Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

Fear and loathing: Προεκλογικό ποτ-πουρί

1. Ένα κακό όνειρο που έφυγε
Δημήτρης Ε. Θωμάς

Είναι εννέα το βράδυ, ακριβώς. Η κρατική τηλεόραση μόλις έχει ανακοινώσει το έξιτ πολ για τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Η Νέα Δημοκρατία, παρά τη δυναμική προεκλογική εκστρατεία και τις πυρετώδεις προσπάθειες των τελευταίων ημερών έλαβε ποσοστό μόλις 20%. Παρά τις ελπίδες της νέας ηγεσίας, το ΠΑΣΟΚ έρχεται τρίτο με ποσοστό 13%, ενώ το ΚΚΕ έρχεται δεύτερο με 14%. ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και Ανεξάρτητοι Έλληνες παίρνουν ποσοστό 8%, ενώ ο ΛΑΟΣ κερδίζει το 5%, παράλληλα όλα τα υπόλοιπα μικρά κόμματα μπαίνουν στη Βουλή, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό του πολιτικού σκηνικού. Η αδυναμία σχηματισμού βιώσιμου κυβερνητικού σχήματος είναι προφανής, καθώς τα επίσημα εκλογικά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τα έξιτ πολ.

Την επομένη, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στη Νέα Δημοκρατία που έχει τις περισσότερες έδρες, λόγω του μπόνους των 50 εδρών που προβλέπει ο εκλογικός νόμος, χωρίς να έχει όμως την αυτοδυναμία. Εν τω μεταξύ Ευρωπαϊκή Ένωση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ουάσινγκτων, Παρίσι, Βερολίνο και Λονδίνο ζητούν το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, που θα εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπει το δεύτερο μνημόνιο, δηλαδή δραστικές περικοπές κρατικών δαπανών, απολύσεις στο δημόσιο και ιδιωτικοποιήσεις χρεωκοπημένων κρατικών επιχειρήσεων. Την ίδια ώρα τα κόμματα που τάσσονται κατά του μνημονίου προχωρούν σε πλειοδοσία λαϊκισμού και πατριδο - καπηλείας, βγάζοντας τον κόσμο, που δεινοπαθεί οικονομικά, στους δρόμους.

Παρά τις προσπάθειες η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, ούτε με το ΠΑΣΟΚ, ούτε μαζί και με άλλα κόμματα, γιατί τα 151 κουκιά δεν βγαίνουν. Σε όλες τις μεγάλες πρωτεύουσες και τα κέντρα αποφάσεων ηγέτες και κυβερνήσεις έχουν πάθει νευρική κρίση και χάνουν την υπομονή τους. Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν αντιληφθεί ή δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι με το δεύτερο μνημόνιο και το αγγλικό δίκαιο, οι ξένοι έχουν δημιουργήσει ένα τείχος προστασίας που κατοχυρώνει μελλοντικές διεκδικήσεις επί ελληνικών περιουσιακών στοιχείων, ενώ παράλληλα με πολλαπλούς τρόπους έχει αποκλειστεί ως ενδεχόμενο, η επέκταση της κρίσης στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, που μάλλον θα νιώσει ανακούφιση αν απαλλαγεί από το ελληνικό βαρίδι.

Εν τω μεταξύ το Κομμουνιστικό Κόμμα λαμβάνει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, όμως δεν μπορεί να βρεί συνοδοιπόρους, παρά μόνον στη μακρινή Βόρεια Κορέα και την Κούβα. Ακόμη και τούτη την ευνοϊκή γι αυτό ώρα, το ιδεολογικό και προγραμματικό χάσμα με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς είναι τέτοιο, που δεν επιτρέπει το σχηματισμό κυβέρνησης, ενώ η βεντέτα με το ΠΑΣΟΚ καλά κρατεί. Η ηγεσία του ΚΚΕ καταγγέλλει τα υπόλοιπα αριστερά κόμματα ως δεκανίκια της Μπουρζουαζίας και καλεί το λαό να κατέβει σε γενική απεργία και να βγεί στους δρόμους για να διώξει το μνημόνιο και τους εκπροσώπους του ΔΝΤ. Το διεθνές οικονομικό και πολιτικό κλίμα για την Ελλάδα επιδεινώνεται, οι ξένοι κατηγορούν τόσο τους Έλληνες ψηφοφόρους όσο και την πολιτική ηγεσία για ανωριμότητα, ανεπάρκεια και έλλειψη σοβαρότητας.

Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης περνά στο ΠΑΣΟΚ, που δηλώνει ότι δεν θα δεχθεί για πρωθυπουργό τον Αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Οι προσπάθειες του όμως οδηγούνται σε αποτυχία, καθώς σύσσωμη η Αριστερά κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για αστική ενσωμάτωση και προδοσία των αρχών του σοσιαλισμού, καταγγέλλοντας το για σκάνδαλα διαφθοράς και για την υπογραφεί των δύο μνημονίων χωρίς καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση. Την ίδια ώρα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Βρυξέλλες, Γαλλία και Γερμανία απειλούν με άμεση διακοπή της χρηματοδότησης προς την Ελλάδα και καλούν την ελληνική πολιτική ηγεσία να συνέλθει και να ανασκουμπωθεί. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι αγορές δοκιμάζουν τις αντοχές της ευρωζώνης, και εκτινάσσουν το κόστος δανεισμού για Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία.

Και ενώ στους διαδρόμους της εξουσίας, συνεχίζονται οι επίσημες και παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης, στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας ξεσπούν ταραχές. Οι διαδηλώσεις είναι συνεχείς ενώ πυρπολούνται κτίρια, τράπεζες και καταστήματα, αμαυρώνοντας την ήδη κακή εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, με πρώτο και μεγαλύτερο θύμα, την βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, τον τουρισμό. Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης συνεχίζει, μάταια, να ανακυκλώνεται μεταξύ των μικρότερων κομμάτων της ελληνικής Βουλής, ενώ στον ευρωπαϊκό Τύπο και τα Κοινοβούλια επικρατεί αγανάκτηση εναντίον της Ελλάδας και κυρίως της ηγεσίας της που χαρακτηρίζεται αυτοκαταστροφική. Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης επιστρέφεται χωρίς αποτέλεσμα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που είναι αναγκασμένος να προκηρύξει νέες εκλογές.

Η γερμανική ηγεσία, πιεζόμενη από πολιτικούς εταίρους και αντιπάλους, και λόγω του φόβου για ήττα στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, καθώς οι γερμανοί ψηφοφόροι θεωρούν τους Έλληνες κακομαθημένους, απείθαρχους και σπάταλους, ανακοινώνει μονομερώς την προσωρινή διακοπή της χρηματοδότησης προς την Ελλάδα με ότι αυτό συνεπάγεται. Σε λίγο το ελληνικό κράτος δεν θα έχει χρήματα για να πληρώσει μισθούς συντάξεις, εισαγωγές πετρελαίου και βασικά ήδη πρώτης ανάγκης. Στην Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα αδειάζουν τα καταστήματα, οι τιμές ανεβαίνουν αλματωδώς, ενώ ο κόσμος σπεύδει πανικόβλητος στις τράπεζες για να σηκώσει τα χρήματα του. Οι διαδηλώσεις είναι συνεχείς ενώ το Κοινοβούλιο πολιορκείται από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, που ζητούν την παραίτηση όλων των πολιτικών.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκαλεί έκτακτη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για την αντιμετώπιση της πολύπλευρης κρίσης, ενώ στρατός και αστυνομία φρουρούν όλα τα δημόσια κτίρια, τις τράπεζες και τα ιστορικά μνημεία. Καθώς Πρόεδρος και αρχηγοί συνομιλούν στο Προεδρικό Μέγαρο, ένα τηλεφώνημα από τον υπουργό Άμυνας διακόπτει τη σύσκεψη. Οι αρχηγοί των κομμάτων μαθαίνουν ότι ο τουρκικός στόλος και αεροπορία έχουν βγεί στο Αιγαίο και την Κύπρο, και ότι εκατοντάδες τουρκικά αποβατικά σκάφη και αεροπλάνα με αλεξιπτωτιστές κατευθύνονται προς Κύπρο, Καστελλόριζο και Δωδεκάνησα. Τι κάνουμε τώρα ρωτά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κοιτάζοντας στα μάτια τους Αρχηγούς, δεν παίρνει όμως καμία απάντηση, στην αίθουσα κυριαρχεί η σιωπή.

Εκείνη την ώρα ακούγονται πολλαπλές εκρήξεις, είναι τα πυροτεχνήματα της Ανάστασης, που ευτυχώς διέκοψαν το δυσάρεστο όνειρο. Ταραγμένος από τον εφιάλτη βγαίνω στην ταράτσα και βλέπω τον ουρανό πάνω από το βράχο της Ακρόπολης να φωτίζεται από εκατοντάδες πυροτεχνήματα. Η μυρωδιά του πεύκου από του Φιλοπάππου γεμίζει τα πνευμόνια μου, και συνειδητοποιώ το πόσο γενναιόδωρη είναι μαζί μας η ελληνική φύση, ιστορία και κληρονομιά. Ο Παρθενώνας, ορμητήριο των Ελλήνων Θεών φαντάζει απόλυτα αρμονικός με το εκκλησάκι του Άι Δημήτρη του Λουμπαδιάρη, μικρό και ταπεινό, ικανό όπως να φιλοξενεί τον πανανθρώπινο θεό που θυσιάστηκε για τη σωτηρία όλων.

Στο απέναντι σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη, στο μπαλκόνι, κυματίζει μια τεράστια ελληνική σημαία, η όψη της μου δίνει κουράγιο, ενώ στο δρόμο μια παρέα μεθυσμένων τουριστών δίνει στην οδό Γαριβάλδη τόνο και ρυθμό καλοκαιρινού νησιού. Τελικά ηρεμώ και η καρδιά μου πηγαίνει στη θέση της. Δεν μπορεί σκέφτομαι, οι Έλληνες θα αποφασίσουν με σωφροσύνη, κλείνοντας τα αυτιά τους στις σειρήνες του λαϊκισμού και της στείρας και απαρχαιωμένης ιδεολογίας του ταξικού μίσους και της καταστροφής. Πρώτα η ελευθερία και η Ελλάδα, η Ελλάδα όμως η τίμια, η καθαρή, με τάξη στα οικονομικά της και στις υποχρεώσεις της, όχι η Ελλάδα της κομματοκρατίας, των αεριτζήδων, του εύκολου κέρδους, του ωχαδελφισμού, και της ήσσονος προσπάθειας, των διορισμών και του ρουσφετιού. Κατέβηκα με το σκύλο μια βόλτα μέχρι το άγαλμα του Στρατηγού Μακρυγιάννη, και κάπου εκεί είδα ένα κτίριο που έχει ακόμη σφαίρες από τα Δεκεμβριανά, και σκέφτηκα ότι δεν μπορεί, έστω και την τελευταία στιγμή τα αστικά κόμματα θα ομονοήσουν και δεν θα αφήσουν την Ελλάδα στα χέρια αυτών που θεωρούν την καταστροφή της, ιστορική ρεβάνς και επιβεβαίωση των ιδεολογικών τους δοξασιών.
Πηγή: Σκάι

2. Η ψήφος μου
[...] Σε αυτές τις εκλογές, δεν διακυβεύεται μόνον η υπευθυνότητα που πρέπει να δείξουμε ως κοινωνία και η συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αντί της βαλκανο-μεσανατολικής απομόνωσης. Διακυβεύεται η απόφασή μας να κινηθούμε προς τα εμπρός ή να γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω. Να είμαστε ρεαλιστές προοδευτικοί ή μοιρολάτρες συντηρητικοί. Να κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις που παλεύουμε δεκαετίες τώρα ή να παραμείνουμε στις παλιές βολικές συνθήκες που ευνοούν τον «ιδιώτη» και όχι τον πολίτη.

[...] Ξεκινώντας με μία ευρύτερη αμφισβήτηση των πάντων στις μετεφηβικές μου εξάρσεις, βρήκα ένα βολικό καταφύγιο στον αναρχισμό, που αργότερα μετουσιώθηκε σε μία στροφή προς «αριστερές» ανησυχίες που με τη σειρά της έδωσε πρόσφορο έδαφος για να ασπαστώ τις αρχές και τις αξίες του κλασσικού φιλελευθερισμού.

Και πάλι όμως, σύντομα ανακάλυψα τις παγίδες και τα αδιέξοδα που δημιουργούν τόσο σαφή ιδεολογικά όρια, όχι μόνον στην πολιτική, αλλά και στην ανθρώπινη σκέψη γενικότερα. Οι ταμπέλες που με τόση ευκολία κολλάει ο ένας στο κούτελο του άλλου, αποδεικνύουν αυτή την αδυναμία που έχουμε γενικότερα να αναγνωρίζουμε την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σκέψης, και αντί να προσπαθούμε να την κατανοούμε, τελικά να την οριοθετούμε βάσει της υποκειμενικής μας αντίληψης. Κοινωνικά και ανθρώπινα προβλήματα που θα μπορούσαν να έχουν πολιτική επίλυση, συχνά περιπλέκονται περισσότερο ή οδηγούν στην αποδόμηση της κοινωνικής συνοχής, ακριβώς λόγω αυτής της εμμονής μας να προσάπτουμε ταμπέλες. Οι δεξιοί έχουν εθνική/φυλετική συνείδηση, και οι αριστεροί ταξική. Και οι δύο ξεχνάνε το τελικό ζητούμενο σε κάθε κοινωνία που είναι η πανανθρώπινη συνείδηση.

Υπάρχει πιο επαναστατικό από το να μην καπελώνεσαι από δημαγωγούς, «-ισμούς», σφιχτές πολιτικές γραμμές και απαρχαιωμένα μανιφέστο, αλλά αντ’ αυτού συνεχώς να αμφισβητείς και να θέτεις τις δικές σου προτάσεις; Υπάρχει πιο προοδευτικό από το να παραδέχεσαι λάθη και να αναθεωρείς προς πιο ολοκληρωμένες και ρεαλιστικές ιδέες; Πόσοι άραγε από τους «προοδευτικούς» πολιτικάντηδές μας έχουν σαφή πολιτική θέση, και για χάρη της πραγματικής προόδου δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος εμμένοντας στις απόψεις τους; Ποιοι έχουν την «επαναστατικότητα», να μιλάνε με πικρές αλήθειες στο εκλογικό σώμα, επενδύοντας στην ορθή σκέψη του τελευταίου και όχι στον εύκολο συναισθηματισμό;

Με όλες αυτές τις σκέψεις, και προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω τα αδιέξοδα που προβάλλει η σημερινή πολιτική σκηνή και η αποπροσανατολισμένη και εξουθενωμένη κοινωνία, ίσως είναι από τις λίγες, ενδεχομένως ανεπανάληπτες, στιγμές που θα προσέλθω στην κάλπη με σαφή εικόνα για την ψήφο μου. Με γνώμονα την απέχθειά μου στον καιροσκοπισμό, την μιζέρια, τον ολοκληρωτισμό, την επένδυση στον συναισθηματισμό, την συνωμοσιολογία, την ταμπελοποίηση ιδεολογιών, την στοχοποίηση ανθρώπων βάσει κοινωνικής τάξης ή εθνικότητας, και την ανάγκη για άμεση ανοικοδόμηση της χώρας βάσει ουσιαστικών και βαθέων μεταρρυθμίσεων που απεχθάνονται κυρίως οι βασικοί υπαίτιοι για την οικονομική κρίση. Με γνώμονα πρακτικές λύσεις, που πολλοί δεν τολμάνε καν να ξεστομίσουν στην Βουλή ή στον κόσμο επειδή φοβούνται πολιτικά και ιδεολογικά ταμπού του προηγούμενου αιώνα.

Σε αυτές τις εκλογές θα στηρίξω το ενωτικό σχήμα «Δράση – Φιλελεύθερη Συμμαχία». Και ο λόγος που το δηλώνω δημοσίως σχετίζεται άμεσα με τις αγωνίες που προανέφερα αλλά κυρίως με την ανάγκη που πιστεύω ότι υπάρχει να δημιουργηθεί ένας, έστω «αχνός» πόλος ορθολογισμού και μεταρρυθμιστικής δυναμικής με σταθερή παρουσία, που θα συσπειρώσει τους αισιόδοξους και ρεαλιστές που έχουν απομείνει σε αυτή τη χώρα. Είναι τραγικό να βλέπουμε νέα παιδιά να δηλώνουν με καμάρι ότι θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή ή ΚΚΕ. Είναι τραγικό να βλέπουμε ενήλικες να καταθέτουν την πολιτική τους πρόταση μιλώντας για την «μαγκιά» του Καμμένου, και του Σαμαρά. Είναι εξευτελιστικό για έναν ολόκληρο λαό να αναμασάει θεωρίες συνωμοσίας και να κατακλύζεται από ξενοφοβία, εσωστρέφεια και απόγνωση, υπερψηφίζοντας τα κόμματα που επενδύουν σε αυτά τα στοιχεία. Είναι υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας, όλες αυτές οι φωνές να κατακλύζουν τον δημόσιο λόγο, ενώ όλοι οι υπόλοιποι να σιωπούμε, μην τυχόν και νιώσουμε σεσημασμένοι.

Κινούμενος ανάμεσα στο σκεπτικό του Απόστολου Δοξιάδη, την άποψη του Στέλιου Ράμφου («Όλα τα κόμματα πλην της Δράσης του Στέφανου Μάνου είναι συντηρητικά. Γι’ αυτό η Δράση δεν εμφανίζεται ποτέ στις δημοσκοπήσεις» - ΝΕΤ 26/2/12), την πρόσφατη τοποθέτηση του Γιώργου Προκοπάκη, καθώς και πολλών άλλων ανθρώπων που έχω σε υψηλή εκτίμηση, νιώθω για πρώτη φορά τη σιγουριά να μιλήσω ανοιχτά για την ψήφο μου. Δεν σκοπεύω ούτε να ενταχθώ πολιτικά, ούτε να στηρίζω το συγκεκριμένο κόμμα εσαεί. Μιλώντας για το παρόν όμως, όλες οι ενδείξεις δείχνουν προς αυτή την πολιτική κατεύθυνση. Κάποιες φρούδες ελπίδες για ενότητα του προοδευτικού και μεταρρυθμιστικού χώρου διαψεύστηκαν, και ρεαλιστικά μιλώντας, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία, αλλά αν μη τι άλλο ο καθένας είναι και πρέπει να δρα ως υπεύθυνος για τις πράξεις του.

3. Ας τους γυρίσουμε την πλάτη με ενεργητική αποχή
Το κοινοβούλιο, τα κόμματα και οι εκλογές εμφανίστηκαν μαζί με τον κυρίαρχο ρόλο της αστικής τάξης στην κοινωνία. Σε όλη την ιστορική πορεία μέχρι σήμερα, μπορεί να άλλαξαν οι τρόποι αντιπροσώπευσης, αλλά παρέμεινε σταθερό το νόημα του κοινοβουλίου και το περιεχόμενο των εκλογών. Αποτελούν τα κυριότερα μέσα νομιμοποίησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα ενδιάμεσα στρώματα συμμετέχουν στο κοινοβούλιο με τα δικά τους κόμματα, αλλά λειτουργούν σαν ομάδες πίεσης για παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων, χωρίς να τους επιτρέπεται η ουσιαστική αμφισβήτηση αυτής της κυριαρχίας. [...]

Τα κόμματα κουβαλάνε το ίδιο προπατορικό αμάρτημα του εμπνευστή τους, δηλαδή της αστικής τάξης. Είναι σχηματισμοί ιεραρχικοί όπου αποφασίζουν οι λίγοι ‘’εκλεκτοί’’ για τους πολλούς. [...]

Στη σημερινή φάση του καπιταλισμού όπου κυριαρχεί το τραπεζικό κεφάλαιο, έχει μονοπωληθεί η διακυβέρνηση από κόμματα που έχουν άμεσους δεσμούς με το κεφάλαιο αυτό. Μέσα από εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμούς, δανεισμούς, υπερχρεώσεις και διαφθορά ελέγχει τα κόμματα. [...] Αλλά φοβάται ότι κάτι τέτοιο μπορεί να δημιουργήσει προσωρινά μια αστάθεια, ένα μικρό κενό. Και στα κενά είναι που ξεπηδάει ορμητικά η ζωή. Και η ζωή εδώ είναι ο καταπιεσμένος λαϊκός παράγοντας που θέλει να εκφραστεί πραγματικά και άμεσα.

Οι σημερινοί σχηματισμοί της αριστεράς δεν αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια της ολιγαρχίας, γιατί με τη φύση τους και την πολυδιάσπασή τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν ούτε καν αυτό το κενό (είναι το μόνο που θα μπορούσαν να κάνουν, εάν το ήθελαν). [...]  τα κόμματα της αριστεράς δεν τόλμησαν να το καταγγείλουν έμπρακτα αποχωρώντας από τη Βουλή και αφαιρώντας τους την οποιαδήποτε νομιμοποίηση.

Τα διάφορα κόμματα και ομάδες του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου (άλλα ειλικρινή και άλλα όχι) εστιάζουν στα μνημόνια, που βάζουν την ταφόπλακα σε μια κοινωνία διαλυμένη από τους προηγούμενους σωτήρες και τη δική τους ανοχή ή συνενοχή. Δεν λένε κουβέντα για το πριν, και τις ευθύνες τους στην αδρανοποίηση της κοινωνίας. Δεν λένε όμως πάλι κουβέντα για το χαραχτήρα και τα περιθώρια των εκλογών, καλλιεργώντας αυταπάτες. Ακόμα περισσότερο δεν λένε τίποτα συγκεκριμένο για το μετά. Εκείνο που είναι κοινό σε όλους αυτούς είναι η υποστήριξη που ζητάνε, για να λύσει τα προβλήματα ένας σωτήρας ή μια φωτισμένη πρωτοπορία για λογαριασμό του λαού. Άλλοι υπόσχονται ότι θα τα λύσουν άμεσα (ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος, Καζάκης, κ.λπ.) και άλλοι αργότερα (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κ.λπ. ). Και εκείνο που πετυχαίνουν τελικά είναι να διαιρούν το λαό.

[...] Σήμερα, οι κυρίαρχες δυνάμεις είχαν να επιλέξουν ανάμεσα σε άμεσες εκλογές, για νωπή εντολή, ή σε παράταση μιας κυβέρνησης διορισμένης από τις τράπεζες. Και τα δύο κρύβουν κάποιο ρίσκο για αυτές, που θέλουν να προχωρήσουν σε μέτρα τόσο καταστροφικά, που η αντίδραση του κόσμου μπορεί να έχει απρόβλεπτες εξελίξεις. Τελικά επιλέγουν την πρώτη λύση, με συντόμευση του προεκλογικού χρόνου και όργιο εκβιασμών. Θέλουν έτσι να βάλουν τους πολίτες στο στημένο παιχνίδι τους, για να τους αφαιρέσουν στη συνέχεια κάθε νομιμοποίηση των αντιδράσεών τους. Θέλουν επίσης να σπάσουν την ενότητα του λαού μέσα από την εκλογολογία και την κομματική αντιπαράθεση.

Εκείνο που φοβούνται περισσότερο σε αυτή την επιλογή είναι μια συνειδητή και ενεργητική αποχή, που θα τους αμφισβητούσε τα παιχνίδια για κυριαρχία και διατήρηση του συστήματός τους. Που θα τους αφαιρούσε κάθε νομιμοποίησηΠου θα έδειχνε την απόφαση του λαού ενωμένος να συμμετέχει ενεργά στον καθορισμό της τύχης του. Που θα έδειχνε ότι δεν περνάνε άλλο τα ψέματα και τα ψεύτικα διλήμματα από αυτόκλητους σωτήρες. Που θα έδειχνε ότι αυτό που έχει σημασία για την κοινωνία είναι η καθημερινή ψήφος-λόγος σε διαδικασίες ουσιαστικές. Σε διαδικασίες από τα κάτω, όπως το κίνημα που σηματοδότησε η 25η Μαΐου 2011 στο Σύνταγμα και απλώθηκε στις πόλεις και τις γειτονιές, με τις λαϊκές συνελεύσεις, τις καταλήψεις χώρων, τα ανταλλακτικά παζάρια, τις συλλογικότητες αλληλεγγύης, τα τοπικά νομίσματα, το κίνημα άρνησης πληρωμών, το κίνημα της πατάτας, τις αυτόνομες κοινότητες και στέκια, κ.ά. Δηλαδή, κινήματα που αμφισβητούν την κυρίαρχη οικονομική και πολιτική εξουσία, τους μεσάζοντες και τους σωτήρες και αναδεικνύουν το νέο κόσμο που γεννιέται, της ενεργητικής συμμετοχής, της αυτονομίας και της αλληλεγγύης.

Ας μην έχουμε εκλογικές αυταπάτες που μας έχουν οδηγήσει εδώ που φτάσαμε.
Ας μην παρασυρθούμε για άλλη μια φορά από την οργή να ‘’τιμωρήσουμε’’ με την ψήφο μας και να ξαναγυρίσουμε πάλι στην απογοήτευση και την αναμονή.
Ας ξεπεράσουμε τη συνήθεια να έχουμε μια κάποια φωνή για εκτόνωση κάθε 3-4 χρόνια. Το πανηγύρι αυτό δεν μας αφορά. Είναι ένα ναρκωτικό που μας δίνουν για να είμαστε φρόνιμοι και υπάκουοι όλο τον καιρό και να αποφασίζουν αυτοί για εμάς εις βάρος μας.
Ας συνεχίσουμε, αγνοώντας τα εκλογικά παιχνίδια τους.
Ας τους γυρίσουμε την πλάτη με ενεργητική αποχή.
Ας αντιτάξουμε την ενότητά μας στο ‘’διαίρει και βασίλευε’’ των εκλογών.
Ας αγωνιστούμε μαζί, δίπλα-δίπλα, για ουσιαστικές ανατροπές, για να αλλάξουμε τον μέσα μας και τον έξω κόσμο.
Απέχουμε από τη χαμοζωή που μας προσφέρουν, γιατί θέλουμε τη ζωή που φανταζόμαστε.
Αυτοοργάνωση, λαϊκές συνελεύσεις παντού, Άμεση Δημοκρατία.

Θεματική Άμεσης Δημοκρατίας Πλατείας Συντάγματος
Πηγή: Δράση

9 σχόλια:

  1. Οι υπογραμμίσεις με έντονα στοιχεία δικές μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανατριχιαστικά! Τίποτα άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εντάξει, μια τρομοκράτηση από την επερχόμενη λαϊκή παρέμβαση με ταξικό προσανατολισμό, αρκετοί, την έχουν νιώσει για τα καλά στο πετσί τους !

    Μερικά "όνειρα" θα βγουν αληθινά !

    Ας το έχουν υπόψη τους ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο πόλεμος στους καπιταλιστές και η όξυνση της ταξικής πάλης θα γεννάει εφιάλτες σε αστούς και οπορτουνιστές και δεν θα μπορούν να κρύψουν τις επιδιώξεις τους να κρατήσουν ζωντανή τη σαπίλα τους
    Ετοιμότητα για όλα τα ενδεχόμενα χούντες πολέμους προβοκάτσιες
    ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΙΣΧΗΡΟ ΚΚΕ

    ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για να κάνω σύνδεση και με τον τίτλο, FEAR and TREMBLING των ανωτέρω συντακτών:

    Για το ΣΚΑΙ : το ΚΚΕ νέτα-σκέτα, καθαρά και ξάστερα, οι 10 πληγές του Φαραώ μαζεμένες σε 1 μόνο κόμμα, ο ΑντίΧριστος, το 666, ο Εξορκιστής, Κόκκινη ομίχλη, Red Dragon κλπ

    Για το Ελληνάκι: το καπέλωμα της σκέψης εις βάρος της πανανθρώπινης συνείδησης, δηλαδή σκεπτικιστής, not bad αναρχίζων, αριστερίζων, φιλελευθερίζων και πάλι δεν βάζει το χέρι του στη φωτιά για τίποτα και για κανέναν.
    Παρεμπιπτόντως όμως να ρωτήσω , είναι Προφήτης ή Άγιος αυτός ο Ράμφος, γιατί δεν έχω καταλάβει απ’ τα συμφραζόμενα του συντάκτη, γιατί φαίνεται να τον λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψιν του-τόσο που τον κάνει πρώτη φορά σίγουρο για να μιλήσει για την ψήφο του- κάτι δηλαδή σαν Ευαγγέλιο, σαν Αγία Γραφή, σαν τις 10 Εντολές, παρόλο που δεν μασάει ούτε από σφιχτές πολιτικές, ούτε από απαρχαιωμένα μανιφέστα (…την άποψη του Στέλιου Ράμφου : «Όλα τα κόμματα πλην της Δράσης του Στέφανου Μάνου είναι συντηρητικά. Γι’ αυτό η Δράση δεν εμφανίζεται ποτέ στις δημοσκοπήσεις» ….νιώθω για πρώτη φορά τη σιγουριά να μιλήσω ανοιχτά για την ψήφο μου.) Πάντως απ’ ότι κατάλαβα είναι κάτι σαν τον γέροντα Παϊσιο, για τον οποίο έμαθα από την εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

    Για την πλατεία: όλα τα κόμματα είναι ίδια, οπότε ΑΠΟΧΗ, μήπως και το πάρουνε χαμπάρι ότι δεν τους σηκώνει το κλίμα και ξεκουμπιστούν να φύγουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έγιναν τόσο διασκεδαστικές ως προς τις παρενέργειες που προκαλούν πλέον οι εκλογές που θα ευχόταν κανείς να γινόντουσαν κάθε εξάμηνο.

      Διαγραφή
    2. Από το στόμα σου και στις κάλπης τ'αυτί :)
      Αυτός άλλωστε είναι ο στόχος!

      Διαγραφή
    3. Μην παίρνεις και όρκο πως ΔΕΝ θα γίνονται ανά εξάμηνο...

      Διαγραφή
  6. Ως γαρ τοις παιδίοις τα προσωπεία φαίνεται δεινά και τρομερά δι' απειρίαν, τοιούτον τι και ημείς πάσχομεν προς τα πράγματα...

    Δυστυχώς έτσι έχουν τα πράγματα. Η νηπιώδης πολιτική σκέψη του νεοέλληνα εξακολουθεί να τρομάζει από τα διάφορα διαδικτυακά και τηλεοπτικά μορμολύκεια που τον απειλούν καθημερινά με λοιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς αν δεν στηρίξει εκλογικά τα μνημόνια.

    Γι' αυτό χρειάζεται να κάνουμε όλοι μας σοβαρή πολιτική δουλειά το επόμενο δεκαπενθήμερο. Γίνεται λοιπόν γι' αυτό το μικρό χρονικό διάστημα τουλάχιστον, να μην πλακωνόμαστε μεταξύ μας;

    maestro








    maestro

    ΑπάντησηΔιαγραφή