Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Αφροδίτη Πολίτη-Για τα τύποις απεργιακά φύλλα της "Ελευθεροτυπίας"

Πώς να έχετε και την απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο

Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο; Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ουλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας; Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;

Γίνεται, σε αυτή την πρωτοφανή επίδειξη οργουελιανής αντιστροφής των εννοιών «απεργία» και «εργατικός αγώνας» να συμπαρίστανται άνθρωποι «της τέχνης και του πνεύματος», προσωπικότητες της αριστεράς και της προόδου, διαφόρων ηλικιών και αποχρώσεων ριζοσπαστικότητας, με πιο τρανταχτή τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα;

Φυσικά γίνεται. Για όσους δεν γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε, δεν οφείλουν άλλωστε, πρόκειται για τα δύο τελευταία «απεργιακά» φύλλα της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησαν 16/6 και 23/6. Οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος απεργούν από το Δεκέμβριο, διεκδικώντας δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που ξεπερνάνε τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ (βλ. απόφαση 704/2012 του Πρωτοδικείου Αθηνών, δημοσιοποιήθηκε στις 25/5/2012). Ο αριθμός των 800 περίπου εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά. Πάνω από 100 αποχώρησαν, και περισσότεροι συνεχίζουν να αποχωρούν κατά δεκάδες, χωρίς αποζημίωση ούτε εξόφληση δεδουλευμένων, μην αντέχοντας την ομηρία της «απληρωσιάς» που σε λίγο κλείνει χρόνο.

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμα και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες είναι ότι πολλοί εξ όσων υπογράφουν τα «τύποις απεργιακά» και ελπίζουν ότι θα παραμείνουν στην εταιρεία με όποια μορφή ξανανοίξει, προσυπέγραψαν την αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, που απορρίφθηκε από το δικαστήριο σε μια πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση.

Το σκεπτικό του δικαστηρίου είναι ότι με την υπαγωγή στο άρθρο 99, απλώς κερδίζει χρόνο και χρήμα η ιδιοκτησία προκειμένου «να αποξενωθεί των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων», αφήνοντας την εταιρεία ένα άδειο κουφάρι, οδηγώντας τη στην πτώχευση δυο-τρία χρόνια αργότερα, ενώ «μόνοι κερδισμένοι από αυτό το σενάριο είναι τελικά οι τράπεζες». (βλ. περίληψη της δικαστικής απόφασης: http://anasigrotisi.blogspot.gr/2012/06/7042012-99.html).

Σε αυτό το μαραθώνιο του «ποιος θα φαγωθεί» συναίνεσαν υπογράφοντας υπέρ του άρθρου 99 περίπου 110 εργαζόμενοι (έναντι 400 που τέθηκαν κατά).

Αρκετοί, αλλά όχι όλοι, από τους εργαζόμενους που συμμετέχουν επωνύμως στα «τύποις απεργιακά» έχουν υπογράψει επιστολές αποποίησης της συμμετοχής τους ή/και καταγγελίας των δύο προηγούμενων απεργιακών φύλλων, που σε αντίθεση με τα τωρινά αντιμετωπίστηκαν ως «εχθρική ενέργεια» από την εργοδοσία, η οποία κινήθηκε εναντίον τους με εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα.

Είναι άχαρο, εσωστρεφές και μίζερο, να διαφωνείς με ψηφισμένες αποφάσεις συναδέλφων, υποστηρίζοντας πως έστω και με καλές προθέσεις εξυπηρετούν το αφεντικό, όχι τα κοινά σας συμφέροντα. Ακόμα πιο άχαρο, σχεδόν συνωμοσιολογικό είναι να καταγγέλλεις ένα φύλλο που κρεμιέται στα μανταλάκια γράφοντας «απεργιακό» στην ούγια, και να επιμένεις ότι μόνο απεργιακό δεν είναι. Είναι άχαρο και αντιδημοφιλές να υποστηρίζεις – κόντρα στην ντόπια αφρόκρεμα αριστεράς και διανόησης - ότι το φύλλο που κυκλοφορεί ως απεργιακό λειτουργεί ως πρόπλασμα για να ασκήσει η εταιρεία έφεση, ζητώντας εκ νέου υπαγωγή στο άρθρο-99, απαλλαγμένη από τα βάρη αλλά και από τους «φωνακλάδες εργαζόμενους» της παλιάς εφημερίδας, με μαγιά αλλά όχι και μοναδικό πλήρωμα, τον σκληρό πυρήνα των πιστών στην εργοδοσία.

Κι όμως, όσο κι αν ειναι άχαρο, κάποιος πρέπει να το κάνει. Οχι μόνο για τον αγώνα που χάνεται όταν δεν δίνεται αλλά κι όταν τον εγκαταλείπουμε στον αυτόματο πιλότο αναζητώντας «συνεταιριστικές» σωσίβιες λέμβους εκτός Τιτανικού, αλλά και για τη χαμένη τιμή της αριστεράς. Μιας αριστεράς που στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μονο δεν ήξερε, αλλά και δεν ρώταγε.

Εστω ότι ο διορατικός κατά τα άλλα Αλέξης Τσίπρας, δεν ήξερε ότι το φύλλο το οποίο χαιρέτιζε θερμά, μια μέρα πριν τις κρίσιμες εκλογές της 17ης Ιουνίου, ευλογώντας το στη συνείδηση των αριστερών αναγνωστών, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα πρωτόγνωρο υβρίδιο «απεργιακού-φύλλου-με-τη-συναίνεση-της-εργοδοσίας» και στη χειροτερη ενα φιλο-εργοδοτικό όχημα μετάβασης στην επόμενη φάση. Δεν ρώταγε όμως; Τόσο κόσμο έχει στο επιτελείο του, όχι μόνο ανάμεσα στους απεργούς, αλλά και από όσους ανοιχτά σαμποτάρισαν τις απεργίες και φιγουράρισαν κατόπιν ως υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αναφέρομαι στον πρώην διευθυντή της Ελευθεροτυπίας Γιώργο Παπαδόπουλο-Τετράδη και στον σκιτσογράφο Στάθη Σταυρόπουλο, που πλέον εργάζεται στη Real News, οι οποίοι στις γενικές μας συνελεύσεις τους πρώτους μήνες της «απληρωσιάς», καταψήφιζαν τις προτάσεις για απεργία, στο όνομα του «δημοσιογραφικού λειτούργηματος» για το καλό της αντιμνημονιακής ενημέρωσης. Κατόπιν, όπως άλλοι, αποχώρησαν με ελαφρά πηδηματάκια και μπράβο τους, αλλά όσο μας τιμούσαν με την παρουσία τους καταψήφιζαν τις απεργίες – ο Τετράδης μάλιστα ψήφιζε για το δικαίωμα της απλήρωτης εργασίας των άλλων από την προνομιακή θέση του συνταξιούχου διευθυντή.

Επειδή αδυνατώ να πιστέψω ότι όσα προβεβλημένα στελέχη της αριστεράς υποστήριξαν επωνύμως τα «τύποις απεργιακά» φύλλα είναι απλώς παραπλανημένα «θύματα μιας πλαστής εικόνας» (βλ. άρθρο του Δ. Ψαρρά στην Αυγή της Κυριακής 24/6/2012, σελ 53), δυστυχώς τείνω να συμπεράνω ότι απλά επιβεβαιώνουν τη γενική γραμμή περί εργασιακών σχέσεων που και η πλειοψηφούσα αριστερά υπηρετεί. Και αυτή δεν είναι άλλη από τη γραμμή του πολιτικού καιροσκοπισμού και της γραφειοκρατικής διαμεσολάβησης, η γραμμή «και με τους εργάτες, και με τις γραβάτες» ή έστω με τα σουέντ τζάκετ της εναλλακτικής εργοδοσίας και των εκλεκτών της, και χωρίς μνημόνιο και με το ευρώ, και η απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο. Μόνο που αν αυτή η γραμμή μπορεί να φέρνει κουκιά στις κάλπες, με προοπτική να σχηματίσει «αριστερή κυβέρνηση», δεν μπορεί δυστυχώς να πείσει όσους συμμετέχουν στις πραγματικές ταξικές και εργασιακές συγκρούσεις, από αυτές που έχουν πραγματικούς θύτες και θύματα, νικητές και ηττημένους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, κόκκινες γραμμές που δεν θολώνουν όσο αντιμνημονιακό ροζ και αν πέφτει στα «υβριδικά» πρωτοσέλιδα που γεφυρώνουν (;) το φαινομενικά ασυμφιλίωτο χάσμα απεργών και εργοδοτών.

για περισσότερες πληροφορίες, σε ένα ούτως ή άλλως αντιδημοφιλές και για τους αριστερούς θέμα βλ:

1)http://www.themediaproject.gr/mediadetails.php?id=22955 ρεπορτάζ της Ματίνας Παπαχριστούδη, παρατίθενται επιστολές εργαζομένων για τα «τύποις απεργιακά» φύλλα.

2)http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/oligi-apo-eleytherotypia-tis-antas-psarra Αρθρο της απολυμένης, χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης, συντάκτριας της «Ε» Αντας Ψαρρά

3)Αυγή της Κυριακής 24/6/2012, σελ. 53. (δεν έχει ακόμα αναρτηθεί στο διαδίκτυο/αν δημοσιεύσετε το κείμενο και εφόσον έχει αναρτηθεί το άρθρο προσθέστε αν θέλετε σύνδεσμο). «Η «Ελευθεροτυπία» των εργαζομένων και των εργοδοτών». Αρθρο του απολυμένου, χωρίς αποζημίωση και καταβολή δεδουλευμένων, συντάκτη της «Ε» Δημήτρη Ψαρρά

4) http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/ Το μπλογκ του εκπροσώπου της «Ε» Πάνου Σώκου

Αφροδίτη Πολίτη

– αλλη μια απολυμένη χωρίς αποζημίωση και καταβολή δεδουλευμένων από την “Ελευθεροτυπία”

Πηγή: Η Λέσχη
-----------------
Σημείωση:  Το παραπάνω κείμενο δεν είναι του κακοπροαίρετου, κομπλεξικού, υπανθρώπου, χολωμένου, αήθη, μίζερου, διαστρεβλωτή και απολιθωμένου σταλίνα Lenin Reloaded που τολμά να τα βάλει με τα ιερά τέρατα της πιο γουάου αριστεράς του πλανήτη. Παρακολούνται οι καθημερινοί μας "αγωνιστές-ριζοσπάστες" υβριστές στο twitter, στα ανώνυμα σχόλια, στο facebook και αλλού να απευθύνουν τα παράπονά τους στην κα Πολίτη, που προφανώς βάρεσε τιλτ από την πολύ απατεωνιά και διπροσωπία της "αγωνιστικής" αριστεράς που τόσο βαθιά εκτιμούν οι προαναφερθέντες μας αναγνώστες (την "αγωνιστική αριστερά" ή την απατεωνιά και διπροσωπία, θα σας γελάσω). 

14 σχόλια:

  1. περιστασιακός25 Ιουνίου 2012 - 4:59 μ.μ.

    Αντώνη δεν είναι τόσο απλοϊκά και "εργατικά" τα πράγματα όπως δήθεν τα παρουσιάζει η "φιλο-εργατική" Πολίτη. Δες ενδεικτικά την απάντηση της Β. Σιούτη σε παρόμοιες αιτιάσεις της Α. Ψαρρά στο παρακάτω λινκ για να καταλάβεις τι παίζεται. Είναι σαφές και αποδεδειγμένο πλέον από πολλές μαρτυρίες που έχουν βγει ότι τα πρώτα 2 απεργιακά που υπερασπίζεται η Πολίτη ως δήθεν πραγματικά απεργιακά ήταν καθαρά απάτη μιας ομάδας εργατοπατέρων και βολεμένων μέσα στην Ελευθεροτυπία που ασκούσαν τρομοκρατία στην πλειοψηφία των εργαζομένων και οι οποίοι αποδείχθηκε ότι στόχευαν να βγάλουν άλλη εφημερίδα, στην πλάτη της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων, πουλώντας υπερ-επαναστατικές κορώνες και βγάζοντας όσους έθεταν ζήτημα βιωσιμότητας της εφημερίδας καθώς και των θέσεων των εργαζομένων συνολικά ως "εργοδοτικούς". Το ίδιο κράζει τώρα και η Πολίτη. Και βέβαια με το άνοιγμα του άλλου φύλλου που μεθόδευαν επιδίωκαν το κλείσιμο της εφημερίδας. Σε ό,τι αφορά το άρθρο 99 είναι επίσης ανοησία αυτό που γράφει η Πολίτη γιατί το άρθρο 99 δίνει αντικειμενικά τη δυνατότητα στην εφημερίδα να επιβιώσει καθώς βέβαια και τις θέσεις όλων των εργαζομένων, κάτι που υπονόμευαν συστηματικά οι δήθεν "αντι-εργοδοτικοί". Και μάλιστα το δικαστήριο (που κατά τα άλλα έχει εντάξει σχεδόν κάθε πτωχευμένη εταιρία στο 99) τώρα εμφανίστηκε... "φιλο-εργατικό" και δίκαιο για την ομάδα αυτή, αντί να δει τι μπορεί να παίζεται ευρύτερα πολιτικά, με την καθαρή προσπάθεια οικονομικής υπονόμευσης της εφημερίδας εδώ και 10 μήνες. Νομίζω τελείως φάουλ η άκριτη υιοθέτηση της ρητορικής των κολλητών της δήθεν "αντι-εργοδοτικής" ομάδας.

    http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/06/blog-post_9043.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καμία άκριτη υιοθέτηση. Το κείμενο βγάζει βρώμα για πάρα πολλά και η υπόθεση "Ελευθεροτυπία" βρωμά από πάνω ως κάτω, από ΟΛΟΥΣ όσους έχουν εμπλακεί σ' αυτή.

      Είναι απαράβατη αρχή του ιστολογίου ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ.

      Διαγραφή
    2. "Είναι απαράβατη αρχή του ιστολογίου ΝΑ ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ."
      δεν νομίζω ότι είναι κατακλείδα σχολίου αυτή, δεν στοχοποιείς ολόκληρο χώρο ρε Αντώνη.
      Λευτέρης Θ.

      Διαγραφή
    3. "Δεν εμπιστεύομαι" δημοσιογράφους του ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ δεν σημαίνει "στοχοποιώ" κανέναν. Αυτό είναι τεράστιο λογικό άλμα εκ μέρους σου.

      Διαγραφή
  2. Δεν ξερω αν τα έχω μπερδέψει τόσο πολύ.......
    Αλλά αυτοί που διαμαρτύρονται για το τωρινό απεργιακό φύλλο (με την έγκριση της εργοδοσίας) δεν ήταν οι ίδιοι που στα προηγούμενα φύλλα λασπολογούσαν τους χαλυβουργούς και το ΠΑΜΕ;

    μπλεγμένος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, αυτοί είναι.

      Το άλλο σου σχόλιο είναι αισχρό και δεν δημοσιεύται.

      Διαγραφή
  3. Πολύ καλό και το άρθρο του Δ. Ψαρρά του "Ιου" για το ίδιο θέμα http://jungle-report.blogspot.ch/2012/06/blog-post_25.html (Αν και δημοσιεύτηκε στην Αυγή)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. (Αν και δημοσιεύτηκε στην Αυγή)

      Ενδιαφέρον contradictio in terminis, n'est pas?

      Διαγραφή
  4. Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει στην "Ε", δεν εμπιστεύομαι και εγώ καθόλου τους δημοσιογράφους, αλλά μου έκανε εντύπωση η θέση της Α.Π., δεν μου "δένει" με την εικόνα που είχα για αυτήν ως προς τις πολιτικές της θέσεις. Ίσως να είχα κάνει λάθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για την ιστορία οι εργοδοτικοί που έθεταν ζήτημα βιωσιμότητας της εφημερίδας και συμφωνούσαν με το μνημονιακό σχέδιο εξυγίανσης της εργοδοσίας (που προέβλεπε απολύσεις του 50% και μειώσεις μισθών στο μισό). Οσοι τάχθηκαν υπερ της βιωσιμότητας είχαν γραμμή πρώτα να ανοίξει η ελευθεροτυπία και μετά βλέπουμε που θυμίζει αντίστοιχες γραμμές περί "ανοιχτών εργοστασίων" και μετά διάλογος.

    Τώρα που πάνω από τους μισούς απολύθηκαν, ή εξωθήθηκαν σε παραίτηση μετά από ένα χρόνο η πλειοψηφία πέρασε σε όσους ελπίζουν ότι θα βρεθούν σε αυτούς που θα κρατήσει η κυρία Τεγοπούλου. Τώρα ο ιδεολογικός ρόλος της Ελευθεροτυπίας και των δημοσιογράφων σε αυτή είναι πολύ μεγάλο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η ιστορία της "Ελευθεροτυπίας" είναι πολύ διδακτική από πολλές πλευρές.
    Καταρχήν, η διαμάχη μεταξύ "ομάδων" κάποιων εργαζομένων εκεί, μας δείχνει
    ότι στην Εφημερίδα τελικά δεν υπήρχε τόση λογοκρισία, όσοι κάποιοι νόμιζαν/ήλπιζαν.
    Όπως -δυστυχώς- στην πλειονότητα του αστικού τύπου, οι δημοσιογράφοι ουσιαστικά είτε ενστερνίζονται την αστική-εργοδοτική γραμμή που μεταφέρουν ή στην καλύτερη περίπτωση "αυτολογοκρίνονται".
    Η μία "πλευρά" ρίχνει τις ευθύνες στην κακιά εργοδότρια, ψάχνοντας ένα καλύτερο αφεντικό ή μια "ανεξάρτητη" διαχείριση και μας έδειξε από τα πρώτα απεργιακά της φύλλα, ότι είναι βασιλικότερη του βασιλέως, σε ότι αφορά την εργοδοτική γραμμή ενημέρωσης (αντιμνημόνιο-εναλλακτισμός-κέυνς-"αντεξουσία").
    Η "άλλη πλευρά" ρίχνει τις ευθύνες στο κατεστημένο που δήθεν θέλει να "πνίξει" την αγωνιστική, τίμια φωνή της "Ε" (ξερνάω!) και υπερκερνά σε φιλεργοδοτικότητα κατά πολύ τους προηγούμενους, καθώς τα δίνει όλα για να ξαναλειτουργήσει η Τεγοπούλου την εφημερίδα που χτυπάει τάχα την διαπλοκή (μα τι πίνουν;) και δίνει τη μάχη της ενημέρωσης.

    Το όλο θέμα προσφέρεται για ανάλυση, αναφορικά με την αλλοτρίωση συνείδησης στο χώρο της δημοσιογραφίας, που αντικειμενικά και δυστυχώς λαμβάνει χώρα, έχοντας να κάνει με τον ιδιαίτερο ρόλο αυτών των επιχειρήσεων (μμε), τη σχέση τους με την οικονομική και πολιτική εξουσία και του ρόλου που αναλαμβάνουν οι εργαζόμενοι σε αυτά να αναπαράγουν και να ενισχύουν την κυρίαρχη ιδεολογία, όντας και οι ίδιοι σε στενότερη σχέση και σύνδεση με τα κέντρα εξουσίας (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν σε κάποιο βαθμό).
    Ειδικά η "αντεξουσιαστική" Ελευθεροτυπία, αυτό το καθημερινό σίχαμα, που διείσδυσε σε όλο τον προοδευτικό χώρο της χώρας, καθοδηγώντας καθημερινά αριστερούς, αντεξουσιαστές, προοδευτικούς, δημοκράτες κλπ., εθίζοντάς τους στην ανώδυνη εναλλακτική σκέψη με ισχυρές δόσεις αντικομμουνισμού.
    Περιττό να πω ότι αποκαλύπτεται και η δυσωδία της «ανανεωτικής» και «αναθεωρητικής» αριστεράς και του ρόλου της μέσα στα τεκταινόμενα στην «Ε», όχι μόνο μετά την παύση λειτουργίας της, αλλά και πολλά χρόνια, καθόσον στηριζόνταν από τον Τεγόπουλο και αντίστοιχα στήριζε την εφημερίδα του ποικιλοτρόπως.



    υ.γ. για χρόνια είχα απορία, σε σχέση με όλα τα άρθρα για το ΚΚΕ, που εμφανίζονταν στην "Ε", μονίμως με "εσωτερικές", "αποκαλυπτικές" πληροφορίας και "μυστικές πηγές", τη μία για τα χρήματα του Περισσού, την άλλη για το συστημικό του ρόλο, για το τι εξελίσσεται (ως μυθιστόρημα) στις συνεδριάσεις της ΚΕ και ακόμα συχνότερα τα άρθρα για τη διαδοχολογία της Αλέκας...
    πλέον η απορία μου, για το αν οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι στην "Ε" πίστευαν αυτά τα (φτηνής) επιστημονικής φαντασίας αντικομμουνιστικά άρθρα έχει λυθεί οριστικά.

    @ψηρίς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το όλο θέμα προσφέρεται για ανάλυση, αναφορικά με την αλλοτρίωση συνείδησης στο χώρο της δημοσιογραφίας, που αντικειμενικά και δυστυχώς λαμβάνει χώρα, έχοντας να κάνει με τον ιδιαίτερο ρόλο αυτών των επιχειρήσεων (μμε), τη σχέση τους με την οικονομική και πολιτική εξουσία και του ρόλου που αναλαμβάνουν οι εργαζόμενοι σε αυτά να αναπαράγουν και να ενισχύουν την κυρίαρχη ιδεολογία, όντας και οι ίδιοι σε στενότερη σχέση και σύνδεση με τα κέντρα εξουσίας (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν σε κάποιο βαθμό)."

      Πολύ καλή ανάλυση, συμφωνώ οριζοντίως και καθέτως.

      Διαγραφή
  7. Τον Γ. Παπαδόπουλο-Τετράδη τον γνωρίζουν καλά όσοι παρακολουθούσαν την κυριακάτικη στήλη του (καιρός), πασοκ και αντικομμουνιστής μέχρι το λαιμό. Δυο μέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου είχε προτείνει κυβέρνηση συριζα-νδ-δημαρ στο παρακάτω άρθρο (έχει και κριτική στο κκ από "ταξική σκοπιά"):

    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kybernisi-syriza-nd-kai-dimar-toy-g-papadopoyloy-tetradi

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή