Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη: IV. Ο ρόλος των ΜΜΕ και των εξωτερικών παρεμβάσεων

Προηγουμένως:
Ι. Desaparecidos
II. Εκλογική κατάσταση εξαίρεσης
III. Γενναία άλματα πίσω
---------
Στο προηγούμενο μέρος, συζήτησα το πώς ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας προκριθεί ως ο "προτιμητέος αριστερός αντίπαλος" της εγχώριας και διεθνούς αστικής τάξης, λειτούργησε μετά τις εκλογές της 6ης Μάη ως ένα είδος "λαγός του αριστερού εγκλωβισμού" στην αστική τακτική -- με άλλα λόγια ως προπομπός της ριζικής ήττας του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. 

Όμως ο έλεγχος, μέσω τόσο εξωτερικών όσο και εσωτερικών πιέσεων, πάνω στην επιθυμητή ιδεολογικοπολιτική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν μόνο ένα κομμάτι της συνολικότερης προσπάθειας της αστικής τάξης να αναστυλώσει την πολιτική νομιμότητα που είχε σοβαρά κλονιστεί την προηγούμενη διετία. Χρειάστηκαν άλλοι δύο παράγοντες: η ανάληψη δράση από τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ και οι πολιτικές παρεμβάσεις από το εξωτερικό, κυρίως από τη Γερμανία και τους συμμάχους της στην ΕΕ.

Στην ανάρτηση "Η 'ακυβερνησία', ο φόβος και το 'θαυμάσιο κενό'" είχα προσπαθήσει να εκθέσω το διπλό ζήτημα που έθεσε προεκλογικά το ΚΚΕ, δηλαδή αρχικά (και άμεσα) αυτό της ακυβερνησίας ως θετικής για τα εργατικά στρώματα ανάσχεσης της ικανότητας της αστικής τάξης να διαχεριστεί πολιτικά τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να προχωρήσει στο νομοθετικό και εκτελεστικό της έργο περαιτέρω εξαθλίωσής τους· και σε δεύτερη φάση, την ενθάρρυνση μιας σκέψης για την εργατική εξουσία ως εξουσία που μπορεί να "γεμίσει", στο άμεσο μέλλον, το κενό της παρατεταμένης ανικανότητας της αστικής τάξης να ελέγξει κυβερνητικά τη χώρα. 

Ήταν ενάντια σε αυτή ακριβώς την προοπτική που τα ΜΜΕ έστρεψαν συνολικά τα βέλη τους σε όλη την περίοδο από τις 7 Μάη ως τις 17 Ιούνη. Και το έκαναν με έναν εξαιρετικά απλό τρόπο: εκμεταλλευόμενα την καταδίκη της "ακυβερνησίας" που εμπεριέχεται ήδη στο αστικό σύνταγμα (το οποίο προβλέπει μια σειρά διαδικασιών για τον σχηματισμό κυβέρνησης ακόμη και όταν ένα κόμμα αποτύχει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία), καθώς και το συνεπαγόμενο θέατρο των "συνομιλιών" των αρχηγών κομμάτων για να επιτευχθεί μια τέτοια κυβέρνηση μετά το αποτέλεσμα της 6ης Μάη, εγκλώβισαν ολόκληρη την πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα μέσα στο πλαίσιο του κυβερνητισμού. Με πολύ απλά λόγια, και έχοντας παρακολουθήσει τις "πολιτικές συζητήσεις" που στήθηκαν στα κανάλια στην περίοδο πριν τις 17 Ιούνη, όλοι οι δημοσιογράφοι έκαναν ακάματα το ίδιο πράγμα:  ρωτούσαν κάθε πολιτικό στέλεχος, περιλαμβανομένων αυτών του ΚΚΕ, με ποιον σκοπεύουν να συνεργαστούν για να σχηματιστεί κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές, τι θα κάνουν αν βγει το α ή β κόμμα πρώτο, πώς θα έβλεπαν την χ ή ψ διακομματική συνεργασία με σκοπό την διαμόρφωση κυβέρνησης. Είδα προσωπικά ότι αυτές οι ερωτήσεις παρουσιαζόντουσαν σταθερά ως μέριμνες "του κόσμου" και όχι των δημοσιογράφων ή των εργοδοτών τους: "ο κόσμος ένα πράγμα θέλει να ξέρει", έλεγαν, "αν θα έχουμε κυβέρνηση μετά τις 17 Ιούνη." Πέρα λοιπόν από το γεγονός ότι ο φόβος της "ακυβερνησίας" είναι ένας φόβος δύσκολος να υπερνικηθεί λόγω της ίδιας της λειτουργίας του αστικού συντάγματος, είναι ένας φόβος που ανέλαβαν να εντυπώσουν βαθιά μέσα στο μυαλό των ήδη βαθιά τηλε-εξαρτημένων Ελλήνων τα καπιταλιστικά όργανα των μεγάλων καναλιών και εφημερίδων. 

Και σε αυτό πέτυχαν απόλυτα, εν μέρει γιατί κανείς πλην του ΚΚΕ δεν τόλμησε να μιλήσει για το τακτικό πλεονέκτημα που παρουσιάζει η "ακυβερνησία" αν πραγματικά ενδιαφέρεσαι να δεις την ταξική πάλη από τα κάτω (ούτε ο δήθεν πιο "αντιεξουστικά" διακείμενος ΑΝΤΑΡΣΥΑ), και εν μέρει επειδή την ίδια ακριβώς περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ πριμοδοτούσε ακατάπαυστα τον "εξ αριστερών κυβερνητισμό" αγνοώντας επιδεικτικά τα θεμελιώδη μαρξιστικά ζητήματα διάκρισης "κυβέρνησης" και "εξουσίας" που έθετε όχι απλώς το ΚΚΕ αλλά σύσσωμη η μαρξική θεωρία του κράτους. 

Και έτσι, αφού με την πρωτοβουλία της εκτός ΚΚΕ αριστεράς (κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ) βρεθήκαμε στις εκλογές της 6ης Μάη έχοντας δεχτεί ως επί το πλείστον το σβήσιμο της "κόκκινης γραμμής" της ταξικής πάλης, βρεθήκαμε μετά τις 6 να έχουμε απωλέσει και το ψευδοδίπολο (μνημόνιο-αντιμνημόνιο) το οποίο είχε λειτουργήσει ως μέσο απώθησης-δια-της-σύγχυσης της ταξικής συνείδησης: το ποια τάξη θα πληρώσει για την καπιταλιστική κρίση έγινε ποιος είναι υπέρ ή εναντίον του δεύτερου μνημονίου (μια αυστηρά χωρίς νόημα ερώτηση, αφού αυτό κρίθηκε ήδη στο κοινοβούλιο τελεσίδικα, και αφού ευκολότατα θα έρθει τρίτο και τέταρτο και ούτω κάθε εξής μνημόνιο και η ερώτηση θα τεθεί εκ νέου και στην πράξη), το οποίο με τη σειρά του έγινε το απόλυτα αποβλακωτικό και οιονεί μαζοχιστικό: "θα έχουμε κυβέρνηση ή όχι";

Το πεδίο στο σημείο αυτό ήταν έτοιμο για το τελικό χτύπημα εκ μέρους, αυτή τη φορά, της διεθνούς αστικής τάξης. Η "αριστερά", πλην ΚΚΕ, είχε δεχτεί την συνθηκολόγηση εκ των προτέρων, δηλαδή, στην ουσία, την άνευ όρων παράδοση και συνεπώς την απώλεια όλων των πλεονεκτημάτων που είχαν εξασφαλιστεί με κόπους, θυσίες, αίμα και δάκρυα τα προηγούμενα δύο χρόνια. Με πρωταγωνίστρια τη Γερμανία και τους οικονομικούς ιθύνοντες της ΕΕ που αυτή ελέγχει ξεκίνησε μια εκστρατεία τερατολογικής λοιδωρίας του ΣΥΡΙΖΑ ως δήθεν "ακροαριστερού κινδύνου", και ως δήθεν μοχλού εξοβελισμού της χώρας από το ευρώ. Είναι γνωστό (και χαρακτηριστικό) ότι η σφοδρότητα αυτής της φαινομενικά γκροτέσκας επίθεσης ήταν τέτοια που έκανε ακόμα και τον Αλέξη Τσίπρα να διαμαρτυρηθεί στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη.

Ποια ήταν η στόχευση μιας τόσο φαινομενικά αχρείαστης παρέμβασης έξωθεν όταν η "αριστερά" είχε ήδη πρόδηλα συνθηκολογήσει και εξαλείψει, ακόμα και στο επίπεδο της ρητορικής, έστω και την παραμικρή αναφορά στον "σοσιαλισμό" που ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου είχε βάλει στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο ήδη από τα μέσα του 70 (ή διατυμπάνιζε την "συναντίληψή" της με την εντυπωσιακά εκφασισμένη ελληνική αστυνομία);

Η στόχευση ήταν πολλαπλή και καλό θα ήταν να την αναλύσουμε στα επίπεδά της:

α) Ενίσχυσε στο έπακρο την ήδη διαμορφωμένη τάση διαμόρφωσης ενός "νέου δικομματισμού", που όπως αποκαλύπτει η πλήρης σύγκλιση των θέσεων ΣΥΡΙΖΑ και "νέου μαύρου μετώπου", ήταν --όπως πάντα είναι-- εξόχως αποπροσανατολιστικός και απατηλός: σε συνθήκες κρίσης, η εξουσία του κεφαλαίου συντρίβει τις όποιες ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στα αστικού χαρακτήρα κόμματα, όσα ονόματα και χρώματα και αν έχουν αυτά.

β) Έστειλε ένα πεντακάθαρο μήνυμα στον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή στο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης: ότι δηλαδή θα πρέπει να αποδεχτεί τον πιο ολοκληρωτικό ενδοτισμό για να μπορεί καν να διεκδικήσει την πολιτική εξουσία, γιατί αυτή δεν εξαρτάται καθόλου αδιαμεσολάβητα από την "λαϊκή βούληση", αλλά μάλλον από την καπιταλιστική βούληση για την ενδεδειγμένη μορφή της "λαϊκής βούλησης." Το μήνυμα αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε ήδη, και περίτρανα, ότι το έλαβε καθαρά.

γ) Έστειλε επίσης ένα πεντακάθαρο μήνυμα στο εκλογικό σώμα: ότι όσο η ζωή του στην καθημερινότητά της εξουσιάζεται όχι απλώς από το χρήμα αλλά και από το φετίχ του χρήματος, τόσο ο "επαναστατισμός" του θα περιορίζεται σε εύκολα εκβιάσιμες γραφικότητες που αδυνατούν να γεννήσουν οτιδήποτε εκτός από ευνοϊκά για τον φασισμό συμπλέγματα ενοχής, ανημπόριας και κατωτερότητας. Με πάρα πολύ απλά λόγια, και όπως εξηγούσα σε φίλη μου το βράδι πριν τις εκλογές, η Μέρκελ βεβαιώθηκε ότι χιλιάδες Έλληνες θα αντικρύσουν το φάντασμα της απώλειας του πολυαγαπημένου τους ευρώ την στιγμή που θα προσέλθουν στις κάλπες, και άρα ότι θα αναγκάσουν τον εαυτό τους στον απόλυτο προσωπικό εξευτελισμό του να ξαναγλύψουν το απεχθές κόμμα αστικού λαφυραγωγισμού που τους έγδαρε, τους πρόδωσε και τους πούλησε μαζί με ό,τι έχουν: την Νέα Δημοκρατία.

Και πράγματι, η Νέα Δημοκρατία επικράτησε στην εκλογική αναμέτρηση με σχετική για τα δεδομένα άνεση όχι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έστελνε συγκεχυμένα μηνύματα για την παραμονή στο ευρώ όπως κουτοπόνηρα γράφουν πολλοί (στην πραγματικότητα, η καλλιέργεια σύγχυσης ήταν και παραμένει η βασική αιτία που ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να πείσει τόσους πολλούς κοινωνικούς απόκληρους έχοντας ιδεολογική κατεύθυνση άκρως συντηρητική), αλλά επειδή το ευρω-φετίχ του κάθε μικροκαταθέτη είναι μια ψυχική δύναμη τόσο σφοδρά αντιδραστική που τον παραδίδει, δεμένο πισθάγκωνα, σε ό,τι πιο κραυγαλέα εξευτελισμένο και εξευτελιστικό. Η εντυπωσιακή "συσπείρωση" της ΝΔ (92%), που της εξασφάλισε και την πρωτιά, ήταν πέρα από ένδειξη της βαθιάς αποδοχής του δεξιού χαρακτήρα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, και έκφραση του ψυχολογικού εγκλωβισμού ενός λαού που έχει απωλέσει ακριβώς αυτό για το οποίο του μιλούν όλοι: την αξιοπρέπεια, την αίσθηση ότι μπορεί να πετύχει οτιδήποτε με τους δικούς του όρους, την πίστη του στον εαυτό του και τις δυνάμεις του. Και φυσικά αυτό σήμαινε ότι το κόμμα το οποίο επέμενε ως το τέλος να του ζητά αξιοπρέπεια και πίστη στον εαυτό του έπρεπε να τιμωρηθεί. Πολλές είναι οι δήθεν βαθυστόχαστες αναλύσεις της εκλογικής κατάρρευσης του ΚΚΕ που αγνοούν ένα πολύ βασικό ανθρώπινο δεδομένο: οι άνθρωποι αποφεύγουν αυτούς απέναντι στους οποίους ντρέπονται και εχθρεύονται με παθιασμένο μίσος όσους θεωρούν ηθικά ανώτερούς τους, γιατί αυτή η ηθική ανωτερότητα είναι μια άκρως επώδυνη υπενθύμιση της δικής τους ηθικής ανεπάρκειας. Για αυτό ακριβώς τον λόγο, όσο το ΚΚΕ συνεχίζει να μιλά από τη θέση της ηθικής του αδιάλλακτου και ανυποχώρητου αγώνα, τόσο θα συγκεντρώνει το μίσος και την έχθρα όσων ξέρουν πως πέταξαν και το τελευταίο απομεινάρι της αξιοπρέπειάς τους για ένα χρηματικό σύμβολο μπροστά από έναν αριθμό στον λογαριασμό τραπέζης.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιούνη σηματοδότησε μια σειρά από αιφνίδιους θανάτους που δεν περιορίζονται στα εθνικά σύνορα, ούτε απλώς στα πολιτικά κόμματα: της ιδέας της "ριζοσπαστικοποίησης" των πλατιών εκλογικών στρωμάτων· της έννοιας του χώρου της "ριζοσπαστικής αριστεράς", εγχώριου και ξένου, ως είτε ριζοσπαστικού είτε αριστερού· της ιδέας του προοδευτικού, αυξητικού χαρακτήρα της απονομιμοποίησης του αστικού πολιτικού συστήματος· της ιδέας του εφικτού στην παρούσα ιστορική φάση μιας πλατειάς συμμαχίας διανοουμένων, ανέργων, εργατών και μεταναστών ως μέσου "αριστερής εξόδου από τον καπιταλισμό"· της ιδέας του αυτόματα προοδευτικού χαρακτήρα της κρίσης του καπιταλισμού και των πολιτικών του διαμεσολαβητών.

Είναι τρομερά δύσκολο αυτή την στιγμή να σκεφτούμε το μέλλον του εργατικού κινήματος πέρα απ' τα όρια της συνέχισης του άνισου και ηρωϊκού αγώνα που δίνουν τα ήδη ταξικά ενσυνείδητα κομμάτια του λαού χωρίς την συμμετοχή της ρητά εγκλωβισμένης πια κοινωνικής πλειοψηφίας, ή και έχοντας ένα κομμάτι της --αυτό που εκφασίστηκε ανοιχτά-- απέναντί του, στο πλάι των κατασταλτικών σωμάτων στρατού και αστυνομίας. Η διαφημιστικού τύπου "αισιοδοξία" που αναπαράγουν στον Τύπο και τα ιστολογικά τους καταφύγια τα διάφορα θλιβερά όργανα της εξευτελισμένης σοσιαλδημοκρατίας είναι υπό τέτοιες περιστάσεις όχι απλώς γελοία εξωπραγματική αλλά και ηθικοπολιτικά χυδαία: η οργανική ανάπτυξη των μελών ενός σώματος που μεγαλώνει διαφέρει από το φούσκωμα που παρατηρείται στα πτώματα λόγω των τοξικών αερίων που απελευθερώνει η εσωτερική τους σήψη.

11 σχόλια:

  1. φίλε αντώνη, μια δυο παρατηρήσεις:

    1)υπάρχει ένα πολύ ισχυρό ενδεχόμενο όλοι αυτοί που δεν έθιξαν στις "βαθυστόχαστες αναλύσεις" τους το θεμα του μισους των αναξιοπρεπών εναντι των αξιοπρεπών, να το έπραξαν σκόπιμα και μάλιστα να έπραξαν και ορθώς.

    εξηγούμαι: ο Λένιν όριζε μεν πάντα το κόμμα των μπολσεβίκων ω το κόμμα των ΣΥΝΕΙΔΗΤΩΝ επαναστατων εργατών, και επομενως το διαχωριζε αυστηρότατα από τη μαζα της εργατικής ταξης και -πολύ περισσοτερο -από τη μαζα των υποτελών τάξεων, ωστόσο δε θυμάμαι -τουλαχιστον σε αυτά που έχω διαβάσει- να βάλλει ποτε ευθεως και "εισαγελικά" εναντίον των πλατιών μαζών. το μήνυμα είναι : "ξεπράστε τις φοβίες και τις προκαταλήψεις σας. αξίζετε όχι απλώς περισσότερα , αλλά ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Οργανωθείτε στο κόμμα που πιστεύει αδιάλλακτα σε αυτό ακριβως, ότι δηλαδή αξιζετε τα πάντα" και όχι : "σας ψέγουμε γιατί δεν μπορειτε να ξεπεράσετε τις φοβιες σας και καταλήγετε να εχθρεύεστε αυτούς που σας τις θυμίζουν". η πρωτοπορία ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΕΙ , ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙ

    2)Μια που έπιασες -πολύ σωστά- τη διεθνη πλευρα του ζητηματος: γιατί δεν αναφέρεις ότι ο ιμπεριαλισμός και τα εδώ σκυλιά του δεν έπαιξε μόνο με το φόβο της απώλειας των καταθεσεων αλλά και με τον ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ; Λίγες φορές ακούστηκαν οι χειρότεροι εκβιασμοί ότι "μια "αριστερή" κυβερνηση , πόσο μαλλον μια κυβερνηση λαικής εξουσίας που θα μας βγάλει από το ΝΑΤΟ, αυξάνει τον κίνδυνο απομόνωσης;" λίγες φορές εκβιασαν τα καθαρματα ΑΝΟΙΚΤΑ με το επιχείρημα του τουρκικού κινδύνου; λιγες φορες επιστράτευσαν το δήθεν υπαινικτικό σχόλιο "δεν είμαστε Λουξεμβούργο";εγω θυμαμαι τη νεοναζιστική Καθημερινή να τα γραφει αυτά τα εκβιαστικά πάρα πολλες φορές.

    η κριτική μου προς το ΚΚΕ είναι ότι δεν προσπάθησε να διαλύσει αυτούς τους φόβους, δεν αναμετρηθηκε μαζί τους.

    ωραία θα βγούμε από το ΝΑΤΟ με λαική εξουσία . δε χρειαζεται μια νεα στρατιωτική διεθνης συμμαχία , αμοιβαία επωφελής, η οποία θα συνδράμει στο θεμα της εξωτερικής ασφάλειας και απέναντι στα τσακάλια του ιμπεριαλισμού;

    η Ρωσία του Πούτιν δε φαίνεται η προφανης πρώτη επιλογή; γιατί δεν οργανωθηκε προεκλογικά μια συναντηση της Παπαρηγα με τον Πούτιν.

    η εντάξει , έχω καταλάβει πέντε πράγματα από τον λενινισμό , αλλά το παραπάνω που εγραψα ήταν ένας ευσεβής πόθος, μια μπαρούφα ολκής. δείχνει ότι δεν εχω καταλάβει διόλου τι είναι η Ρωσία του Πούτιν. (προσωπικά μπορώ να ακούω τα πάντα και θελω να μαθαίνω από ανθρωπους που έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες)

    τότε βγες και πες : " καταγγελλω την εκβιαστική και τρομοκρατική εκστρατεία εναντίον του λαού, με το μπαμπούλα της Τουρκίας. η Ελλάδα της λαικής εξουσίας δεν έχει να φοβηθεί από καμία αναμετρηση με κανενα περιφερειακό νταβατζή του ιμπεριαλισμού.η Ελλάδα της λαικής εξουσίας θα αναδείξει όλα τα χαρίσματα του αγωνιζόμενου λαού, που θα είναι ανίκητη και στρατιωτικά"

    η αμα είναι και τα παραπανω αριστερίστικα, μην τα πεις.

    πες κατι άλλο.

    ΠΕΣ ΚΑΤΙ.


    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για το 1). Η διαπαιδαγώγηση, για να είναι αποτελεσματική, είναι υποχρεωμένη να πει σ' αυτόν που ΔΕΝ κατάλαβε τι του έλεγες: "τα σκάτωσες." Το σοκ που πρέπει να προκαλέσεις σ' αυτόν που δεν παίρνει χαμπάρι πόσο παγιδεύτηκε απ' τις ίδιες του τις επιλογές είναι επίσης μέρος της διαπαιδαγώγησης. Αλλιώς θα καταντήσουμε να γλείφουμε επί μονίμου βάσεως την επιλογή της αντιδραστικότητας, φερόμενοι στους πολίτες λες και είναι τρίχρονα. Δεν είναι, και έχουν την ευθύνη των επιλογών τους, όχι απέναντι στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά απέναντι στις συνέπειες των επιλογών αυτών για τη ζωή τους.

      Για το 2) Δεν έχω προσωπικά την αίσθηση ότι ο φόβος του πολέμου είχε το ίδιο αντίκτυπο στους εκλογείς με τον φόβο της απώλειας του ευρώ, αν και βέβαια είναι αντικειμενικά ένας μεγάλος φόβος.

      Όμως σε ό,τι αφορά την πολιτική συμμαχιών σε διεθνές πολιτικό επίπεδο, το ΚΚΕ δεν έχει απαντήσεις διότι πολύ απλά δεν μπορεί μόνο του να διαμορφώσει καταστάσεις. Αυτό φυσικά είναι μια τεράστια αδυναμία, είναι όμως ίδια με την αδυναμία του σκλάβου που έχει αποφασίσει να δραπετεύσει χωρίς να ξέρει που θα βρει καταφύγιο αφού σπάσει τα δεσμά. Θα ήταν ολοκληρωτικά ανήθικο να του πεις "μην προσπαθείς να λευτερωθείς αν πρώτα δεν εξασφαλίσεις κάτι που μόνο η ελευθερία θα σε βοηθούσε να διαπραγματευτείς." Και συνεπώς, αδυνατώ να ασκήσω κριτική στο ΚΚΕ για κάτι που ούτε ελέγχει, ούτε μπορεί να αφήσει να λειτουργήσει παραλυτικά.

      Την ίδια στιγμή, το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα, μαζί με το ΚΚΕ μ-λ, που κάνει ΚΑΝ λόγο για ιμπεριαλισμό στην Ελλάδα, και όχι στα ανόητα πλαίσια της ταύτισής του με την ΕΕ και μόνο, επειδή μόνο για αυτό ενδιαφέρεται ο Ελληνάρας που γραψε στα παπάρια του το τι έγινε με την "αραβική άνοιξη" πέρυσι, αν και η δική του "άνοιξη" θάφτηκε επίσης ζωντανή, και χωρίς καν να χρειαστούν βόμβες.

      Διαγραφή
  2. Συγχαρητήρια για την εξαιρετική ανάλυση - κι εγώ περίμενα πώς και πώς να την ολοκληρώσεις!

    Όσον αφορά την τελευταία επισήμανση που κάνεις, απλώς να βάλω ένα λιθαράκι κι εγώ όσον αφορά την κατάντια του Δυτικού Μαρξισμού αναφορικά με μια στοιχειώδη ανάγνωση της πραγματικότητας: ένας από τους Αμερικανούς σούπερσταρ του Μαρξισμού Richard Wolff (πολύ χότ στο Αμέρικα αυτήν τη στιγμή), έχει δώσει μια σειρά συνεντεύξεων σχετικά με τις ελληνικές εκλογές όπου παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο ως ακροαριστερό (!;) κόμμα, αλλά και ως σφόδρα αντικαπιταλιστικό, και υποστηρίζει οτι η θέση του στις εκλογές σηματοδοτεί μια ριζοσπαστικοποίηση προς τα αριστερά του εκλογικού σώματος (!!!). Χαρακτηριστική είναι αυτή εδώ η συνέντευξη, αν και οι 3-4 προηγούμενες που έχει αναρτήσει στο site του τα ίδια λένε πάνω - κάτω: http://rdwolff.com/content/anti-austerity-forces-gain-greek-election-loss

    Σημειωτέον οτι τα ίδια περίπου έλεγε για τον Ολλάντ λίγο παλιότερα (με βάση, μεταξύ άλλων, την προεκλογική του θέση οτι θα επιβάλλει 75% φορολογία στα εισοδήματα πάνω από 1 εκ ευρώ, αν θυμάμαι καλά).

    Gagarin

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δικαιολογώ τον Wolff. Εδώ λένε τα ίδια οι γάλλοι και οι άγγλοι που και κάποια ιδέα από μαρξισμό ιστορική έχουν σαν κοινωνίες, και την ευκαιρία να δουν τα πράγματα από κοντά έχουν περισσότερο. Ο αμερικάνος μου φταίει;

      Διαγραφή
    2. Φταίει-ξεφταίει, διαμορφώνει "ριζοσπαστική" κοινή γνώμη στην Αμερική, και όσο να πεις μπορεί και να τα βρούμε μπροστά μας αυτά κάποια στιγμή. Δεν τον ανέφερα τυχαία, πάντως, γιατί ο συγκεκριμένος έχει πάρε-δώσε με Έλληνες (στις μηνιαίες διαλέξεις που κινηματογραφεί έχει καλέσει, μεταξύ άλλων και το Βαρουφάκη!! - που έδωσε ρεσιτάλ - ενώ τον έχουν καλέσει και σε ελληνικό πανεπιστήμιο) και (αυτο)παρουσιάζεται ως έχων μια επαφή με την ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

      Gagarin

      Διαγραφή
    3. Δε διαφωνώ, απλά ιεραρχώ το πρόβλημα διαφορετικά. Μήπως ο Harvey έχει διαφορετική στάση. Για τον Ταρίκ Αλί τι να πούμε; Για τον Μπαλιμπάρ; Αφήνω στην άκρη τον Ζίζεκ, έχει ακαταλόγιστο.

      Οι Αμερικάνοι δεν έχουν μαρξιστική παιδεία για να ρεζιλέψουν με μπαρούφες. Οι ευρωπαίοι έχουν.

      Διαγραφή
    4. Σαφώς! Πάντως, τώρα που το λες, συνειδητοποιώ οτι ΟΛΟΙ όσοι ανέφερες έχουν δώσει διαλέξεις τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα - συνήθως σε πανπιστημιακούς χώρους. Εντελώς λογικό, βέβαια, να θεωρούν τη μικροαστική Ελλάδα το θέατρο των επαναστατικών τους φαντασιώσεων, αλλά είναι εντυπωσιακή η αντιστοιχία.

      Gagarin

      Διαγραφή
    5. Δεν τις έδωσαν "αυθόρμητα"! Εδώ και δύο χρόνια στήθηκε όλο αυτό το σκηνικό, και από συγκεκριμένα προσκείμενα στον Σύριζα άτομα. Δεν μπορώ να τα κατονομάσω δημόσια λόγω νομικών επιπλοκών αλλά υπάρχει σειρά πειστηρίων. Βλ. κατά βάση το κείμενο "Κατηγορώ" για το θέμα.

      Διαγραφή
  3. για το 1) καταλαβα τι θες να πεις. θα το συζητησω και με συναγωνιστες.δεν εχω στερεη γνωμη.

    για το 2) θα ήθελα μια μεγαλύτερη, σαφεστερη βοήθεια. π.χ. εγω δεν το εχω ληγμενο εάν η Ρωσία θα ενδιαφερόταν να στερξει στρατιωτικά την Ελλάδα της λαικης εξουσίας, που θα είναι έξω από ΕΕ και ΝΑΤΟ. μπορεί ναι, μπορεί και όχι.για να είμαι ειλικρινής : δεν εχω ιδεα.

    εσύ μπορείς να πεις κατι παραπάνω; Θα βοηθούσε ή όχι;


    και εάν η τεκμηριωμενη (ταξικη, γεωπολιτική) ανάλυση του τι είναι η Ρωσία , καταλήγει στο συμπέρασμα "όχι δε θα βοηθούσε", τότε δεν πρέπει τουλαχιστον να προετοιμαστεί ο λαός για το ενδεχόμενο να πολεμήσει μόνος του;

    όσο για το εύρος χρησιμοποίησης του συγκεκριμενου εκβιασμού στην τρομοκρατική εκστρατεία την προεκλογική : δεν χρησιμοποιήθηκε και λίγο. στη ναυαρχίδα του νεοναζισμού, την "Καθημερινή", αρκετές φορές το επανεφεραν οι "επιστημονες" (και ο Μενγκελε "επιστημονας" ήταν) του ΕΛΙΑΜΕΠ. και πάντως είναι τελείως σίγουρο ότι εάν σε 2 χρόνια βρίσκεται το κομμουνιστικό ρεύμα στη θέση που βρεθηκε τωρα η μικροαστική δημοκρατία, με προμετωπίδα την εξοδο από ΕΕ και ΝΑΤΟ, τότε ο συγκεκριμενος εκβιασμός θα παιχτεί πολύ περισσότερο

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "π.χ. εγω δεν το εχω ληγμενο εάν η Ρωσία θα ενδιαφερόταν να στερξει στρατιωτικά την Ελλάδα της λαικης εξουσίας, που θα είναι έξω από ΕΕ και ΝΑΤΟ. μπορεί ναι, μπορεί και όχι.για να είμαι ειλικρινής : δεν εχω ιδεα.

      εσύ μπορείς να πεις κατι παραπάνω; Θα βοηθούσε ή όχι; "

      Δύσκολο να απαντηθεί. Και ιδιαίτερα τώρα, γιατί ακόμα η ρωσική εξωτερική πολιτική βρίσκεται υπό ραγδαία εξέλιξη. Έχουμε να κάνουμε με μια ξεκάθαρα καπιταλιστική χώρα, πλουτοκρατική ως το κόκκαλο, η οποία όμως για να εξυπηρετήσει τη δική της αστική τάξη απεργάζεται την διάσπαση της ηγεμονίας της ΕΕ και των ΗΠΑ. Στην πράξη αναμφισβήτητα αυτό παρουσιάζει πλεονεκτήματα για την απεμπλοκή χωρών όπως η δική μας από το δυνάστη μας και πρέπει να το πάρουμε πολύ σοβαρά.

      Αλλά από την άλλη, κανείς δεν θέλει να απελευθερωθεί από έναν δυνάστη για να υποταχθεί σε έναν άλλο, πιθανώς (δεν μπορώ να ξέρω) χειρότερο. Και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.

      Πάντως, για να ξέρεις, ο εδώ πρόεδρος (Χριστόφιας), αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει. Να εξισορροπήσει την πίεση της ΕΕ με την προνομιακή πρόσβαση στον Πούτιν και στα ρωσικά μεγαλοκαπιταλιστικά συμφέροντα (δείχνοντας στους πρώτους ότι "δεν σας έχουμε ανάγκη"). Τώρα, αν θα καταφέρει κάτι έτσι ή αν θα μας δέσει και στους δύο ταυτόχρονα αυτή η πολιτική θα το δούμε στην πράξη (και στα πετσιά μας).

      Διαγραφή
  4. ευχαριστω . νασαι καλα.

    drazen

    ΑπάντησηΔιαγραφή