Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

"Τι θα έλεγε αλήθεια, σ' αυτή την περίπτωση ο Μαρξ;" (απαντά ο Λένιν)

"Τι θα έλεγε, αλήθεια, σ' αυτή την περίπτωση ο Μαρξ; Θα επικροτούσε τη στάση των συνδικαλιστών, επειδή κράτησαν επί εννέα μήνες ψηλά τη σημαία της «επανάστασης»";
Ν. Χασαπόπουλος, "Τι έκανες στην απεργία, πατέρα;", Το Βήμα
---------
-Βλαδίμηρε, σαν να ακούω κάποια φωνή να μου απευθύνει μια ερώτηση μέσα από μια αισχρή φυλλάδα που μοίραζε και το βιβλίο μου για τη Μπρυμαίρ...
-Κάρολε, ένα ακόμα ασπόνδυλο με πληκτρολόγιο από την χώρα των ασπόνδυλων με πληκτρολόγια είναι. Άσε, θα του απαντήσω εγώ...
---------

V.I. Lenin
Η αξιολόγηση της Κομμούνας από τον Μαρξ

Η αξιολόγηση της Κομμούνας από τον Μαρξ είναι η κορωνίδα των επιστολών του στον Κούγκελμαν. Και η αξιολόγηση αυτή είναι ιδιαίτερα πολύτιμη όταν την συγκρίνουμε με τις μεθόδους των ρώσων δεξιών σοσιαλδημοκρατών. Ο Πλεχάνοφ, που μετά τον Δεκέμβρη του 1905 ανεφώνησε ψοφοδεώς: "Δεν έπρεπε να είχαν πάρει τα όπλα", είχε την ταπεινοφροσύνη να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μαρξ. Ο Μαρξ, μας λέει, είχε επίσης βάλει φρένο στην επανάσταση του 1870.

Ναι, ο Μαρξ έβαλε επίσης φρένο στην επανάσταση. Αλλά δείτε τι χάσμα απλώνεται ανάμεσα στον Πλεχάνοφ και τον Μαρξ, στην ίδια τη σύγκριση του Πλεχάνοφ!

Τον Νοέμβρη του 1905, ένα μήνα πριν κορυφωθεί το πρώτο επαναστατικό κύμα στη Ρωσία, ο Πλεχάνοφ, όχι απλά δεν προειδοποίησε έντονα το προλεταριάτο, αλλά μίλησε άμεσα για την αναγκαιότητα να μάθουν να χρησιμοποιούν όπλα και να οπλιστούν. Κι όμως, όταν η πάλη φούντωσε ένα μήνα μετά, ο Πλεχάνοφ, χωρίς να κάνει την παραμικρή απόπειρα να αναλύσει τη σημασία του γεγονότος, του ρόλου του στην γενική ροή των γεγονότων και την σύνδεσή του με πρότερες μορφές πάλης, έσπευσε να παίξει τον ρόλο του μεταμελημένου διανοούμενου και αναφώνησε: "Δεν έπρεπε να είχαν πάρει τα όπλα."

Τον Σεπτέμβριο του 1870, έξι μήνες πριν την Κομμούνα, ο Μαρξ εξέδωσε μια άμεση προειδοποίηση στους γάλλους εργάτες: Η εξέγερση θα ήταν πράξη απελπισμένης τρέλας, είπε στην γνωστή Ομιλία του στη Διεθνή. Εξέθεσε εκ των προτέρων τις εθνικιστικές αυταπάτες της δυνατότητας ενός κινήματος με το πνεύμα του 1792. Μπόρεσε να πει, όχι εκ των υστέρων, αλλά πολλούς μήνες πριν: "Μην παίρνετε τα όπλα."

Και πώς συμπεριφέρθηκε όταν αυτός ο χωρίς ελπίδα αγώνας, όπως ο ίδιος τον αποκάλεσε τον Σεπτέμβρη, άρχισε να παίρνει απτή μορφή τον Μάρτη του 1871; Το χρησιμοποίησε (όπως έκανε ο Πλεχάνοφ για τα γεγονότα του Δεκέμβρη) για να "χτυπήσει" τους εχθρούς του, τους Προυντονιστές και τους Μπλανκιστές, που ήταν οι ηγέτες της Κομμούνας; Άρχισε να τους κάνει μαθήματα σαν δασκάλα του δημοτικού, λέγοντάς τους: "Εγώ σας τα 'πα. Αυτά γίνονται με τον ρομαντισμό σας, με την επαναστατική τρέλα σας"; Έκανε μάθημα στους Κομμουνάρους, όπως έκανε ο Πλεχάνοφ στους αγωνιστές του Δεκέμβρη, το μάθημα του αυτάρεσκου φιλισταίου: "Δεν έπρεπε να είχατε πάρει τα όπλα"; 

Όχι. Στις 12 Απρίλη του 1871, ο Μαρξ γράφει μια ενθουσιώδη επιστολή στον Κούγκελμαν--μια επιστολή που θα θέλαμε να τη δούμε αναρτημένη στο σπίτι κάθε ρώσου σοσιαλδημοκράτη και κάθε μορφωμένου ρώσου εργάτη.

Τον Σεπτέμβριο του 1870, ο Μαρξ είχε αποκαλέσει την εξέγερση πράξη απελπισμένης τρέλας· αλλά τον Απρίλη του 1871, όταν είδε το μαζικό κίνημα του λαού, το παρακολούθησε με την οξεία προσοχή ενός συμμετέχοντος στα μεγάλα γεγονότα που οριοθετούν ένα βήμα μπροστά στο ιστορικό επαναστατικό κίνημα.

Πρόκειται για μια απόπειρα, γράφει, να συντριβεί η γραφειοκρατική-στρατιωτική μηχανή, και όχι απλώς να μεταφερθεί σε διαφορετικά χέρια. Και τα λόγια του είναι ύψιστα εγκώμια για τους "ηρωϊκούς" εργάτες του Παρισιού που καθοδηγήθηκαν από τους Προυντονιστές και τους Μπλανκιστές. "Τι ελαστικότητα", γράφει, "τι ιστορική πρωτοβουλία, τι ικανότητα θυσίας έχουν αυτοί οι Παριζιάνοι!...Η ιστορία δεν έχει παρόμοιο παράδειγμα τέτοιου μεγαλείου."

Η ιστορική πρωτοβουλία των μαζών είναι ό,τι θαύμαζε περισσότερο ο Μαρξ. Αχ, να μάθαιναν οι δικοί μας ρώσοι σοσιαλδημοκράτες απ' τον Μαρξ πώς να εκτιμούν την ιστορική πρωτοβουλία των ρώσων εργατών και των χωρικών τον Οκτώβρη και τον Δεκέμβρη του 1905!

Συγκρίνετε το εγκώμιο της ιστορικής πρωτοβουλίας των μαζών από έναν εμβριθή στοχαστή, που προέβλεψε την αποτυχία έξι μήνες πριν με τον άψυχο, ψόφιο, πεζό άνθρωπο: "Δεν έπρεπε να είχαν πάρει τα όπλα"! Δεν απέχουν ο ένας από τον άλλο όσο ο ουρανός απ' τη γη;
Και ως συμμέτοχος στην μαζική πάλη, στην οποία αντέδρασε με όλη του την χαρακτηριστική θέρμη και πάθος, ο Μαρξ, που τότε ζούσε σε εξορία στο Λονδίνο, άρχισε να κριτικάρει τα άμεσα βήματα των "αψήφιστα γενναίων" Παριζιάνων που ήταν έτοιμοι "να εφοδεύσουν στον ουρανό."

Αχ, πόσο θα τον κορόϊδευαν τον Μαρξ οι σημερινοί "ρεαλιστές" εξυπνάκηδες ανάμεσα στους Μαρξιστές, που το 1906-07 περιφρονούν τον επαναστατικό ρομαντισμό στη Ρωσία! Πώς θα περιφρονούσαν έναν υλιστή, έναν οικονομολόγο, έναν εχθρό των ουτοπιών, που εγκωμιάζει μια "απόπειρα" να γίνει έφοδος στον ουρανό! Τι δάκρυα, τη χαμόγελα ειρωνικής συγκατάνευσης ή λύπησης θα επιφύλατταν τούτοι οι άνθρωποι για τον Μαρξ και τις εξεγερσιακές του τάσεις, τον ουτοπισμό του, κλπ κλπ· ή για την εκτίμηση που έθρεψε για ένα κίνημα που θέλησε να κάνει έφοδο στον ουρανό!

Αλλά ο Μαρξ δεν εμπνεύστηκε από τη σοφία του ανθρωπάκου που φοβάται να συζητήσει την τεχνική των υψηλότερων μορφών επαναστατικού αγώνα. Επίθεση ή άμυνα, ρώτησε, λες και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις γινόντουσαν έξω απ' το Λονδίνο. Και αποφάσισε πως πρέπει οπωσδήποτε να γίνει επίθεση: "Έπρεπε άμεσα να προελάσουν στις Βερσαλλίες..."

Αυτό γράφτηκε τον Απρίλη του 1871, λίγες βδομάδες πριν τον μέγα, τον αιματηρό Μάη...

"Έπρεπε άμεσα να προελάσουν στις Βερσαλλίες"--οι εξεγερμένοι έπρεπε να το κάνουν, αυτοί που είχαν ξεκινήσει την "πράξη απελπισμένης τρέλας" (Σεπτέμβρης 1870) να κάνουν έφοδο στον ουρανό.

"Δεν έπρεπε να είχαν πάρει τα όπλα" τον Δεκέμβρη του 1905 για να αντιμετωπίσουν δια της βίας τις πρώτες προσπάθειες να τους πάρουν πίσω τις ελευθερίες που κέρδισαν...

Ναι, ο Πλεχάνοφ είχε βάσιμους λόγους να συγκρίνει τον εαυτό του με τον Μαρξ!

[...]

Τον Σεπτέμβρη του 1870, Ο Μαρξ είχε αποκαλέσει την εξέγερση πράξη απελπισμένης τρέλας. Αλλά όταν ξεσηκώθηκαν οι μάζες, ο Μαρξ ήθελε να προελάσει μαζί τους μες στη διαδικασία της πάλης, όχι να τους δίνει γραφειοκρατικές προειδοποιήσεις. Συνειδητοποίησε πως το να προσπαθείς εκ των προτέρων να υπολογίσεις τις πιθανότητες με απόλυτη ακρίβεια είναι τσαρλατανισμός και απελπιστική πεζότητα. Αυτό που εκτιμούσε πάνω απ' όλα ήταν πως η εργατική τάξη πήρε την πρωτοβουλία, ηρωϊκά και με αυτοθυσία, να δημιουργήσει παγκόσμια ιστορία. Ο Μαρξ έβλεπε την παγκόσμια ιστορία από την οπτική εκείνων που την δημιουργούν, χωρίς να είναι σε θέση να υπολογίσουν τις δυνατότητες αλάνθαστα εκ των προτέρων, όχι από την οπτική του φιλισταίου διανοούμενου που ηθικολογεί: "Ήταν εύκολο να προβλέψεις...δεν έπρεπε να είχαν πάρει τα όπλα..."

Ο Μαρξ μπόρεσε, επίσης, να εκτιμήσει το γεγονός πως υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που ένας απελπισμένος αγώνας των μαζών, ακόμα και για ένα στόχο χωρίς ελπίδα, είναι ουσιώδης για την περαιτέρω εκπαίδευση των μαζών αυτών, την εκπαίδευσή τους για τον επόμενο αγώνα.

Μια τέτοια τοποθέτηση του ζητήματος είναι μάλλον ακατανόητη και μάλλον επί της αρχής ανοίκεια για τους σημερινούς μας μισο-Μαρξιστές, που αρέσκονται να βάζουν στο στόμα τους το όνομα του Μαρξ επί ματαίω, μόνο και μόνο για να δανειστούν την εκτίμησή του για το παρελθόν, όχι την ικανότητά του να δημιουργήσει το μέλλον.

[...]

Αποσπάσματα από τον πρόλογο του Λένιν στην έκδοση Καρλ Μαρξ: Επιστολές στον Δρ. Κούγκελμαν, πρώτη ρωσική έκδοση, 1907. Μετάφραση: Lenin Reloaded.
---------
-Κάρολε, απάντησα στον σκώληκα απ' την Αθήνα.
-Α, ωραία. Να σου πω Βλαδίμηρε. Εμείς σαν υλιστές, γιατί πιστεύουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί ώστε να μπορούμε να απαντάμε σε γελοία υποκείμενα εν έτει 2012;
-Επειδή εκείνοι είναι πολύ πιο πεθαμένοι. 
-Α. Σωστά.
-Και επειδή, μες στον νοητικό θάνατο της βλακείας τους, εξακολουθούν να μας φοβούνται τόσο. Ο φόβος τους μας δίνει ζωή.
-"Ein gespenst Geht um in Europa. Das gespenst des Kommunismus..."
-Ακριβώς. Καληνύχτα Κάρολε.
-Λέω να μην κοιμηθούμε για αρκετό καιρό. Τα πράγματα αποκτούν ενδιαφέρον για μας. Ας τους τρομάξουμε κι άλλο.
-Καλή ιδέα!

13 σχόλια:

  1. Χεχέ. Εὖγε!

    Neophyte_commie

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο τολμών επικαλείσθαι το όνομα του Μαρξ όχι απλώς επί ματαίω αλλά και δια πονηρόν και άνομον σκοπόν δει λαμβάνειν απάντησιν εκ του αρμοδίου.

    Ουστ, κουτοπόνηρες και αμόρφωτες σκουληκαντέρες με λεφτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το Βήμα είναι μόνο για αμόρφωτους και άξεστους άρπαγες του λαϊκού πλούτου. Κανείς άνθρωπος με αυτοσεβασμό δεν θα διάβαζε μια τέτοια άθλια φυλλάδα, κατάλληλη μόνο για μουζίκους με γραβάτες.

      Διαγραφή
  3. Το κακο ειναι οτι ολοι μαζι αυτοι παραγουν και αναπαραγουν την ξαναζεσταμενη σουπα. Το καλο φαγητο αργει να γινει και δεν το εκτιμουν συνηθως οσων οι ουρανισκοι εχουνε μαθει σε χαμπουργκεραδικα.

    -Γκαρσον βρηκα μια μυγα στην ξαναζεσταμενη σουπα μου!
    -Μη μου τα λες εμενα το ΚΚΕ φταιει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και με τετοιους δημοσιογραφους, που το μονο που εχουν μαθει ειναι να αναμεταδιδουν προπαγανδα και απο γνωσεις τιποτα, ειναι φυσικο το επιπεδο μας να ειναι χαμηλο.

    Οσο διαβαζεις βημα μενεις βλημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά, θεωρώ ποιο μορφωμένο κάποιον που διάβαζε "Φίλαθλο." Με την έννοια ότι ο εγκέφαλός του εκτέθηκε σε πιο περιορισμένης εμβέλειας και εύρους στοιχεία τοξικής αμορφωσιάς και βλακείας.

      Διαγραφή
    2. Μερικες πλεροφοριες για τις ιστορικες αυτες εφημεριδες:

      Ο Αστικός Τύπος

      Μόλις οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα έσπευσαν να πάρουν στα χέρια τους την ραδιοφωνία και τον τύπο. Οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων, συμφώνησαν με τους κατακτητές να συνεχίσουν τις εκδόσεις τους, ακόμα και αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να γίνουν φερέφωνα τους. Έτσι έχουμε εφημερίδες όπως η “Καθημερινή” η “Εστία” η “Ακρόπολις” η “Βραδινή” το “Ελεύθερον Βήμα” τα “Αθηναϊκά Νέα” και άλλες που υμνούσαν τον Άξονα και αντιστρατευόταν σε κάθε ιδέα και προσπάθεια αντίστασης.[6]

      Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε κάποια δημοσιεύματα τα οποία προέρχονται από τα ιστορικά του Ριζοσπάστη, Στα 70 Χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ, σελ. 16-17:

      Από την “Εστία” 29/4/1941 με το που μπήκαν οι χιτλερικοί στην Αθήνα

      “Ο πόλεμος ετελείωσε διά την Ελλάδα. Θα νικήσει ο Άξον“(έτσι για να ανέβει το εθνικό φρόνημα).

      Το “Ελεύθερο Βήμα”2/5/1941 φιλοξενούσε άρθρο που έκανε λόγο για κοινότητα συμφερόντων Ελλάδας και δυνάμεων του Άξονα.

      Η “Ακρόπολις” 15/5/1941 ονόμαζε “το δεύτερο όχι”, δηλαδή την αντίσταση στους Γερμανούς, “εγκληματικότερον του πρώτου”, δηλαδή την αντίσταση στους Ιταλούς.

      Η “Καθημερινή” 1/6/1941 έγραφε ότι “Καλώς συνετάγη” ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Έλληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των γερμανών.

      Τα “Καθημερινά Νέα” στον τίτλο τους ονόμαζαν Αίσχος την αντίσταση των πατριωτών στην Κρήτη κατά των ορδών του Χίτλερ.

      Και για τις φιλικές προθέσεις των κατακτητών η “Καθημερινή” στις 30 Απρίλη 1941 γράφει:

      “Ναι! Να γίνη και η ψυχική αποστράτευσις, περί της οποίας γράφει η “ΕΣΤΙΑ”. Ο πόλεμος ετελείωσε και πρέπει να το πιστεύσωμεν και να ασχοληθώμεν με τα ειρηνικά μας έργα. Αυτή είναι η σπουδαιότερη υπηρεσία εξ όσων έχομεν να προσφέρωμεν εις την χώρα μας. Με την ψυχικήν αποστράτευσην θα αισθανθούμε την λύτρωσιν από τον εφιάλτην του πολέμου και θα αγωνισθώμεν, δια να αναδείξουμε την παραγωγήν και τον πολιτισμόν μας”

      Και στις 29 του ίδιου μήνα:

      “Δεν το γράφομεν εκ λόγων κολακείας, αλλά διότι είναι γενική εντίπωσις: Οι Γερμανοί στρατιώται, όσοι εκυκλοφόρησαν κατά τας ημέρας αυτάς εις την πόλιν, υπήρξαν όλοι υποδείγματα ευπρέπειας και ευγένειας” και σε άλλο άρθρο, προκειμένου να σιγουρευθεί ο λαός ότι οι γερμανοί είναι φίλοι του, αναφέρονται τα εξής. “Αυταί οι εκδηλώσεις των ευάριθμων-ευτυχώς ευάριθμων-μωρών ανθρώπων, πρέπει να τελειώνουν. Δεν τους οφείλομεν τίποτε να προδίδουν και να δηλητηριάζουν μίαν απολύτως φιλικήν ατμόσφαιρα μεταξύ του Λαού και των στρατευμάτων κατοχής. Εις το κάτω-κάτω είναι και έλλειψις στοιχειώδους αγωγής αι τοιούται εκδηλώσεις(σ.σ. προς τους αιχμαλώτους Άγγλους εκ μέρους του Λαού)”.

      Τέλος τα “Αθηναϊκά Νέα” 2/6/1941 γράφουν

      “Λησμονούντες ότι απο της πρώτης στιγμής οι Γερμανοί μας εφέρθησαν ως φίλοι, ότι δε μας ήθησαν εις όλα, ότι μας συνέδραμαν εις όλα, ότι αποδέσμευσαν τρόφιμα που ήσαν λεία πολέμου, ότι εργάζονται διά να αποκαταστήσουν τας συγκοινωνίας μας, ότι μας έδωσαν ύλας που χρειαζόμεθα, δια να επικοινωνήσωμεν μετά των επαρχιών. Οι άνθρωποι, που ελησμόνησαν τας υπηρεσίας αυτάς, δεν ειναι Έλληνες. Είναι ή πεπωρωμένοι άνθρωποι ή όργανα των ξένων(!!!)“

      Στο ένθετο του Ριζοσπάστη θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες και αποσπάσματα σχετικά με τον ρόλο του τύπου την περίοδο της Γερμανικής κατοχής τα οποία για να μην γίνει τεράστιο το άρθρο δεν μπορώ να τα δημοσιεύσω. Το ένθετο θα το βρείτε εδώ σε ηλεκτρονική μορφή.


      http://poexania.wordpress.com/2012/07/14/%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF-%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%AF-%CE%BC%CE%AD%CF%81/

      Διαγραφή
    3. Α, εξαιρετικό. Θενκς. Θα τους κάνουμε ένα ωραίο αφιέρωμα όλους.

      Διαγραφή
    4. Οχι τιποτα αλλο, να μην νομιζουν οτι δεν ξερουμε τις ιστορικες τους καταβολες.

      Θα γραψω σύντομα και το τριτο μερος του αφιερωματος

      Διαγραφή
  5. Ρε, μην κατηγορείτε άδικα τους Χασαποπουλέους και ΣΙΑ. Η κενωνία φταίει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. http://youtu.be/Nzudto-FA5Y

    http://youtu.be/WYr09q9dHSo

    "Which Side Are You On?"

    Come all you good workers
    Good news to you I'll tell
    Of how the good old union
    Has come in here to dwell

    Which side are you on boys?
    Which side are you on?

    My daddy was a miner
    He's now in the air and sun
    He'll be with you fellow workers
    Until the battle's won

    Which side are you on boys?
    Which side are you on?

    They say in Harlan County
    There are no neutrals there
    You'll either be a union man
    Or a thug for J. H. Claire

    Which side are you on boys?
    Which side are you on?

    Oh workers can you stand it?
    Oh tell me how you can
    Will you be a lousy scab
    Or will you be a man?

    Which side are you on boys?
    Which side are you on?

    Don't scab for the bosses
    Don't listen to their lies
    Poor folks ain't got a chance
    Unless they organize

    Which side are you on boys?
    Which side are you on?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αν έχουν κάποια αξία εδώ, κάποια συμπληρωματικά στοιχεία για τον Μαρξ και την Κομμούνα:

    Η συγκεκριμένη φράση του Μαρξ 6 μήνες πριν την Κομμούνα, είναι:

    "...Έτσι η γαλλική εργατική τάξη βρίσκεται κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Κάθε απόπειρα ανατροπής της νέας κυβέρνησης, τη στιγμή που ο εχθρός χτυπάει κιόλας τις πόρτες του Παρισιού, θα ήταν απεγνωσμένη τρέλλα"
    (από τη 2η διακήρυξη της Διεθνούς για τον Γαλλο-Πρωσσικό πόλεμο, 9-9-1870, στο "Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία")

    Στη διάρκεια της Κομμούνας, στο παραπάνω γράμμα στον Κούγκελμαν (12-4-1871), λέει επίσης το εξής για τους εξεγερμένους εργάτες:

    "Επρεπε να βαδίσουν αμέσως ενάντια στις Βερσαλλίες... Αφησαν να τους ξεφύγει η κατάλληλη στιγμή από ενδοιασμούς συνείδησης. Δεν θέλανε να αρχίσουν τον εμφύλιο πόλεμο, σα να μην τον είχε κιόλας αρχίσει ο Θιέρσος, το τερατώδικο αυτό έκτρωμα, με την απόπειρά του να αφοπλίσει το Παρίσι! ..."

    (Πώς το είχε πει ο Λένιν τον Οκτώβρη του '17: Αύριο θα είναι αργά, χθες ήταν νωρίς, σήμερα είναι η ώρα; )

    Τέλος, 5 μέρες αργότερα στις 17-4-1871, σε δεύτερο γράμμα προς τον Κούγκελμαν, ο Μαρξ γράφει, ότι την δυσμενή "σύμπτωση" της παρουσίας των Πρώσσων έξω απ' το Παρίσι, την "ξέρανε πολύ καλά οι Παριζιάνοι. Αυτό το ξέρανε όμως και τα αστικά καθάρματα των Βερσαλλιών. Ακριβώς γι' αυτό έβαλαν τους Παριζιάνους μπρος στο δίλημμα ή να δεχθούν τον αγώνα ή να υποκύψουν δίχως αγώνα. Ο εκφυλισμός της εργατικής τάξης στην τελευταία περίπτωση θα ήταν μια πολύ μεγαλύτερη συμφορά από το χαμό ενός οποιουδήποτε αριθμού "αρχηγών"... ...Όποια κι αν είναι η άμεση έκβαση της υπόθεσης, έχει πια κερδηθεί ένα καινούργιο σημείο αφετηρίας κοσμοϊστορικής σημασίας".

    http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6263711&publDate=

    ΑπάντησηΔιαγραφή