μερικές σκέψεις, χωρίς να με ενδιαφέρει η δημοσίευσή τους και για δικό σου προβληματισμό.
    1. Η κατοχή ή μη μέσων παραγωγής αποτελεί, πράγματι, το μόνο σαφές κριτήριο διάκρισης των τάξεων. Και δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στη λατινική ετυμολογία της λέξης προλετάριος, για να ονοματίσει έτσι οποιονδήποτε το μόνο μέσο βιοπορισμού που διαθέτει είναι το σώμα του, με τις φυσικές και πνευματικές δυνάμεις που εμπερικλείει.
    Hellacopter13

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. 2. Η κυριαρχία της αστικής ιδεολογίας στο μεγαλύτερο μέρος όχι μόνον των λευκών, αλλά και των μπλε κολάρων, εξηγείται εάν κανείς αντιληφθεί την καπιταλιστική οικονομική μονάδα και ως κοινωνική οργάνωση, με συγκεκριμένη ιεραρχία και κάποιο τουλάχιστον σύστημα ποινών και ανταμοιβών, που εμπεδώνει την εν πολλοίς αθέσμητη και, παρά ταύτα, «νόμιμη» καθημερινή εξουσία του εργοδότη. Με άλλα λόγια, η στρεβλή συνείδηση της εργατικής τάξης για τον εαυτό της δεν είναι αποτέλεσμα τόσο των κρατικών ή μη ιδεολογικών μηχανισμών, όσο αυτής καθεαυτής της συμμετοχής στη - διευθυνόμενη από το αφεντικό, το μάστορα κλπ. - παραγωγική διαδικασία.
    3. Η στρεβλή αυτή συνείδηση εξηγεί τη διαχρονική πολιτική ηγεμονία των ρεφορμιστών. Και μόνον απονομιμοποιώντας (αυτή είναι η λέξη – κλειδί) την εξουσία του καπιταλιστή στον εργασιακό χώρο και τη εκπεφρασμένη στο Κράτος συλλογική εξουσία της αστικής τάξης είναι δυνατόν η εργατική τάξη να συγκροτηθεί σε επαναστατικό υποκείμενο.
    Hellacopter13

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. 4. Τι συνέβαινε, όμως, το προηγούμενο διάστημα; Το ΚΚΕ συνιστούσε συμμαχία χειρωνακτών των μεγάλων πόλεων, με λίγο – πολύ σταθερή εργασία σε μεγάλες μονάδες, με μικροαστούς, υπό την ταξική έννοια, της υπαίθρου. Οι τελευταίοι εμφορούνται μεν συνήθως από αντισυστημικές αντιλήψεις, μάλλον, όμως, από διάθεση νοσταλγίας για τους προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς και λιγότερο από διάθεση υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η δε ιδεολογική τους κυριαρχία εντός του Κόμματος ήταν αυτή, που λόγω της δυνατότητας της υλικής τους αναπαραγωγής, με την τυπική μόνο υπαγωγή τους στην κρατική εξουσία (από την οποία λ.χ. έχουν απαλλαγεί από τους φόρους και συνταξιοδοτούνται χωρίς την καταβολή εισφορών), και του κοινωνικού συντηρητισμού τους, απίσχνασε το ΚΚΕ από διανοούμενους και το απέκοψε πλήρως από τη νεολαία και την πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό.
    5. Έτσι, τη δεκαετία του ’90 και του ’00, ΚΚΕ ηγείτο πολύ εύκολα αγροτικών κινητοποιήσεων (μετά τη λήξη πάντα της συγκομιδής) του τύπου «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά» και υπερασπιζόταν, εξίσου άστοχα με το ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση των μικροϊδιοκτητών της Κερατέας, τους ιδιοκτήτες ταξί και φορτηγών «να μην χάσουν τις άδειές τους που τις έχουν χρυσοπληρώσει». Παράλληλα, όμως, εξαφανίστηκε στα Πανεπιστήμια, στο όνομα ενός δήθεν «εργατισμού», λες και οι γόνοι των μικροαστών είναι λιγότερο σταθεροί από τους γονείς τους, λοιδόρησε το Δεκέμβρη του ’08, ως πρακτορικό κατασκεύασμα, δεν ασχολήθηκε με τους ανέργους, τους υποαπασχολούμενους και τους μετανάστες, διατήρησε ελάχιστες δυνάμεις στο δημόσιο τομέα και δεν οργάνωσε άξιους λόγου εργατικούς αγώνες στον ιδιωτικό τομέα, ακόμη και εκεί που ήλεγχε τα σωματεία. Με άλλα λόγια, πολλές καταλήψεις εθνικών οδών, λίγες πλατειών (και δεν αναφέρομαι στον αχταρμά του Συντάγματος), ελάχιστες εργοστασίων. Ένα Κόμμα, όχι επαναστατικής οργάνωσης των εργατών, αλλά διαμαρτυρίας των μικροκαπιταλιστών.
    Hellacopter13

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "δεν ασχολήθηκε με τους ανέργους, τους υποαπασχολούμενους και τους μετανάστες, διατήρησε ελάχιστες δυνάμεις στο δημόσιο τομέα και δεν οργάνωσε άξιους λόγου εργατικούς αγώνες στον ιδιωτικό τομέα, ακόμη και εκεί που ήλεγχε τα σωματεία. Με άλλα λόγια, πολλές καταλήψεις εθνικών οδών, λίγες πλατειών (και δεν αναφέρομαι στον αχταρμά του Συντάγματος), ελάχιστες εργοστασίων. Ένα Κόμμα, όχι επαναστατικής οργάνωσης των εργατών, αλλά διαμαρτυρίας των μικροκαπιταλιστών."

      Η άγνοια είναι κακό πράγμα, και γίνεται πολύ χειρότερο όταν συνοδεύεται από την αλαζονεία της γνώσης. Αντί να γράφεις σχόλια-μνημεία άγνοιας, ξόδεψε λίγο χρόνο κάποια στιγμή να μάθεις την ιστορία του εργατικού κινήματος όταν εσύ κοιμόσουν. Ντροπή είναι.

      http://www.iliatora.gr/news_details.php?id=2353
      http://mnodaros.blogspot.com/2008/05/blog-post_12.html
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4873291&publDate=
      http://www.peoplesworld.org/migrant-workers-in-greece-wage-historic-strike/
      http://www.kke.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1966&Itemid=72&morf=0
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3157650&publDate=2005-12-15%2000:00:00.0
      http://www1.rizospastis.gr/adjacent.do?publDate=&id=6347&direction=1
      http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=2324407&publDate=15/5/2004
      http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3258812&publDate=22/2/2006

      Διαγραφή
    2. Δε ζητώ συγγνώμη για τίποτα. Σοσιαλφασίστες θα σας πω.
      2010 ΡΕ ! Δέρνανε τους νόμιμους -με διακρατική συμφωνία- Αιγύπτιους μετανάστες μέσα στα σπίτια τους. Ποιος ήτανε εκεί; Ο ΦΟΥΦΟΥΤΟΣ Ή Ο ALEXIS;

      Διαγραφή
  17. 6. Και ξημέρωσε η κρίση. Κόμμα έκφρασης των μισθωτών της πόλης, που στεγάζονταν προηγουμένως στο ΠΑΣΟΚ, γίνεται πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΚΚΕ έχει απομείνει μόνον με τους «υπέρ πάντων η ατομική μου ιδιοκτησία» αγρότες. Ή, για να το πω διαφορετικά, πολλοί ταξικά μικροαστοί μέσα ή κοντά στο Κόμμα και πολλοί ταξικά προλετάριοι έξω και μακριά από αυτό.
    7. Πώς λύνεται ο γόρδιος δεσμός; Απονομιμοποιώντας, πρώτα από όλα, τα πολιτικά διλλήματα, που θέτουν οι αστοί και οι ρεφορμιστές. Προεκλογική επίθεση «φιλίας» ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσχημα την άρνηση στο μνημόνιο, αντεπίθεση το ΚΚΕ, με αντικείμενο και κυβερνητική ακόμη σύμπραξη, υπό τον απαράβατο όρο της κατάργησης του μνημονίου, ακόμη και εάν αυτό συνεπάγεται την έξοδο από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.. Απονομιμοποιώντας την κρατική εξουσία στο δρόμο. Είναι θλιβερό οι οργανωμένες δυνάμεις του Κόμματος, που αντιστάθηκαν στις αύρες του Καραμανλή, να διαλύονται με το πρώτο δακρυγόνο. Είναι ακόμη περισσότερο θλιβερό βουλευτής του ΚΚΕ να δηλώνει ότι πλήρωσε το χαράτσι της ΔΕΗ. Απονομιμοποιώντας την εξουσία των αφεντικών. Δεν μπορεί να θυμάσαι την ΟΠΛΑ και να δέχεσαι να υπάρχουν κομμουνιστές στην Ηλεία και το ζώο που βασάνισε το μετανάστη στην Ηλεία να κυκλοφορεί ακόμη όρθιο.
    Hellacopter13

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Hellacopter13:
      Πέραν των σημείων που επισήμανε ο Αντώνης, το σχόλιο σου είναι γεμάτο από αυθαιρεσίες και ανακρίβειες, που από ένα σημείο και μετά δεν μπορεί παρά να είναι εσκεμένες -άρα και εξοργιστικές:
      4)"... Το ΚΚΕ συνιστούσε συμμαχία χειρωνακτών των μεγάλων πόλεων, με λίγο – πολύ σταθερή εργασία σε μεγάλες μονάδες, με μικροαστούς, υπό την ταξική έννοια, της υπαίθρου. Οι τελευταίοι εμφορούνται μεν συνήθως από αντισυστημικές αντιλήψεις, μάλλον, όμως, από διάθεση νοσταλγίας για τους προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς και λιγότερο από διάθεση υπέρβασης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής..."
      -Το με σταθερή εργασία από που ακριβώς προκύπτει; Η εμπειρία μου από τον χώρο των εμποροϋπάλληλων -τον κατεξοχήν χώρο μη σταθερής εργασίας-, άλλα λέει, τόσο για την δράση όσο κια για την επίδραση του ΚΚΕ.
      -Από που ακριβώς προκύπτει η νοσταλγία των μισθωτών χειρωνακτών προλετάριων (που όπως παραδέχεσαι πιο πάνω αποτελούν την κοινωνική βάση του ΚΚΕ ή τουλάχιστον μεγάλο της μέρος) για "προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς"; Από προκύπτει η "διάθεση νοσταλγίας για τους προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς" ακόμη και από τους μικροαγρότες; Λες να θέλουν να ξαναγίνουν κολίγες σαν τους προπαππούδες τους; Αυτά τα πράγματα είναι ασόβαρα τουλάχιστον...
      "...Η δε ιδεολογική τους κυριαρχία εντός του Κόμματος ήταν αυτή, που λόγω της δυνατότητας της υλικής τους αναπαραγωγής, με την τυπική μόνο υπαγωγή τους στην κρατική εξουσία (από την οποία λ.χ. έχουν απαλλαγεί από τους φόρους και συνταξιοδοτούνται χωρίς την καταβολή εισφορών), και του κοινωνικού συντηρητισμού τους, απίσχνασε το ΚΚΕ από διανοούμενους και το απέκοψε πλήρως από τη νεολαία και την πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό..."
      Από που προκύπτει η "δυνατότητα υλικής αναπαραγωγής τους" και μάλιστα με "τυπική μόνο υπαγωγή στην κρατική εξουσία" (μιλάμε πάντα για μισθωτούς χειρωνάκτες εργάτες και φτωχούς αγρότες, όπως λες παραπάνω); Ποιός ακριβώς συνταξιοδοτείται χωρίς καταβολή εισφορών; Ποιός είναι απαλλαγμένος από τους φόρους; Από που ακριβώς προκύπτει ο "κοινωνικός συντιριτισμός" του προλεταριάτου των πόλεων και της φτωχής αγροτιάς;
      Το συμπέρασμα για αποκοπή από την νεολαία, είναι εξίσου αυθαίρετο και δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Οσο για την αποψίλωση από "διανοούμενους", αυτή θα πρέπει πρώτα και κύρια να αποδωθεί στην συντηρητική στροφή των εν λόγω στρωμάτων μετά το '90, παρά κάπου αλλού.
      5)Απάντησε ο Αντώνης
      6)"... το ΚΚΕ έχει απομείνει μόνον με τους «υπέρ πάντων η ατομική μου ιδιοκτησία» αγρότες. .."
      Μόλις λίγες γραμμές παραπάνω έλεγες προσπαθώντας να περιγράψεις την κοινωνική βάση του ΚΚΕ μίλησες για "...συμμαχία χειρωνακτών των μεγάλων πόλεων...". Ξαφνικά τους πετάς από το κάδρο χωρίς καμμία εξήγηση και αφήνεις τους φτωχούς αγρότες μόνους τους. Αυθαιρεσία, κουτοπονηριά ή αλλιώς δεν προκύπτουν τα προαποφασισμένα συμπεράσματα;
      "...Ή, για να το πω διαφορετικά, πολλοί ταξικά μικροαστοί μέσα ή κοντά στο Κόμμα και πολλοί ταξικά προλετάριοι έξω και μακριά από αυτό..."
      Είναι προφανές πως έχεις πλήρη άγνοια γύρω από την ταξική βάση του ΚΚΕ, τόσο σε επίπεδο ενεργό μελών-φίλων όσο και ψηφοφόρων.
      7)"...Είναι θλιβερό οι οργανωμένες δυνάμεις του Κόμματος, που αντιστάθηκαν στις αύρες του Καραμανλή, να διαλύονται με το πρώτο δακρυγόνο..."
      Πότε ακριβώς έγινε αυτό; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι τέτοιο πράγμα. Αντίθετα θυμάμαι να μην δυαλύονται σε πολύ πιο σοβαρές επιθέσεις από του ενός δακρυγόνου (βλέπε και 20/10 εκτός των άλλων), και με έναν νεκρό στο ενδιάμεσο... Αρα εδώ ψεύδεσαι συνειδητά.
      -"...Δεν μπορεί να θυμάσαι την ΟΠΛΑ και να δέχεσαι να υπάρχουν κομμουνιστές στην Ηλεία και το ζώο που βασάνισε το μετανάστη στην Ηλεία να κυκλοφορεί ακόμη όρθιο..."
      Αρα προφανώς δεν μπορείς να θυμάσαι ούτε τον ΕΛΑΣ, ούτε τον ΔΣΕ αν δεν έχεις σκοτώσει πρώτα καμμία δεκαριά φασίστες, ούτε το Λένιν πριν κάνεις επιτυχημένη επανάσταση, τον Ζαχαριάδη πριν κάνεις καμμία 25 χρόνια φυλακή, κλπ κλπ. Πόσο σοβαρό μπορεί να είναι κάτι τέτοιο;

      Διαγραφή
    2. Χαρά στο κουράγιο σου. Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς...είναι να απελπίζεσαι με ορισμένους.

      Διαγραφή
    3. -Το με σταθερή εργασία από που ακριβώς προκύπτει; Η εμπειρία μου από τον χώρο των εμποροϋπάλληλων -τον κατεξοχήν χώρο μη σταθερής εργασίας-, άλλα λέει, τόσο για την δράση όσο κια για την επίδραση του ΚΚΕ.
      Επίσης πολλά λένε για τη δράση και την επίδραση του ΚΚΕ στους εμποροϋπαλλήλους τα ανοικτά mall, σε ημέρες γενικής απεργίας.
      -Από που ακριβώς προκύπτει η νοσταλγία των μισθωτών χειρωνακτών προλετάριων (που όπως παραδέχεσαι πιο πάνω αποτελούν την κοινωνική βάση του ΚΚΕ ή τουλάχιστον μεγάλο της μέρος) για "προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς"; Από προκύπτει η "διάθεση νοσταλγίας για τους προκαπιταλιστικούς σχηματισμούς" ακόμη και από τους μικροαγρότες; Λες να θέλουν να ξαναγίνουν κολίγες σαν τους προπαππούδες τους; Αυτά τα πράγματα είναι ασόβαρα τουλάχιστον...
      Έγραψα «οι τελευταίοι», δηλαδή οι «μικροαστοί, υπό την ταξική έννοια, της υπαίθρου». Και ως «νοσταλγία» εννοώ την επιδίωξη διατήρησης της – γενικώς ασύμβατης με τον αναπτυγμένο καπιταλισμό - αυτοαπασχόλησής τους.
      -Από που προκύπτει η "δυνατότητα υλικής αναπαραγωγής τους" και μάλιστα με "τυπική μόνο υπαγωγή στην κρατική εξουσία" (μιλάμε πάντα για μισθωτούς χειρωνάκτες εργάτες και φτωχούς αγρότες, όπως λες παραπάνω); Ποιός ακριβώς συνταξιοδοτείται χωρίς καταβολή εισφορών; Ποιός είναι απαλλαγμένος από τους φόρους; Από που ακριβώς προκύπτει ο "κοινωνικός συντιριτισμός" του προλεταριάτου των πόλεων και της φτωχής αγροτιάς;
      Είναι, εάν δεν είσαι κακόπιστος, προφανές ότι εξακολουθώ να αναφέρομαι στους μικροαστούς της υπαίθρου. Κστά τα λοιπά:
      Για τη νόμιμη φοροδιαφυγή των αγροτών http://www.tanea.gr/oikonomia/article/?aid=4680665
      (βλ. ιδίως το μέσο όρο δηλούμενων από μισθωτούς και αγρότες εισοδημάτων).
      Για τις ασφαλιστικές εισφορές των αγροτών, βλ. τον παρακάτω πίνακα (μετά τις καταγγελθείσες από το ΚΚΕ ως χαράτσι αυξήσεις του 2012):
      1η ασφαλιστική κατηγορία 44,74 ευρώ το μήνα - 536,34 ευρώ το χρόνο
      2η ασφαλιστική κατηγορία 54,98 ευρώ το μήνα - 659,22 ευρώ το χρόνο
      3η ασφαλιστική κατηγορία 65,75 ευρώ το μήνα - 788,46 ευρώ το χρόνο
      4η ασφαλιστική κατηγορία 80,68 ευρώ το μήνα - 967,62 ευρώ το χρόνο
      5η ασφαλιστική κατηγορία 96,59 ευρώ το μήνα - 1.158,27 ευρώ το χρόνο
      6η ασφαλιστική κατηγορία 111,41 ευρώ το μήνα - 1.336,11 ευρώ το χρόνο
      7η ασφαλιστική κατηγορία 126,12 ευρώ το μήνα - 1.512,63 ευρώ το χρόνο
      Τώρα, με ασφαλιστικές εισφορές μόνο κλάδου σύνταξης ΙΚΑ 20% (13,33% εργοδοτική, 6,67% εργατική) και βασικό μισθό πρωτοδιοριζόμενου ΥΕ κατηγορίας (απόφοιτου Γυμνασίου) στο δημόσιο 780 ευρώ, οι ασφαλιστικές εισφορές, που απομειώνουν το μισθό του, ανέρχονται σε 156 ευρώ μηνιαίως.
      Hellacopter13

      Διαγραφή
    4. - Το συμπέρασμα για αποκοπή από την νεολαία, είναι εξίσου αυθαίρετο και δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά.
      Αποτελέσματα εκλογών 17ης Ιουνίου: Ποσοστά στην ηλικιακή ομάδα 18 -29 ετών: ΚΚΕ 4%, ΣΥΡΙΖΑ 28%, ΧΑ 13%, ΔΗΜΑΡ 7%. http://topontiki.gr/article/37242
      - Ξαφνικά τους πετάς από το κάδρο χωρίς καμμία εξήγηση και αφήνεις τους φτωχούς αγρότες μόνους τους. Αυθαιρεσία, κουτοπονηριά ή αλλιώς δεν προκύπτουν τα προαποφασισμένα συμπεράσματα;
      Διευκρίνισα ότι οι μισθωτοί της πόλης μετακινήθηκαν προς το ΣΥΡΙΖΑ. Ποσοστά ΚΚΕ Β΄ Πειραιώς: Μάιος 2012 12,29%, Ιούνιος 2012 6,58%. ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια εκλογική περιφέρεια: 23,85% και 36,30% αντιστοίχως.
      - Είναι προφανές πως έχεις πλήρη άγνοια γύρω από την ταξική βάση του ΚΚΕ, τόσο σε επίπεδο ενεργό μελών-φίλων όσο και ψηφοφόρων.
      Μα εάν η συντριπτική πλειοψηφία των προλετάριων, και όχι μόνο των λευκών κολάρων, όπως δείχνει το προηγούμενο παράδειγμα, δεν ακολουθεί το ΚΚΕ, πώς μπορεί να αμφισβητηθεί το δεύτερο σκέλος του συμπεράσματος; Και που ήταν η συγκριτικά μικρότερη (σε σχέση με τον πανελλαδικό μέσο όρο) μείωση των εκλογικών ποσοστών, εάν όχι στις αγροτικές περιοχές;
      - Πότε ακριβώς έγινε αυτό; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι τέτοιο πράγμα
      Τελείως πρόχειρα, το 1999, στην πορεία για την επίσκεψη Κλίντον.
      - Αντίθετα θυμάμαι να μην δυαλύονται σε πολύ πιο σοβαρές επιθέσεις από του ενός δακρυγόνου (βλέπε και 20/10 εκτός των άλλων), και με έναν νεκρό στο ενδιάμεσο... Αρα εδώ ψεύδεσαι συνειδητά.
      Άστοχη η επίκληση της 20.10.2011, γιατί εκεί η βία λειτούργησε μάλλον νομιμοποιητικά για την κρατική καταστολή.
      @ Αντώνης και trash, για τους μετανάστες, την ΟΠΛΑ κλπ.
      http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/06/blog-post_2279.html
      Hellacopter13

      Διαγραφή
    5. @Για τη νόμιμη φοροδιαφυγή των αγροτών http://www.tanea.gr

      Τον Ελακόφτερο σας τον έστειλαν από τη ΣΔΟΕ να σας εμφυσήσει φορολογική συνείδηση μην και δεν μαζέψουν τα χαράτσια για τα πανωτόκια. Άι στο διάλο.

      Να δεις κάτι ζουμερούς φόρους που θα μαζέψετε από τις αγρομπίζνες όταν και αν απαλλοτριώσουν όλους τους μικρούς και τους μεσαίους. Τομάρια.

      Διαγραφή
  18. @Γιώργος

    Λέω να το πάρω πρακτικά το ζήτημα. Λυπάμαι που οι εκλεπτυσμένες παράγραφοι περί υποκειμένου, αυτοκαθοριζόμενου κλπ. θα λείψουν από το σχόλιό μου.

    1. Φέρνεις παράδειγμα το ότι οι εργάτες ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ για να πεις πως το συμφέρον της εργατικής τάξης καθορίζεται από το τί ψηφίζουν. ΟΚ. Ξέρεις, υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στους "εργάτες" του ΠΑΣΟΚ και στην εργατική τάξη που ως μόνο μέσο επιβίωσης έχει την εργασία. Οι εργάτες του ΠΑΣΟΚ εκτός από την εργατική τους δύναμη πούλησαν την ψήφο τη δική τους, του σογιού τους, του γείτονα, του φίλου και όποιου είχανε πρόχειρου για να συμμαχήσουν με μία κυβέρνηση που αποδείχτηκε αντιλαϊκή. Μπορεί αυτή η κυβέρνηση στα συνθήματα να ήταν υπέρ της "λαϊκής κυριαρχίας" και αργότερα υπέρ του "εκσυγχρονισμού" στην ουσία όμως η Siemens, o Λάτσης, ο Κόκαλης, ο Βαρδινογιάννης και ο Μπόμπολας ήτανε οι σύμμαχοί τους. Και είχε αρχίσει να φαίνεται από τη δεκαετία του '80 πόσο εύκολα πρόδιδε τα συνθήματα.

    Μπορεί να μην ήτανε έτσι το '81 αλλά έγινε φανερό μέσα σε 4-5 χρόνια πως ο κόσμος πουλάει την ψήφο του επειδή "βολεύεται" και συμμαχεί με το καθεστώς.
    Συνεπώς όχι, η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ δεν προέρχεται αποκλειστικά από εργάτες αλλά κι από ανθρώπους που συνειδητά ήτανε σύμμαχοι της αστικής δημοκρατίας και μέσω αυτής του καπιταλιστικού συστήματος.

    2. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ή τέλος πάντων η τάξη των λευκών κολάρων προσπαθούν να κρατήσουν πίσω το κεφάλαιο. Αυτή τη στιγμή το κεφάλαιο προσπαθεί να αγοράσει τα μέσα παραγωγής της χώρας ακόμη και τον τριτογενή τομέα. Πουλιέται η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η Ο.Α. κλπ ---> τέλος το λευκό κολάρο.Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων λέμε τώρα... Ξέρεις τί σημαίνει αυτό για δικηγόρους, γιατρούς, φαρμακοποιούς κλπ; Ξέρεις τί σημαίνει εφεδρεία; Αν -λέω ρε παιδί μου ένα λαϊκό παράδειγμα- μπει φαρμακείο μέσα στο Carefour, αν το Carefour πουλάει σε όποια τιμή θέλει τα φάρμακα και ταυτόχρονα συγκεντρώσει σε πολύ φθηνές τιμές τα φάρμακα που παράγονται ξέρεις τί σημαίνει αυτό για έναν φαρμακοποιό; Αυτή τη στιγμή οι πτυχιούχοι φαρμακευτικών σχολών και οι φαρμακοποιοί μέσα στο μυαλό τους διατηρούν την ελπίδα πως τα πράγματα θα μείνουν όπως έχουνε, όμως το κεφάλαιο δεν σταματιέται. Το παλεύουνε με όποιον τρόπο μπορούνε να μείνει η κατάσταση όπως είναι όμως δε θα τα καταφέρουν ... είμαι λίγο βλάκας ντετερμινιστής αλλά πιστεύω πως και οι δύο καταστάσεις (πολλά φαρμακεία ή λίγα φαρμακεία) δε συμφέρουνε τον εργάτη. Κάνω λάθος;


    Και περνάμε στο 3, την ταξική συνείδηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. 3. Κανείς ποτέ δεν είπε πως οι παραπάνω "τάξεις", αυτές που έχουνε συμφέροντα να εκμεταλλεύονται ένα μέρος της παραγωγής και του κεφαλαίου είναι άμεσα σύμμαχοι με τους εργάτες. Τραβάνε πίσω την εργατική τάξη εκτός αν προνοήσουν και συνειδητοποιήσουν ότι το συμφέρον τους αργά ή γρήγορα είναι το ίδιο με αυτό της εργατικής.
    Όπως βλέπεις, για να το "συνειδητοποιήσει" αυτό ένας καλοπληρωμένος γιατρός πρέπει να πέσει πολύ ο μισθός του. Για να κάνει πίσω ο φαρμακοποιός στις διεκδικήσεις του πρέπει να φτάσει το Cucumis sativus στην απόληξη του απευθυσμένου. Πρέπει ο δικηγόρος να γίνει σκυλί σε μία μεγάλη δικηγορική εταιρεία, ο ιδιοκτήτης της οποίας θα μπορεί να μην είναι δικηγόρος. Το ίδιο και με τους γιατρούς και τις κλινικές. Δεν ξέρω αν το διεκδικούνε ακόμα , αλλά οι γιατροί στην Ελλάδα διεκδικούσαν οι ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ κλινικές να μπορούν να ιδρυθούν μόνο από γιατρούς. Δηλαδή διεκδικούσαν να είναι κεφαλαιούχοι και εκμεταλλευτές της μισθωτής εργασίας του προσωπικού των κλινικών.

    Μέχρι να μπει το αγγούρι στον κώλο της μικροαστικής αυτής τάξης λοιπόν, είναι υποχρέωση του ταξικά συνειδητοποιημένου πολίτη να ενημερώσει τους υπόλοιπους για τη μελλοντική θέση των "λευκών κολάρων" στα νέα δεδομένα, την πορεία του κεφαλαίου, το φασισμό, τον οπορτουνισμό και τον Alexis.


    Σε μίλησα πρακτικά και με "σε" γιατί έστι είναι το σωστό. Το λέει κι ο Μπαμπινιώτης. Η αιτιατική είναι πιο κοντά στη δοτική.


    Y.Γ. : Αν 10.000 παιδεραστές -οι περισσότεροι εργάτες- συγκεντρωθούν και αποφασίσουν να δημιουργήσουν κόμμα στην Ελλάδα με διεκδίκηση την ελεύθερη σεξουαλική επαφή με τους ανηλίκους, αυτό δε σημαίνει πως εκπροσωπούν συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ελπίζω να το αντιλαμβάνεσαι αυτό Γεώργιε.
    Υ.Γ.2 : Να στα κάνω σούμα. Ούτε η ταξική συνείδηση έρχεται ουρανοκατέβατη αλλά ούτε είναι ανεξάρτητη από τις σχέσεις παραγωγής. Θα παλέψουμε να πείσουμε την τάξη με τα λευκά κολάρα για το ποιο είναι το συμφέρον της αλλά αν δε θέλει να ριζοσπαστικοποιηθεί δε σημαίνει πως δε θα προλεταριοποιηθει και δε θα πληρώνεται με 500-600 ευρώ το μήνα ... επειδή αυτή το θέλει. ΘΕΛΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Οταν λεμε μετα-βιομηχανικη κοινωνια δηλαδη τι εννοουμε; Ή τι βαζει ο καθενας στο μυαλο του; Πως οριζεται;

    Γιατι αν και οι τοποι και τροποι της βιομηχανικης παραγωγης εχουν αλλαξει, η κοινωνια μας ειναι εξαρτημενη 100/100 απο τη βαρια βιομηχανια οσο ποτε αλλοτε. Δηλαδη αν το μεταβιομηχανικη, επειδη η βιομηχανια εχει αποδημησει απο τον δυτικο κοσμο, αναφέρεται σε λιγοτερο βιομηχανοποιημενες κοινωνιες, αυτο δεν συμβαινει επειδη δεν υπαρχει βιομηχανια αλλα επειδη εχει μετατοπιστει οπως ειπα παραπανω λόγω των συνθηκων, των ανεπτυγμενων μεσσων μεταφορας και επικοινωνιας.

    Υστερα μην υποτιμουμε τους εργατες, το προλεταριατο αν προτιματε, αναμεσα τους υπαρχουν αρκετοι οι οποιοι και διαβασμενοι ειναι, και ξυπνιοι και εχουν πολυ πιο ανεπτυγμενη ταξικη αντιληψη απο πολλους καθηγητες και λοιπους διανοουμενους, εδω μεσα για παραδειγμα(στο ιντερνετ) αρθρογραφουν πολλοι τετοιοι.

    Και κατι αλλο, οταν λεμε για τη διανοηση, ποιους ακριβώς εννουμε; Τους "φτασμενους"/διορισμενους καθηγητες; Τους γνωστους συγγραφεις/κοινωνιολογους/ιστορικους, τους αναγνωρισμενους; Γιατι πισω απο αυτη τη διαννοηση της "βιτρινας", υπαρχει μια μεγαλη μαζα άλλων ανθρωπων με ικανοτητες και σπουδες που απλα δεν τους διδεται καμια ευκαιρια να τις αξιοποιησουν. Και να στο πω και αλλιως, συχνα αυτοι ειναι πιο κοντα στην πραγματικοτητα, διοτι εκεινοι που εχουν αποκτησει καποια αναγνωριση(με τα οποια οικονομικα ωφελη προκυπτουν απο αυτη) δεν ζουν στο πετσι τους τοσο βαθια το προβλημα.

    Συνεχιζεται

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Κατα τη γνωμη μου λοιπον, η βαση τα περιεχει ολα, και χειρωνακτες εργατες, και σπουδασμενους που δουλευουν σε κατι αλλο απο αυτο που σπουδασαν, και ανεργους με 2-3 πτυχια, και γενικα ατομα με ολων των ειδων τις εικανοτητες που απλα δεν τους διδεται η δυνατοτητα να τις εκμεταλλευτουν ή ακομα καλύτερα να τις προσφερουν στην κοινωνια και στον αγωνα για την αποτιναξη του ζυγου.

    Αντιθετα, γυρω απο κομματα σαν τον Συριζα, βρισκεται στην πλειονοτητα της εκεινη η λιμναζουσα, η βολεμενη μεριδα της διανοησης, η οποια αν θελετε την δικη μου αποψη παραγει και αναπαραγει την κυριαρχη ιδεολογια. Πως λοιπον μπορει αυτη η διαννοηση να καθοδηγησει τις "ακεφαλες" υποτιθεται μαζες; Που θα τις κατευθυνει, στην προοδο η στην συντηρηση; Εγω λεω στο δεύτερο, οπως πολυ σωστα επισημαινεις και εσυ Αντωνη τελικα. Δηλαδη αυτοι απλα θελουν τα μικρο ή μεγαλο-προνομια τους πισω, δεν τους ενδιαφερει ιδιαιτερα και σίγουρα δεν ειναι στις προτεραιοτητες τους να σωσουν τον εργατη/ανεργο επιστημονα/αδιάβαστο η διαβασμένο προλετάριο.

    Κατα τη γνωμη μου οι "καθοδηγητες" και οι μπροσταρηδες πρεπει να ξεπηδησουν απο τις μεχρι σήμερα παραγκωνισμενες μάζες, χωρις αυτο να σημαινει οτι όλοι οι υπόλοιποι θα αποκλειονται "δια νόμου" φυσικα. Απλα δεν μπορει να γινει αυτο που υποννοειται(η που εστω εγω κατάλαβα έτσι) στο κείμενο που σου στάλθηκε, να ηγηθει δηλαδη η φωτισμενη διανοηση της ευρωαριστερας, του εργατικου κινήματος και απλα να συμμετέχει, χάρην της ιστοριας του και της παράδοσης, άντε και της ικανοτητας για οργάνωση και το ΚΚΕ σαν κομπαρσος στο δικο του εργο. Και αυτο όχι επειδή δεν θελουμε εμεις οι κκεδες να γινει για να μη μας το πάρουν απο τα χέρια και χάσουμε την αποκλειστικότητα, αλλα επειδη δεν μπορει κανεις αλλος να τον παρει εκ των πραγματων αυτον τον ρολο. Ολοι αυτοι οι διανοητες της "αριστερας" και της προοδου, δεν μπορουν να σκυψουν και δεν το εκαναν μεχρι σήμερα, στα προβληματα του λαου, δεν ηταν διπλα του στους αγωνες, δεν τον υπολογιζαν για δικο τους πως να το κανουμε. Και δεν λεω οτι δεν υπαρχουν εξαιρεσεις, ομως στο συνολο τους άνηκαν και το επεδίωκαν να ανήκουν σε ενα διαφορετικο κοσμο απο αυτον της εργατιας με τα δικά του ξεχωριστα χαρακτηριστικα. Φυσικα τετοιες λογικες και τάσσεις τις βλέπεις και στους νεους επιστημονες και στους εργατες ακόμα, να προσπαθούν δηλαδη να πιασουν την καλη και να ξεφύγουν απο τους υπολοιπους βλέποντας τα παντα μεσα απο το ατομικιστικο τους πρισμα. Ομως τα απατηλα ονειρα ολων αυτων σταδιακα διαλυονται όντας αντιμετωποι με την πραγματικοτητα. Ειδικα οι νεες γενιες, οι σημερινοι 18ρηδες και κατω που θα ζησουν το χειροτερο προσωπο του καπιταλισμου, επειδη δεν θα τους δενει τιποτα με τις υποτιθεμενες περιοδους ευδαιμονιας του παρελθοντος για να θελουν να επιστρεψουν εκει, θα αναγκαστουν να ριζοσπαστικοποιηθουν.

    Οπως και να εχει σταματαω εδω αν και εχω πολλα ακομα να πω

    Α δεν διαβασα τα παραπανω σχολια οποτε αν ειπα τα ιδια με καποιον αλλο ζηταω συγνωμη.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Και κατι που δεν ξερω αμα ξεκαθαρισα καλα και επειδη το κειμενο πυο εγραψα δεν το βλεπω μεχρι να εγκριθει.

    Λοιπον πολλοι διανοουμενοι οχι απλα δεν ενδιαφερονται να αμβλυνθουν οι γνωστικές ανισοτητες μεταξυ των ιδιων και των χαμηλων στρωμματων, αλλα επιδιώκουν να υπάρχουν ουτως ωστε να αισθανονται μερος μιας ολιγαριθμης ελιτ με τους δικους τις κυκλους κλπ.

    Και κλεινω με μια αραδα απο Ριτσο, την αγαπημενη μου βασει της οποιας πρεπει να πορευομαστε εμεις οι κομμουνιστες:

    "Αμα δεν μπορεσω να σε κανω να το δεις και εσυ ειναι σαν να μην το χω"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Οι κατηγορίες για τον μικροαστικό χαρακτήρα του κκε δεν είναι ακριβώς καινούριες, ήδη από πολύ παλιά εκτοξεύονταν από διαφόρους (αναρχικούς, ευρωκομμουνιστές κτλ, είχε δώσει ο Αντώνης ένα κείμενο του Πουλαντζά πριν κάποιο καιρό επί του θέματος). Πιο πρόσφατα αυτές βρήκαν επιβεβαίωση στην στάση του κκε τον Δεκέμβρη του 08 (πχ άρθρα του Μπελαντή στις Θέσεις) που αποτελεί και το σημείο τομής στην κριτική πολλών καθώς διαφωνούν σε άλλα, για τους αναρχικούς για παράδειγμα δεν έχει αλλάξει τίποτα από το έτος ίδρυσης, για τους περί τον ανταρσυα το κκε ήταν ηρωικό το 2000 που πλακωνόταν για τον Κλίντον κα (αναμενόμενη άποψη αν οι πολιτικές σου εμπειρίες είναι τα ξύλα στις φοιτητικές εκλογές και οι αντιπαραθέσεις στα αμφιθέατρα).

    Όμως οι άτιμες οι συνθήκες αλλάζουν και έτσι πλέον οι κατηγορίες για μικροαστισμό τόσο από συριζα μεριά (πχ οι καραγκιόζηδες πλέον της avant-garde που έχουν ξεπεράσει σε τσιπρισμό τον τσίπρα) όσο και από ανταρσυα (το πρώτο κομμουνιστικό κόμμα παγκοσμίως που διαφημίζει δεξιά και αριστερά ότι την βάση του αποτελούν κάτι διανοούμενοι της κακιάς ώρας ενώ αγνοεί τα όποια στηρίγματα έχει στον εργατόκοσμο) ακούγονται μάλλον κωμικές. Τον "χώρο" τον αφήνω απ'έξω.

    Παρ'αυτά να ρωτήσω τον hellacopter, με βάση ποιά στοιχεία το κκε αποτελεί το κόμμα των μικροαγροτών; Αν αυτό δε ισχύει (που πολύ αμφιβάλλω, καθώς υπάρχουν άλλοι χώροι να υπερασπιστούν την μικροιδιοκτησία τους καλύτερα από το κκε, ούτε με βάση τα εκλογικά ποσοστά επιβεβαιώνεται κάτι τέτοιο, ούτε με την στάση στο "κίνημα της πατατάς"), γιατί είναι απαραίτητα κακό; Δεν είναι ένα σημαντικό κομμάτι κόσμου που πρέπει να κερδηθεί (με βάση την λαϊκή εξουσία όπως την προτάσσει το κκε) και να γίνει σε αυτό σοβαρή χειραφετητική δουλειά; Το να παραθέτεις κάποιες καταγγελίες και να το ονομάζεις αυτό μικροαστισμό είναι αρκετά γελοίο, αν και η κατάσταση είναι win-win, αν δεν τις έκανε τότε δεν θα ενδιαφερόταν για τα φτωχά στρώματα και θα τα περίμενε όλα στην 2α παρουσία, τώρα που τις κάνει είναι μικροαστικό γιατί υπερασπίζεται μικροσυμφέροντα.

    Τέλος να σημειώσω ότι για την επιρροή του κκε στους εμπορουπαλλήλους λένε πολλά και τα όσα έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό με τις κινήσεις της ΑΠ τα οποία αγνοείς. Γενικοτέρα το εργατικό ρεπορτάζ τον τελευταίο καιρό είναι πολύ πλούσιο και πολύ ενδεικτικό για το πώς εννοούν τους εργατικούς αγώνες όσοι βρίσκουν συντηρητικό το κκε. Θα ήθελα όμως να μας γράψεις και εσύ δυο λόγια για το ποιές είναι οι σωστές κινήσεις που θα έπρεπε να κάνει το κκε σε αυτό το πεδίο, γιατί είθισται τώρα τελευταία να θεωρούνται οι συμβιβασμοί με την εργοδοσία εξόχως επαναστατικοί ενώ οι απεργίες εντελώς μικροαστικές.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Αντί ο ιστολόγος και οι σχολιαστές του να επιμείνουν και να επικεντρώσουν με λύσσα στην προσπάθεια διάλυσης των ιδεολογικών νεφώσεων και των αυταπατών των κομματιών της εργατικής τάξης που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, αναθεματίζουν αυτούς και τους θεωρούν χαμένο χαρτί για την ταξική πάλη. Σε άλλες αναρτήσεις του, ο ιστολόγος (σε σύμπλευση με το ΚΚΕ προφανώς) επιδιώκει να προσελκύσει στο ΚΚΕ ακόμα και τους οπαδούς της χα. Το ίδιο βέβαια κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ψαρεύοντας και αυτός στα θολά. (Αλήθεια, το κάλεσμα για την περίφημη διόρθωση της ψήφου, ποιους είχε αποδέκτες ; Όσους από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμφίβολα κομμάτι της εργατικής τάξης ή τους φασίστες ;;;;. Δεν χρειάζεται για μένα τίποτα παραπάνω). Κύριοι, εσείς είστε για μένα το χαμένο χαρτί για την ταξική πάλη. Αν η σκέψη και η δράση σας είναι με τόσο φανατισμό προσηλωμένη στο κόμμα, αδυνατείτε να συλλάβετε την πραγματικότητα, που δεν ανταποκρίνεται δυστυχώς στις απαιτήσεις σας για ιδεολογική καθαρότητα. Προσωπικά, με καλύπτει απόλυτα το κάλεσμα του Σαράγεβο και εδώ ακριβώς αναγνωρίζω τουλάχιστον τη γενναιότητα και ειλικρινή αγωνία του ιστολόγου, να αναρτά και να παραπέμπει στα κείμενα αυτά. Σέβομαι τις αντιφάσεις σου Αντώνη, καθώς και εγώ χαρακτηρίζομαι από άλλες αντιφάσεις. Προσπαθώ όμως να τις επιλύω δημιουργικά και προς όφελος της τάξης μου, όχι να τις αγνοώ εθελοτυφλώντας μπροστά στις επιταγές κάποιου κόμματος. Αντιγράφω το κάλεσμα του Σαράγεβο, το οποίο προσυπογράφω και πάλι και ελπίζω αυτό μόνο να μείνει από όλο τον παραπάνω θλιβερό διάλογο :

    Ενώ όλοι εμείς, εκατομμύρια άντρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες, έχουμε τρομερές συλλογικές δυνατότητες, τρομερό απόθεμα ικανοτήτων του μυαλού και της καρδιάς, ο μόνος τρόπος να τα ανακαλύψουμε είναι να αναγνωρίσουμε την πραγματική κοινωνική μας θέση και να ξεφορτωθούμε τα ατομικίστικα φαντάσματα: είμαστε η σύγχρονη εργατική τάξη, που περιλαμβάνει από δασκάλους και γιατρούς που δουλεύουν αποκλειστικά στον δημόσιο τομέα μέχρι εργάτες γης και καθαρίστριες, από djs και γκαρσόνες μέχρι ηλεκτρολόγους και κατασκευαστές σκηνικών, από οπερατέρ μέχρι οικοδόμους και χορεύτριες, από βιομηχανικούς εργάτες μέχρι οδηγούς φορτηγών και ταξί, από ντελιβεράδες μέχρι υπαλλήλους σε δικηγορικά γραφεία... ΝΑΙ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ• και το σημαντικότερο: ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ... άμα φυσικά στρώσουμε κάτω τους κώλους μας, και ασχοληθούμε συλλογικά με τα δικά μας δίκαια.

    Γιάννης Ν. (πολύ παλιά είχα στείλει ελάχιστα σχόλια στο RD. Ο μόνος λόγος που στέλνω το σχόλιο, καθώς δεν έχω ελπίδα καμιάς εκατέρωθεν προσέγγισης, είναι ο θυμός που ένιωσα με την αναφορά στους γραφίστες, των οποίων την εκμετάλλευση και υποτίμηση από τους εργοδότες γνωρίζω από κοντά. Καμιά φορά, το προσωπικό είναι και πολιτικό).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε άλλες αναρτήσεις του, ο ιστολόγος (σε σύμπλευση με το ΚΚΕ προφανώς) επιδιώκει να προσελκύσει στο ΚΚΕ ακόμα και τους οπαδούς της χα.

      ...
      ...
      ...

      Διαγραφή
    2. Καταλαβαίνεις τι διαβάζεις;;;;
      Αντιμετώπισε ο "ιστολόγος" τα μισθωτά στρώματα που ενοποιούνται στη βάση του πτυχίου και εκλαμβάνονται ως εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ ως "χαμένο χαρτί για την ταξική πάλη;;; Συνειδητοποιείς τι γράφεις;;
      Αντιγράφω πιο πάνω σχόλιο του "ιστολόγου":
      "Η δική μου θέση είναι φυσικά πως αυτά τα στρώματα έχουν αντικειμενικό συμφέρον στο να δώσουν έμφαση στην αντικειμενική τους εξάρτηση από την μισθωτή εργασία, να κατανοήσουν ότι αυτή η εξάρτηση έχει συνέπειες που εξαλείφουν κάθε ψευδαίσθηση αυτονομίας, αισθητικής πληρότητας, αυτοπραγμάτωσης και τα τοιαύτα, ότι η ζωή τους υπάγεται επίσης στη σφαίρα της αναγκαιότητας, και συνεπώς να αρχίσουν να συμπεριφέρονται, να σκέπτονται και να πολιτικοποιούνται ως εργάτες και όχι ως κάποιου είδους αδικημένη πλην προνομιούχο τάξη την οποία θα αποκαταστήσουν στο άυλο συννεφάκι της οι χαρντονεγκρισμοί και οι καστοριαδισμοί."
      Σου λέει δηλαδή πως κοινή είναι η εκμετάλλευση, κοινή πρέπει να είναι και η εργατική συνείδηση ασχέτως των πνευματικών και χειρωνακτικών της διαμερισμάτων. Πολιτική στόχευση πρέπει να είναι η επαναστατική ενοποίηση της εργατικής τάξης και όχι η πρόσθεση των αυταπατών των επιμέρους κομματιών της (πιο ευάλωτα εκ των οποίων σε ψευδαισθήσεις αυτονομίας και οριζόντιας εργασίας είναι τα πανεπιστημιακής μόρφωσης εκπαιδευμένα στις νέες τεχνολογίες) σε ιδεολογικές καρικατούρες ψευτο-ταξικής ψευδο-συνείδησης που στην πραγματικότητα απαιτούν τη "δικαιοσύνη" του καπιταλισμού απέναντι στη χαρισματική τους ιδιαιτερότητα.
      Τώρα πες ειλικρινά, σε τι αποσκοπεί αυτό το σχόλιο;;

      Διαγραφή
    3. Μην το αμφισβητήσεις σε παρακαλώ. Ποιός έχει γράψει αυτό ;;;

      Ο μοναδικός δρόμος που απομένει αυτή τη στιγμή στο ΚΚΕ είναι το να δεχτεί με ταπεινότητα να κάνει τη "βρώμικη δουλειά" που κακώς δεν έκανε πιο πριν: να κερδίσει πίσω τα λαϊκά στρώματα που έχει υφαρπάξει το φασιστολόι του Μιχαλολιάκου.

      Δεν είναι πάντως αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι το κάλεσμα του σαράγεβο. Το ξαναβάζω. Πάντα αυτό θα είναι η τελευταία μου λέξη.

      Ενώ όλοι εμείς, εκατομμύρια άντρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες, έχουμε τρομερές συλλογικές δυνατότητες, τρομερό απόθεμα ικανοτήτων του μυαλού και της καρδιάς, ο μόνος τρόπος να τα ανακαλύψουμε είναι να αναγνωρίσουμε την πραγματική κοινωνική μας θέση και να ξεφορτωθούμε τα ατομικίστικα φαντάσματα: είμαστε η σύγχρονη εργατική τάξη, που περιλαμβάνει από δασκάλους και γιατρούς που δουλεύουν αποκλειστικά στον δημόσιο τομέα μέχρι εργάτες γης και καθαρίστριες, από djs και γκαρσόνες μέχρι ηλεκτρολόγους και κατασκευαστές σκηνικών, από οπερατέρ μέχρι οικοδόμους και χορεύτριες, από βιομηχανικούς εργάτες μέχρι οδηγούς φορτηγών και ταξί, από ντελιβεράδες μέχρι υπαλλήλους σε δικηγορικά γραφεία... ΝΑΙ, ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ• και το σημαντικότερο: ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ... άμα φυσικά στρώσουμε κάτω τους κώλους μας, και ασχοληθούμε συλλογικά με τα δικά μας δίκαια.

      Δεν χρειάζεται καν να δημοσιευτεί το παρόν σχόλιο.

      Γιάννης Ν

      Διαγραφή
    4. "ο ιστολόγος (σε σύμπλευση με το ΚΚΕ προφανώς) επιδιώκει να προσελκύσει στο ΚΚΕ ακόμα και τους οπαδούς της χα. "

      "Μην το αμφισβητήσεις σε παρακαλώ. Ποιός έχει γράψει αυτό ;;;

      Ο μοναδικός δρόμος που απομένει αυτή τη στιγμή στο ΚΚΕ είναι το να δεχτεί με ταπεινότητα να κάνει τη "βρώμικη δουλειά" που κακώς δεν έκανε πιο πριν: να κερδίσει πίσω τα λαϊκά στρώματα που έχει υφαρπάξει το φασιστολόι του Μιχαλολιάκου. "

      Κανένα σχόλιο. Πραγματικά. Μου φέρνετε αηδία ορισμένοι. Πού καταντήσατε;

      Διαγραφή
    5. Ολοι αυτοι οι εμεις που λεει ο σαραγιεβο, τον οποιο δεν ξερω, σε τι βαση θα ενωθουμε και ποιες θα ειναι οι επιδιωξεις μας για ποια κοινωνια;

      Θα φτιαξουν ολοι αυτοι μια συλλογικοτητα; Αν ναι, τοτε θα ειναι απαραιτητη μια προσκολληση σε αυτην την συλλογικοτητα και δεν θα επρεπε να σου φαινεται παραλογη και παραξενη η προσκολληση του Αντωνη στην συλλογικοτητα που λέγεται ΚΚΕ και σε οτι αυτη περιλαμβανει.

      Διαγραφή
    6. @Poe

      συλλογικότητες--> «πλανητικά» χωριά οικολογικής συνείδησης με wiccan χορεύτριες, γκαρσόνες, χαρτορίχτρες και sex-workers που ξέρουν και προγραμματισμό. Όραμα τα παιδιά.

      Διαγραφή
    7. @Αντώνης re: Γιάννης ---> «Όσους από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμφίβολα κομμάτι της εργατικής τάξης ή τους φασίστες ;;;;.»

      Να σου πω εγώ τι εννοεί ο ποιητής: η «παραδοσιακή», κατά τον ποιητή, εργατική τάξη είναι «εκ των πραγμάτων» εκφασισμένη (πρωινάδικα, αμορφωσιά, κ.λπ). Το «μέλλον» ανήκει στην «εργατική» τάξη με τα πτυχία, τις γλώσσες και τις εκλεπτυσμένες απολαύσεις, την πρωτοπορία της οποίας εκφράζει surprise-surprise ο Φθείριζα. Αυτό δεν είναι «ανακάλυψη» των Ελλήνων σκατονοούμενων. Ήταν μέρος τής εκστρατείας τού Μετώπου της Αριστεράς με τον «ευρωπαϊκό» προσανατολισμό (=«κάτω οι ισλαμικές μαντήλες»), για να τσοντάρουν ψήφους στον «Ολάντ τον διαπραγματευτή». Ούτε για φτύσιμο δεν είστε, αριστερά ανθρωπάρια.

      Διαγραφή
    8. Θα σου στείλω κάτι με μέιλ.

      Διαγραφή
    9. "Προσπαθώ όμως να τις επιλύω δημιουργικά και προς όφελος της τάξης μου, όχι να τις αγνοώ εθελοτυφλώντας μπροστά στις επιταγές κάποιου κόμματος."
      =>
      "Ο μόνος λόγος που στέλνω το σχόλιο, καθώς δεν έχω ελπίδα καμιάς εκατέρωθεν προσέγγισης, είναι ο θυμός που ένιωσα με την αναφορά στους γραφίστες, των οποίων την εκμετάλλευση και υποτίμηση από τους εργοδότες γνωρίζω από κοντά. Καμιά φορά, το προσωπικό είναι και πολιτικό."

      Καθαρός και ξάστερος. Ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι επίσης το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί ο κόσμος που ψήφισε χα λέει πολλά. Το παράθεμα από το Σαράγεβο πάντως κάτι μου λέει ότι γράφτηκε για να ασκήσει κριτική σε απόψεις σαν και την δική σου, και παρά τον έντονο βολονταρισμό του μοιράζεται αρκετά στοιχεία της πολεμικής που χρησιμοποιεί και ο Αντώνης και αλλού αλλά και ιδιαίτερα στο παραπάνω κείμενο όπου ασκείται κριτική σε όσους πιστεύουν πως είναι κάτι πολύ περισσότερο από κομμάτια της εργατικής τάξης.

      Αλλά μάλλον αυτά δεν είναι για σένα "μισθωτή μπουρζουαζία", απ'την μια αρκούν οι επαναστατικές κορώνες και απ'την άλλη το κάψιμο του βιβλιοπωλείου του Άδωνη. Ο "χώρος" επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά ότι το μείγμα βλακείας, ημιμάθειας και θεωρητικού τραμπουκισμού που υπάρχει εκεί (όχι ότι δεν υπάρχουν κι εξαιρέσεις φυσικά) έχει ανάλογο μόνο στην δεξιά. Από κομματικούς χωρίς κόμμα και από γραμμιτζήδες χωρίς γραμμή άλλο τίποτα...

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  25. Οχι τιποτα αλλο, αλλα επειδη και ΠΑΣΟΚ ΝΔ, ολους αυτους ετσι αφηρημενα και για την σωτηρια της χωρας, τους εκαναν κι αυτοι καλεσμα, το ζητημα ειναι ποιο το περιεχομενο του καλεσματος και ποια η στοχευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή