Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

"Καπιταλισμός με Ασιατικές αξίες"

Το σλόγκαν που δίνει τον τίτλο της στην ανάρτηση είναι, από ό,τι γνωρίζω, επινόηση του Σλαβόι Ζίζεκ. Η χρήση του μας επιτρέπει μια μικρολογική ανάλυση κάποιων από τις στρατηγικές και τα στρατηγήματα που χρησιμοποιούνται για την διάβρωση του τρόπου σκέψης και της ικανότητας πολιτικής χαρτογράφησης της νεολαίας, της τόσο κρίσιμης αυτής μάζας δυνητικών πολιτικών υποκειμένων. Η νεολαία άλλωστε είναι και το κύριο θύμα του εν λόγω κυρίου, τόσο εξαιτίας της φυσιολογικής πολιτικο-ιδεολογικής απειρίας της όσο και εξαιτίας της τάσης της να ενθουσιάζεται με τον επαναστατικό οίστρο, που όχι τυχαία είναι αυτό ακριβώς το οποίο πούλησε με το κιλό ο Σλοβένος στην πριν την κρίση περίοδο, διευκολύνοντας έτσι κατόπιν τον εαυτό του να εγκλωβίσει τα θύματά του αποτελεσματικότερα. 

Ας δούμε κάποιες από τις χρήσεις αυτού του σλόγκαν --που προσποιείται πως είναι θεωρητική ανάλυση-- αναλυτικότερα. Πρώτο μας παράδειγμα η σύνοψη της ομιλίας του κυρίου στο Opera House στο Σίδνεϊ το 2011:
Στα τέλη της δεκαετίας του 90, οι θεωρητικοί της πολιτικής, οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί μιλούσαν με αυτοπεποίθηση για το "τέλος της ιστορίας" και τον αναμφίβολο θρίαμβο του φιλελεύθερου "δημοκρατικού" καπιταλισμού. Ο κομμουνισμός ξεγράφτηκε ως τελεσίδικα νεκρός. Όμως μετά την 11 Σεπτέμβρη, την παγκόσμια οικονομική κρίση, την Αραβική Άνοιξη, και τις διαμαρτυρίες που απλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, η αίγλη του καπιταλισμού αρχίζει να ξεφτίζει. Αν η εναλλακτική είναι ο μπρατσωμένος Τσαρισμός του Πούτιν ή ο αυταρχικός καπιταλισμός της Κίνας, τότε η ανανέωση της ιδέας του κομμουνισμού μπορεί να έχει τεράστια σημασία. Για τον φιλόσοφο ροκ σταρ και ευφυή εικονοκλάστη Σλαβόι Ζίζεκ, είναι κάτι που πρέπει να απαιτήσουμε, όσο αδύνατο και αν φαίνεται. Η μοναδική πραγματική ουτοπία σήμερα είναι πως τα πράγματα μπορούν να συνεχίσουν ως έχουν επ' άπειρο.
Θα μπορούσε κανείς να προσεγγίσει την σύνοψη αυτή --που πρόδηλα αναπαράγει μια σειρά από "επιχειρήματα" του Σλοβένου-- αναδεικνύοντας τους λόγους για τους οποίους είναι μια ασυνάρτητη και χωρίς κανένα νόημα αρλούμπα. Θα μπορούσε για παράδειγμα να επισημάνει ότι στο ιδεολογικό κλίμα του τέλους του 90 δεν ήταν ο θρίαμβος του καπιταλισμού που προτασσόταν στην δυτική ρητορική αλλά απλά και νέτα-σκέτα, ο θρίαμβος της "ελευθερίας" και της "δημοκρατίας"· ότι στις δυτικές αντιδράσεις στην ούτως καλούμενη "αραβική άνοιξη" που αναφέρεται πιο κάτω, η δυτική ρητορική ήταν ακριβώς η ίδια· ότι η τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, η παγκόσμια οικονομική κρίση, η εξέγερση στην Αίγυπτο και την Τυνησία, ο εμφύλιος πόλεμος και η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη και το κίνημα των αγανακτισμένων ή η παραλλαγή του στο κίνημα Occupy έχουν τόση σχέση μεταξύ τους ως κομμάτια μιας νοηματικά συνεκτικής αλυσίδας που θα σηματοδοτούσε "κρίση του καπιταλισμού" όσο τα μακαρόνια, οι ουρανοξύστες, η ξιφασκία, ο καρκίνος και οι βίδες· ότι ο "κομμουνισμός" που υποτίθεται πως πρέπει να "απαιτηθεί" όσο "αδύνατος κι αν φαίνεται" δεν έχει απολύτως κανένα περιεχόμενο, εκτός αν ως "περιεχόμενο" του "κομμουνισμού" εννοηθούν τα δανεικά από άλλους συνθηματάκια περί "digital commons" α λα google, blogger και social media ή περί πράσινης ανάπτυξης -- δηλαδή "περιεχόμενο" που καθιστά Κομμουνιστικό Κόμμα το Κόμμα των Πειρατών. Θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι η φράση "η μόνη πραγματική ουτοπία είναι πως τα πράγματα μπορούν να συνεχίσουν ως έχουν επ' άπειρο" είναι μια αριστοτεχνική άσκηση στην παρουσίαση της κοινοτοπίας ως εμβρίθειας, μιας και τα πράγματα ποτέ δεν συνεχίζαν ακριβώς "ως είχαν", και μιας και το μόνο σταθερό για το "πώς έχουν τα πράγματα" αφορά κάτι που δεν θίγεται πουθενά στο έργο του, δηλαδή το είδος και τις συνολικές προϋποθέσεις των σχέσεων παραγωγής που επιτρέπει τη νομή της εργασίας των πολλών για την συσσώρευση των λίγων.

Από μια άποψη όμως, όλη αυτή η προσπάθεια θα ήταν στην λάθος κατεύθυνση. Διότι το πρόβλημα με τον Σλοβένο δεν είναι καθόλου ότι "δεν ξέρει τι λέει", ότι είναι ένας άνθρωπος με "attention deficit disorder" που για κάποιο λόγο μάλλον σχετικό με τις δικές της συνήθειες σκέψης η κοινωνία μας αναγόρευσε σε φιλόσοφο, κλπ. Ο Ζίζεκ λέει κάτι, παρά την πληθώρα βαρύγδουπων ασυναρτησιών μέσα στην οποία το θάβει προστατευτικά. Πριν θέσει το ζήτημα του κομμουνισμού ως εναλλακτικής στον ας τον πούμε προβληματικό καπιταλισμό της εποχής, και πριν βεβαιωθεί ότι αυτή η "εναλλακτική" δεν θα έχει την παραμικρή σχέση με μια ριζοσπαστική ανασύσταση των σχέσεων παραγωγής, τη συντριβή του κεφαλαιοκρατικού κράτους, την αναδιοργάνωση του ίδιου του νοήματος της "πολιτικής" ή της "δημοκρατίας", πριν τα κάνει όλα αυτά, μας λέει κάτι για το τι δεν μπορεί να είναι η "εναλλακτική" στον κρισιακό καπιταλισμό.

Και αυτό που δεν μπορεί να είναι η εναλλακτική στον καπιταλισμό, σύμφωνα πάντα με τον Ζίζεκ, είναι αυτό που ενσαρκώνουν δύο κράτη που είναι πρώτον ασιατικά (ή έστω ευρασιατικά) κράτη, και δεύτερον κράτη που αποτέλεσαν τον ιστορικό πυρήνα του υπαρκτού σοσιαλισμού στο παρελθόν.

Ευθύς αμέσως ανακύπτει μια σειρά από ερωτήματα:

α) Δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο που να θεωρεί την Ρωσία κομμουνιστικό κράτος, διότι η Ρωσία δεν δηλώνει κομμουνιστικό κράτος μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Από ποιον λοιπόν επιθυμεί ο Σλοβένος να "σώσει" το ακροατήριό του; Ποιος θα μπορούσε ποτέ να πείσει οποιονδήποτε πως η μετακομμουνιστική Ρωσία είναι "εναλλακτική" στον καπιταλισμό; Και ποιος θα το ήθελε;

Η απάντηση είναι απλή: κανείς. Πρόκειται άραγε για μια κλασική χρήση του "strawman argument", του επιχειρηματολογείν στήνοντας αχυρανθρώπους, ψεύτικους εχθρούς; Αυτό θα έλεγε μια πρώτη ανάγνωση, τουλάχιστο. Ο Ζίζεκ παρουσιάζει έναν κίνδυνο --το να πειστούμε ότι η Ρωσία είναι η εναλλακτική στον δυτικό καπιταλισμό-- ο οποίος πολύ απλά δεν υφίσταται.

β) Αλλά υπάρχει κανείς, πλην της ηγεσίας του ΚΚΚ, που να θεωρεί πως η εναλλακτική στον καπιταλισμό είναι η σημερινή Κίνα; Και πάλι, η απάντηση είναι η ίδια: κανείς δεν "κινδυνεύει" να θεωρήσει ότι η Κίνα είναι κάτι άλλο από ένα ραγδαία αναπτυσσόμενο καπιταλιστικό κράτος όπου το κόμμα διατήρησε την πολιτική του εξουσία εκχωρώντας πλήρως την οικονομία στο κεφάλαιο -- κάτι που, ειρήσθω εν παρόδω, θα μπορούσε να κάνει οποιοδήποτε Κομμουνιστικό Κόμμα κατακτούσε την εξουσία και ήθελε να ησυχάσει μια και καλή από δακρύβρεχτες διαμαρτυρίες στη Δύση για "έλλειψη δημοκρατίας." Η ελευθερία του κεφαλαίου είναι το θεμελιακό κομμάτι του τι εννοεί η Δύση με την έννοια "ελευθερία" έτσι κι αλλιώς.

γ) Γιατί να θέλεις να σώσεις τον κόσμο από κάτι απ' το οποίο δεν κινδυνεύει; Γιατί ένας "ευφυής εικονοκλάστης" να αναλώνεται σε εκστρατείες σωτηρίας συνειδήσεων από ανύπαρκτους εχθρούς; Στην συγκεκριμένη περίσταση, σκεφτείτε, ο Σλοβένος μιλούσε στην Αυστραλία. Άλλαξε τη γνώμη έστω κι ενός ανθρώπου για την Ρωσία και την Κίνα, πείθοντάς τον να μην αναζητήσει την κομμουνιστική εναλλακτική εκεί, παρά την προδιάθεση που είχε ο εν λόγω Αυστραλός να το κάνει; Φυσικά και όχι. Δεν μπορείς να πείσεις κάποιον για κάτι το οποίο πιστεύει ήδη έτσι κι αλλιώς.

Αν όμως δεν λες κάτι επειδή θέλεις να σώσεις τον κόσμο από κάτι απ' το οποίο δεν κινδυνεύει, τότε ο κίνδυνος τον οποίο προσπαθείς να αποφύγεις δεν είναι αυτός τον οποίο ονομάζεις. Ας κάνουμε λίγη υπομονή με την πραγματική φύση του κινδύνου που προσπαθεί να εξορκίσει ο Σλοβένος με την προσφορά της δικής του έμπνευσης "κομμουνισμού", για την οποία γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι το ΚΚΕ αποτελεί την αρμόζουσα κομματική-πολιτική έκφραση. Και ας περάσουμε σε ένα δεύτερο απόσπασμα για τον "καπιταλισμό με ασιατικές αξίες":
Στις Σημειώσεις για τον ορισμό της Κουλτούρας, ο Τ. Σ. Έλιοτ επεσήμανε πως υπάρχουν στιγμές που η μόνη επιλογή βρίσκεται ανάμεσα στην αίρεση και την μη-πίστη – π.χ όταν ο μόνος τρόπος να κρατηθεί μια θρησκεία ζωντανή είναι να συντελεστεί ένας κοσμικός διχασμός. Αυτή είναι κατάσταση σήμερα στην Ευρώπη. Μόνο μια νέα «αίρεση» – που αυτή την στιγμή εκπροσωπείται από τον ΣΥΡΙΖΑ- μπορεί να σώσει ότι αξίζει να σωθεί από την Ευρωπαϊκή κληρονομιά: την δημοκρατία, την πίστη στους ανθρώπους, την ισότητα , την αλληλεγγύη, κλπ. Η Ευρώπη με την οποία θα καταλήξουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ ηττηθεί είναι μια «Ευρώπη με Ασιατικές αρχές»οι οποίες βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με την Ασία αλλά κάθε ομοιότητα με την τάση του σύγχρονου καπιταλισμού να αναστέλλει την δημοκρατία.
Ζίζεκ, "Σώστε μας από τους σωτήρες"
Είχα αναφερθεί στο κείμενο αυτό παλαιότερα, επισημαίνοντας, ανάμεσα σε άλλα, το προφανές: το πόσο εντυπωσιακό είναι ότι ο Ζίζεκ επιλέγει να "χτίσει" μια γραμμή υπεράσπισης του τι εκπροσωπεί ένα κόμμα όπως ο Σύριζα επικαλούμενος την θεωρητική αυθεντία ενός εξέχοντος συντηρητικού με αρκετά στοιχεία ροπής προς τον φασισμό όπως ο Τ.Σ. Έλιοτ. Το εντυπωσιακό του γεγονότος ενισχύεται από δύο στοιχεία:

α) Ο Ζίζεκ έχει ήδη αναφερθεί, νωρίτερα στο ίδιο άρθρο, στους αυτόκλητους "προστάτες με μαύρες μπλούζες της νέο-φασιστικής Χρυσής Αυγής που αρνείται το Ολοκαύτωμα – η οποία κέρδισε το 7% των ψήφων στον τελευταίο γύρο των εκλογών, και είχε την στήριξη, όπως λέγεται, από το 50% της αστυνομίας της Αθήνας", και οι οποίοι "περιπολούν τους δρόμους και ξυλοκοπούν κάθε μετανάστη που βρίσκουν μπροστά τους: Aφγανούς, Πακιστανούς, Αλγερινούς." Αντιφα-Συριζαίος Τ.Σ. Έλιοτ; Κάπως παράξενο για τον ποιητή για τον οποίο γράφτηκε το "Η ποιητική του φασισμού" και το "Η σαγήνη του φασισμού." Άρνηση του Ολοκαυτώματος; Κάπως παράξενο η απάντηση να έρχεται μέσα από την υπεράσπιση της πολιτικής σημασίας για την αριστερά της πολιτικο-πολιτιστικής σκέψης ενός ποιητή που κουβαλά αρκετές σκιές αντισημιτισμού.

β) Η σύζευξη Έλιοτ-Σύριζα δεν έχει στο άρθρο τον "σκανδαλώδη" χαρακτήρα που έχουν συζεύξεις του τύπου "Γκάντι-Χίτλερ" στον Σλοβένο. Δεν είναι δηλαδή μια σαφώς και ανοιχτά "προβοκατόρικη" σύζευξη, σχεδιασμένη να προκαλέσει αναταραχή και σούρουρο. Περνά στο κείμενο ήσυχα, και κανείς στην Ελλάδα, εξ όσων γνωρίζω, από τους εκατοντάδες που δήθεν τυρβάζουν περί Ζίζεκ, δεν ενοχλήθηκε και δεν βρήκε τίποτε αξιοπερίεργο.

Όσο για την μορφή της σύνδεσης, αυτή είναι σαφέστατη: Στον μεσοπόλεμο, ο Έλιοτ, αντιμέτωπος με την απειλή οριστικής και αιματηρής διάλυσης της Ευρώπης, πρόκρινε έναν αιρετικό, μυθολογικά μπολιασμένο Χριστιανισμό ως απελπισμένο τρόπο επανασυγκόλλησης αυτού που είχε διαλυθεί (βλ. Έρημη Χώρα). Ο Καρλ Σμιτ άλλωστε επίσης πρόκρινε τον μύθο για συγκολλητικούς πολιτικο-πολιτισμικά σκοπούς, και υπό μία έννοια αυτό ακριβώς έκανε και το Τρίτο Ράιχ, διαλύοντας και αιματοκυλώντας βέβαια την Ευρώπη και σφαγιάζοντας τον πληθυσμό που ο "αιρετικός Χριστιανικός μύθος" απέκλειε. Ο Έλιοτ λοιπόν πρόκρινε έναν "αιρετισμό" (τα εισαγωγικά είναι ειρωνικά, φυσικά) για να "σώσει την Ευρωπαϊκή κληρονομιά" από τη "μη πίστη." Παρόμοια, μας λέει ο Ζίζεκ, είναι η λειτουργία του Σύριζα: εκπροσωπεί έναν εντός εισαγωγικών αιρετισμό ο οποίος έχει ως στόχο να σώσει την Ευρώπη (ή την ευρωζώνη, ακριβέστερα) μέσω του διχασμού (ενός ψευδοδιπόλου), από τον χειρότερο διχασμό (λέγε με "προλεταριακή/εργατική ταξική πάλη"), από τη "μη πίστη" στο ιμπεριαλιστικό όραμα της ΕΕ, και από τη διάλυση. Αυτός ο "αιρετισμός" (σοσιαλδημοκρατία με "κινηματικό" πρόσωπο), δηλαδή, δεν είναι απλά τυχαία ή συγκυριακά ευρωκεντρικός: αφορά την ίδια την διάσωση του εγχειρήματος της ΕΕ ως ευρω-ιμπεριαλιστικής σύνθεσης και ισορροπίας δυνάμεων (από αυτούς που απειλούν τις ενδοιμπεριαλιστικές "ισορροπίες", όπως η Μέρκελ). Αν ηττηθεί o Σύριζα και το κάθε του ευρωπαϊκό μιμήδιο η Ευρώπη θα καταρρεύσει και θα έχουμε μια "Ευρώπη με ασιατικές αρχές."

Στην σχετική με το απόσπασμα ανάρτηση, είχα αναρτήσει επίσης ένα απόσπασμα από ένα άρθρο του Tobias Huebinette με τίτλο "Η Ασία ως ρητορικός τόπος φόβου για τους Ναζί και τους ακροδεξιούς." Ας το επαναλάβω εδώ:
Τον Απρίλη του 1945, καθώς το ναζιστικό Ράιχ βρισκόταν στο χείλος της απόλυτης καταστροφής, ο Hedin [Σουηδός φασίστας] δημοσίευσε ένα σχεδόν υστερικό άρθρο σε ένα γερμανικό ναζιστικό περιοδικό όπου έλεγε ότι ελπίζει η Γερμανία "να εξαλείψει την βαρβαρότητα της Ανατολής." Όπως και με τόσους άλλους παρόμοιους ακροδεξιούς, αντισημίτες και αντικομμουνιστές, για τον Hedin η "Ανατολή" σήμαινε την συνωμοτική σύνδεση μεταξύ του "παγκόσμιου εβραϊσμού", του "Ανατολίτικου δεσποτισμού" του Κομμουνισμού, και του διαρκώς παρόντος "κινδύνου της Ανατολής."
Τώρα, οποιοσδήποτε γνωρίζει την ιστορία του ιμπεριαλισμού του, γνωρίζει ότι οι Ναζί δεν ήταν αυτοί που ανακάλυψαν την ιδέα του "ανατολικού δεσποτισμού" ως απειλής για τη Δύση. Η ιδέα αυτή ανακαλύφθηκε αρκετά πιο πριν, από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές στην εποχή που ο Λένιν περιέγραψε στο σχετικό του βιβλίο για τον Ιμπεριαλισμό, δηλαδή, χονδρικά, μεταξύ 1880 και 1914. Ας δούμε μια χαρακτηριστική εικόνα, που τιτλοφορείται "Η κίτρινη απειλή" (δηλ. "Η απειλή των κίτρινων"), από το 1904:

Ακόμα και ο πιο εικονογραφικά ανίδεος μπορεί να διακρίνει αμέσως ότι η "κίτρινη απειλή" αυτής της εικόνας --από τις εκατοντάδες που έχουμε συστηματικής αντι-ασιατικής προπαγάνδας του αγγλο-αμερικανικού και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού της εποχής-- δεν είναι και τόσο συμβατικά "κίτρινη". Είναι, απλώς, ο Ρώσος. Όχι βέβαια ο Μπολσεβίκος (ούτε η σύγχρονη Ρωσία που φοβάται τόσο ο Ζίζεκ είναι μπολσεβικική, άλλωστε· και στο κάτω-κάτω, δεν ήταν η ΕΣΣΔ, όπως λέγεται από τους "ανανεωτές" στους οποίους απευθύνεται, χώρα "κρατικού καπιταλισμού"); Όχι, είναι ο Ρώσος πίσω από τον Μπολσεβίκο, ο Ρώσος ως φυλετική-πολιτισμική ουσία ξένη προς την "Ευρώπη" και την "Δύση" (υγιεινά "δυτικό" μαρξισμό απαλλαγμένο από κακές "ανατολικές-δεσποτικές" προσμείξεις, κανείς;) Αντιγράφουμε μεταφράζοντας την περιγραφή για την εικονογράφηση (από βιβλίο) από τη συλλογή όπου κρατείται:
Στο κέντρο η εικονογράφηση απεικονίζει έναν άνδρα που αναπαριστά τη Ρωσία, ο οποίος κρατά ένα μαστίγιο με εννέα ουρές που έχει την ένδειξη "Ρωσία". Οι ουρές του μαστιγίου έχουν τους τίτλους "Απολυταρχία, Καταδίωξη και Τυραννία". Δίπλα του, στα αριστερά, βρίσκονται πολλοί νεκροί ή τραυματίες με την λέξη "Kish[i]neff" να αναγράφεται στη γη, και στο βάθος υπάρχουν σύννεφα με τις λέξεις "Φινλανδία" και "Πολωνία", που αιωρούνται πάνω από μεγάλες ομάδες ανθρώπων που καταδιώκονται από τους Ρώσους. Ο άνδρας καλύπτει τα μάτια του για να προστατευτεί από το φως που εκπέμπεται από μια Ιαπωνέζα με τον χαρακτηρισμό "Σύγχρονη Ιαπωνία", που περιβάλλεται από τις λέξεις "Δικαιοσύνη, Πρόοδος, Ανθρωπιά, Διαφωτισμός, Ανεκτικότητα, Θρησκευτική Ελευθερία". Η μορφή ενός Ιάπωνα με την ένδειξη "Μεσαιωνισμός" βρίσκεται στο έδαφος, έχοντας συντριβεί από το φως της Σύγχρονης Ιαπωνίας.
Η "Κίτρινη απειλή" (φράση του γερμανού θεμελιωτή του ιμπεριαλισμού στη χώρα, του Βίλχελμ Κάιζερ): Η προεπαναστατική Ρωσία (και η προκομμουνιστική Κίνα --τι σύμπτωση να είναι για τον Σλοβένο πάλι αυτές οι δύο χώρες, στην μετακομμουνιστική τους φάση, που πρέπει πάσει θυσία να αποκλείσουμε από την επιρροή στην Ευρώπη!-- ως ενσαρκώσεις της απολυταρχίας και της τυραννίας. Η Ιαπωνία του μετέπειτα ναζιστικού άξονα, η Ιαπωνία που έθαβε Κινέζους ζωντανούς στη δεκαετία του 1930, η ιμπεριαλιστική Ιαπωνία των εκατομμυρίων θυμάτων μαζικών σφαγών και των σαδιστικών ιατρικών πειραμάτων που κάνουν τον Μέγκελε να ωχριά ως ενσάρκωση "προόδου, διαφωτισμού και ανθρωπιάς". Μεταξύ ιμπεριαλιστών, πάντοτε δέον να υπάρχει αλληλοαναγνώριση και σεβασμός. Και  κοινή απέχθεια για τις "ασιατικές αξίες." Victor Serge, "Ο Μπολσεβικισμός και η Ασία" (1927):
Το ξύνπημα των αρχαίων, καταπιεσμένων και εκμεταλλευμένων λαών τους οποίους μάθαμε να βλέπουμε ως λίγο-πολύ παθητικά αντικείμενα για να κατακτούμε, να ληστεύουμε, να χωρίζουμε και να "διοικούμε με πεφωτισμένο τρόπο", αποκαλύπτεται από την εθνική επανάσταση στην Τουρκία, τους νικηφόρους αγώνες στην Κίνα, την μαζική προετοιμασία αγώνα στην Ινδία, την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Περσίας και του Αφγανιστάν. Η εκμετάλλευση των αποικιών ως πηγών πρώτων υλών και τεράστιων αγορών έγινε, στον δέκατο ένατο αιώνα, το θεμέλιο της μεγάλης ευμάρειας της καπιταλιστικής Ευρώπης. Τώρα που τα θεμέλια τρίζουν, τι θα γίνει με αυτό το οικοδόμημα, που ήδη έχει παντοιοτρόπως ραγίσει; Η σχετική κοινωνική ειρήνη στην Ευρώπη ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης των αποικιών. Ο επικερδής ιδρώτας εκατοντάδων εκατομμυρίων μαύρων, κίτρινων, λαδί και καφέ σκλάβων συσσώρευσε τέτοια πλούτη στις μητροπολιτικές χώρες που ήταν εύκολο να βγει και μια μικρή μερίδα για την εργατική τάξη, ή, πιο συγκεκριμένα, για την αριστοκρατία της εργασίας. Η σταθερότητα του καπιταλιστικού κόσμου βασίζονταν στην ουσία στην συμμετοχή τουλάχιστον ενός τμήματος της εργατικής τάξης στην αποικιοκρατική εκμετάλλευση. Το να θυμόμαστε αυτό το στοιχειώδες γεγονός μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πόσο τεράστια είναι η επαναστατική απειλή που κρέμεται πάνω από την καπιταλιστική Ευρώπη ως συνέπεια του ξυπνήματος της Ασίας, και πόσο βαθιά είναι η σύνδεση ανάμεσα στα εθνικά κινήματα στην Ανατολή και το προλεταριακό κίνημα στη Δύση.

Το ποσοστό ηλιθιότητας και ο αριθμός πολεμικών πλοίων που κινούνται στον κόσμο σήμερα μας αναγκάζουν να τα αναλογιστούμε αυτά. Καθώς τα πολεμικά πλοία καταπλέουν και οι διπλωμάτες εργάζονται, οι πιστοί τους διανοούμενοι επιτελούν παράλληλα καθήκοντα. Κάθε προετοιμασία πυροβολικού σήμερα γίνεται κατόπιν διανοητικής προετοιμασίας. Τι εκπληκτικό κατόρθωμα συγχρονισμού! Ο Τύπος, τα περιοδικά, η λογοτεχνία, η κριτική, η ιστορία και η φιλοσοφία, όλα αναλαμβάνουν το σλόγκαν του Κάιζερ περί "κίτρινης απειλής" και για χρόνια πολλά αποκηρύσσουν την απειλή αυτή. Αν περιοριστούμε σε πρόσφατα παραδείγματα, μπορούμε να αναφερθούμε στους Times, στη Le Temps, και στη Deutsche Allgemeine Zeitung· στον M. René Grousset, σοβαρό ιστορικό, στον M. Paul Morand, πεζογράφο, στον M. Henri Massis, αντιδραστικό της Καθολικής Εκκλησίας και στον Romain Rolland, "επαναστάτη" (μόνο στη σφαίρα του πνεύματος βέβαια)... [3]-- ονόματα, τίτλοι και κείμενα με το κιλό. Και ψέματα, δυστυχώς, επίσης με το κιλό.
Είμαστε επιτέλους σε θέση να απαντήσουμε στο ερώτημα που θέσαμε εδώ και αρκετές αράδες, και το οποίο θα πρέπει να επαναλάβουμε υπενθυμητικά: Από τι ακριβώς θέλει να σώσει την "Ευρώπη" ο Σλοβένος όταν λέει ότι η Ευρώπη κινδυνεύει αν δει ως "εναλλακτική" στην κρίση του καπιταλισμού "τον μπρατσωμένο Τσαρισμό του Πούτιν ή τον αυταρχικό καπιταλισμό της Κίνας", ή όταν προκρίνει, ως μέσο σωτηρίας από την διάλυση και "ασιατοποίηση" της "ευρωπαϊκής κληρονομιάς", τον θαρραλέα πραγματιστικό ρεφορμισμό και την "αιρετική ορθοδοξία" του Σύριζα;

Θέλει να σώσει την Ευρώπη (την ευρω-ιμπεριαλιστική σύνθεση δυνάμεων της ΕΕ) ακριβώς από τις χώρες που ονομάζονται Ρωσία και Κίνα, είναι η απάντηση. 

Κατά διαβολική εντελώς σύμπτωση, αυτές ακριβώς οι χώρες εμποδίζουν την "αξιοποίηση" των ενεργειακών πόρων χωρών όπως η Συρία και το Ιράν....

Και συνεπώς, καθόλου "αχυράνθρωποι" δεν είναι αυτές οι χώρες όταν λέγεται ότι δεν είναι αυτές οι εναλλακτικές στον παραπαίοντα ευρωπαϊκό/δυτικό καπιταλισμό. Όχι, ο πραγματικός "αχυράνθρωπος" του αποσπάσματος με το οποίο ξεκινήσαμε είναι ακριβώς ο "κομμουνισμός." Δεν είναι, για να το πω αλλιώς, η Ρωσία και η Κίνα περιστασιακές αναφορές για το τι δεν πρέπει να γίνει στα πλαίσια μιας συζήτησης περί κομμουνισμού· είναι, αντίθετα, η συζήτηση περί κομμουνισμού που είναι απλώς το πρόσχημα για να θιγεί το πραγματικό μέλημα του Ζίζεκ, που είναι ακριβώς η Ρωσία και η Κίνα ως μορφές κινδύνου για την "Ευρώπη."

Οι μη κομμουνιστικές Ρωσία και Κίνα. Όπως μη κομμουνιστικές ήταν και στην περίοδο της πανδυτικής ιμπεριαλιστικής φρενίτιδας για την "κίτρινη απειλή." Δεν είναι καθόλου ο "κομμουνισμός" που διακυβεύεται στις παρεμβάσεις του Ζίζεκ και που αποτελεί την προϋπόθεσή τους. Είναι, απλά, ο ιμπεριαλισμός, οι ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι ισορροπίες τους. Γιατί; Για τους λόγους που ήδη αποκαλύπτει ο Serge στην πιο πάνω ανάλυση: η κρίση της Δύσης εγκυμονεί ανεξέλεγκτους κινδύνους από την μεριά της Ανατολής--κινδύνους "ασιατοποίησης", με το οποίο ο Ζίζεκ δεν εννοεί "προλεταριοποίηση" (αλλιώς δεν θα βασιζόνταν σ' έναν δεξιό ως και φασίστα κριτικό του πολιτισμού, αλλά σε μαρξιστικές μελέτες της οικονομίας) αλλά απώλεια του κυρίαρχου, πολιτικά και οικονομικά, ρόλου της Ευρώπης στο παγκόσμιο imperium. Για αυτή την πολιτική και οικονομική κυριαρχία εργάζεται ακούραστα και ακατάπαυστα ο Σλοβένος, και όχι για κάποια γελοιωδώς άνευ περιεχομένου "κομμουνιστική υπόθεση". Και εργάζεται χρησιμοποιώντας για το διευρυμένα ("πανευρωπαϊκά") σμιτικό του όραμα τα ρητορικά-ιδεολογικά όπλα του αντιπάλου--κουρέλια, μετά το 1990, για χρήση από τον τελευταίο ασυνείδητο και εξωνημένο ευρωσοσιαλδημοκράτη (μήπως δεν ασχολήθηκε σοβαρότατα με τον Λένιν ο Σμιτ, όταν ήταν πολύ πιο επικίνδυνο να ασχολείσαι με τον Λένιν;)

Μένει μόνο μια τελευταία διευκρίνιση για τον πραγματικό ιδεολογικό ρόλο και την πραγματική ιδεολογική αποστολή του Σλοβένου. Υπάρχει ψήγμα αλήθειας στην δήλωσή του ότι όταν μιλά για "Ευρώπη με Ασιατικές αρχές" αυτό δεν έχει  "καμία σχέση με την Ασία αλλά κάθε ομοιότητα με την τάση του σύγχρονου καπιταλισμού να αναστέλλει την δημοκρατία";

Όχι. Το παραπάνω είναι ένα ωμό ψέμμα. Για δύο βασικούς, βασικότατους λόγους:

α) Η περιστολή της δημοκρατίας και των δημοκρατικών ελευθεριών στην Ευρώπη ξεκινά ήδη από τη δεκαετία του 1970 και αφορά "αναγκαιότητες" που επιβάλλει ο φρενήρης ενδιοιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός που ξεκινά εκ νέου με τη λήξη του Β' Παγκοσμίου. Ο Πουλαντζάς θέτει το θέμα της κρίσης του κράτους και του μετασχηματισμού του σε "αυταρχικό κράτος" στην ίδια δεκαετία. Ο Φουκώ εξερευνά την διάχυση τεχνολογιών ελέγχου στις δυτικές κοινωνίες επίσης στην ίδια δεκαετία. Το δικαιϊκό και νομοθετικό πλαίσιο περιστολής ελευθεριών όπως το δικαίωμα στο συνδικαλίζεσθαι και στην απεργία για χάρη των ελευθεριών που αφορούν το κεφάλαιο έχει χτιστεί συστηματικά εδώ και πάνω από 15 χρόνια. Τίποτε από όλα όσα έγιναν στην Ευρώπη μετά το 2008 δεν αφορά λοιπόν σε τίποτα την Ασία και τις "αξίες" της, και συνεπώς η χρήση του όρου είναι απόλυτα καταχρηστική και δεν δικαιολογείται με κανέναν τρόπο από την δήθεν "μεταφορική" σημασία που έχει. Με απλά λόγια, αν οι "Ασιατικές αξίες" δεν έχουν καμία σχέση με την Ασία, όπως διατείνεται ο κουτοπόνηρος ψευδοφιλόσοφος, τότε δεν θα είχε και κανένα λόγο απολύτως να τσιρίζει όπου σταθεί και βρεθεί ότι κινδυνεύουμε από τον "καπιταλισμό με Ασιατικές αξίες", μιας και ο καπιταλισμός από τον οποίο κινδυνεύουμε πράγματι δεν αφορά σε τίποτα τέτοιες αξίες, αλλά γνήσιες, bona fide, ευρωπαϊκές.

β) Αν υπήρχε ψήγμα αλήθειας στη δήλωση του Σλοβένου ότι δεν εννοεί τον όρο "Ασιατικές αξίες" ως όρο που αφορά την Ασία, τότε είναι μέγα μυστήριο γιατί αναφέρεται στον "μπρατσωμένο Τσαρισμό του Πούτιν ή τον αυταρχικό καπιταλισμό της Κίνας." Γιατί φυσικά η αναφορά αυτή είναι αναφορά ακριβώς σε "αξίες" συγκεκριμένα Ασιατικών χωρών. Στο πρόσφατό του πόνημα για τις Riot Girls, ο Ζίζεκ γράφει, πιστός στο ιμπεριαλιστικό πνεύμα προγόνων όπως η Charlotte Perkins Gilman, η αμερικανίδα πρωτοφεμινίστρια-ρατσίστρια που έγραψε εκτεταμένα για την "κίτρινη απειλή" στα δικαιώματα των αμερικανίδων γυναικών
Και να που τώρα, η Ρωσία μας προσφέρει ακόμα μία εκδοχή [βλασφημίας], αυτή την φορά με την μορφή κρατικής εξουσίας: τί είναι μία μικρής εμβέλειας άσεμνη πρόκληση των Pussy Riot μέσα σε μία εκκλησία μπροστά στην γιγαντιαία αισχρή πρόκληση που συνιστά η δίωξή τους από ένα κράτος που γελοιοποιεί κάθε έννοια νόμου και τάξης; 
[...] 
Το 1905 ο Λεον Τρότσκι χαρακτήρισε την τσαρική Ρωσσία σαν έναν σατανικό συνδυασμό Ασιατικού δεσποτισμού και Ευρωπαϊκής χρηματιστηριακής αγοράς. Μήπως δε γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρη αυτή η περιγραφή όταν αναφέρεται στην σύγχρονη Ρωσία; Μοιάζει άλλωστε να αναγγέλλει την ανάδυξη μίας νέας φάσης του καπιταλισμού, του καπιταλισμού με Ασιατικές αξίες (που ασφαλώς δεν αφορούν την Ασία, αλλά τις αντι δημοκρατικές τάσεις του σύγχρονου παγκόσμιου καπιταλισμού). Αν δούμε τον κυνισμό σαν τον αδίστακτο πραγματισμό της εξουσίας, η οποία και κοροϊδεύει τις ίδιες της τις αξίες, τότε οι Pussy Riot αναδεικνύονται ως η ενσάρκωση του αντί-κυνισμού. 
Οι "Ασιατικές αξίες" λοιπόν δεν αφορούν την "Ασία". Μπα. Απλώς έχουν μια διαβολική τάση να είναι πάντα ταυτόσημες με αναφορές στα ασιατικά κράτη, και να αναπαράγουν όλους τους ρητορικούς τόπους του αντι-ασιατικού ιμπεριαλιστικού λόγου, από τον γερμανικό, γαλλικό και αγγλο-αμερικανικό ιμπεριαλισμό στα τέλη του 19ου αιώνα ως τους Ναζί: Ρωσία (και Κίνα) ίσον προαιώνιος αυταρχισμός του μη δυτικού κράτους, δεσποτισμός, κυνικός πραγματισμός της εξουσίας, καταπίεση δικαιωμάτων των γυναικών, κλπ.

Αυτά απευθύνονται μαζικά, από δεκάδες "αριστερών μέσων", σε αναγνώστες χωρών και κοινωνιών που γέννησαν το Γκουαντανάμο, το Αμπού Γκραϊμπ, την Σάμπρα και τη Σατίλα, το Άουσβιτς και το Νταχάου, την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, το Μάι Λάι, την γενοκτονία του Κογκό, τις γενοκτονίες των Ιθαγενών της Αμερικής, δικτατορίες και πραξικοπήματα σε Αφρική, Λ. Αμερική και Ασία με το τσουβάλι, παρακρατικές ομάδες, βασανιστήρια ακτιβιστών και αντιφρονούντων, εξαφανισμένους, ομαδικούς τάφους και εμφυλίους με παρακίνηση μυστικών υπηρεσιών σε τρεις ηπείρους. 

Και αυτά πακετάρονται σήμερα ως "κομμουνιστική υπόθεση", ως "αντισυστημικός λόγος" για την "εναλλακτική"-- δηλαδή ως πράγματα με τα οποία συγκινείται, και στα οποία πιστεύει, η σημερινή ευρωπαϊκή νεολαία, που γαλουχήθηκε, από σύσσωμη σχεδόν την ευρωπαϊκή αριστερά και τους ιδεολογικούς της μηχανισμούς, στο να θεωρεί αυτόν τον άνθρωπο και τον λόγο του "προοδευτικό."

Είναι αρκετό για να θέλει κανείς να κάνει εμετό.

31 σχόλια:

  1. Να δω ποιος λοβοτομημένος θα ξανακάνει σχόλιο στο twitter "άργησες, τα είπε πρώτος ο Μανδραβέλης."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. «άργησες, τα είπε πρώτος ο Μανδραβέλης.»

    «Fox has on every show at least one left wing commentator» (κάτι σαν τον Ζίζεκ και τη Δούρου).

    Επομένως, δεν μπα να γράφεις, δεν μπα να φωνάζεις, τα άρθρα του gospod Slavoj Žižek και θα δημοσιεύονται, και θα μεταφράζονται στα πιο έγκριτα περιοδικά της «αριστεράς» και θα γαλουχούν τα νιάτα της πατρίδος στα αγνά ιδεώδη του λακανικού σταρχιδισμού. Αν είχε και συνθέτες ο Φθείριζα θα του έγραφαν και ύμνο «Ο Σλαβό-ι, ο Σλαβό-ιί Κακό Σκυ-λιιί Ψό-φο δεν εέ-χειει ...».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν πρέπει άραγε να τα επισημαίνει κανείς πια όλα αυτά; Είναι μάταιο πλέον;

      Διαγραφή
    2. Κοίτα, το rednotebook ανέβασε, μετά από την επέμβαση στη Λιβύη, βίντεο με φιλοσοφικό διάλογο μεταξύ του τύπου και του Bernard-Henri Lévy, όπου ο φιλόσοφος αν θυμάμαι καλά εξηγεί στον άλλο φιλόσοφο την θεωρία του για το πώς ο Μάης του 68 οδήγησε στο Σαρκοζύ και πώς η πολιτισμική επανάσταση κατέληξε στον Καπιταλισμό με τις βαρεμένες αξίες.

      Είδες καμιά απάντηση από τους επιφανείς Φθειριζαίους για την ομιλία του για τους Παλαιστίνιους, τίποτε για τον αντίλογο του Μπ. σε σχέση με το πιο πάνω κατασκεύασμα, για το σχόλιο του Σλαβόδι ότι οι Σοβιετικοί σκότωναν Εβραίους;

      Η σημασία που μπορεί να έχει το ότι τα έβαλες στο «χαρτί», είναι να ξεκαρτάρεις από «αριστερούς» τους χρόνια πάσχοντες από Σλαβόι, κάπως σαν το Σχιββωλέθ. Όσο για τους υπόλοιπους, είμαι σίγουρος ότι πάσχουν από κάτι άλλο (Δουζινισμό, Σεβαστακισμό, κ.λπ).

      Διαγραφή
    3. http://www.bernard-henri-levy.com/syrie-selon-bhl-hollande-doit-forcer-le-destin-31121.html

      Να μην νομίζετε ότι ο άλλος ο φιλόσοφος έπαψε να ενδιαφέρεται για τις τύχες των λαών και το «δημοκρατικό» μας μέλλον.


      ΥΓ Ένα άλλο που θα μπορούσες να δεις σε σχέση με το κείμενο είναι η ανακύκλωση στις μέρες μας των μοτίβων της προπαγάνδας που χρησιμοποιήθηκε στον Α' παγκόσμιο πόλεμο (τα περί ελευθερίας, δημοκρατίας και «ειρήνης»). Ο Ζίζεκ αντλεί («προφήτης» ων) περισσότερο από την χιτλερική/φασιστική προπαγάνδα, όπως άλλωστε επισημαίνεις.

      Διαγραφή
    4. @waltendegewalt: Ρε, είπα "ποιος λοβοτομημένος", άκουσε το όνομά του ο βασιλιάς των λοβοτομημένων, και έσπευσε στο twitter να με βγάλει τρελό. Απίστευτο!

      Εγώ εφήυρα τη δήλωση ότι "ο κομμουνισμός ήταν η μεγαλύτερη καταστροφή του εικοστού αιώνα, μεγαλύτερο απ' τον φασισμό" φαίνεται. Δεν την έκανε, μαζί με εκατοντάδες άλλες παρομοίου ήθους, ο Μποράτ.

      Διαγραφή
  3. και ο Μαρξ δεν θεωρουσε την Τσαρική Ρωσια οπισθοδρομική και κινδυνο η κανω λαθος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απλά πράγματα: Φυσικά και την θεωρούσε οπισθοδρομική, το ίδιο και οι Μπολσεβίκοι.

      Αλλά "οπισθοδρομική" και "δεσποτική" την παρουσίαζε επίσης όπως δείχνω ο ευρωπαίκός ιμπεριαλισμός, ο οποίος ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ αλλά ΦΥΕΤΙΚΗ ΑΛΛΟΠΟΙΗΣΗ. Αυτό είναι πολύ ξεκάθαρο στο κείμενο.

      Σε ό,τι αφορά τις στρατηγικές του Ζίζεκ, πιθανότατα δεν χρειαζόταν όλος αυτός ο κόπος για να αποδείξω ότι είναι αυστηρά παράλογο να λες ότι το πρόβλημα με τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό είναι η...Ρωσία και η Κίνα που μας απειλούν με τις "ασιατικές αξίες."

      Απλά ήθελα να αναδείξω την ΜΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ, ΚΑΘΑΡΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΣΛΑΒΟΙ. Διότι αν η καταδίκη της "ρωσικής οπισθοδρομικότητας" είχε οποιαδήποτε "κοινωνική" και όχι ρατσιστική λογική, αυτή δεν έχει καμία θέση το 2012, όταν φυσικά ο τσαρισμός είναι έναν αιώνα πριν.

      Γίνομαι αντιληπτός;

      Διαγραφή
    2. «ο Μαρξ δεν θεωρουσε την Τσαρική Ρωσια οπισθοδρομική και κινδυνο»

      Ναι, αλλά σε αντίθεση με τον Χίτλερ, που κι αυτός την «θεωρούσε οπισθοδρομική και επικίνδυνη», δεν έδωσε συμβουλές στους ευρωπαίους «σοσιαλιστές» τύπου Φθείριζα να μετατρέψουν τους λαούς της Ρωσίας σε υποζύγια των γερμανικών μονοπωλίων.

      --- Έλεος, έλεος, ευλογητός ο Σλαβόι Σαββαώθ Αλληλούια

      Διαγραφή
  4. κοιτα .. Ανεξαρτητα απο το πασιφανές (ο Ζιζεκ εχει μεταβληθει σε ενα κινητο σώου της διανοησης )
    ας δουμε λιγο το τελος ενος μυθου :

    Ο Νεοφιλελευθερος Μυθος που αναπτυχθηκε κατα την δεκαετια του 90 ελεγε ..
    '' Απαραιτητη προυποθεση για την Δημοκρατια η ελευθερη αγορά = καπιταλισμός )

    αυτο φυσικά ειναι ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ..Μυθοι....




    η Δημοκρατια ειναιενα συνθετο αποτελεσμα ..

    Ιστορικο αποτελεσμα ..
    Παιξανε ρολο και αξιες (Διαφωτισμός ) Θρησκεια (Προτεσταντισμός στη Δυση )
    Συγκυριες (π.χ η θρησκευτική ανεκτικοτητα ως αποτελεσμα ενος μακροχρονου Θρησκευτικου πολεμου του Τριακονταετους )
    Εργατικοι αγώνες κατά το 19ο αιωνα και διεκδικηση του Δικαιωματος ψηφου για εργατες
    Ο..Πρωτος παγκοσμιος πολεμος( μετα απο αυτόν οι εργατες που πολεμησαν και ..δεν ειχαν το δικαιωμα ψηφου καταφεραν να το αποκτησουν με επαναστασεις ,εξεγερσεις κλπ )

    και αλλα πολλά


    Δεν ειναι Μονιστική η σχεση μεταξύ Δημοκρατιας και καπιταλισμου



    η Δημοκρατια ..Οπως τηνμαθαμε ιστορικά (Με συνταγμα με Δικαιωμτα , με εκλογές κλπ )

    ειναι ενα ευθραυστο λουλουδι που ανθισε μεσα απο μια ιστορική συγκυρια Τριων αιωνων και που μπορει ευκολοτατα να μαραθει.. Και μαλλον μαραινεται ..



    Μαλλον ο καπιταλκισμος δεν την εχει πια αναγκη η μαλλον την θεωρει ως περιττο βαρος ..Σε αυτό- την διαπιστωση οτι ολο και περισσοτερο ο καπιταλισμός γινεται ανοιχτα ασυμβατος με οποιαδηποτε - εστω και προσχηματική - εννοια δικαιωματων και ελευθεριων .,..συμφωνω ανεξαρτητως της ..προσωπικοτηυτας Ζιζεκ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Σε αυτό- την διαπιστωση οτι ολο και περισσοτερο ο καπιταλισμός γινεται ανοιχτα ασυμβατος με οποιαδηποτε - εστω και προσχηματική - εννοια δικαιωματων και ελευθεριων"

    Πάμε άλλη μία: Αν ο Ζίζεκ ήθελε να πει απλώς αυτό, θα έλεγε απλώς αυτό. Αλλά δεν λέει καθόλου αυτό. Λέει ψευδώς πως χρησιμοποιεί την έννοια "ασιατικές αξίες" χωρίς να αναφέρεται στην Ασία αλλά στην Ευρώπη, ενώ υπάρχουν επανειλημμένες αποδείξεις ότι δεν συνδέει ποτέ και πουθενά τις "ασιατικές αξίες" με την Ευρώπη (που "πρέπει να σωθεί" πολιτιστικά) αλλά ακριβώς με τις (ευρω)ασιατικές χώρες, και συγκεκριμένα με τη Ρωσία και την Κίνα.

    Για αυτό η αναφορά του δεν έχει τίποτε να κάνει, πχ, με την αναφορά του Τρότσκι στην οπισθοδρόμηση του Τσαρικού κράτους, που είναι αναφορά κοινωνικής και οικονομικής κριτικής από έναν Ρώσο, και τα πάντα να κάνει με τον Τ.Σ. Έλιοτ και τον Καρλ Σμιτ, όπως και με τους ιμπεριαλιστές των τελών του 19ου αιώνα, που ούρλιαζαν για "ασιατική απειλή".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν διαβασεις εδω:
      http://www.16beavergroup.org/mtarchive/archives/002434.php
      θα δεις οτι λεει ακριβως αυτο που ειπε ο νοσφερατος.

      Συγκεκριμενα:
      But what if the promised democratic second act that follows the authoritarian valley of tears never arrives? That is what is so unsettling about today's China: Its authoritarian capitalism may not be merely a remainder of our past but a portent of our future.

      Επιπλεον νομιζω πως απανταει και στη δευτερη ενσταση σου οτι οι ασιατικες αξιες δε συνδεονται πουθενα με την ευρωπη αφου λεει:

      Modern-day China is not an oriental-despotic distortion of capitalism, but rather the repetition of capitalism's development in Europe itself. In the early modern era, most European states were far from democratic. And if they were democratic (as was the case of the Netherlands during the 17th century), it was only a democracy of the propertied liberal elite, not of the workers.

      Διαγραφή
    2. "That is what is so unsettling about today's China:"
      "Αν δεν προσέξουμε να σώσουμε την "κληρονομιά της Ευρώπης" θα γίνουμε Κίνα."

      "In the early modern era, most European states were far from democratic. "
      "Και θα γυρίσουμε στο σκοτεινό παρελθόν πριν τον σύγχρονο καπιταλισμό."

      Διαγραφή
    3. "οι ασιατικες αξιες δε συνδεονται πουθενα με την ευρωπη"=early modern era: 17ος αιώνας. Ευχαριστώ πολύ,

      Μήπως η σημερινή κρίση αφορά τον 17ο αιώνα; Να το ψάξουμε ρε παιδί μου.

      Διαγραφή
    4. http://www.youtube.com/watch?v=7LtFxNY7YuY
      «Οι Ιπτάμενοι Ολλανδοί»-«Summ und brumm, du gutes Rädchen»

      «And if they were democratic (as was the case of the Netherlands during the 17th century), it was only a democracy of the propertied liberal elite, not of the workers.»

      Ο σύγχρονος «ασιατικός καπιταλισμός» είναι αναβίωση (στο περίπου) τού παλιού _καλού_ Ολλανδικού* που γεννήθηκε τον 17ο αιώνα! Ενώ ο σύγχρονος ευρωπαϊκός παγιώνει την δημοκρατία των εργατών! Ε, ρε μάνα μου, κι άλλα τέτοια, θέλω κι άλλα τέτοια. Από τους νεκροζώντανους Ιπτάμενους Ολλανδούς, ρε κινδυνεύουμε, που αποβιβάστηκαν στην Κίνα και ενοίκησαν τα σώματα των κίτρινων!!!

      * Του είπαν οι εργοδότες του να διαβάζει και Λοζούρντο, και συνεπείς προς τις υποχρεώσεις του μάς κοτσάρισε και το παράθεμα χωρίς αναφορά στο συγγραφέα. Οι κομουνιστές συγγραφείς είναι υπεράνω attribution, μόνο οι φασίστες και οι νεοκόν αναφέρονται. Σμιτ, Έλιοτ, Χίτλερ, Γκαίμπελς, Sloterdijk.

      Διαγραφή
    5. http://www.youtube.com/watch?v=gqmioGqWJds

      Και η απόδειξη ότι οι Ολλανδοί έκαναν body-snatching στα κινεζάκια.

      http://en.wikipedia.org/wiki/The_Body_Snatchers

      Διαγραφή
    6. "Μήπως η σημερινή κρίση αφορά τον 17ο αιώνα;"

      δε νομιζω, αλλα δε βλεπω και τι σχεση εχει αυτο με αυτο που σου ειπα πιο πανω, οτι δηλαδη ο ζιζεκ πραγματι συνδεει αυτο που ονομαζει εδω 'ασιατικες αξιες' και με τη δυση. (εξαλλου το κειμενο ειναι γραμμενο το 2007).


      Διαγραφή
    7. Πραγματικά αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνεις τι γράφεις.

      Έχουμε 2012. Η κρίση στην Ευρώπη είναι βαθύτατη. Ο Σλαβόι ανησυχεί για τις "ασιατικές αξίες." Εγώ δείχνω ότι "οι ασιατικές αξίες" που τον ανησυχούν συνδέονται σταθερά με ασιατικές χώρες στα γραπτά του. Εσύ μου αντιπαραθέτεις, όχι, συνδέονται και με Ευρωπαϊκές. Του 17ου αιώνα.

      Είσαι κάποιου είδους χιουμορίστας;

      Διαγραφή
    8. σου αντιπαραθετω οτι ο συγγραφεας εχει προβλεψει αυτο που του καταλογιζεις ως σκοπο, και εχει ενταξει μεσα στο κειμενο του αναφορες οι οποιες λεν, "ισως καποιος θελει να κανει την ταδε αναγνωση σε αυτο, αλλα εγω δεν θελω να πω τετοιο πραμα".


      λεω δηλαδη οτι δεν το δειχνεις παρα μονο αν αγνοησουμε το κειμενο.

      Διαγραφή
  6. Επειδή οι διανοούμενοι που δεν απευθύνονται στο κοινό του Ψύριζα μασάνε λίγοτερο τα λόγια τους, ορίστε κάτι ημι-σχετικο: http://www.foreignaffairs.com/articles/137813/alexander-cooley/the-new-great-game-in-central-asia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου ρε ιστρολλικέ!

      Και λέω, μόνο εγώ σκέφτομαι για το Great Game;

      Αλλά θα μου πεις, πού θα το μάθει το Great Game ο μέσος φθειριζαίος; Έχουν ιδέα από ιστορία;

      Διαγραφή
  7. Ο αγγλόφωνος αντίλογος για την κριτική στον Ζίζεκ ως θεμελιωδώς συντηρητικού (αν όχι ευθέως αντιδραστικού) διανοούμενου: http://itself.wordpress.com/2012/06/11/on-zizeks-supposed-conservatism/

    Έχει ενδιαφέρον να δείτε το επιχείρημα, γιατί είναι ακριβώς το πόσο για γέλια είναι ("ο Ζίζεκ υποστηρίζει ως το άκρο συντηρητικές-αντιδραστικές προτάσεις για να αναδείξει τις εσωτερικές τους αντιφάσεις"--μόνο που η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών του, πχ, στην Ελλάδα δεν έχει καν καταλάβει τι υποστηρίζει, πόσο μάλλον ότι το υποστηρίζει για να το ανατρέψει εκθέτοντας τις εσωτερικές του αντιφάσεις!) που δείχνει πόσο άσχημα είναι τα πράγματα με τον Σλοβένο και τις επιπτώσεις της προβολής του από την ευρω-"αριστερά".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν, ας πούμε (ο Κότσκο αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Ζίζεκ για Ελλάδα/ΣΥΡΙΖΑ), ο Ζίζεκ έλεγε ΨΗΦΙΣΤΕ ΣΥΡΙΖΑ, εννοούσε στην πραγματικότητα ΨΗΦΙΣΤΕ ΚΚΕ. Ενώ όταν έλεγε ΣΤΟ ΚΚΕ ΞΕΧΑΣΑΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ, εννοούσε ΤΟ ΚΚΕ ΕΙΝΑΙ Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ.

      Τελικά ο κόσμος καταστρέφεται από τα πολλά πτυχία και το καθόλου μυαλό.

      Διαγραφή
    2. «It’s similar when he quotes [Nazi ideologues] like [Goebbels] and [Hitler]. While everyone apparently thinks that he quotes [Hitler] out of a deep love and approval of his work, he’s pushing [Mein Kampf] to a point [Hitler] wouldn’t want to embrace — namely, to claim that the real “[Nazi] legacy” (note again that this is a key way of legitimating {anti-Muslim racism} in the context of the EU project) is… [radical egalitarianism]! Similar, notice how when he talks about the need to preserve the “[Third Reich] legacy,” it’s always about egalitarianism, democracy, atheism, etc. — none of which is central to [Zizek's] current [neocon] project or to [his ultra-conservative] evocations of [his] precious [Nazi] heritage.»


      «This is too clever by half — and indeed, stupid.» A.Kotkso

      Πώς λέγεται «χ€σ€ μας Κότσκο» στα σλοβενικά;

      Διαγραφή
    3. Πώς χάζεψε έτσι ο κόσμος; Ή ήταν πάντο τόσο χαζός στην εξυπνάδα του;

      Διαγραφή
    4. Δεν αστειεύομαι καθόλου για τη «ναζιστική κληρονομιά».

      δες ενδεικτικά το:

      «Οι τρεις δεξαμενές της ουκρανικής Ελευθερίας» Βιτάλι Ατανάσοφ (σε σχέση με την μετάφραση που ετοιμάζω):

      http://www.poulantzas.gr/upload/166_1.pdf?PHPSESSID=13269be13880adaca3c2a2009b50dfa8

      ΥΓ Είχα κι δυο δίσκους των Λάιμπαχ όταν ήμουν μικρός κι άβγαλτος

      Διαγραφή
    5. Είχαν γραφτεί αρκετά για Ζίζεκ και Λάιμπαχ πριν κάποια χρόνια θυμάμαι. Αλλά τώρα δεν θυμάμαι πού.

      Διαγραφή
    6. Την είδα την απάντηση του «Αντεργατικού Δελτίου». Μου φαίνεται καρμπόν («μέτωπο» στο τέλος). Νέος ορισμός: Ο Φθείριζα είναι ο double-binder των κινητοποιήσεων. Η δεξιοαριστερά πτέρυγα κάνει τα αδύνατα δυνατά να εξασφαλίσει την αποτυχία τους και έρχεται μετά η αριστεροδεξιά να κατηγορήσει τους συμμετέχοντες για ανικανότητα, ρεφορμισμό, καπέλωμα, κ.ο.κ. --- με την εξής επιφύλαξη: κάθε μέλος του μπορεί ανά πάσα στιγμή να μεταπηδήσει από την αριστεροδεξιά στην δεξιοαριστερά, και αντιστρόφως, ανάλογα με τις απαιτήσεις του «αγώνα».

      Διαγραφή
    7. Α, μπράβο σου. Εγώ σταμάτησα στο δεύτερο σημείο και δεν συνέχισα:

      "-Στις συγκεκριμένες εταιρείες, τα σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ έχουν δείξει στο παρελθόν κινητοποιήσεις, όπως στάσεις εργασίας και απεργίες μικρής διάρκειας. Η συγκεκριμένη των 13 ημερών είναι μάλλον ασυνήθιστη χρονικά."

      Ο γιατρός μου μού σύστησε να διαβάζω μέχρι πέντε μαλακίες τη μέρα γιατί έχω αναπτύξει νευρικό τικ στο αριστερό μάτι. Πρόσεξα ότι η συγκεκριμένη μου έφερε απευθείας τικ, οπότε πρέπει να είχε μεγάλη ισχύ...

      Διαγραφή
  8. το συγκρότημα Λάιμπαχ λέτε; να σας τα πω όλα εγώ.
    Ι.Λ.Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή