Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Πρόσωπα και πολιτική-Το παιχνίδι (Disdaimona)

Tο παιχνίδι:

Το παιχνίδι πρόσωπα και πολιτική, αρχίσαμε να το παίζουμε με τον Γ., κολλητό μου φίλο για μια εικοσαετία, γύρω στο 2008 πριν τις προεδρικές εκλογές. Ήταν μια από τις πολλές μαλακίες που κάνουμε κατά καιρούς. Αυτός ψήφιζε Κασουλίδη - παρόλες τις απειλές μου πως θα βρεθεί θαμένος στο Καρνάγιο της Λεμεσού μέσα στες σακούλες τες μαύρες - εγώ ψήφιζα Χριστόφια. Όπως όλοι οι κολλητοί φίλοι, δεν υπήρχε περίπτωση να περάσουμε την τότε προεκλογική περίοδο χωρίς να εκμεταλλευτούμε το γεγονός για να κάνουμε αυτό που κάνουν όλοι οι φίλοι: δηλαδή ακατάσχετο κουτσομπολιό τρίτης διαλογής, γέλιο, κουτσομπολιό, γέλιο...οι όροι του παιχνιδιού ήταν να υπολογίσουμε τί ψήφιζε ο κάθε τυχαίος περαστικός με αιτιολόγηση του υπολογισμού αυτού...ως συνάδελφοι μάλιστα τότε, σε μια μουσική σκηνή της Λευκωσίας, επιδοθήκαμε σε όργια γέλιου πάνω στη σκηνή....ωραίες εποχές...είχαμε και δουλειά τότε...:)

Πού το θυμήθηκα τώρα αυτό;...βλέποντας το πιο κάτω φιλμάκι: φωτογραφίες από το περίπτερο του Σύριζα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.


Λοιπόν είδα αυτές τις φωτογραφίες και άρχισα να σκέφτομαι: πώς μου φαίνονται αυτοί οι άνθρωποι; Μου φαίνονται σαν τους γνωστούς μου. Δηλαδή σαν τους ανθρώπους οι οποίοι δεν σου προκαλούν κανένα φόβο, καμμιά ανησυχία, είναι αυτοί με τους οποίους μπορείς να περάσεις άνετα το χρόνο σου, τις διακοπές σου, χωρίς να σε ενοχλήσουν, είναι αυτοί με τους οποίους μπορείς να καθίσεις για τρεις ώρες σιωπηλός χωρίς να ρωτάς και να παρεμβαίνεις, είναι ευαίσθητοι, δεν είναι αμόρφωτοι, έχουν μια αποσπασματική γνώση για πολλά και διάφορα, είναι καλλιτέχνες, είναι δάσκαλοι, έχουν ενδιαφέροντα, είναι ευγενικοί γενικά είναι καλά παιδιά. Διαβάζουν, προσπαθούν, τους αρέσουν οι έξυπνοι άνθρωποι, οι έξυπνες σκέψεις, τα έξυπνα ρητά, οι μικρές ομάδες, οι δράσεις....είναι αυτοί που θεωρούν πως πολιτική είναι να είμαστε ανθρώπινοι, δημιουργικοί, ανοιχτοί και να σεβόμαστε ο ένας το άλλο...Είναι στις κοινωνίες που ζούμε ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί για να μην καταλήξεις μισάνθρωπος...

Είναι με λίγα λόγια κάτι στην ουσία αδιάφορο...το οποίο μπορεί να ανακυκλώνεται ως είδος εφόσον διατηρούνται οι όροι της ύπαρξης του. Να έχουν δουλειές, να έχουν χρόνο να ξεκουράζονται, να πηγαίνουν στα θέατρα, τα σινεμά, στις εκθέσεις, στα στέκια...δεν πρόκειται να ακούσεις ποτέ από αυτούς κάτι που να είναι πέραν της προσωπικής τους εμπειρίας ή της προσωπικής τους συναισθηματικής και πνευματικής ανάγκης...ο κόσμος γι αυτούς είναι ο κόσμος τους...είναι ο καθένας μια ωραία περίπτωση που σε βοηθά να μην γίνεις μισάνθρωπος...είναι ένα καλό περιβάλλον αν απλά θέλεις να κάνεις τις δουλειές σου ήσυχος. Ποτέ δεν θα σε ενοχλήσουν και ποτέ δεν θα σου δώσουν καμμιά αφορμή να κάνεις μια ρήξη ή να περάσεις σε μια συνειδησιακή κρίση για τον κόσμο ή σε μια υπέρβαση ή σε μιά φυγή ή σε μιά επιστροφή...κούλ...

Υπάρχει μόνο κάτι που τους είναι εντελώς ξένο κατά τη δική μου αντίληψη: αισθάνονται απέχθεια για σκέψεις και αναλύσεις σαν αυτές.

Είναι εντελώς αποξενωμένοι από τις λέξεις αυτές, από το λόγο αυτό, από τον κόσμο αυτό...δεν τους αφορά...δεν τους αφορά γιατί ο κόσμος αυτός απαιτεί ρήξεις που υπερβαίνουν την προσωπική περίπτωση του καθενός. Για να φτάσεις να σκέφτεσαι όπως το πιο πάνω κείμενο δεν είναι αρκετό να έχεις κάνει μια επανάσταση στον προσωπικό σου χώρο, στο σπίτι σου, στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, να έχεις πάρει ένα πτυχίο, να είσαι μια καλή περίπτωση ανθρώπου...χρειάζεται να αποποιηθείς άλλα πράγματα...χρειάζεται να ανακαλύψεις μια άλλου είδους συλλογικότητα..

Οι γνωστοί μου, που μοιάζουν μ΄αυτούς στις φωτογραφίες, στην πραγματικότητα ζουν σε ένα κόσμο γεμάτο προσωπικότητες και τοίχους...είναι καλοί για να περάσεις την ώρα σου χωρίς να ενοχλείσαι...είναι βαθιά ανιαροί όταν χρειάζεσαι κάτι πέραν του δεδομένου κόσμου για να εμπνευστείς, να κάνεις τομές και να πας παρακάτω.

Τουλάχιστον για μένα είναι.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, ακόμα και ηλίθια παιχνίδια με κολλητούς για να διερευνήσεις αυτό που τα "απολιθώματα" αποκαλούν ακόμα ταξική σύνθεση μιας κοινωνίας..

Πηγή: Disdaimona

5 σχόλια:

  1. Το πιο σκληρό και ειλικρινές κείμενο που διάβασα τα 3 τελευταία χρόνια.

    Εύγε Disdaimona, ανεπαίσθητα έχουμε κόψει (ή έχουν κόψει οι άλλοι με μας) γέφυρες, καιρό πριν...

    "Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
    πως σε πιστεύουν σ' αγαπούν
    και πως σε θένε
    Εχε το νου σου στο παιδί
    κλείσε την πόρτα με κλειδί
    ψέματα λένε

    Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
    λογάδες και γραμματικοί
    για να σε πείσουν
    Εχε το νου σου στο παιδί
    κλείσε την πόρτα με κλειδί
    θα σε πουλήσουν

    Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
    που θα 'χει σβύσει το κερί
    στην καταιγίδα
    Υπερασπίσου το παιδί
    γιατί αν γλιτώσει το παιδί
    υπάρχει ελπίδα..."

    subutai

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η αληθεια είναι πως ειμαι μια καλή "κλεφτρα" γιατί εδω και πολύ καιρό κλεβω κουράγιο και δύναμη από όλους εσάς.

      κάτι που σκοπεύω να συνεχίσω να κάνω..:)

      ξέρω συνειδητά πως θα δυσκολευόμουν πολύ χωρίς την παρέα σας.

      Διαγραφή
    2. ΨΥΧΟΠΟΡΝΕΙΟ - ΑΘΛΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

      Αν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα
      Αν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή
      Αν δε χώρας μέσα σε μια ονειροπαγίδα
      Αν δε χώρας σε μια αγκαλιά φυλακή

      Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
      παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
      Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
      δεν χώρας πουθενά δεν χώρας πουθενά

      Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
      παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
      Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
      δεν χώρας πουθενά πουθενά πουθενά

      Αν δε χώρας μέσα σ' εν' άνοστο αστείο
      Αν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή
      Αν δε χώρας μέσα σ' ένα ψυχοπορνείο
      Αν δε χώρας σ' ένα σπασμένο κορμί

      ΔΕΝ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ - Τρυπες 'Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια' - 1993

      subutai
      (σας χρωστάω την ερμηνεία του nick)

      Διαγραφή
  2. Το κείμενο είναι ειλικρινά καλό αλλό προβάλει κάποιες προκαταλήψεις(ίσχυουν δεν ισχύου είναι άλλο θέμα) σε λάθος άτομα. Οι περισσότεροι από τους φίλους που ποζάρουν
    στο φωτοπεπορτάζ είναι μέλη μιας μικρής τροτσκιστικής οργάνωσης, οι οποίοι έχουν κάνει περάσει άπειρες ώρες σε πρωινό εργατικό πούλημα της εφημερίδας, σε νοσοκομεία εργοστάσια, πλατείες. όχι και ο ορισμός του τρέντυ. Α.. και για φράγκα ,μην το ψάχνεις άδικα σου λέω ειλικρινά ότι δεν παίζουν. Κάνε ένα τεστ δείξε αυτες τις φωτογραφίες σε ένα ευρωπαίο φίλο σου και ρωτα τον αν τα πρόσωπα αυτά είναι υποστηρικτέσ ενός αστικού κόμματο, (middle class στα ελληνικά) π.χ οπαδοί του Σαρκοζί ή μήπωσ σοσιαλδημοκράτες, ή μέλη ενός λαικού κόμματος (working class στα ελληνικά) και να δούμε τί θα σου πεί. Νομίζω ότι αυτό που δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε εννοιολογικά και εμπερικά δεν είναι η εργατική τάξη αλλά η μεσαία τάξη.
    ΖΘεσ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα έχω κι εγω καποιες προκαταλήψεις,δεν μπορεί, κανείς δεν είναι τέλειος και ποιός αγαπά τους τέλειους, εγώ πάντως όχι.

      Δεν χρησιμοποίησα τη λέξη τρέντυ καθόλου.Ουτε ειπα κατι για φραγκα (από που βγήκε αυτό;)

      Το ποστ ήταν προσωπικό αφορούσε το δικό μου περιβάλον και το δικό μου περιβάλον εχει ανθρωπους που τρέχουν σε νοσοκομεία, πλατειες - μικρότερες η αλήθεια - είναι πολλές φορες απένταροι, είναι συμπονετικοί (και μαζί μου), όπως είπα είναι καλα παιδιά.

      Είναι όμως παιδιά σκόρπια και αβοήθητα τα ίδια στην ουσία, είναι παιδιά που δεν το πάλεψαν πολύ πέρα από τον συναισθηματικό τους κόσμο που μπορεί και να τον λεν νοητικό κόσμο, είναι παιδιά που θες να προστατευσεις παρα να στηριχθείς εσύ σ΄αυτά. Είναι παιδιά που προσπαθείς συνεχως να μην πληγώσεις τις "ευαισθησίες τους". Είναι παιδιά απολύτως εκνευριστικά όταν ο κόσμος αυτοκτονει κι αυτοί κάνουν πανηγύρια για νίκες.Ειναι παιδιά εν τέλει επικίνδυνα. Θα μπορουσα να πω παρα πολλα...ίσως όμως να είναι καλύτερα να τα χώνω στους ίδιους παρά σε καποιον που δεν με γνωρίζει και δεν τον γνωρίζω..:)

      παντως ως άτομο εκτεθειμένο εντελώς στην πραγματικότητα του κόσμου αυτού, ευχαριστω που ειπες ανοιχτά την αποψη σου.

      Διαγραφή