Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

John Maynard Keynes, ηρωικός πατέρας της "ριζοσπαστικής αριστεράς". Πρώτο μέρος

Antonio Negri
Ο Κέινς και η καπιταλιστική θεωρία του κράτους
1969
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Το έτος 1917 είναι ένα κρίσιμο σημείο ρήξης [...] Η γη των Σοβιέτ στάθηκε ως το σημείο όπου ο ανταγωνισμός της εργατικής τάξης δομούνταν πλέον με την ανεξάρτητη μορφή κράτους. [...] Εφεξής, οι θεωρίες του κράτους θα έπρεπε να λάβουν υπόψη κάτι παραπάνω από τα προβλήματα, απλώς, που εμπλεκόταν στην κοινωνικοποίηση της εκμετάλλευσης. Θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια εργατική τάξη που είχε κατορθώσει να έχει πολιτική ταυτότητα, και που είχε γίνει ιστορικός πρωταγωνιστής η ίδια. [...] 

Βέβαια, η πραγματική επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης διέτρησε την συνείδηση της καπιταλιστικής τάξης σιγά-σιγά. Στην αρχή, την έβλεπαν ως ουσιαστικά εξωτερικό γεγονός. Η αρχική ανταπόκριση συνίστατο στην προσπάθεια --επιτυχημένη σε διαφορετικό βαθμό-- να εξωτερικευτεί ο κίνδυνος, να απομονωθεί η Σοβιετική δημοκρατία με στρατιωτικά και διπλωματικά μέσα, να καταστεί η επανάσταση ζήτημα εξωτερικής πολιτικής.

[...]

Η κατάρρευση που ήρθε μετά το 1929 ήταν ακόμα πιο κρίσιμη λόγω αυτής της δυνητικής απειλής. Ο καπιταλισμός αντιμετώπιζε πλέον μια εργατική τάξη που είχε ισοπεδωθεί από την καταστολή που χρησιμοποιήθηκε εναντίον της, που είχε μαζικοποιηθεί σε σημείο που να πρέπει να αναγνωριστεί η αυτονομία της. [...]

Με την έννοια αυτή, το 1929 αντιπροσωπεύει μια στιγμή κρίσιμης σημασίας για την ανάδυση του σύγχρονου Κράτους. Το βασικό θύμα της κρίσης ήταν η υλική βάση του φιλελεύθερου συνταγματικού κράτους. [...] Το κραχ της "Μαύρης Πέμπτης" του 1929 κατέστρεψε τις πολιτικές και κρατικές μυθολογίες ενός αιώνα αστικής κυριαρχίας. Σημάδεψε το ιστορικό τέλος του κράτους δικαιωμάτων, το οποίο πρέπει να εννοηθεί ως ένας μηχανισμός κρατικής εξουσίας με στόχο την τυπική προστασία των ατομικών δικαιωμάτων μέσα από την αστική δικλείδα ασφαλείας της έννομης διαδικασίας, ως μια κρατική εξουσία που εδραιώνεται για να εξσαφαλίσει την αστική κοινωνική ηγεμονία. 

[...]

Παραδόξως, το κεφάλαιο στράφηκε στον Μαρξ, ή τουλάχιστον στην ανάγνωση του Κεφαλαίου (από την δική του σκοπιά, φυσικά, που όσο κι αν είναι μυστικοποιημένη, είναι επίσης αποτελεσματική). Από τη στιγμή που αναγνωρίστηκε ο ανταγωνισμός [με την εργατική τάξη], το πρόβλημα ήταν πώς να τον κάνουν να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίσουν τον ένα πόλο του ανταγωνισμού απ' το να αποσπαστεί, προβαίνοντας σε ανεξάρτητη και καταστροφική δράση. Η επανάσταση της εργατικής τάξης μπορούσε να αποφευχθεί μόνο αν αναγνωριζόταν και γινόταν δεκτός ο νέος συσχετισμός ταξικών δυνάμεων, ενώ ταυτόχρονα η εργατική τάξη οδηγούνταν να λειτουργήσει μέσα στα πλαίσια ενός ευρύτερου μηχανισμού που θα "μετουσίωνε" την διαρκή της πάλη για εξουσία σε δυναμικό στοιχείο του [καπιταλιστικού] συστήματος. Η εργατική τάξη έπρεπε να ελεγχθεί λειτουργικά μέσα από μια σειρά από μηχανισμούς ισορροπίας που θα αναπροσαρμοζόταν δυναμικά από καιρό σε καιρό μέσα από μια τακτική φάση "εισοδηματικής επανάστασης." [...] Με άλλα λόγια, ο δρόμος προς την σταθερότητα έμοιαζε πια να εξαρτάται από την αναγνώριση αυτής της νέας, επισφαλούς βάσης της κρατικής εξουσίας: η δυναμική του κρατικού σχεδιασμού υπονοούσε αποδοχή ενός είδους "διαρκούς επανάστασης" ως στόχου της--ένα παράδοξο Aufhebung του συνθήματος [του Τρότσκι] εκ μέρους του κεφαλαίου.

1 σχόλιο:

  1. ολοκληρο εδω http://komepan.blogspot.com/2011/02/o-k-1929-toni-negri-1967.html#more απο άλλον μεταφραστη

    mario tronti

    ΑπάντησηΔιαγραφή