Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Τάκης Φωτόπουλος-Μετά την ήττα του λαϊκού κινήματος

Κείμενο που στάλθηκε στο ιστολόγιο από το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία με την παράκληση δημοσίευσης και δημοσιεύεται στα πλαίσια του πολιτικού διαλόγου με το Δίκτυο.
LR
---
Η επιτακτική ανάγκη, για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης
Μετά την ήττα του λαϊκού κινήματος
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΛΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
1. ΝΙΚΗ Η ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ;
2. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ;
3. ΚΡΙΣΙΜΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
4. ΠΟΙΟ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ;
5. ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ;
6. ΠΟΙΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ;
7. ΜΟΡΦΕΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ


1. ΝΙΚΗ Η ΗΤΤΑ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΣΤΡΩΜΑΤΩΝ;

Τα λαϊκά στρώματα που προχώρησαν με τις εκλογές του Μάη σε μια πρωτοφανή καταδίκη των κομμάτων εξουσίας, η οποία συνέτριψε τη λογική του Μνημονιακού μονόδρομου, στις εκλογές του Ιούνη έπεσαν στη παγίδα που έστησαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, δηλαδή το δίλημμα "Ευρώ ή καταστροφή", που όχι μόνο ανέτρεψε την προηγούμενη κατάκτηση αλλά και τα οδήγησε στη πιο βαριά ήττα μετά τον εμφύλιο. Σε αυτή την εξέλιξη ήταν αποφασιστική η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ που κατέβηκε με ένα άκρως αντιφατικό αλλά και επικίνδυνο πρόγραμμα, που ενίσχυε αντί να καταρρίπτει τη παγίδα αυτή, με αποτέλεσμα πολλοί από τους «βολεμένους» αλλά απογοητευμένους δεξιούς και πασόκους, όπως είχαμε προβλέψει, να επιστρέψουν στα κόμματα εξουσίας από όπου βασικά προήλθαν και να νομιμοποιήσουν τα εγκληματικά Μνημόνια, τη δανειακή συνθήκη και τους εφαρμοστικούς Νόμους. Έτσι, οι προβλέψεις μας επιβεβαιώθηκαν απόλυτα από τα γεγονότα, και στην πραγματικότητα οδήγησαν στο χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα, τόσο για τα λαϊκά στρώματα, όσο και για την αντισυστημική Αριστερά: το λαϊκίστικο «πρόγραμμα» του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν όχι μόνο αντιφατικό αλλά και άκρως αποπροσανατολιστικό, διότι καλλιέργησε ψευδαισθήσεις στα λαϊκά στρώματα ότι δήθεν μπορούσαν να αποφύγουν τα Μνημόνια ακόμη και μέσα στην ΕΕ, προσελκύοντας έτσι όλους τους «νοικοκυραίους» που τρέμουν μην χάσουν το Ευρώ «τους», αλλά δυστυχώς και μεγάλα λαϊκά στρώματα που δεν είχαν καν Ευρώ στην τσέπη, που τρομοκρατήθηκαν από την αδίστακτη Γκεμπελική προπαγάνδα των ξένων και ντόπιων ελίτ ότι έξοδος από το Ευρώ σημαίνει την ολοκληρωτική κατάρρευση της οικονομίας, αν όχι τον ...κατακλυσμό του Νώε, όπως το παρουσίαζαν τα πανάθλια κανάλια της ντόπιας ελίτ. Το ρεύμα όμως προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αρκετό για να τον οδηγήσει στην κυβέρνηση, οπότε θα αποδείχνονταν και η αθλιότητα των θέσεων του και θα επιταχυνόταν η ριζοσπαστικοποίηση της λαϊκής συνειδητοποίησης, ιδιαίτερα εάν ταυτόχρονα παρέμεναν σε αρκετά υψηλά επίπεδα τα ποσοστά της αντισυστημικής, αντι-ΕΕ Αριστεράς και κυρίως του ΚΚΕ. Αντίθετα, η τρομοκρατία των ελίτ από τη μία και ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, τον οδήγησαν στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως ακριβώς ήθελαν οι ντόπιες και ξένες ελίτ (και πιθανότατα και τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως φαίνεται καθαρά τώρα), ώστε να συνεχίσει να αποπροσανατολίζει και να λαϊκίζει ανώδυνα πλέον από τη θέση τώρα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και έμμεσα να ευνουχίζει κάθε διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης και κάθε συναφή αγώνα, αφού πρώτα κατάφερε να αποδομήσει σημαντικά την αντισυστημική Αριστερά.

Συγχρόνως, ακόμη και όταν αντισυστημικά κόμματα όπως το ΚΚΕ έπαιρναν σωστές θέσεις για τη διαγραφή του Χρέους και τη συνακόλουθη έξοδο από την ΕΕ/Ευρωζώνη και την ανάγκη αυτοδύναμης ανάπτυξης, ουσιαστικά τις αχρήστευαν με το να συνδέουν την έξοδο από την ΕΕ με τη κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας, δηλαδή με την αλλαγή του συστήματος, η οποία βέβαια αυτή τη στιγμή ήταν αδύνατη, όπως άλλωστε και το ίδιο τόνιζε. Από την άλλη μεριά, αντισυστημικές δυνάμεις όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τόνιζαν τις αποπροσανατολιστικές και ρεφορμιστικές προτάσεις της ΕΛΕ, ενώ το θέμα της εξόδου από την ίδια την ΕΕ (σε αντίθεση με την Ευρωζώνη) συχνά παραπεμπόταν στο απώτερο μέλλον ή μπερδευόταν με την αντικαπιταλιστική ρήξη με την ΕΕ και τη διάλυση της ίδιας της ΕΕ κάτω από τον αντικαπιταλιστικό αγώνα των Ευρωπαϊκών λαών, που παρέπεμπε στις ελληνικές καλένδες. Όχι τυχαία, τόσο το ΚΚΕ όσο και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπέστησαν εκλογική συντριβή, που, συνακόλουθα, δεν οφείλεται μόνο στην τρομοκρατία των ελίτ και τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ.


2. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ;

Ιδιαίτερα, όταν έτσι κι αλλιώς θα μας βγάλουν από την ευρωζώνη, προσωρινά η μόνιμα, και μάλιστα σύντομα ;

-Γιατί η επιστροφή στη δραχμή με τους δικούς τους όρους θα είναι καταστροφική:

* αύξηση του Χρέους μετρούμενο σε υποτιμημένες δραχμές

* ξεπούλημα κοινωνικού πλούτου

* παγίωση/συνέχιση της κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων

* μόνιμη απώλεια οικονομικής κυριαρχίας

Είναι λοιπόν φανερό, εν όψει της ολοκλήρωσης της σύνθλιψης των λαϊκών στρωμάτων και της καθιέρωσης εργασιακών σχέσεων Ινδικού ή Κινέζικου τύπου, παράλληλα με το ξεπούλημα κάθε κοινωνικού πλούτου από τη νέα κυβέρνηση, και ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ θα περιμένει την επανάσταση του Ολλάντ και «των άλλων προοδευτικών δυνάμεων» στην ΕΕ, είναι μονόδρομος η συνένωση όλων των αντισυστημικών δυνάμεων αλλά και των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται από την κρίση κάτω από ένα ελάχιστο πρόγραμμα κοινών στόχων που θα έβγαζαν τη χώρα από την καταστροφική κρίση, όχι μόνο βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα, βάζοντας τις βάσεις για την οικονομική αυτοδυναμία, ώστε όταν αυτό θα είχε επιτευχθεί, ο λαός να αποφάσιζε δημοκρατικά τι είδους συστημική αλλαγή θα προτιμούσε για το μέλλον, με βάση τις προτάσεις των αντισυστημικών δυνάμεων που θα διατηρούσαν την ιδεολογική αυτονομία τους σαν συνιστώσες του Μετώπου αυτού, όπως είχαμε προτείνει παλιότερα στην ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ.


3. ΚΡΙΣΙΜΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Δεδομένου ότι το ίδιο το Μέτωπο ορίζεται αποκλειστικά από τους Στόχους του και όχι από το ποιοι μετέχουν σε αυτό είναι κρίσιμο το θέμα πως ορίζονται οι στόχοι αυτοί.

Α. ΑΜΕΣΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

Πιστεύουμε ότι μόνο ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κοινωνικής αλλαγής με βραχυπρόθεσμους και μεσοπρόθεσμους στόχους σαν τους παρακάτω θα μπορούσε να ενώσει όλες τις αντισυστημικές δυνάμεις αλλά και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα που πληρώνουν πραγματικά την κρίση γύρω από ένα Μέτωπο κοινωνικής (και συνακόλουθα εθνικής) απελευθέρωσης, που θα ενέπνεε τα λαϊκά στρώματα να ξεσηκωθούν ενάντια στον πραγματικό εχθρό, δηλαδή τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και την υπερεθνική ελίτ (που στη χώρα μας εκπροσωπεί η Τρόικα) καθώς και τη ντόπια ελίτ και τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Είναι ο ίδιος εχθρός που οδηγεί καθημερινά όχι μόνο στην εξαθλίωση του λαού μας, αλλά και στον κοινωνικό κανιβαλισμό που φανερώνουν οι αρρωστημένες επιθέσεις κατά άλλων θυμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που τα βάζει το σύστημα αυτό κάτω από εμάς στην κοινωνική ιεραρχία της εξαθλίωσης: τους μετανάστες. Έτσι, φασιστοειδείς οργανώσεις, με τη φανερή βοήθεια των κρατικών αρχών που θα μπορούσαν σε μια μέρα να πατάξουν, αν ήθελαν, παρόμοια φαινόμενα, δημιουργούν ένα τεχνητό διχασμό μεταξύ των θυμάτων της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης για να αποπροσανατολίσουν τα λαϊκά στρώματα από τον πραγματικό εχθρό τους. Μόνο ένα Μέτωπο σαν αυτό που προτείνουμε θα μπορούσε, κατά συνέπεια, να βάλει τις βάσεις για μια πραγματική κοινωνική αλλαγή, η οποία θα έφερνε ταυτόχρονα τη μόνιμη έξοδο από τη σημερινή καταστροφική πολυδιάστατη κρίση.

[1]. Άμεση μονομερής έξοδός μας από την ΕΕ (και όχι μόνο από την Ευρωζώνη), η οποία αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την ανάκτηση της απαραίτητης οικονομικής κυριαρχίας.

[2]. Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (που σημαίνει μονομερή διαγραφή του χρέους).

[3]. Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση κάθε κοινού αγαθού που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

[4]. Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλη μετατροπή των καταθέσεων σε δραχμές, και μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα και οι μικροκαταθέτες (π.χ. επιδοτήσεις των λαϊκών στρωμάτων χρηματοδοτούμενες από τα έσοδα ενός σημαντικού φόρου στη μεγάλη περιουσία ―κινητή και ακίνητη― καθώς και τα έσοδα από ένα βαρύ φόρο στα είδη πολυτελείας).

[5]. Αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών (τελωνειακοί έλεγχοι, συναλλαγματικοί έλεγχοι, ποσοστώσεις κ.λπ.) ώστε να θωρακιστεί η οικονομική αυτοδυναμία της χώρας.

[6]. Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προ Μνημονίων επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

[7]. Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες, στο πλαίσιο του προτεινόμενου παρακάτω μίγματος μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων.

[8]. Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας (φόρος δηλαδή ανάλογος με το μέγεθος της περιουσίας που μπορεί να φθάνει και στο 100% της περιουσίας για τις πολύ μεγάλες περιουσίες κ.λπ.), με στόχο τη δραστική ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου.

[9]. Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα.


Β. ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΙ ΣΤΟΧΟΙ: ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Μεσοπρόθεσμος στόχος του Μετώπου θα έπρεπε να είναι η οικοδόμηση των βάσεων μιας αυτοδύναμης οικονομίας. Χρειάζεται δηλαδή στο στάδιο αυτό να δημιουργηθεί μια ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ (όχι αυτάρκης) οικονομία που θα στηρίζεται κατ' αρχήν στους εγχώριους παραγωγικούς πόρους για την κάλυψη των αναγκών μας, και μόνο κατ' εξαίρεση σε ξένους παραγωγικούς πόρους, τους οποίους μπορούμε ν' αποκτούμε μέσω των εξαγωγών των πλεονασμάτων μας, και ενός τουρισμού που θα σέβεται τον ελληνικό λαό και το περιβάλλον, προσφέροντας υπηρεσίες, όχι απλά στα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα του εξωτερικού, όπως σήμερα, αλλά σε κάθε κοινωνικό στρώμα, σε ένα κλίμα διεθνούς αλληλεγγύης.

δηλαδή:

1. να ληφθούν μέτρα για να ξανακτιστεί η παραγωγική δομή της χώρας, που έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά μετά την πλήρη ενσωμάτωσή της στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, και ιδιαίτερα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ, και

2. να διαμορφωθεί ένα συναφές καταναλωτικό πρότυπο, πέρα από αυτό που μας επέβαλαν η εξάρτησή μας από την ΕΕ και το υπάρχον σύστημα, και οδήγησαν στη σημερινή πολυδιάστατη κρίση και στη συνακόλουθη οικονομική, κοινωνική και οικολογική καταστροφή.


ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

Η αυτοδύναμη οικονομία αποτελεί άλλωστε τη μόνη δυνατή διέξοδο από την διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, που προσφέρει εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και φυσικά αυτό δεν σημαίνει «απομονωτισμό» όπως διαστρεβλώνουν την αυτονομία οι «Ευρωπαϊστές» στη ρεφορμιστική Αριστερά, τα Πανεπιστήμια κ.λπ. που έχουν άμεσα ή έμμεσα οικονομικά και άλλα συμφέροντα από την παραμονή μας στην ΕΕ. Αυτή είναι η μόνη φιλολαϊκή λύση, ιδιαίτερα αν αποτελέσει τμήμα οικονομικών ενώσεων με γειτονικές χώρες σε παρόμοιο επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης (π.χ. χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, Βαλκανικές χώρες, χώρες της Βόρειας Αφρικής κ.λπ.). Οι νέες αυτές οικονομικές ενώσεις που θα θεμελιώνονται στην αλληλεγγύη των λαών, αντί για τις σημερινές ληστρικές ενώσεις του κεφαλαίου, όπως η ΕΕ, αποτελούν τον μόνο αληθινό διεθνισμό σήμερα, σε αντιδιαστολή με τον ψευτοδιεθνισμό της ρεφορμιστικής «Αριστεράς» που δήθεν θα κτιστεί μέσα στην ΕΕ! Πιο σημαντικό, η ίδρυση αυτοδύναμων οικονομιών αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να γίνει δυνατή η ανάπτυξη του αγώνα για μια νέα μορφή κοινωνίας. Ούτε μια ΠΔ, ούτε μια σοσιαλιστική (κρατικοσοσιαλιστική ή ελευθεριακή) οικονομία, είναι δυνατές σήμερα σε μια χώρα που δεν έχει ανακτήσει την οικονομική αυτοδυναμία της και την απεξάρτησή της από την διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.

Μεσοπρόθεσμα προτείνεται ένα μίγμα μορφών ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (κρατική, δημοτική, συνεταιριστική, ατομική μικροϊδιοκτησία) και, επομένως, ένα αντίστοιχο μίγμα των μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων (Ενδεικτικός Σχεδιασμός, Οικονομική Δημοκρατία, Αγορά). Η παραγωγή, δηλαδή, στο στάδιο αυτό θα μπορούσε να στηριχθεί σε μια ποικιλία μορφών ιδιοκτησίας, ώστε να δοθεί η πρακτική δυνατότητα στον Λαό να αποκτήσει άμεση εμπειρία από τις διάφορες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και να επιλέξει κατόπιν τις πιο κατάλληλες για την απελευθερωτική κοινωνία:


Γ. ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Ο απώτερος στόχος ενός παρόμοιου Μετώπου δεν μπορεί παρά να είναι η απεξάρτηση της Ελλάδας από τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (όπως αυτή εκφράζεται στον χώρο μας με την ΕΕ), η οποία δεν αποτελεί απλά επιλογή κάποιων «κακών» πολιτικών, ή δόγμα, ή, ακόμη χειρότερα, συνωμοσία, όπως υποστηρίζουν βαθύτατα αντιδραστικές συνωμοσιολογικές θεωρίες (π.χ. η δήθεν «θεωρία» της Ναόμι Κλάιν για «σοκ και δέος» που υποστηρίζουν στελέχη της ρεφορμιστικής, της «πατριωτικής», αλλά και της δήθεν «ελευθεριακής» Αριστεράς), με στόχο την παραπλάνηση των λαών ότι αρκεί να αλλάξουμε τους «κακούς» πολιτικούς και τις πολιτικές τους για να ανατρέψουμε τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση! Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ φαινόμενο και ανατρέπεται μόνο μέσα από την ανατροπή των θεσμών της, και ιδιαίτερα των ανοικτών και «απελευθερωμένων» αγορών κεφαλαίου, εργασίας, εμπορευμάτων και υπηρεσιών. Οι αγορές αυτές είναι αποτέλεσμα της δυναμικής της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς και επιβάλλονται σήμερα από τις ελίτ, είτε «ειρηνικά», μέσα από τους διεθνείς οργανισμούς που ελέγχουν (ΔΝΤ, ΕΕ κ.λπ.), ή ακόμη και με σφαγές (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), με στόχο την ένταξη κάθε χώρας σε αυτή. Στον γεωγραφικό χώρο μας, αυτό γίνεται μέσω της ΕΕ, και ήταν ακριβώς η ένταξή μας στην ΕΕ και στη συνέχεια στην ΟΝΕ και την Ευρωζώνη που οδήγησαν στην έκρηξη της χρόνιας καπιταλιστικής κρίσης της οικονομίας μας (η παγκόσμια οικονομική κρίση, αντίθετα με τις αποπροσανατολιστικές προσεγγίσεις «Μαρξιστών» και ρεφορμιστών, λειτούργησε μόνο ως καταλύτης της δικής μας κρίσης και όχι ως η αιτία της), τη σημερινή οικονομική καταστροφή και τη μετατροπή της χώρας, στη συνέχεια, σε προτεκτοράτο.

Όμως ο στόχος αυτός είναι και άρρηκτα δεμένος με την συστημική αλλαγή και επομένως συναρτάται απόλυτα με τον συσχετισμό δυνάμεων που θα επικρατεί αφού θα έχουν επιτευχθεί οι άμεσοι και μεσοπρόθεσμοι στόχοι οι ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΟΥΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ, πέρα βέβαια από τα ριζοσπαστικά μέτρα που επιβάλλουν οι στόχοι, που αποκλείουν για παράδειγμα παραγωγικές δραστηριότητες από πολυεθνικές αλλά και μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, πέρα από τις μικρομεσαίες, ενώ θα ενισχυθούν -και σαν πρότυπο για το μέλλον- οι εναλλακτικές μορφές οικονομικής δραστηριότητας που ανέφερα. Τότε ο λαός θα αποφασίσει δημοκρατικά τι είδους συστημική αλλαγή θέλει (κεντρικό σχεδιασμό με κρατικιστικό σοσιαλισμό, ΠΔ, ή κάποια μορφή ελευθεριακού σοσιαλισμού) και η μορφή απεξάρτησης από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση θα πάρει ανάλογη μορφή με τη συστημική αλλαγή στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες που θα ήθελαν να κτίσουν μια νέα διεθνοποιημένη οικονομία βασιζόμενη στην αλληλεγγύη και την αμοιβαία βοήθεια.

Όμως γιατί οι στόχοι του ΛΜ δεν πρέπει να προϋποθέτουν τη Λαϊκή Εξουσία και τη συστημική αλλαγή γενικότερα, όπως υποστηρίζει σχεδόν σύσσωμη η πραγματική αντισυστημική Αριστερά (στην οποία βέβαια δεν περιλαμβάνω τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και όλες εκείνες τις δυνάμεις αυτό-αποκαλουνται αντισυστημικές ενώ δεν βάζουν καν θέμα άμεσης εξόδους από την ΕΕ!);

-Γιατί σήμερα όλοι παραδέχονται ότι δεν υπάρχουν επαναστατικές συνθήκες (έστω και αν υπάρχουν εξεγερσιακές συνθήκες), ούτε προβλέπονται για το προσεχές μέλλον, πράγμα που κάνει επιτακτική της ανάγκη ενός Λαϊκού Μετώπου με στόχους σαν τους παραπάνω για να σταματήσουμε την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, να βάλουμε τις βάσεις για μόνιμη έξοδο από την κρίση αλλά και τα θεμέλια για συστημική ή επαναστατική αλλαγή.


4. ΠΟΙΟ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ;

Όσον αφορά πρώτα το κοινωνικό υποκείμενο, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε κάθε άλλη χώρα ενταγμένη στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, αυτό αποτελείται από όλα τα θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όχι μόνο δηλαδή το προλεταριάτο, αλλά και τους ανέργους, τους υποαπασχολούμενους και περιθωριακά απασχολούμενους, τους φοιτητές που καταλήγουν να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά διαθέσιμη, ακόμη και εντελώς άσχετη με τις σπουδές τους (εάν δεν αναγκαστούν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό), τους συνταξιούχους που καταδικάζονται σε συντάξεις πείνας, αλλά και όλους αυτούς που έχουν συνειδητοποιήσει την απάτη της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», καθώς και την ανάγκη αυτοδιαχείρισης σε κάθε τομέα, και φυσικά αυτούς που βλέπουν την επερχόμενη οικολογική καταστροφή όσο συνεχίζεται η σημερινή «ανάπτυξη».

Τέλος, το πολιτικό υποκείμενο αυτού του αγώνα θα είναι βέβαια το νέο Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης που θα γίνει ο καταλύτης των εξελίξεων, κάτω από την αιγίδα του οποίου θα διεξαχθεί ένας μαζικός αγώνας για την επίτευξη των παραπάνω στόχων, βραχυπρόθεσμα, για να επιτευχθεί η συνολική ανατροπή της σημερινής καταστροφικής αντεπανάστασης των ελίτ και, μεσοπρόθεσμα, για τη δημιουργία των βάσεων της οικονομικής αυτοδυναμίας.


5. ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ;

Α. ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ;

Διότι είναι τέτοια η αλληλεξάρτηση συμφερόντων της ντόπιας με αυτά της υπερεθνικής ελίτ, και των προνομιούχων στρωμάτων της αστικής τάξης στη χώρα μας με τα αντίστοιχα στρώματα στην ΕΕ, ώστε μόνο αν ο απελευθερωτικός αγώνας στρεφόταν ενάντια στις ελίτ αυτές και τα αντίστοιχα προνομιούχα στρώματα θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις όχι μόνο για την μόνιμη έξοδο από την κρίση αλλά και για την κοινωνική απελευθέρωσή μας, δηλαδή για την πολιτική και οικονομική αυτοδιεύθυνση μας σαν Λαού. Προφανώς δεν μιλάμε για Μέτωπο που θα περιλαμβάνει το 90-95% του Λαού όπως πχ το ΕΑΜ, γιατί το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, οι "βολεμένοι" που είναι αποφασισμένοι να παλέψουν να μην χάσουν τα προνόμιά τους, (τα οπαία εκφράζονται μέσα από την ενσωμάτωση της χώρας στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ) είναι πολύ μεγαλύτερο από 5-10%. Κατά τη γνώμη μου είναι τουλάχιστον το 1/3 του Λαού.


Β. ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ;

Γιατί η Ελλάδα δεν έχει πια την παραμικρή οικονομική και πολιτική κυριαρχία, δηλαδή ούτε αυτή που είχε από της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους. Πάντα είχαμε δικό μας νόμισμα και επομένως νομισματική πολιτική, και δική μας δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή ένα ελάχιστο επίπεδο οικονομικής κυριαρχίας, που ελεγχόταν βέβαια από μια σχετικά υποτελή (με διαβαθμίσεις ανάλογα με την περίοδο) ντόπια αστική ελίτ. Τώρα όμως έχουμε μια κυβέρνηση από καθαρά ανδρείκελα της Τρόικας που θα υπακούουν άμεσα την κάθε εντολή της για να εκταμιεύεται η εκάστοτε δόση ενός Χρέους που δεν πρόκειται (ούτε μπορεί πρακτικά, ακόμα και με εκτιμήσεις/αναλύσεις κατεστημένων οικονομολόγων στο εξωτερικό) να ξεπληρωθεί ποτέ, ιδιαίτερα μέσα στην ΕΕ. Άλλωστε με την Οικονομική και Πολιτική Ένωση που ετοιμάζουν η Ελλάδα θα χάσει για πάντα την οικονομική κυριαρχία της

Επομένως, η δημιουργία των προϋποθέσεων οικονομικής αυτοδυναμίας από μια κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας είναι αναγκαία για την πραγματική εθνική απελευθέρωση. Αυτό σημαίνει ότι η Εθνική Απελευθέρωση είναι συνέπεια της Κοινωνικής και όχι το αντίστροφο, όπως υποστηρίζουν διάφορες εθνικιστικές και «πατριωτικές» δυνάμεις. Τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τις ελίτ και τα προνομιούχα στρώματα, που άλλωστε στηρίζουν τη σημερινή κοινοβουλευτική Χούντα.

Το Μέτωπο, επομένως, δεν μπορεί να είναι απλά μέτωπο εθνικής απελευθέρωσης όπως το παλιό. Σήμερα η εθνική απελευθέρωση ή είναι και κοινωνική απελευθέρωση, ή είναι απάτη. Γι' αυτό και οι καλοπροαίρετοι μέσα στην «Πατριωτική Αριστερά» αν δεν συνειδητοποιήσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των απαιτούμενων επαναστατικών αλλαγών και παραμείνουν σε δήθεν εθνικιστικές (αν όχι και ύποπτες) ανοητολογίες του τύπου ότι πρέπει να μείνουμε στην ΕΕ για να μας ...προστατεύσει από την Τουρκία κ.λπ. (τη στιγμή που ήδη έχουμε χάσει την εθνική κυριαρχία μας όχι από την ...Τουρκία αλλά από την ΕΕ!) δεν έχουν θέση στο νέο Μέτωπο. Απαιτείται δηλαδή το κτίσιμο μιας πλατιάς αντισυστημικής συμμαχίας, που θα στοχεύει όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση, αλλά θα θέτει και τις βάσεις για την κοινωνική απελευθέρωση στο μέλλον. Όμως, το νέο Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης δεν σημαίνει απλώς την «ενότητα της αντι-Μνημονιακής Αριστεράς», την καραμέλα που πιπιλίζει μεγάλο μέρος της ρεφορμιστικής Αριστεράς, με την υποστήριξη των ΜΜΕ. Το θέμα δεν είναι να αντικαταστήσουμε ένα «κακό» Μνημόνιο με ένα «καλό», αλλά να μην έχουμε κανένα Μνημόνιο να καθορίζει τις τύχες μας, τώρα αλλά και στο μέλλον, και αυτό είναι αδύνατο να γίνει όσο η χώρα είναι ενσωματωμένη στη διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, μέσω της ΕΕ. Η ενότητα της Αριστεράς, επομένως, έχει νόημα μόνο αν στηρίζεται σε κοινούς στόχους και μέσα για την επίτευξή τους, που στοχεύουν στα ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ αίτια της πρωτοφανούς σημερινής Κοινωνικής αλλά και Εθνικής εξάρτησης, πραγματικά θα μας βγάλουν οριστικά από την κρίση ― και αυτή ακριβώς την ενότητα προτείνουμε.


6. ΠΟΙΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ;

Η σύμπηξη του Λαϊκού Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης από πολιτικές δυνάμεις και ανένταχτους που θα αποδέχονταν τους παραπάνω στόχους για την μόνιμη έξοδο από την καταστροφική κρίση και την οικοδόμηση μιας αυτοδύναμης οικονομίας, σαν το πρώτο βήμα στην μακροπρόθεσμη οικοδόμηση μιας απελευθερωτικής κοινωνίας, θα αποτελούσε αποφασιστικό βήμα στη δημιουργία τόσο των υποκειμενικών συνθηκών, όσο και του πολιτικού υποκειμένου.

Σε αυτό το Μέτωπο θα πρέπει να μετέχουν επομένως όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις (είτε είναι οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, είτε συνδικάτα και σύλλογοι, είτε ανένταχτοι), αλλά και όλα τα λαϊκά στρώματα που είναι θύματα της κρίσης και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης γενικότερα προϋποτιθεμένου βέβαια ότι θα δεσμεύονταν από τους παραπάνω στόχους για την πραγματοποίηση των επαναστατικών αλλαγών που προτείνουμε. Εννοείται ότι οι συνιστώσες πολιτικές δυνάμεις θα διατηρούσαν την ιδεολογική και οργανωτική αυτονομία τους ως προς την μελλοντική μορφή κοινωνίας που επιδιώκει η καθεμία και, επομένως, η δέσμευση όλων των συνιστωσών θα ήταν μόνο στους συγκεκριμένους στόχους που αφορούν τα στάδια οικοδόμησης μιας αυτοδύναμης οικονομίας, ενώ για την τελική μορφή της απελευθερωτικής κοινωνίας θα αποφασίσει ο επαναστατημένος λαός στο μέλλον. Επομένως το Μέτωπο αυτό προϋποθέτει ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ των συνιστωσών του εφόσον όμως όλες θα δεσμεύονταν από τους στόχους αυτούς.


7. ΜΟΡΦΕΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ

Α. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

Το Μέτωπο θα έπρεπε να ξεκινήσει μια εκστρατεία με εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα που θα εξηγούσαν γιατί χωρίς την άμεση έξοδο από την ΕΕ (και όχι απλά την Ευρωζώνη) και τα άλλα μέτρα που προτείνουμε δεν είναι δυνατή ούτε η μόνιμη έξοδος από την κρίση ούτε η αποδέσμευση από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Η μαζική αυτή εκστρατεία θα έπρεπε να συνοδεύεται από τη δημιουργία εναλλακτικών ΜΜΕ που θα απομυθοποιούσαν και θα κατέρριπταν την συστημική προπαγάνδα (εναλλακτικά έντυπα, ραδιόφωνα, κανάλια, διαδικτυακά μέσα κλπ)


Β.ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

Οργάνωση όλων των ενδιαφερόμενων κατά τόπους και σε εθνικό επίπεδο σε λαϊκομετωπικούς πυρήνες που θα οργανώνονταν αμεσοδημοκρατικά και ακόμη και τα μέλη ήδη υπαρχουσών πολιτικών οργανώσεων θα μετείχαν σε αυτούς τους πυρήνες σαν μέλη του ΛΜ και όχι σαν οργανώσεις. Οι πυρήνες αυτοί θα μπορούσαν ν αναπτύσσονται γεωγραφικά (Πόλεις/γειτονιές/χωριά κλπ) η στον τόπο δουλειάς, εκπαίδευσης κ.λπ. Όλοι αυτοί οι πυρήνες και ανάλογα με την αριθμητική δύναμη των μελών τους θα έπρεπε να συνομοσπονδιοποιούνται στο περιφερειακό επίπεδο και από εκεί στο εθνικό, στέλνοντας εντολοδόχους στα συνομοσπονδιακά όργανα που θα ήταν ανακλητοί.


Γ. ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ

Οι μορφές του αγώνα για την επίτευξη αυτών των στόχων θα κυμαίνονταν από ένα κίνημα άγριων απεργιών από κάτω, που θα ξεπερνούσαν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ) ― οι οποίες δεν διανοούνται να θέσουν στόχους σαν τους παραπάνω ― μέχρι τις καταλήψεις και, το κυριότερο, την οργανωμένη μαζική άρνηση πληρωμών των χαρατσιών, την άρνηση εφαρμογής περικοπών στην Υγεία, εκπαίδευση κλπ. Το Μέτωπο θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, συντονίζοντας και πολιτικοποιώντας τις απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις διαφόρων κλάδων, που θα κλιμακώνονταν σε επαναλαμβανόμενες ανά εβδομάδα 48ωρες απεργίες, οι οποίες θα παρέλυαν την οικονομική και κοινωνική ζωή της Χώρας, και θα οδηγούσαν στον εξαναγκασμό της νέας διακομματικής Χούντας για άμεσες εκλογές.

Στόχος: η εκλογή κυβέρνησης ΛΜ που θα ήταν δεσμευμένη να βάλει σε άμεση εφαρμογή το παραπάνω πρόγραμμα και να αρχίσει τη διαδικασία για Συντακτική Συνέλευση που θα αποφάσιζε και τη μορφή συστημικής αλλαγής.

13 σχόλια:

  1. "Προφανώς δεν μιλάμε για Μέτωπο που θα περιλαμβάνει το 90-95% του Λαού όπως πχ το ΕΑΜ, γιατί το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, οι "βολεμένοι" που είναι αποφασισμένοι να παλέψουν να μην χάσουν τα προνόμιά τους, (τα οπαία εκφράζονται μέσα από την ενσωμάτωση της χώρας στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ) είναι πολύ μεγαλύτερο από 5-10%. Κατά τη γνώμη μου είναι τουλάχιστον το 1/3 του Λαού."

    Ενδιαφέρουσα παρατήρηση για τα αριθμητικά δεδομένα της δεδομένης χρονικής περιόδου. Το 1/3 αποτελεί σοβαρά μεγάλο ποσοστό και με σοβαρές επιρροές στα άλλα 2/3.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κατα τη γνώμη μου, ενώ το πλαίσιο που προτείνει η ΠΔ είναι όπως πάντα σοβαρό και άξιο διαλόγου, διαπερναται απο μια βασική αντίφαση: απο τη μια λέει πως το μέτωπο θα συγκροτηθεί στη βάση στόχων που δεν υπερβαίνουν το υπάρχον σύστημα, απ την άλλη όμως κάποιοι απο τους στόχους που προτείνει ως βραχυπρόθεσμους, σίγουρα συνιστούν επαναστατικά μέτρα, όπως π.χ. η κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων της οικονομίας. Μια τέτοια διατύπωση δεν διαφέρει και πολυ απ την αντίληψη του ΚΚΕ για την λαϊκή εξουσία και τον σοσιαλισμό. Προσωπικά δεν θα διαφωνούσα καθόλου με την υιοθέτηση ενός τέτοιου στόχου, αλλα μου φαίνεται περίεργο να μην λέμε τα πράγματα με το όνομα τους: λαϊκό μέτωπο που θα επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού.

    Ένα δεύτερο ζήτημα είναι το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να συμμετέχουν. Καταρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκλειστεί εξαρχής. Αυτο όμως δεν θα έβρισκε καθόλου σύμφωνη την άλλη ´αντισυστημική´ δύναμη πέραν του ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για την οποία δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι εχει ξεκαθαρίσει τις αυταπάτες της για τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ. Πέρα απ αυτο, ο ίδιος ο χαρακτηρισμός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ´αντισυστημικής´ δύναμης είναι προβληματικος: πρώτον γιατι εχει επιδείξει σοβαρή οπισθοχωρηση απο μαρξιστικες θέσεις κατα την περίοδο της κρίσης και δεύτερον γιατι σημαντική μερίδα του δυναμικού της είναι ανοιχτά ρεφορμιστικη όπως ´παραγοντες´ τύπου Βατικιωτη, Δελαστικ, ΠΠ η ´κομματων´ όπως το ΣΕΚ. Δεν βλέπω λοιπόν, με τα σημερινά δεδομένα, την δυνατότητα σχηματισμού μετώπου σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και δεν βλέπω τον λόγο το ΚΚΕ, μια δύναμη με ξεκάθαρο προσανατολισμο και θέσεις να εμπλακεί τώρα σε μια τέτοια συζήτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καταρχην θέλω να πω, ότι δεν συμμερίζομαι τον τίτλο:
    Πρώτον, διότι η αναγκαιότητα του μετώπου και του περιεχομένου του, τίθεται (και πρέπει να τίθεται) σε βάση αντικειμενική, κι όχι στη βάση του καλού ή κακού εκλογικού αποτελέσματος.

    Δεύτερον, γιατί επίσης, το εκλογικό αποτέλεσμα όσο κακό κι αν είναι, θα μπορούσε να ονομαστεί "ήττα του κινήματος" μόνο εφόσον μιλούσαμε για ένα κίνημα ολοκληρωτικά προσανατολισμένο προς τις εκλογές, κι ακόμα περισσότερο, ολοκληρωτικά προσανατολισμένο προς τις εκλογές που έγιναν Μάη και Ιούνιο. Φυσικά αυτές οι εκλογές ήταν σημαντικός σταθμός στην όλη πορεία ανάπτυξης του κινήματος, φυσικά το αποτέλσμά τους ήταν δυσμενές για το λαό, φυσικά επιφέρει πρόσθετες δυσκολίες, αλλά δεν μπορεί να αναγορευτεί σε "ήττα του κινήματος".

    (Να διευκρινίσω ότι δεν ανήκω καθόλου σε αυτούς που υποτιμάνε τις εκλογικές μάχες, ίσα-ίσα ανηκω σε όσους θεωρούν ότι το εκλογικό δικαίωμα πρέπει να αξιοποιείται μέχρις εξαντλήσεως των "τυπικών" αστικοδημοκρατικών ορίων χωρίς μ' αυτό να θέτω οποιαδήποτε αντιδιαστολή προς την "μέχρις τέλους" ανάπτυξη του εργατικού, λαϊκού κινήματος).

    Τρίτον, "ήττα" ποιού "κινήματος"; Αν υπονοείται το κίνημα των πλατειών, δεν πρόκειται καθόλου για ήττα: με τέτοιο ποσοστό στον ΣΥΡΙΖΑ;;;; Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κόμμα που έχει την παραμικρή πραγματική σχέση με "κίνημα", με τέτοιο ποσοστό θα έπρεπε η κυβέρνηση αυτή να έχει που λέει ο λόγος παραιτηθεί ήδη πριν ολοκληρώσει την αναζήτηση των 11,5 δισ, αλλά αντ' αυτού ο μεν Τσίπρας από την πρώτη στγμή υποσχέθηκε πως θα καθήσει φρόνιμα, ενώ ο κόσμος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει χολωμένος, και δεν έχει ακόμα στεγνώσει τα μαντήλια από το μαύρο δάκρυ που έχυσε γιατί δεν σχημάτισε την "κυβέρνηση της αριστεράς".
    Αυτού του είδους το "κίνημα" λοιπόν δεν "ηττήθηκε": Πήρε 27%, το οποίο θα ήταν ποσοστό συνριπτικό αν επρόκειτο πραγματικά για κίνημα.
    Όσο για το ΚΚΕ, ας ρωτηθούν όσοι και πόσοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ για κυβέρνηση μήπως έπαιξαν κι έχασαν που δεν ψήφισαν ΚΚΕ για αντιπολίτευση...
    Λοιπόν δεν μπορεί να ονομαστεί, κατά τη γνώμη μου πάντα, "ήττα του κινήματος" η εκλογική συμπεριφορά του λαού στο διάστημα από το Μάη ως τον Ιούνιο.
    Αυτά σχετικά με τον τίτλο.
    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. (συνέχεια από το προηγούμενο)
    Όσον αφορά το περιεχόμενο της πρότασης, χωρίς να είμαι τώρα σε θέση για κάποια συνολική τοποθέτηση, επομένως μιλάω κάπως "φιλολογικά": Ως προς το σημείο της εξόδου από την ΕΕ, είμαι της γνώμης ότι η φαινομενικά πιο "δεξιά" θέση για αποδέσμευση, την οποία κατανοώ στην κυριολεξία της, είναι ικανή (υπό τον όρο μιας αυστηρά συνεπούς πολιτικής) να αποδειχθεί στην πράξη πιο "αριστερή", ριζική και αποτελεσματική, από την "έξοδο": Γιατί η αποδέσμευση, στην πράξη, θέτει προ ευθυνών όχι μόνο τη χώρα που αποδεσμεύεται, αλλά και τις άλλες χώρες της ΕΕ δοκιμάζοντας και τις δικές τους προσαρμοστικές αντοχές με έναν τρόπο που συμβάλλει στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων συνολικά στην Ευρώπη.
    Μια χωρα σαν την Ελλάδα, που χωρίς τυπικά να εκαταλείπει την ΕΕ αποδεσμεύεται στην πράξη από κάθε ευρωενωσιακή πολιτική, συνθήκη και κανονισμό, που αντί για ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου επιβάλλει απαγόρευση της εξαγωγής του κλπ, που αντί να ιδιωτικοποιεί κρατικοποιεί, που αντί να καρατομεί το ασφαλιστικό μειώνει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, που αντί για ελαστικοποίηση επιβάλει 7ωρο - 5ημερο, που αντί να συντάσσεται με την Κοινή Εξωτερική Πολιτική ακολουθεί την δική της ανεξάρτητη, που με τον ίδιο τρόπο δρα σε υγεία, παιδεία κλπ, στη βάση των πραγματικών κοινωνικών λαϊκών αναγκών της χώρας και χωρίς να "φεύγει" αλλά με ολοσχερή αδιαφορία για το αν θα την διώξουνε, μια τέτοια χώρα προκαλεί διαρκείς διεργασίες τέτοιες που δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο κανέναν συσχετισμό απ' όσους σήμερα φαντάζουν παγιωμένοι υπέρ της εξουσίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου.
    Εν πάση περιπτώσει "ρισκάρω" να διατυπώσω αυτές τις σκέψεις με την επίγνωση ότι πιο εύκολα γράφονται και πιο δύσκολα υλοποιούνται, με την αντεπίγνωση επίσης ότι εύκολος είναι μόνο ο δρόμος του εξευτελισμού, και με την αίρεση ότι αν αυτή η τοποθέτηση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ώστε να μετατρέψει την "αποδέσμευση" σε πρόσχημα και όχημα για μια εκ νέου ευρωενωσιακή προσαρμογή, τότε θα ήμουν αυτόματα υπέρ της άμεσης εξόδου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @agis «ολοσχερή αδιαφορία για το αν θα την διώξουνε»

    δεν κατανοώ την διαφοροποίηση αποδέσμευση/έξοδο. Έξοδος σημαίνει, για παράδειγμα, τη μη αναγνώριση τής δικαιοδοσίας τού Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων· διαφορετικά για όλα τα θέματα για τα οποία προτείνεις «ανυπακοή» εντός τής ΕΕ πίπτει δαμόκλειος σπάθη (πρόστιμα, εκτελεστές δικαστικές αποφάσεις, κ.ο.κ.).

    @molotov

    Για Σύριζα: στη Γαλλία ο Μελανσόν επιδιώκει κινητοποίηση ενάντια στην ενσωμάτωση τού δημοσιονομικού συμφώνου στο γαλλικό δίκαιο ως μη επαρκώς «αναπτυξιακού» (καλεί σε δημοψήφισμα)· οι Συριζαίοι μας μάλλον θέλουν το δημοσιονομικό σύμφωνο ως έχει με προσθήκη πρόσθετων ρητρών/συμφώνων αμοιβαιοποίησης χρεών και τα συναφή. Εντός εβδομάδας, θα δούμε πώς θα τετραγωνίσουν τον κύκλο (αφού θα έχουν λάβει απάντηση στο ερμηνευτικό υπόμνημα προς τον Χερ Χάμπερμας).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κατα την προσωπικη μου εκτιμηση η προταση υστερει στο εξης: Σημερα υπαρχουν στην Ελλαδα 1,5εκ ανεργοι οι οποιοι κατα συντριπτικη πλειοψηφια ισως και πανω απο 99% προερχονται απο τον ιδιωτικο τομεα. Η προταση στο οικονομικο σκελος αφηνει την επιλυση των προβληματων τους στο αποτερω μελλον ενω προβλεπει επαναπροσληψη των απολυθεντων(!) του δημοσιου. Παραλληλα η αμεση δραχμοποιηση ολων των μικροκαταθετων τρομαζει ακομα και αυτους που εχουν 5000-6000€ και παραλληλη υποτιμηση κανει τον κοσμο να φριττει με το τι θα του συμβει αναλογιζομενος οτι και παλι καπιταλισμο θα εχουμε. Ειναι ενα θεμα για ολους τους ακαδημαϊκους των οποιων η ευαισθησια για το Δημοσιο ειναι μεγαλη-και καλως ειναι- αλλα στους εργατες υπαλληλους και αυτυοαπασχολουμενους τι λενε? "καντε υπομονη και ο ουρανος θα γινει πιο γαλανος"?
    Εδω δικαιωνεται και η προταση του ΚΚΕ οτι δεν μπορουν να υπαρξουν ουτε μερικη ανακουφιση εντος καπιταλιστικης οικονομιας γιατι τα προβληματα ειναι παρα πολλα και συσσωρευμενα.
    Και παλι χωρις να ειμαι αντιθετως στη δημιουργια Μετωπου οι προτασεις αυτου θα πρεπει να ειναι τετοιες ωστε ο καθενας να βλεπει τον εαυτο του μεσα σε αυτες, ειδαλλως τα λαϊκα στρωματα θα συνε χισουν να διολισθαινουν σε ακροδεξιες "λυσεις" τυπου ΧΑ που τα ταϊζουν αρκετο παραμυθι με εθνικο περιτυλιγμα.
    Τι εννοω να βλεπει ο καθενας τον εαυτο του μεσα στις προτασεις:
    π.χ.:επιδομα ανεργιας σε ολους τους ανεργους, παγωμα-διαγραφη δανειων & ορισμος υψους ενοικιου απο το κρατος, παροχη υγειας σε ολους ανεξαρτητα ενσημων, καταργηση ευελικτων μορφων εργασιας κ.α. παρομοια τα οποια αναγκαστικα θα οδηγησουν και στη ρηξη για την ανατροπη, ειδαλλως το μετωπο θα βρεθει να κυνηγαει την ουρα του εντος καπιταλισμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @waltendegewalt
    Έξοδος θα πει, όπως το κατανοώ οτι στις ψ-ψ-ψψψψ (ημερομηνία) ανακοινώνεις πανηγυρικά ότι από σήμερα παύεις να αποτελείς κράτος - μέλος της ΕΕ, και φυσικά καλά κάνεις, και ότι από την ίδια μέρα, βέβαια, δεν δεσμεύεσαι από καμία συνθήκη, κανονισμο, θεσμό και πολιτική της ΕΕ.

    Αποδέσμευση θα πει ότι την ημέρα ψ-ψ-ψψψψ ψηφίζεις στη βουλή σου αύξηση του ποσού των συντάξεων, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης και 7ωρο 5ημερο.
    Ότι την άλλη μέρα που θα σου πουν "πρόστιμο" δηλώνεις ότι δεν αποδέχεσαι κανένα πρόστιμο, και επιπλέον καλείς τους λαούς της Αγγλίας, Γαλλίας, Ισπανίας, Πορτογαλλίας, Δανίας, Ιρλανδίας, Πολωνίας, Λετονίας κλπ να ακολουθήσουν το παράδειγμά σου. Την ίδια μέρα επίσης ανακοινώνεις την κρατικοποίηση 100% του ΟΤΕ και του λιμανιού του Πειραιά (κι ας μην το έχει η ζήμενς) και του τραπεζικού συστήματος σε μια μοναδική κρατική τράπεζα (για να θυμηθούμε και το σχετικά ξεπερασμένο "μίνιμουμ πρόγραμμα" του Κομμουνιστικού Μανιφέστου).

    Στο μεταξύ κάνεις συνταγματική αναθεώρηση (εφόσον δεν μιλάμε για συντακτική) με την οποία καταργείς την υπεροχή του ευρωενωσιακού δικαίου έναντι του εθνικού.
    Παράλληλα αντικαθιστάς τους νομους πλαίσια για την παιδεία, την έρευνα κλπ με νέους που την θέτουν στην υπηρεσία των λαϊκών κοινωνικών αναγκών, και δηλώνεις τερματισμό της συμμετοχής σου στο εμπάργκο εισαγωγών πετρελαίου από το Ιράν.
    Και συνεχιζεις με τον ίδιο τρόπο, παίρνοντας έγκαιρα κάθε αναγκαίο μέτρο πριφρούρησης των κατακτήσεών σου.

    Το ότι στο τέλος θα σε διώξουνε και τυπικά, είναι κατα 999/1000 βέβαιο. Μέχρι όμως εκείνη τη στιγμή θα έχεις δώσει ένα έναυσμα διαρκείας για διεργασίες ανακατατάξεων και αλλαγής των συσχετισμών εντός του συνόλου των χωρών της ΕΕ, οι οποίες μαστίζονται από τα ιδια με σένα προβλήματα που προκαλεί η καπιταλιστική ανάπτυξη και ψάχνουν κι αυτές (οι λαοί τους) μια διέξοδο όπως κι εσύ.

    Αποδέσμευσή, όπως την κατανοώ, είναι η ανυπακοή και απειθαρχία ως κυβερνητική κρατική πολιτική.
    Έξοδος είναι απλά η έξοδος. Την μια μέρα είσαι, την άλλη δεν είσαι.
    Μέσα και στα δυο, αλλά σε περίπτωση "δημοψηφίσματος" ανάμεσα τους θα ψήφιζα "αποδέσμευση" με την παραπάνω έννοια που ελπίζω να έγινε κάπως κατανοητή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Γεια σας και από μένα, αν και λίγο καθυστερημένα. Εκτιμούμε πολύ την προσπάθεια των κομουνιστών συναγωνιστών για καλοπροαίρετο διάλογο επάνω στις θέσεις του Μετώπου. Θα προσπαθήσω να απαντήσω εδώ σε κάποια σχόλια αρχικά και θα συνεχίσω εγώ ή κάποιος/α άλλος/η συναγωνιστής/στρια με μια πιθανή ανταπάντηση στην "Μερική απάντηση" του Αντώνη επάνω στις θέσεις του κειμένου του Τάκη Φ..

    @Molotov
    Γράφεις:

    «απο τη μια λέει πως το μέτωπο θα συγκροτηθεί στη βάση στόχων που δεν υπερβαίνουν το υπάρχον σύστημα, απ την άλλη όμως κάποιοι απο τους στόχους που προτείνει ως βραχυπρόθεσμους, σίγουρα συνιστούν επαναστατικά μέτρα, όπως π.χ. η κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων της οικονομίας. Μια τέτοια διατύπωση δεν διαφέρει και πολυ απ την αντίληψη του ΚΚΕ για την λαϊκή εξουσία και τον σοσιαλισμό. Προσωπικά δεν θα διαφωνούσα καθόλου με την υιοθέτηση ενός τέτοιου στόχου, αλλα μου φαίνεται περίεργο να μην λέμε τα πράγματα με το όνομα τους: λαϊκό μέτωπο που θα επιδιώκει την ανατροπή του καπιταλισμού.»

    Όμως στο αναλυτικό κείμενο των προτάσεων της Έκκλησης του Μετώπου στο άμεσο μέτρο νο. 7 γράφεται τα εξής:

    «[7] Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες, στο πλαίσιο του προτεινόμενου παρακάτω μίγματος μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων.»

    Ποιο είναι όμως το προτεινόμενο "παρακάτω μίγμα μορφών ιδιοκτησίας και μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων" που αναγράφεται στη θέση αυτή; Μήπως είναι αυτό που ονομάζει το ΚΚΕ "λαϊκή εξουσία", δηλαδή κεντρικό σχεδιασμό μαζί με εργατική ιδιοκτησία και έλεγχο όλων των παραγωγικών κλάδων όπως λέει το κρατικοσοσιαλιστικό πρόταγμα; Ας διαβάσουμε τι γράφει μεταξύ άλλων η Έκκληση στο σημείο 7:

    «…Στο δεύτερο αυτό στάδιο των επαναστατικών αλλαγών προτείνεται ένα μίγμα μορφών ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (κρατική, δημοτική, συνεταιριστική, ατομική μικροϊδιοκτησία) και, επομένως, ένα αντίστοιχο μίγμα των μεθόδων κατανομής των οικονομικών πόρων (Ενδεικτικός Σχεδιασμός, Οικονομική Δημοκρατία, Αγορά). Η παραγωγή, δηλαδή, στο στάδιο αυτό θα μπορούσε να στηριχθεί σε μια ποικιλία μορφών ιδιοκτησίας, ώστε να δοθεί η πρακτική δυνατότητα στον Λαό να αποκτήσει άμεση εμπειρία απο τις διάφορες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και να επιλέξει κατόπιν τις πιο κατάλληλες για την απελευθερωτική κοινωνία:..»

    Προφανώς λοιπόν οι άμεσοι στόχοι, αλλά και το δεύτερο βήμα της Αυτοδύναμης Οικονομίας (Μεσοπρόθεσμος Στόχος) δεν προϋποθέτουν την ανατροπή του καπιταλισμού και συνεπώς τη λαϊκή (κρατικο)σοσιαλιστική εξουσία για να βγούμε από την κρίση, όπως την εννοεί το ΚΚΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @AGIS

    «Καταρχην θέλω να πω, ότι δεν συμμερίζομαι τον τίτλο:
    Πρώτον, διότι η αναγκαιότητα του μετώπου και του περιεχομένου του, τίθεται (και πρέπει να τίθεται) σε βάση αντικειμενική, κι όχι στη βάση του καλού ή κακού εκλογικού αποτελέσματος.»


    Δεν καταλαβαίνω το επιχείρημα. Ένα εκλογικό αποτέλεσμα έχει και το υποκειμενικό (απογοήτευση κτλ.) και το αντικειμενικό στοιχείο (συνέχιση της καταστροφής των λαϊκών στρωμάτων) αν ερμηνευτεί σωστά.

    Σχετικά με τον τίτλο και το σχόλιο σου για την ήττα του κινήματος, να σημειώσω τα εξής:

    Σε σχέση με τον τίτλο.

    Ήττα του κινήματος βασικά δεν εννοούμε με τον όρο, την «οργάνωση» ΣΥΡΙΖΑ κτλ., που από άποψη στρατηγικής, ιδεολογίας κτλ. δεν έχει πράγματι σχέση με το (αντισυστημικό, αριστερό με την κλασική έννοια της αμφισβήτησης έστω) κίνημα, αλλά τον λαό που θα μπορούσε δυνητικά να πολεμήσει για ένα μέτωπο τέτοιου τύπου. Αυτό το σημαντικό τμήμα του λαού αποπροσανατολίζεται, εντάσσεται στον ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες «προοδευτικές» δυνάμεις (καθώς και σε [ψευτο-]εθνικιστικά και την ίδια στιγμή ρατσιστικά, μαφιόζικα μορφώματα τύπου ΧΑ) και καταστρέφεται μέσα από τη διαδικασία εξαπάτησης και εμπόριου ελπίδας.

    Υπό αυτή την έννοια φυσικά πρόκειται για τεράστια ήττα με βάση την κρίσιμη συγκυρία, τόσο στο «υποκειμενικό» όσο και στο «αντικειμενικό» επίπεδο. Και θα έλεγα ειδικά στο υποκειμενικό. Το ότι ψήφισαν 27% τον ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με αυτά που γράφεις είναι η μεγαλύερη απόδειξη της ήττας αυτής! Όσοι/ες από αυτούς/ές που τον ψήφισαν κατάλαβαν ή θα καταλάβουν κάποια στιγμή την ανοησία της ψήφου αυτής, θα οικτίρουν τον…εαυτό τους, όχι τον Τσίπρα βέβαια, που τη δουλειά του κάνει…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @AGIS (συνέχεια)

    Συμφωνώ με τον dkoss σε σχέση με την ΕΕ. Βασικά αυτά που γράφεις είναι ο βασικός απατηλός λόγος που η ΠΔ έχει πολλάκις αναλύσει, για τον οποίο η «αποδέσμευση» με την έννοια της γενικής καταστροφής/ρήξης των «ευρωπαϊκών πολιτικών» ή της ταυτόχρονης "καταστροφής" της ΕΕ, είναι η μεγαλύτερη ουτοπία, και αυτή άλλωστε που στηρίζει έμμεσα μεγάλο τμήμα όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κτλ. εν πολλοίς λόγω βολέματος μέσα στην ΕΕ.

    Γιατί ακριβώς υπάρχει τεράστια ανομοιογένεια μεταξύ των κινημάτων και της συνειδητοποίησης των λαών στην Ευρώπη ακριβώς λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ώστε να είναι ανέκδοτο να μιλάμε για συνολική έξοδο από την ΕΕ όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ενώ βέβαια οι πιο εξαρτημένοι λαοί στην παγκοσμιοποίηση, όπως στην Ελλάδα, θα συνθλίβονται και οι ελίτ την ίδια στιγμή θα ισχυροποιούνται και θα ενοποιούνται σε βάρος των λαών, οικονομικά και στρατιωτικά.

    Αν τώρα πιστεύεις κι εσύ όπως και άλλοι Μαρξιστές ή «ελευθεριακοί εργατιστές» της «διαρκούς επανάστασης/εξέγερσης που έρχεται» ότι π.χ. οι εργάτες της Βόρειας Ευρώπης (που οι περισσότεροι μας βρίζουν επειδή πληρώνουν και αυτοί για εμάς) βλέπουν να έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργάτες στην Ελλάδα ή την Πορτογαλία, τότε μας χωρίζει χάσμα εναλλακτικών πραγματικοτήτων…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @salot sor

    Υπολογίζω ότι αν κοινωνικοποιηθούν οι τράπεζες και βασικοί παραγωγικοί τομείς, καθώς και επίσης αν δημιουργηθεί ένα πραγματικά λαϊκό σύστημα Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών, όπως προτείνεται στα άμεσα μέτρα (7, 9), μέσα από ένα νέο φορολογικό σύστημα, φόρους πολυτελείας για αναδιανομή του πλούτου, τότε θα δημιουργηθούν πλήθος θέσεων εργασίας τόσο στον δημόσιο όσο και στον δημοτικό τομέα που θα απορροφήσουν πολλούς από τους σημερινούς ανέργους.

    Το θέμα είναι βέβαια να γίνει μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας βαθμιαία από τον αποτυχημένο ιδιωτικό (αλλά και τον παλιό δημόσιο τομέα) σε έναν νέο κοινωνικοποιημένο τομέα παραγωγής που θα ελέγχεται από το κοινωνικό σύνολο – το τι μορφή θα πάρει αυτός ο τομέας μακροπρόθεσμα είναι θέμα συσχετισμού δυνάμεων αλλά εμείς κάνουμε προτάσεις και για μεσοπρόθεσμα.

    Άλλωστε οι μικρο-υπηρεσίες και αυτό-απασχολούμενοι που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των «ιδιωτικών» υπαλλήλων σήμερα στην Ελλάδα (σε αντίθεση με τον Βορρά), δεν περιμένουν από επίσημες θέσεις εργασίας να βρουν δουλειά, αλλά βρίσκουν δουλειές όσο υπάρχει ζήτηση στην "αγορά". Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου του λαού που συνεπάγονται τα μέτρα αυτά είναι σημαντικός παράγοντας για να μην υπάρχει ανεργία σε μια τέτοια κοινωνία «μικρο-υπηρεσιών» όπως η ελληνική.

    Άλλωστε οι μικρο-υπηρεσίες και αυτό-απασχολούμενοι που αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των «ιδιωτικών» υπαλλήλων σήμερα στην Ελλάδα (σε αντίθεση με τον Βορρά), δεν περιμένουν από επίσημες θέσεις εργασίας να βρουν δουλειά, αλλά βρίσκουν δουλειές όσο υπάρχει κίνηση στην Αγορά. Η άνοδος του βιοτικού επιπέδου του λαού που συνεπάγονται τα μέτρα αυτά είναι ο σημαντικότερος παράγοντας για να μην υπάρχει ανεργία σε μια τέτοια κοινωνία «μικρο-υπηρεσιών» όπως η ελληνική.

    Για τους μικροκαταθέτες έχουμε προτείνει μέτρα (και ο Τάκης Φ. στο βιβλίο «Προτεκτοράτο» που τώρα είναι διαθέσιμο και σε PDF) για να μην επηρεαστεί η αγοραστική τους δύναμη στο παραμικρό (που είναι το σημαντικό και όχι αν πληρώνονται σε ευρώ, δραχμές ή "τάλαρα"…)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @salot sor (2)

    «Εδω δικαιωνεται και η προταση του ΚΚΕ οτι δεν μπορουν να υπαρξουν ουτε μερικη ανακουφιση εντος καπιταλιστικης οικονομιας γιατι τα προβληματα ειναι παρα πολλα και συσσωρευμενα.»

    Θυμίζει λίγο το ερώτημα αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα… Είναι πολλά τα προβλήματα, αλλά αυτό δεν γίνεται λόγω απλά του «καπιταλισμού» (καπιταλισμό είχαμε και πριν 80 χρόνια π.χ. αλλά δεν είχαμε π.χ. τέτοια ανεργία – γιατί άραγε;), αλλά συγκεκριμένης φύσης του σημερινού διεθνοποιημένου συστήματος και της εξάρτησης από την υπερεθνική ελίτ/ΕΕ στην περιφέρεια, και μιας πρωτοφανούς αντεπανάστασης των ελίτ (η οποία έχει άμεση σχέση και με απότομη δραστική μείωση της εθνικής κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα, όσο και αν ποιεί τη νύσσαν το ΚΚΕ σχετικά με το θέμα λες και το επίπεδο εθνικής κυριαρχίας που έχουμε σήμερα, μετά το χάσιμο και της νομισματικής και της δημοσιονομικής κυριαρχίας τα τελευταία χρόνια, είναι αυτό που είχαμε όταν πρωτομπήκαμε στην ΕΕ!) και αυτές εξετάζει το Μέτωπο.

    «Και παλι χωρις να ειμαι αντιθετως στη δημιουργια Μετωπου οι προτασεις αυτου θα πρεπει να ειναι τετοιες ωστε ο καθενας να βλεπει τον εαυτο του μεσα σε αυτες, ειδαλλως τα λαϊκα στρωματα θα συνε χισουν να διολισθαινουν σε ακροδεξιες "λυσεις" τυπου ΧΑ που τα ταϊζουν αρκετο παραμυθι με εθνικο περιτυλιγμα.

    Ακριβώς επειδή ο «καθένας» συνήθως δημιουργεί τη (σωστή αν και μερικότατη βέβαια) αντίληψη ότι υπάρχει και ζήτημα εθνικής κυριαρχίας πάει στην έτοιμη λαϊκίστικη λύση που θέτει το θέμα αταξικά και μη συστημικά όπως η ΧΑ (και βασικά βάζει σε δεύτερη μοίρα τη θέση της για τους μετανάστες, τον κοινωνικό τραμπουκισμό της), οπότε ένα τέτοιο Μέτωπο Κοινωνικής αλλά και ΕΘΝΙΚΗΣ απελευθέρωσης είναι αποφασιστικής σημασίας αν δεν θέλουμε τα λαϊκά στρώματα να διολισθαίνουν σε ακροδεξιές λύσεις όπως γράφεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ikonikos
    ...η «αποδέσμευση» με την έννοια της γενικής καταστροφής/ρήξης των «ευρωπαϊκών πολιτικών» ή της ταυτόχρονης "καταστροφής...
    ...ανέκδοτο να μιλάμε για συνολική έξοδο από την ΕΕ όταν ωριμάσουν οι συνθήκες και ενώ βέβαια...
    ...ότι π.χ. οι εργάτες της Βόρειας Ευρώπης (που οι περισσότεροι μας βρίζουν επειδή πληρώνουν και αυτοί για εμάς) βλέπουν να έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργάτες στην Ελλάδα ή την Πορτογαλία, τότε...

    Λίγο καθυστερημένη η απάντηση;
    Δεν έχω τόσο μεγάλες φιλοδοξίες...
    Έκανα απλώς λόγο για μια σειρά διεργασιών έως το πραγματικό και όχι ιδεατό όριο που αυτές μπορούν να αποβούν γόνιμες.
    Κατανοώ τις ανισομετρίες μεταξύ των κρατών. Δεν βγάζω όμως άπό αυτές μηχανιστικά συμπεράσματα για τους βορειοευρωπαίους εργαζόμενους, ούτε επίσης περιορίζω τη σχετική ομοιότητα "επιπέδων" στον Νότο της ΕΕ27...

    ΑπάντησηΔιαγραφή