Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Από μικρό κι από τρελό...

Οι Γερμανοί μαθητές δεν μπορούν να διακρίνουν τη δικτατορία από την Δημοκρατία !
Η Γερμανική νεολαία εξισώνει ναζισμό και δημοκρατία

Ένα μεγάλο μέρος των μαθητών της Γερμανίας θεωρεί ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ της ναζιστικής και δημοκρατικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

Συγκεκριμένα από τους 7.500 χιλιάδες μαθητές που ρωτήθηκαν, περίπου οι μισοί απάντησαν ότι η ναζιστική Γερμανία ήταν μια δημοκρατία και το 40% των μαθητών πιστεύουν ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία διαφορά μεταξύ του ναζισμού, της Ανατολικής, της Δυτικής Γερμανίας και τη ενωμένης πλέον Γερμανίας.

«Σε γενικές γραμμές, οι πολιτικές και ιστορικές γνώσεις πολλών μαθητών είναι περιορισμένες. Πολλοί μαθητές δεν έχουν την ικανότητα να διακρίνουν τη δημοκρατία από τη δικτατορία.Αυτή η ομάδα των μαθητών πιστεύει ότι το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες εκπροσωπούνται ισότιμα και στα τέσσερα συστήματα», δηλώνουν με ανησυχία σε ανακοίνωσή τους οι ερευνητές.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στα κρατίδια της Βάδης-Βυρτεμβέργης και της Βαυαρίας, της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και σε δύο ανατολικά κρατίδια, τη Θουριγγία και τη Σαξονία-Άνχαλτ και οι μαθητές που απάντησαν στις ερωτήσεις ήταν ηλικίας 14 και 15 ετών.

Πηγή: Το Ποντίκι/ΚΚΕ4ever

5 σχόλια:

  1. ....και ο Αδόλφος ήταν ένα καλός κύριος που έλυσε το πρόβλημα της ανεργίας στη Γερμανία και την έβγαλε από την οικονομική κρίση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η Ελλάδα, μια μικρή νοτιοευρωπαϊκή χώρα, που για πολύ καιρό ήταν πιο ασθενική από την Πορτογαλία, χαρακτηριζόταν, παρ’ όλ’ αυτά, από τα πιο σοβαρά αλυτρωτικά προβλήματα της Ευρώπης. Η αποκαλούμενη Μεγάλη Ιδέα της εδαφικής επέκτασης ήταν ένα σταθερό γνώρισμα της ελληνικής ζωής από την αρχή της απελευθέρωσης της Νότιας Ελλάδας από την οθωμανική κυριαρχία στις αρχές του 19ου αιώνα. Επιπλέον, η ήττα της Ελλάδας στον πόλεμο με την Τουρκία το 1921-23, και η συνεπακόλουθη εισροή εξαθλιωμένων προσφύγων, δημιούργησαν τεράστια εθνικά προβλήματα και μια έντονη αίσθηση αποστέρησης του status της.

    Έτσι, ενώ στην Ελλάδα φαινόταν να υπάρχουν κάποιες από τις κύριες αναγκαίες μεταβλητές για την ανάπτυξη του φασισμού, έλειπαν όμως άλλες πολιτικές, πολιτισμικές και κοινωνικές συνιστώσες. Στο επίπεδο της καθημερινής κοινωνικής ζωής, η σταθερότητα της ελληνικής πολιτικής οργάνωσης ήταν αξιοσημείωτη, και βασιζόταν γερά -παρά τη μεγάλη προσφυγική μειονότητα- σε δύο μεγάλες μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις: την Αριστερά και τη Δεξιά. Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτισμικής ζωής ήταν είτε φιλελεύθερο-προοδευτικό είτε ημιπαραδοσιακό, έτσι που οι αληθινά καινούργιες ριζοσπαστικές ιδέες έβρισκαν μικρό ακροατήριο. Ο εθνικιστικός ριζοσπαστισμός παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό στα χέρια των φιλελευθέρων. Παρά τη μεγάλη αγροτική μεταρρύθμιση που ολοκληρώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ‘20, το κοινωνικό περιβάλλον της πλειονότητας των αγροτών, που αποτελούσαν την πλειοψηφία του έθνους, δεν είχε αλλάξει ακόμη δραστικά. Τα παλιά σχήματα των πελατειακών σχέσεων επιβίωσαν για ένα μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα. [49] Ακόμα και οι φιλελεύθεροι βασίζονταν σε αυτές. Έτσι, η άμεση κινητοποίηση των μαζών δεν ήταν ακόμα ένα κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής ζωής. Συνεπώς, παρά τις καλειδοσκοπικές αλλαγές κυβερνήσεων, η επίμονη παρουσία τέτοιων παραγόντων απέτρεπε το άνοιγμα καινούργιου χώρου για ένα φασιστικό κίνημα.

    Τελικά, η καταστροφή του 1922-23 είχε ένα ιδιαίτερο καθαρτήριο αποτέλεσμα, ενώ ο στόχος τού να συμπεριληφθούν όλοι σχεδόν οι Έλληνες σε μια ανεξάρτητη πατρίδα είχε πραγματοποιηθεί. Η Τουρκία ήταν ένας πολύ μεγάλος αντίπαλος για να αμφισβητηθεί και πάλι, ιδιαίτερα αφότου οι μεγάλες δυνάμεις έκαναν εμφανή την έλλειψη υποστήριξης εκ μέρους τους. Δεν υπήρχαν πια εναπομείνασες ελληνοκατοικημένες αλύτρωτες περιοχές για την υπόθαλψη περαιτέρω φιλοδοξιών, κι έτσι ένας καινούργιος φασιστικός εθνικισμός μπορούσε να αναπτυχθεί μόνο μέσα από μια σχέση εξάρτησης με άλλες δυνάμεις. Έτσι, μετά το 1923, η Ελλάδα δεν αντιμετώπιζε τόσο πολλές προκλήσεις από την ύπαρξη αλύτρωτων εδαφών και είχε πολύ μικρή ενθάρρυνση από άλλες δυνάμεις για πιθανές αλλαγές συνόρων ή φιλοδοξίες απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη εποχή μετά το 1830. Μέχρι την εμφάνιση της απειλής από την Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του ‘30, οι πιέσεις της Ελλάδας όσον αφορά τη διεθνή της θέση είχαν εκτονωθεί σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι στη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα.

    Στάνλεϊ Πέην
    Μια Ιστορία του Φασισμού
    Ελλάδα (σ. 445-449)

    1/4

    subutai

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ωστόσο, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα ήταν από τις πιο ασταθείς στην Ευρώπη. Πριν το 1926, η μόνη κοινοβουλευτική δημοκρατία που την ξεπερνούσε σε αστάθεια ήταν αυτή της Πορτογαλίας, ενώ η Ελλάδα πήρε τα σκήπτρα στη δεκαετία που ακολούθησε. Αυτή η έντονη αστάθεια πήγαζε από πολλούς παράγοντες. Καταρχάς υπήρχε η οξεία πόλωση μεταξύ των φιλελεύθερων δημοκρατικών και των συντηρητικών μοναρχικών, που ήταν πολύ πιο επίμονη από κάθε παρόμοια πόλωση σε οποιαδήποτε νοτιοευρωπαϊκή ή βαλκανική χώρα. Ένας δεύτερος παράγοντας ήταν η επίμονη κυριαρχία στην πολιτική σκηνή της πελατειακής δομής, η οποία περιόρισε τα αποτελέσματα της, υποτιθέμενης, καθολικής ψηφοφορίας των ανδρών που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1864.0 συνδυασμός αυτών των παραγόντων εξηγεί ως ένα βαθμό ένα «κυκλικό» φαινόμενο της ελληνικής πολιτικής σκηνής μεταξύ του 1917 και του 1936, τη γρήγορη εναλλαγή μεταξύ βραχύβιων πολιτικών και προσωρινών στρατιωτικών κυβερνήσεων, με έναν τρόπο που ήταν πολύ πιο ακραίος από αυτόν της Πορτογαλίας και παρόμοιος με αυτόν μιας λατινοαμερικάνικης χώρας, και που δεν προσομοίαζε με οτιδήποτε άλλο στην Ευρώπη. Ένας άλλος παράγοντας, που έπαιξε μικρότερο ρόλο στη Νοτιοδυτική Ευρώπη, ήταν η κατά περιόδους αποφασιστική επιρροή των εξωτερικών σχέσεων και της στρατιωτικής εμπλοκής, όπως το 1917-23.

    Η ελληνική κρίση στη διάρκεια της ύφεσης είχε κυρίως πολιτικό χαρακτήρα, επειδή μετά το 1932 ο αντίκτυπος της ύφεσης αφομοιώθηκε πολύ γρήγορα, καθώς η κυβέρνηση σταμάτησε τις πληρωμές του εξωτερικού χρέους και η βιομηχανική παραγωγή προχωρούσε με ραγδαίους ρυθμούς. Όμως ο εθνικός διχασμός* βάθυνε γι’ άλλη μια φορά. Αφότου οι μοναρχικοί-συντηρητικοί κέρδισαν και πάλι την εξουσία, οι φιλελεύθεροι μποϋκοτάρισαν τις εκλογές του 1935.0 στρατηγός Γεώργιος Κονδύλης, ένας από τους ανώτερους αξιωματικούς που πριν από μια δεκαετία είχε δραστηριοποιηθεί για την εξάλειψη της μοναρχίας, μπήκε τότε επικεφαλής ενός πραξικοπήματος για την παλινόρθωση της. Αυτή την περίοδο, η απειθαρχία του στρατού ήταν εντονότερη από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, και πολλαπλασιάζονταν οι συζητήσεις για την αποτυχία του κοινοβουλευτικού συστήματος ακόμα και μέσα στους φιλελεύθερους.

    Τον Απρίλιο του 1936, μετά από την αποτυχία των δύο κυριοτέρων κομμάτων να φτάσουν σε συμφωνία, υπήρξε η ανάγκη για μια άλλη προσωρινή κυβέρνηση, και ο βασιλιάς Γεώργιος διόρισε μια κυβέρνηση για την επίβλεψη της τρέχουσας κατάστασης υπό τον δεξιό εθνικιστή στρατηγό Ιωάννη Μεταξά, αν και το κόμμα του στις εθνικές εκλογές τρεις μήνες νωρίτερα δεν είχε κερδίσει πάνω από το 4% των ψήφων. Μετά από μια σειρά μεγάλων απεργιών, ο Μεταξάς κήρυξε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ανέλαβε όλες τις κυβερνητικές εξουσίες και παρέκαμψε το Κοινοβούλιο. Πρώτα θέσπισε ένα υπουργείο που συνίστατο από «επιχειρηματίες, τραπεζίτες και τεχνοκράτες [...], ένα συνασπισμό ειδημόνων και καθηγητών». [50]

    Στάνλεϊ Πέην
    Μια Ιστορία του Φασισμού
    Ελλάδα (σ. 445-449)

    2/4

    subutai

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τον επόμενο μήνα όμως κήρυξε την αντικατάσταση του κοινοβουλευτικού συστήματος από το «Νέο Κράτος». Στη συνέχεια ανακοινώθηκε ότι η κρατική ρύθμιση της οικονομίας θα γινόταν μέσα από ένα κορπορατιστικό πλαίσιο, αν και η εφαρμογή αυτών των διακηρύξεων ήταν ελλιπής. Το κράτος ανέλαβε τη διαχείριση των συνδικάτων, ενώ μέσα από τις εκτεταμένες κυβερνητικές ρυθμίσεις, που έβριθαν από ελέγχους τιμών, έγινε μια προσπάθεια ελέγχου της οικονομίας, με αποτέλεσμα τη διατάραξή της. Η κοινωνική ασφάλιση επεκτάθηκε κάπως. Ανακοινώθηκε η ανακούφιση των αγροτών από τα μεγάλα χρέη, αν και στην πραγματικότητα η βιομηχανία και ο χρηματιστικός τομέας ευημερούσαν πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οι αγρότες. Όλα τα πολιτικά κόμματα διαλύθηκαν, αν και ο Μεταξάς δεν κατέβαλε καμιά προσπάθεια για να δημιουργήσει ένα δικό του. Η μοναδική μαζική οργάνωση που σχημάτισε ήταν η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (EON), που δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 1936. Μέσα σε δύο χρόνια υποτίθεται ότι έφτασε το ένα εκατομμύριο μέλη, περιλαμβάνοντας έτσι τη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής νεολαίας. Η EON είχε μόνο ένα μικρό παραστρατιωτικό παρακλάδι, αν κι έγιναν κάποιες προσπάθειες για τη δημιουργία Εργατικών Ταγμάτων. Καθώς περνούσαν οι μήνες, προχωρούσε η αντικατάσταση των παλιών γραφειοκρατών από καινούργιο και πιο ριζοσπαστικό προσωπικό.

    Στις 4 Αυγούστου του 1938, τη δεύτερη επέτειο της εγκαθίδρυσης της δικτατορίας, ο Μεταξάς «κήρυξε τον εαυτό του πολιτικό δικτάτορα εφ’ όρου ζωής με την έγκριση του στέμματος. Το “Νέα Κράτος” του διακήρυττε το ευαγγέλιο του “Ελληνισμού” που θα ανύψωνε την Ελλάδα μετά από αιώνες παρακμής σε έναν “Τρίτο Πολιτισμό” (μετά την κλασική Ελλάδα και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία)», αν και η ελληνική φυλή οριζόταν περισσότερο μέσα από την κουλτούρα και την ιστορία παρά από τη βιολογία. [51] Δεν αναζήτησε την ιδεολογική του βάση στον σύγχρονο βιταλισμό, αλλά στη Σπάρτη και το ελληνικό παρελθόν, δηλώνοντας ότι «είμαστε υποχρεωμένοι λοιπόν να πισωγυρίσουμε για να επανανακαλύψουμε τους εαυτούς μας», μια διαδικασία που απαιτούσε την ηγεσία μιας καινούργιας ελίτ. [52] Αν και το καθεστώς χρησιμοποίησε τον φασιστικό χαιρετισμό και μερικές φορές τον όρο ολοκληρωτικός, δεν ήταν ούτε τυπικά φασιστικό ούτε δομικά ολοκληρωτικό. Η απουσία μιας θεωρίας περί επικείμενης επανάστασης, ενός επαναστατικού δόγματος ή πολιτικής κινητοποίησης των μαζών το καθιστούσαν μάλλον ένα γραφειοκρατικό αυταρχικό καθεστώς που ιδεολογικά βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στη θρησκεία. Υπήρχαν ελάχιστες ενδείξεις λαϊκής υποστήριξης, αλλά δεν υπήρξε κι έντονη ανοιχτή αντιπολίτευση. Η μεγαλύτερη επιτυχία του Μεταξά έγκειτο στην ενδυνάμωση του στρατού και την ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού αστυνομικού ελέγχου, δημιουργώντας ένα μάλλον ωμό σύστημα στρατοπέδων συγκέντρωσης που πολύ σύντομα περιελάμβανε αρκετές χιλιάδες φυλακισμένους.

    Στάνλεϊ Πέην
    Μια Ιστορία του Φασισμού
    Ελλάδα (σ. 445-449)

    3/4
    subutai

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το ουσιαστικά δεξιό ριζοσπαστικό αυταρχικό σύστημα έγινε αποδεκτό από το βασιλιά από τη βρετανική κυβέρνηση (τον παραδοσιακό σύμμαχο της Ελλάδας), και ακόμα από σημαίνοντες φιλελεύθερους εμιγκρέδες, ως το πιο αποτελεσματικό σύστημα που μπορούσαν να ελπίζουν, καθώς η Ευρώπη βάδιζε προς έναν καινούργιο μεγάλο πόλεμο. Ο Μεταξάς πίστευε ότι η Ευρώπη είχε την ανάγκη μιας καινούργιας εθνικιστικής και αντιφιλελεύθερης τάξης, και προσπάθησε να προσεγγίσει τόσο τη Γερμανία όσο και την Ιταλία, ενώ χαλάρωσε τους δεσμούς με τη Βρετανία. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν αποδέχθηκε την ετικέτα του φασισμού, λέγοντας σε Βρετανούς αξιωματούχους ότι «την εγγύτερη αναλογία δεν παρείχε ούτε η Γερμανία του Χίτλερ ούτε η Ιταλία του Μουσολίνι αλλά η Πορτογαλία υπό τον Δρ. Σαλαζάρ». [53] Αν και ήταν πιο μιλιταριστής αλλά και πιο ριζοσπάστης από τον Σαλαζάρ, αυτή η δήλωση δεν ήταν παραπλανητική. Το καθεστώς του Μεταξά και η χώρα αντιμετώπισαν την άμεση εισβολή της Ιταλίας το 1940. Εάν δεν είχε πεθάνει από αρρώστια τον Ιανουάριο του 1941 και η χώρα του δεν είχε υπερφαλαγγιστεί από τη Βέρμαχτ τρεις μήνες αργότερα, το καθεστώς του είχε κάποιες ελπίδες να διατηρηθεί για κάμποσο καιρό.

    Το Ελληνικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Γεωργίου Μερκούρη ήταν η μόνη δύναμη στην Ελλάδα που εμπίπτει στην κατηγορία του φασισμού. Ο Μερκούρης ακολούθησε κατά κάποιο τρόπο την ίδια σταδιοδρομία με τον Βαλουά και τον Πρέτο, εκτός από το ότι η πρώην πολιτική του δράση ήταν πιο σημαντική, αφού είχε καταλάβει δύο φορές υπουργική θέση με τους συντηρητικούς μοναρχικούς κι ήταν επίσης μέλος της αντιπροσωπείας στην Ένωση των Εθνών. Κατελήφθη από τον φασιστικό ίλιγγο στα μέσα της δεκαετίας του ‘30, και η προσπάθειά του για πολιτική μίμησης του φασισμού δεν έτυχε σημαντικής υποστήριξης. [54]

    * Ελληνικά στο πρωτότυπο (Σ.τ.Μ.).

    [49] Αυτή η πλευρά της ελληνικής πολιτικής δομής τονίζεται ιδιαίτερα στο άκρως ενδιαφέρον έργο του Nicos P. Mouzelis, Politics in the Semi-Periphery: Early Parliamentarism and Late Industrialization in the Balkans and Latin America (Νέα Υόρκη, 1986).

    [50] Μ . Mazower, Greece and the Inter-War Economic Crisis (Οξφόρδη, 1991), 290.

    [51] J.V. Kofas, Authoritarianism in Greece: The Metaxas Regime (Μπόουλντερ, 1983), 62.

    [52] Ό.π.

    [53] Ό.π., 186. Βλ. επίσης, Η. Cliadakis, «Le régime de Metaxas el la Deuxième Guerre Mondiale», Revue d’Histoire de la Deuxième Guerre Mondiale, 107 (Ιούλιος 1977) 19-38.

    [54] Έτσι, το πιο ονομαστό μέλος της οικογένειάς του στη συνέχεια θα γινόταν η κόρη του Μελίνα Μερκούρη, η γνωστή ηθοποιός και αριστερή λαϊκίστρια πολιτικός της δεκαετίας του ‘80, που διετέλεσε υπουργός στην εξαιρετικά διεφθαρμένη [sic] σοσιαλιστική κυβέρνηση Παπανδρέου.

    Στάνλεϊ Πέην
    Μια Ιστορία του Φασισμού
    Ελλάδα (σ. 445-449)

    4/4

    subutai

    ΑπάντησηΔιαγραφή