Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Αρχαία ιστορία: Ενθυμούμενος την 5/5/2010

[...]

Περπατώντας σημειωτόν παρατηρείς μερικά πράγματα. Τα μπλοκ είναι πυκνά, όχι η συνηθισμένη εικόνα με τους διαδηλωτές να περπατάνε αραιά. Δεν μπορούσες να προχωρήσεις μπρος πίσω, για να δεις πόσος κόσμος υπήρχε πίσω. Παρόλο που απ’ την αρχή της Σταδίου εμφανίστηκαν τα ΜΑΤ με τις γνωστές χημικές διαθέσεις, τα γνωστά συνθήματα «μπα – γου – δο» ακούστηκαν λιγότερο από ποτέ. Η κουβέντα που σερνόταν στα στόματα και έδινε τον παλμό ήταν το «να καεί το μπουρδέλο η βουλή». Η ένταση ήταν πρωτοφανής, νομίζω. Αν θεωρούμε ότι ο προπέρσινος Δεκέμβρης είχε οργή, ας το ξανασκεφτούμε. Στο σημείο εκείνο, λίγο μετά την κορυφή των πρωτοβάθμιων σωματείων, στη Σταδίου, τα ΜΑΤ ξεκίνησαν να πετάνε τα πρώτα χημικά.

[...]

Λίγο πιο κάτω η Α.Μπ. μου λέει ότι η πυροσβεστική έστειλε στους συντάκτες ότι έχουμε τρεις νεκρούς στην τράπεζα. Παγώνω. Παίρνω τηλέφωνα, για κάποιο λόγο θέλω να το πω και σε άλλους. Δεν είναι θέμα ενημέρωσης, θέλω να μοιραστώ κατά κάποιο τρόπο το βάρος. Ο Α. είναι στα προπύλαια. Το έχει ακούσει. Μου λέει: Όταν περνούσα από κει, είχε ανάψει μια μικρή φωτιά στην τράπεζα. Κάποιοι είχαν βγει στα μπαλκόνια. Ως συνήθως οι διαδηλωτές τους έβριζαν, λέγοντας τους ότι θα έπρεπε να απεργούν. Ένας άντρας απ’ το μπαλκόνι, λέει: «όχι έτσι ρε παιδιά. Θα καούμε ζωντανοί». Ένας ηλικιωμένος λίγο πιο μπροστά φωνάζει «να καείτε μουνάκια».

[...]

Είμαι ακόμη Φιλελλήνων. Η Ρ. μου λέει στο τηλέφωνο ότι το έμαθε. Μου λέει ότι αρκετός κόσμος έχει μαζευτεί Εξάρχεια. Έχουν τρελαθεί μου λέει. Φωνάζουν «σε μία μέρα Αργεντινή». Ο κύριος δίπλα μου που ακούει να επαναλαμβάνω το τηλεφώνημα λέει: «τι λέτε ρε παιδιά; Είναι παράδειγμα η Αργεντινή; Είναι περίπτωση ήττας αυτή». Η Ρ. συνεχίζει: «φοβάμαι ότι περνάμε τα στάδια πολύ γρήγορα. Μοιάζει με εμφύλιο. Ή με τους από δώ ή από με τους από κει». Βρίζουμε κι οι δύο, αλλά όχι με ιδιαίτερο σιχτίρι. Έχουμε παγώσει.
Το Βυτίο, "5/5-έξω"

132. Επιμελητής κειμένου
Το εξεγερμένο πλήθος είναι ένας επιμελητής κειμένου. Βρίσκει το κείμενο --την πόλη, την κοινωνία, την οικονομία, τους νόμους-- έτοιμο, γραμμένο από κάποιον άλλο. Και ο μόνος τρόπος που έχει για να παρέμβει σ' αυτό είναι να σβήσει φράσεις, να απαλείψει εδάφια, να μουντζουρώσει τη σελίδα, να θέσει ερωτήματα για όσα το κείμενο δεν απαντά.

Μπορεί ο επιμελητής να γράψει δικό του κείμενο και να πάψει να αναλώνεται στην προσπάθεια να διορθώσει αυτά που ό,τι και να γίνει, θα διατηρήσουν σημαντικό κομμάτι από το αρχικό τους στίγμα; Αυτή είναι μια πραγματικά σπάνια στιγμή στην πολιτική.

133. Κέλυφος
Η ελληνική κοινωνία που υπάρχει είναι ένα κέλυφος υπό το οποίο ασφυκτιά η ελληνική κοινωνία που έρχεται. Για την δεύτερη, δεν υπάρχει τρόπος να αναπτυχθεί παρά θρυμματίζοντας το άκαμπτο κέλυφος της πρώτης. Και σε αρκετές περιπτώσεις, αυτός που θρυμματίζει και αυτός που θρυμματίζεται είναι εμπειρικά ο ίδιος άνθρωπος.

134. Γυναικολογικά
Τι είναι αυτό που έρχεται, που πιέζει όλο και περισσότερο για να βγει από το σκοτάδι της μήτρας; Φρέσκια, αθώα ζωή; Μια φρικτή τερατογέννεση; Ένα βρέφος πρόωρα νεκρό; Κάθε γέννα πονάει, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει κάτι για τη φύση αυτού που γεννιέται.
Radical Desire, "132, 133, 134. Για την 5/5." Δημοσίευση στο Απ' το μάτι της βελόνας, Astra, 2011.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου