Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη: ΙΙ. Εκλογική κατάσταση εξαίρεσης

ΙΙ. Εκλογική κατάσταση εξαίρεσης

Θεμελιώσαμε λοιπόν πως, σε ό,τι αφορά την πρόσληψη του εκλογικού αποτελέσματος --το οποίο από την μαρξιστική σκοπιά είναι μόνο ένα από τα πεδία της ταξικής πάλης, και όχι συνήθως το καθοριστικό-- οι αριθμοί ψεύδονται, στον βαθμό που αποκρύπτουν το βάθος αυτού που σωστά ονομάζεται "κρίση της πολιτικής νομιμοποίησης" στη χώρα.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι αντιπροτείνουμε έναν εκλολογικό αγνωστικισμό. Υπάρχουν αριθμοί και στοιχεία που ανακύπτουν από τις προτιμήσεις όσων είχαν δικαίωμα ψήφου και το εξάσκησαν που είναι αναλυτικά αξιόπιστα.

Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των εκλογών του Μάη και αυτών του Ιούνη υπό την οπτική των αποκλίσεων στα αποτελέσματα κομμάτων, παρατηρούμε άμεσα ποια κοινοβουλευτικά κόμματα είχαν ραγδαία αύξηση χωρίς να αντλήσουν ψηφοφόρους από την αποχή (που αυξήθηκε), αλλά από τα άλλα κόμματα: Η ΝΔ (+10.81%) και ο ΣΥΡΙΖΑ (+10.11%)· ποια είχαν από οριακή ως σημαντική ως ραγδαία μείωση (ΠΑΣΟΚ, -0.9%, ΑνεξΕλ, -3.1%, ΚΚΕ, -4%,)· και, τέλος, ποια έμειναν σταθερά. Αυτά τα τελευταία είναι δύο: Η ΔΗΜΑΡ, με απόκλιση από τον Μάιο της τάξης του +0.15%, και η Χρυσή Αυγή, με αντίστοιχη απόκλιση -0.05%. 

Η σταθερότητα είναι βαρετό φαινόμενο για τους περισσότερους, όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον. Διότι βέβαια, για να αυξηθούν τα ποσοστά ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τόσο κάθετα μέσα σε έναν μήνα και κάτι, χρειάστηκαν τεράστιες μετακινήσεις ψηφοφόρων· χρειάστηκε η δημιουργία μιας "εκλογικής κατάστασης εξαίρεσης" σύμφωνα με την οποία επιλογές με βάθος ενός μόνο μήνα θα αναστρέφονταν, λόγω "ιδιαίτερων και εξαιρετικών συνθηκών" που επιβάλλουν αλλαγή ψήφου. Η εκλογική κατάσταση εξαίρεσης ήταν το αποτέλεσμα μιας εξαιρετικά επιτυχημένης καμπάνιας των δύο πρώτων κομμάτων, των ευρωπαίων "εταίρων" της δυστυχίας μας, και των ΜΜΕ, και είχε ως μοναδικό στόχο την μέγιστη δυνατή πόλωση και συσπείρωση προς όφελός του νέου δικομματισμού (που αποδείχθηκε στην πράξη απλός προθάλαμος για τον παλιό). Με όλα αυτά θα ασχοληθούμε σε κατοπινό τμήμα. Εδώ όμως πρέπει να παρατηρήσουμε την ανάδυση δύο κομματικών χώρων που έδειξαν αξιοζήλευτη αντίσταση στα κελεύσματα συσπείρωσης με τα μεγαλύτερα πολιτικά οχήματα. 

Ο πρώτος είναι η ΔΗΜΑΡ, η πρώην "δεξιά πτέρυγα" του ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος, στην πραγματικότητα, δεν έχει καν "αριστερή πτέρυγα"), που σε δραματική αντίθεση με το ΚΚΕ, δεν του έδωσε ούτε ψίχουλο. Αυτό χρήζει υπογράμμισης επειδή τα φαινόμενα της ρητορικής απατούν, και επειδή πολλοί θεωρούν ακόμα και σήμερα, με μια σουρεαλιστική αναστροφή της πραγματικότητας, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πλήρωσε τον "πόλεμο του ΚΚΕ". Στην πραγματικότητα, το ΚΚΕ αποδύθηκε σε μια προσπάθεια άμυνας στην εκλογική επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα με αναμενόμενα χαμηλή επιτυχία. Η ΔΗΜΑΡ σπατάλησε πολύ λιγότερη ρητορική μελάνη για να κρατήσει την δική της συσπείρωση και πέτυχε πολύ περισσότερα. Γιατί; Επειδή αυτό το 6.26% το οποίο έλαβε είναι απόλυτα ενσυνείδητο ταξικά στον ιδεολογικό αυτοπροσδιορισμό του ως αστική τάξη και πολύ πιο ανθεκτικό στις ψευδο-"ριζοσπαστικές" σειρήνες του ΣΥΡΙΖΑ από ό,τι αποδείχτηκε το 4%, το μισό δηλαδή περίπου, των ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Εάν αντιστρέψουμε την εικόνα και δούμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον μοχλό πίεσης των δύο άλλων κομμάτων της λεγόμενης "αριστεράς", θα διαπιστώσουμε ότι, αν και το πρόσφατο θεσμικό παρελθόν τον συνδέει άμεσα με την ΔΗΜΑΡ, και αν και η σχέση του με το ΚΚΕ είναι κατά πολύ ιστορικά εχθρικότερη, είχε μηδενικό αντίκτυπο στις τάξεις των ψηφοφόρων της πρώτης, ενώ είχε τεράστιο συγκριτικά αντίκτυπο στις τάξεις των ψηφοφόρων του ΚΚΕ.

Τα άσχημα λοιπόν νέα είναι ότι οι μισοί περίπου ψηφοφόροι του ΚΚΕ απέδειξαν ότι είχαν πολύ χαμηλότερη ταξική συνείδηση από τους κυνικά αστούς ομολόγους τους στη ΔΗΜΑΡ. Εκτός κι αν είναι κανείς τόσο τυφλωμένος από την ανοησία  και το αντι-ΚΚΕ μένος που να πιστεύει ότι η ΔΗΜΑΡ κράτησε τη βάση της αλώβητη επειδή ο Φώτης Κουβέλης αποδείχθηκε μάστερ της πολιτικής τακτικής και έκανε μια εξαιρετική καμπάνια, ενώ η Παπαρήγα "κατέστρεψε το κόμμα" επειδή δεν έτεινε τα ώτα στους δεκάδες κομπογιαννίτες που λυμαίνονται την ελληνική "αριστερά". Η διαφορά στις συνέπειες για τα δύο κόμματα είναι αποκαλυπτικότατη για την πραγματικότητα: αυτοί που σήμερα έχουν οξυμένη ταξική συνείδηση και ανάλογη συσπείρωση είναι οι ωμά ευρωλάγνοι αστοί, έστω κι αν ανήκουν σε μια απόλυτα εκφυλισμένη πρώην "αριστερά".

Τα άλλα άσχημα νέα αφορούν την πλήρη διάψευση όσων υπερανοήτως χασκογελούσαν στις 6 Μάη θεωρώντας ότι η Χ.Α είναι ένα παροδικό φαινόμενο. Η πιο ακραία και καθαρότερα εγκληματική μορφή πολιτικού αντιδραστισμού στην Ευρώπη επέδειξε σταθερότητα σεβάσμιας γηραίας κυρίας της πολιτικής. Το ΚΚΕ έκανε το τραγικό (και αδικαιολόγητο, για κόμμα με ιστορική εμπειρία του αντιφασιστικού αγώνα) λάθος να ισχυριστεί αρχικά ότι επρόκειτο για μια ακόμη εκδοχή ακροδεξιάς που θα βάλει τα κουστούμια και θα ηρεμήσει, και το πλήρωσε ήδη με τις επιθέσεις κατά στελεχών του, οι οποίες φυσικά θα συνεχιστούν με αμείωτη ένταση. Η λανθασμένη αυτή εκτίμηση προηλθε από την σύγχυση μεταξύ του αντικειμενικού ρόλου της Χ.Α, που είναι ένα εξαιρετικά ευπροσάρμοστο χαρτί στην υπηρεσία της δικτατορίας της αστικής τάξης και μπορεί να λειτουργήσει ως γρονθοκοπών μπαλαντέρ σε πολλούς συνδυασμούς αστικής εξουσίας, και της μεθόδου λειτουργίας της, που ήταν, είναι και θα είναι καθαρά βασισμένη στην εγκληματική βία πέρα από κάθε αναστολή και ενδοιασμό. Ο υπερβολικά μακρόχονος κοινοβουλευτισμός έχει, όταν προκύψουν εξαιρετικές συνθήκες, το κόστος της αυτοκαταστροφικής φθοράς της κριτικής ικανότητας, και δεν είναι ντροπή να παραδεχτούμε ότι στο θέμα αυτό όσο σε ελάχιστα άλλα, το ΚΚΕ επέδειξε αρχικά τα αποτελέσματα, ακόμα και σ' ένα επαναστατικό κατά βάση κόμμα, αυτού ακριβώς του περιώνυμου κοινοβουλευτικού κρετινισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας καβαλήσει για τα καλά το καλάμι γενικότερα, και παραφουσκωμένος απ' τις ανεύθυνες μπούρδες του Σλοβένου Μποράτ και των εγχώριων και διεθνών ομολόγων του (τις οποίες ο ίδιος παρήγγειλε και ενθάρρυνε), θεώρησε το θέμα υπερβολικά δευτερεύον σε σχέση με την λάμψη του εκλογικού θρόνου. Από χθες άρχισε και ο ίδιος να πληρώνει τον λογαριασμό και θα συνεχίσει να τον πληρώνει. Στην περίπτωσή του, υπάρχει και η εκδίκηση της τραγικής (ή τραγελαφικής) ειρωνείας: όταν ενθουσιάζεσαι, έμπλεος "κινηματικού χάι" για την "δημοκρατία του πλήθους" σε πλατείες όπου στήνονται ικριώματα, διώκονται σφυροδρέπανα και κραυγάζεται το "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή", δεν θα πρέπει να εκπλήσσεσαι για τα μπουκέτα που θα τρως μέσα στην ίδια αυτή Βουλή, προς μεγάλη τέρψιν αυτών με τους οποίους συγχρωτίστηκες και τους οποίους νομιμοποίησες "κινηματικά" (με τη βοήθεια των γνωστών κρετίνων ψευδοθεωρητικών του ΑΝΤΑΡΣΥΑ), και οι οποίοι θα μπορούν να σου απαντήσουν δικαίως πως οι "αγανακτισμένοι" τώρα δικαιώνονται. 

Παρ' όλα αυτά, το (όποιο!) σοκ και το δέος που προκαλεί η εδραίωση του ναζισμού ως κάθε άλλο παρά "εκλογικής εξαίρεσης", ως μαζικού δηλαδή πολιτικού φορέα στην δήθεν "παραδοσιακά αριστερή" Ελλάδα των νησιών εξορίας και των ομαδικών τάφων κομμουνιστών (μια φενάκη την οποία οφείλουμε από κοινού στην "πολιτισμική επανάσταση" του Ανδρέα Παπανδρέου και σε γενιές νοητικών και βιολογικών εφήβων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς), δεν θα πρέπει να μας παρασύρει πρόωρα και άκριτα στην απελπισία. Στον δρόμο, εκεί που η πολιτική των μυών μετρά, η Χρυσή Αυγή δεν συγκεντρώνει ούτε κατά διάνοια το 7% που συγκέντρωσε στην κάλπη. Η μεγάλη πλειοψηφία που την στηρίζει παραμένει μια πλειοψηφία συμπλεγματικών σκουπιδιών του "σάπιου δικομματισμού", που δεν πρόκειται να ρισκάρει απολύτως τίποτε από την δική της σωματική ακεραιότητα, και απλώς περιμένει τους "εκδικητές" να "καθαρίσουν" τη χώρα από κομμουνιστές και μετανάστες. Το εργατικό κίνημα δεν είναι κίνημα μίσους, γνωρίζει όμως την εξέχουσα σημασία της αυτοπεριφρούρησης και της αυτοπροστασίας και το τι σημαίνει σώμα και σωματική εμπλοκή με την πραγματικότητα. Δεν έχει τα περιθώρια να ανεχτεί περαιτέρω επιθέσεις από τα κεκαρμένα πρωτοπαλλίκαρα που θαυμάζουν κάποιες χιλιάδες τηλεορασόπληκτων και βαθιά συμπλεγματικών μικροαστών συμπατριωτών μας.

Με την εξαίρεση λοιπόν της αστικής κεντροδεξιάς της ΔΗΜΑΡ και του ναζισμού της Χ.Α, οι εκλογές της 17ης δεν θα πρέπει να εκλαμβάνονται ως αποτυπώσεις στοιχειωδώς σταθερών συσχετισμών πολιτικής δύναμης: αποτελούν εμφανώς συγκυριακά παράγωγα μιας εκλογικής κατάστασης εξαίρεσης που ενορχηστρώθηκε από την ΝΔ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τον διεθνή παράγοντα των παρεμβάσεων των αγορών και τα ΜΜΕ, και δεν θα αντέξουν για πολύ τις επερχόμενες εξελίξεις. Τον χαρακτήρα και τους μηχανισμούς της ενορχήστρωσης αυτής της κατάστασης, που οδήγησε στον παγκόσμιο τραγέλαφο του εθελοντικού επανεγκλωβισμού των "αγανακτισμένων" και "εξεγερμένων" στην ίδια συγκυβέρνηση που υποτίθεται ότι έριξαν εδώ και καιρό, θα τα συζητήσουμε στο τρίτο μέρος.

16 σχόλια:

  1. Η δημάρ έχασε πολλούς προς σύριζα αλλά κέρδισε σχεδόν όλους τους οικολόγους και πολλούς από μάνο.
    Με τα υπόλοιπα συμφωνώ και επαυξάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λογικό αυτό που λες, το συνολικό όμως αποτέλεσμα λέει ότι η ΔΗΜΑΡ σε τίποτε δεν ζημιώθηκε από το _10 του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το ΚΚΕ έχασε τους μισούς του σχεδόν εκλογείς.

      Διαγραφή
    2. Και αυτό εννοώ "δεν του έδωσε ούτε ψίχουλο." Προφανώς δεν μιλάω για εμπειρικές μονάδες που μετακινήθηκαν αλλά για το συνολικό αποτέλεσμα των μετακινήσεων, που ανέδειξαν την ΔΗΜΑΡ μία από τις δύο απόλυτα σταθερές δυνάμεις.

      Διαγραφή
    3. Απλώς νομίζω ότι η σταθερότητα της δημαρ είναι κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσμα τού εκλογικού νόμου >3%. Δηλαδή και αυτή υπέκυψε στην Εκλογική κατάσταση εξαίρεσης, αλλά δεν εμφανίστηκε το γεγονός σε ποσοστά. Από αυτό συμπεραίνω ότι πλέον εντός δημαρ κυριαρχεί όχι μόνο το εκσυγχρονιστικό/σημιτικό πασοκ, αλλά και η πούρα νεοφιλελέ δεξιά. Η ομολογουμένως αταλάντευτη αντιεθνικιστική και αντιφασιστική θέση τής δημαρ σ'αυτά ακουμπάει και όχι σε ταξικές προσεγγίσεις.
      Αλήθεια τι τον θέλουν το μπάρμπα-φώτη στη νέα συγκυβέρνηση; Μήπως για να συμπληρώσουν 180 βουλευτές για συνταγματική αναθεώρηση; (μπρρ)

      Διαγραφή
  2. Ο πρώτος είναι η ΔΗΜΑΡ, η "δεξιά πτέρυγα" του ΣΥΡΙΖΑ, που σε δραματική αντίθεση με το ΚΚΕ, δεν του έδωσε ούτε ψίχουλο.

    Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση των αποτελεσμάτων, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε το 25% των ψηφοφόρων του Μαΐου της ΔΗΜΑΡ και το 26% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ:
    http://img835.imageshack.us/img835/8698/ekloges2012eisroessyriz.jpg

    Αν ισχύουν τα στοιχεία αυτά, η ΔΗΜΑΡ προφανώς αναπλήρωσε τις χαμένες ψήφους από τα δεξιά, δηλ. από ΠΑΣΟΚ, Μάνο-Τζήμερο και Μπακογιάννη (η αντίστοιχη κάρτα για τη ΝΔ δείχνει ότι πήρε περίπου τους μισούς ψηφοφόρους της Μπακογιάννη). Νομίζω πως η ΔΗΜΑΡ εδραιώνεται ως πόλος συσπείρωσης της πιο "εξωστρεφούς" αστικής τάξης (βλ. και τακτική στήριξη Ανδριανόπουλου) απορροφώντας το "εκσυχρονιστικό" ΠΑΣΟΚ και τη φιλελεύθερη δεξιά.

    Για τη Χ.Α. συμφωνώ απόλυτα.

    μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και το -περίπου -38% της αποχής;

    Μπορεί κάποιος να πει πως είναι απαθείς αστοί;

    Ή πως δεν τους έπεισαν τα όποια διλήμματα;

    Πέραν των όποιων λαθών στους καταλόγους, είναι μεγάλη τρύπα για την όποια θεώρηση των αποτελεσμάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το διάβασα. Θεωρώ το "Ένας άνθρωπος που δεν πήγε να ψηφίσει για λόγους οικονομικούς είναι ένας άνθρωπος τον οποίο το Κομμουνιστικό Κόμμα εκπροσωπεί αντικειμενικά και όχι εκλογικά... " υπεραπλούστευση.

    Δεν νομίζω πως καλύπτει όλο το χώρο ή πως εξηγά κάτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν λέει αυτό απλώς το άρθρο. Αναφέρεται στις διάφορες πηγές της αποχής με νομίζω αρκετά πλήρη τρόπο.

      Δεν ξέρω που θέλεις να καταλήξεις, νομίζω ότι έχω επακριβώς διευκρινήσει το τι λέω στο κείμενο και τα σχόλια.

      Διαγραφή
  5. Εμένα να μου επιτρέψετε να έχω διαφορετική ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος όσον αφορά το ΚΚΕ και να είμαι κάπως πιο αισιόδοξος. Είναι αναμφίβολα τα νούμερα μας δραματικά μειωμένα αλλά θεωρώ ότι η δυναμική μας και η απήχηση των θέσεων μας είναι πολλαπλασιασμένη και πως ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος που ταυτίζεται με τις θέσεις μας ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και θα σου πω αμέσως γιατί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ορθά κοφτά πως θα καταγγείλει το μνημόνιο και ουσιαστικά αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή του. Αν πραγματοποιούσε αυτή του την υπόσχεση τότε πιθανότατα αυτό το γεγονός να δημιουργούσε έναν καταράκτη αντιδραστικών εξελίξεων όπως πχ ότι δε θα μας δανειοδοτούσαν ότι θα λείπανε λεφτά για μισθούς και συντάξεις, δε θα μπορούσαμε να εισάγουμε προϊόντα επί πίστωση κτλ. Όλα αυτά λοιπόν θα δημιουργούσαν μια κατάσταση εκτάκτης ανάγκης στην οποία για να ανταπεξέλθουμε θα έπρεπε α) να συγκροτήσουμε παραγωγή τάχιστα με κεντρικό σχεδιασμό β) εθνικοποίηση των τραπεζών γ) εθνικό νόμισμα δ) ανεξάρτητη οικονομική πολιτική , άρα έξοδος από την ΕΕ και γενικά θα ήταν πλέον το πρόγραμμα του ΚΚΕ προφανώς ιστορική αναγκαίοτητα . Άρα όσο παράδοξο και αν ακούγεται πολλοί από τους δικούς μας ψηφοφόρους πίστεψαν πως εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κατάγγελνε το μνημόνιο αναγκαστικά θα προχωρούσε στις δικές μας θέσεις και με το σκεπτικό αυτό τον ψήφισαν . Αυτοί δεν ήταν λίγοι. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως είναι τουλάχιστον 7-8% χωρίς να μπορώ βέβαια να το αποδείξω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ορθά κοφτά πως θα καταγγείλει το μνημόνιο και ουσιαστικά αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή του. "

      Ω, Θεέ μου...

      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/05/blog-post_8789.html
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/06/blog-post_3193.html
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/06/blog-post_939.html
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/05/blog-post_5004.html
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/05/blog-post_1505.html
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/06/blog-post_9047.html


      Και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά.

      Διαγραφή
    2. Κι αυτό, το πιο πρόσφατο: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/06/vi-28.html

      Διαγραφή
  6. Δε μιλάω για τις πραγματικές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ ως αναφορά την καταγγελεία του μνημονίου διότι δεν τις γνωρίζω ούτε και θέλω να τις υποθέσω και παρότι πράγματι στις δεύτερες εκλογές κάποιες φορές τη στρογγυλέψαν την θέση τους ο μέσος ψηφοφόρος αυτό που εισέπραξε είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ εάν βγει θα καταγγείλει το μνημόνιο. Αν δεν συμφωνούμε ούτε κάν σε αυτή τη βάση... τι να πω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι πολιτικές προθέσεις των κομμάτων δηλώνονται δημόσια και όχι στο μυαλό τους κι από μέσα τους. Σου παρέθεσα επαρκή στοιχεία δημόσιων δηλώσεων που διαψεύδουν κάθετα τον ισχυρισμό σου ότι ο "Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ορθά κοφτά πως θα καταγγείλει το μνημόνιο και ουσιαστικά αυτή ήταν η κόκκινη γραμμή του. ". Είναι ανακριβέστατο τούτο. Ορθά κοφτά το έλεγε η ΝΔ και η Στάη, και το είδα και άκουσα με τα ματάκια και τα αυτάκια μου, όπως και το ωραιότατο στρίψιμο δια του αρραβώνος του εκπροσώπου του Σύριζα όταν του το είπε η Στάη.

      Σε κάθε περίπτωση, η ΚΕ του ΚΚΕ δήλωσε ότι την πρόταση νομοσχεδίου κατάργησης του Μνημονίου θα την φέρει στη Βουλή, όπως και προανήγγειλε μετά τις 6 Μάη. Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μια ωραιότατη ευκαιρία να ξεπλύνει τις υπερβολικά πολλές αμαρτίες του για το θέμα και να το ψηφίσει, φαντάζομαι.

      Σωστά;

      Διαγραφή
  7. Κοιταχτε να δείτε εγώ δεν είμαι πολιτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ να ξέρω γιατί δεν έπραξε το ένα ή το άλλο . Αυτό που κάνω είναι να προσπαθώ να ερμηνεύσω γιατί άτομα με επαναστατικές θέσεις πήγαν και και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ . Εάν μπορείτε να το ερμηνεύσετε κάπως αλλιώς παρακαλώ , ώστε να προωθήσουμε τη συζήτηση και τη σκέψη μας, χωρις να είναι απαραίτητο να μου κουνατέ το δάκτυλο .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν χρειάζεται να εκνευρίζεστε. Αν νομίζετε ότι πείσατε κάποιον ότι αυτό ήλθατε να κάνετε, δικαίωμά σας. Η συζήτηση μεταξύ μας καταγράφηκε δημόσια και ο καθένας θα κρίνει.

      Καλή συνέχεια.

      Διαγραφή