Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Οι σκληρές αλήθειες

Εμείς δε θεωρούμε ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πρόδωσαν το λαό. Γιατί από τη φύση τους τα κόμματα αυτά [...] συμπεριφέρθηκαν απόλυτα πιστά και φυσιολογικά με τα ταξικά συμφέροντα που εκφράζουν. Αν συμπεριφέρονταν διαφορετικά, τότε θα είχαν προδώσει την τάξη που αντιπροσωπεύουν, την αστική τάξη. Επομένως, τώρα, δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος, να σκεφθούν ιδιαίτερα οι εργατοϋπάλληλοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, γιατί δεν κατάλαβαν έγκαιρα περί τίνος πρόκειται η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Μήπως φταίει, για παράδειγμα, ότι τους έπεισαν πως στην Ελλάδα ο λαός δεν μπορεί να πετύχει κοινωνική - λαϊκή ευημερία, ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική λύση για το λαό; [...]

Μήπως ένα μεγάλο μέρος του λαού παρασύρθηκε από το γεγονός ότι στη δεκαετία του '70 και του '80, κάτω από άλλες συνθήκες για τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, και κάτω, αν θέλετε, από άλλες συνθήκες της ταξικής πάλης και κάτω από ένα διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων διεθνώς, με ένα σχετικά πιο ισχυρό εργατικό κομμουνιστικό κίνημα και κυρίως με την παρουσία του σοσιαλιστικού συστήματος, μήπως ορισμένες παραχωρήσεις που απέκτησαν οι λαοί, μήπως τους παρέσυραν ότι τελικά κάπως έτσι θα ήταν και τα επόμενα χρόνια; Οτι αν όχι κάθε χρόνο, κάθε δύο - τρία χρόνια θα βελτιώνεται λίγο ο μισθός, εν πάση περιπτώσει, κάτι καλύτερο θα έρχεται στη ζωή μας;

Μήπως εκ των υστέρων πρέπει να θυμηθούν, όχι τόσο οι νεότεροι ή εκείνοι που γεννήθηκαν τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά οι γονείς τους, οι παλιότεροι, ότι το ΚΚΕ φώναζε και ξαναφώναζε ότι οι κατακτήσεις στον καπιταλισμό είναι προϊόν οπωσδήποτε της ταξικής πάλης, αίματος και θυσιών των προηγούμενων γενιών και ότι αυτές τις κατακτήσεις θα ερχόταν να τις πάρει πίσω το σύστημα; [...]

[...] Μήπως παραγνωρίστηκαν, υποτιμήθηκαν αυτά που έλεγε το ΚΚΕ;

Εμείς επιμένουμε ότι τα δύο αυτά κόμματα δεν πρόδωσαν το λαό γιατί ποτέ, ανεξάρτητα από τις υποσχέσεις, δεν ήταν σε θέση να ικανοποιήσουν τις ανθρώπινες ανάγκες και, πολύ περισσότερο, δεν ήταν σε θέση να συγκρουστούν με την τάξη τους προκειμένου να παραχωρήσουν στο λαό. Και όποτε έκαναν παραχωρήσεις στο λαό, μισθολογικές ή άλλες, τις έκαναν γιατί την ίδια ώρα δεν αμφισβητούνταν η κερδοφορία του κεφαλαίου.

Βεβαίως, τώρα που υπάρχει κρίση, ύφεση, τώρα που η καπιταλιστική κερδοφορία δεν μπορεί να πραγματοποιείται αυτή την περίοδο, όπως πριν, τώρα βεβαίως, τα παίρνουν όλα πίσω. 

[...] Αλλά τώρα πια, ιδιαίτερα από τότε που ξέσπασε η κρίση, είναι υπερώριμα τα πράγματα, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, τα λαϊκά στρώματα να ξεμπλέξουν κυριολεκτικά, καταρχήν με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Οχι γιατί μόνο είναι αυτά τα κόμματα από τα οποία πια έχουν δραματικές εμπειρίες, αλλά γιατί είναι κόμματα που υπηρετούν την άρχουσα τάξη της χώρας.
[...] πάνω από όλα είναι κόμματα και τα δύο που υπηρετούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης της χώρας. Κι έτσι πρέπει να ξεκόψουν. Και όχι γιατί απλά τους αφαίρεσαν μισθούς και συντάξεις, τους έβαλαν χαράτσια, τους οδήγησαν στην ανεργία.

Θέλουμε να θυμίσουμε σε αυτό τον εργατόκοσμο, τον λαϊκό κόσμο, ότι το ΚΚΕ μιλούσε για τη δικομματική εναλλαγή του πολιτικού συστήματος και δε μιλούσε γενικά κατά του δικομματισμού. Γιατί και ο δικομματισμός μπορεί να καταργηθεί και το αστικό πολιτικό σύστημα να ισχυροποιηθεί. [...]

Εμείς οφείλουμε ένα πράγμα να πούμε: Να βοηθήσουμε ώστε ο λαός να βγάλει πολιτικά συμπεράσματα. Και τα πολιτικά αυτά συμπεράσματα δεν πρέπει να έχουν σχέση μόνο με το "όχι" σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τα πολιτικά συμπεράσματα πρέπει να είναι βαθύτερα. [...]

Εμείς, λίγες μέρες πριν από την κάλπη, διακηρύσσουμε ότι σε καμία κυβέρνηση δεν παίρνουμε μέρος. Ούτε δεχόμαστε εντολές, ούτε υποχωρούμε σε εντολές. Ακόμα και εν γνώσει μας ότι μπορεί αυτό να ανακόψει ένα τμήμα των ψηφοφόρων προς το ΚΚΕ. Αυτή και μόνο η στάση του ΚΚΕ πρέπει να προβληματίσει τους εργάτες, τα φτωχά λαϊκά στρώματα, είτε συμφωνούν σε όλα μαζί μας, είτε διαφωνούν. Οπως έπρεπε να προβληματίσει ότι είμαστε το μοναδικό κόμμα που είπε όχι στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που λέμε για την αποδέσμευση και είμαστε το μοναδικό κόμμα που έχουμε πρόταση εξουσίας και διακυβέρνησης και την ίδια ώρα δεν μπαίνουμε σε κανένα κυβερνητικό σχήμα, όποια ταυτότητα κι αν έχει.

Πρέπει να προβληματίσει. Τρελάθηκε το ΚΚΕ, θέλει να είναι αντιπολίτευση; Κάθε άλλο. Ισα ίσα. Εμείς παλεύουμε για την εξουσία, όχι του ΚΚΕ, αλλά για την εξουσία της εργατικής τάξης, για τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Γι' αυτή την εξουσία παλεύουμε και βεβαίως η δύναμη πρωτοπορίας θα είναι το ΚΚΕ, αλλά θα είναι εξουσία της εργατικής τάξης. Γιατί απέναντί μας δεν έχουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά την εξουσία της αστικής τάξης με το πολιτικό της προσωπικό. Που κάποτε λέγεται ΝΔ, κάποτε ΠΑΣΟΚ, κάποτε λεγόταν ΕΡΕ, κάποτε κάπως αλλιώς.

Αυτά είναι τα κόμματα. Είναι πρωτοπορία της άρχουσας τάξης, της εργατικής τάξης ή κινούνται ανάμεσα κάπου σε δύο βάρκες. Γιατί η άρχουσα τάξη δεν κατεβαίνει στις εκλογές. Δε θα δείτε ψηφοδέλτια βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών. Δε θα κατέβουν σαν άρχουσα τάξη, κατεβαίνουν με τα κόμματά τους.

Γιατί το ΚΚΕ προεκλογικά αρνείται συμμετοχή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση; Γιατί αρνούμαστε συμμετοχή στην κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ; Καταρχήν ούτε πρόκειται να μας προτείνουν - οι άνθρωποι έχουν ταξικό κριτήριο, εάν μας πρότειναν θα ψαχνόμασταν και ούτε πρόκειται φυσικά να το δεχθούμε. Αλλά αρνούμαστε και οποιαδήποτε άλλη πρόταση. Γιατί; Γιατί την άλλη μέρα, αν σχηματιστεί - και δεν είναι ποια κυβέρνηση θέλουμε, είναι πού θα κατευθυνθεί η λαϊκή ψήφος -, εάν σχηματιστεί λοιπόν κυβέρνηση, την άλλη μέρα όλα θα είναι ίδια. Οι βιομήχανοι στις θέσεις τους, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές στη θέση τους, εκεί θα είναι. Η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ, τον Ιούνη μάλιστα θα πρέπει να ψηφίσει νέα μέτρα, όλα θα είναι στη θέση τους. [...]

Σκεφθείτε, για παράδειγμα, να συμφωνήσουμε, ως Κόμμα, με τα άλλα κόμματα, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί έξω από την ΕΕ. Γιατί αυτό μας ζητάνε. Δεν μπορείς να μπεις σε μία κυβέρνηση, ο ένας να λέει αποδέσμευση και ο άλλος δεν μπορούμε χωρίς την ΕΕ. Αυτό δεν είναι κυβέρνηση. Την άλλη μέρα θα σκοτωνόμαστε. Και κατά συνέπεια εμείς θα πρέπει να αλλάξουμε και τη θέση μας.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι το εργατικό κίνημα δε θα έχει πρωτοπορία, θα δεχθεί μεγάλο πλήγμα. Θα αγωνίζεται ο λαός και εναντίον μιας κυβέρνησης που θα είναι το ΚΚΕ, αλλά ίσως, το πιο πιθανό, τα πρώτα χρόνια να κρατήσει στάση αναμονής. Σου λέει, σε αυτή την κυβέρνηση, με το ΚΚΕ μέσα, όλες οι αριστερές δυνάμεις μέσα, για περίμενε να δούμε. Και όταν συνειδητοποιήσει το λάθος, πέρα από το ότι θα μας πάρει με τις πέτρες και δε θα έχει άδικο, θα πρέπει να ξεκινήσει τις κινητοποιήσεις από την αρχή. [...]

Τι εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς σε αυτές τις πολιτικές δυνάμεις που πριν από όλα στο κοινωνικό επίπεδο έχουν τη μέση μονίμως λυγισμένη και ψηφοθηρούν τώρα παίζοντας με τον πόνο του λαού για κυβέρνηση της αριστεράς δήθεν; Ψηφοθηρούν κυριολεκτικά, θέλοντας να πάρουν και τη ρεβάνς από το 1968, ψηφοθηρούν κυριολεκτικά. Γιατί σε εμάς δεν είναι το ζήτημα πόσες ψήφους θα πάρουμε εμείς, πόσες ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλωστε, δεν έχουμε πια και κοινό εκλογικό ακροατήριο. Αλλού είναι το θέμα.

Το θέμα είναι ότι διαφθείρουν συστηματικά και αυτοί και ο Κουβέλης και όλοι οι άλλοι την εργατική - λαϊκή συνείδηση. Ο,τι ζημιά δηλαδή έκανε το ΠΑΣΟΚ από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 κ.λπ. [...] Το ρόλο αυτό τον παίζουν αντικειμενικά αυτές οι δυνάμεις. Και λέω αντικειμενικά και με την υποκειμενική τους επιλογή.

Ε, δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε καμία υποχώρηση. [...] Δεν μπορούμε να υποχωρήσουμε σε καμία πίεση γιατί αύριο θα έχουμε κάνει καθοριστική ζημιά στο κίνημα. Ξέρετε, υπάρχουν λάθη και λάθη. Ούτε εμείς παίρνουμε όρκο σαν Κόμμα ότι δε θα κάνουμε λάθη, δεν μπορείς να το πεις. Υπάρχουν λάθη και λάθη, που διορθώνονται, αλλά υπάρχουν και εκείνα που η διόρθωσή τους δεν είναι εύκολη.

Και κοιτάξτε να δείτε, ως Κόμμα είμαστε υποχρεωμένοι να βγάλουμε συμπεράσματα από όλη την πείρα του εργατικού, του κομμουνιστικού κινήματος, στον καπιταλισμό και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού του 20ού αιώνα, αλλά και στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα. Δεν μπορούμε αυτή την πολύτιμη πείρα, για την οποία είμαστε υπερήφανοι, αλλά και πείρα που χρειάζεται και την αντιμετωπίζουμε κριτικά, δεν μπορούμε να την πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων, χάριν των εκλογών στις 6 Μάη.

Είμαστε βέβαιοι ότι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη ο ριζοσπαστισμός μέσα και από δραματικές εμπειρίες θα δυναμώσει. Και είμαστε υποχρεωμένοι εδώ που κυρίως λογοδοτούμε, στην Ελλάδα, το ΚΚΕ να τεντώσει τις δυνάμεις του, να γίνουμε πρώτοι στην αυτοθυσία και στην ανιδιοτέλεια, με τα μυαλά μέσα και όχι έξω από το κεφάλι μας. Είμαστε υποχρεωμένοι όταν θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, και αυτές μπορεί να δημιουργηθούν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μπορούμε να προβλέψουμε, όταν θα ξεσπάσει το κίνημα της μεγάλης ανατροπής, είμαστε υποχρεωμένοι, τότε να μην κάνουμε λάθη, τότε να μην κάνουμε πίσω, τότε να μην κάνουμε λαθεμένες ενέργειες.

Το λαϊκό ξέσπασμα, ο λαϊκός ξεσηκωμός, η κοινωνική εξέγερση θα έρθει. Οχι γιατί την προγραμματίσαμε εμείς, δε θα την προγραμματίσουμε εμείς. Αυτή θα γίνει και θα πυροδοτηθεί και από αντικειμενικές συνθήκες και από την πολιτική πείρα, κατακτημένη από τους αγώνες. Δε θα την αποφασίσουμε εμείς. Αλίμονό μας, όμως, αν ως Κόμμα, μαζί και με τους συμμάχους μας, με την πολιτική εμπειρία και τη σταθερότητα που έχουμε, δεν καταφέρουμε να τη βοηθήσουμε να νικήσει, εφόσον μπορεί να νικήσει η εργατική - λαϊκή εξουσία. Αλίμονό μας.

[...] Πόλεμο στον πόλεμο, αυτό θα ξαναπούμε στις 8 του Μάη, όποια κυβέρνηση και αν είναι.
Αλέκα Παπαρήγα, Ομιλία στο Ίλιον.

3 σχόλια:

  1. Πωλή σωστή η Παπαρήγα, όμως η πίεση για ενότητα και εναλλακτική διακυβέρνηση που εξαπολύει ο ΣΥΡΙΖΑ κοστίζει στο ΚΚΕ. Το ερώτημα είναι γιατί το ΚΚΕ δεν μετατοπίζει την πίεση στο γήπεδο του ΣΥΡΙΖΑ. Με το να δεχτεί καταρχήν την έκληση για ενότητα και να μεταφέρει τη συζήτηση στο προγραμματικό πλαίσιο αόπου ο δεύτερος είναι αντιφατικός και ευάλωτός. Η απαίτηση για σύγκρουση (μέχρι τη ρήξη) με την ΟΝΕ και την ΕΕ, καθώς και απαλλοτρίωση των μγάλων και στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και λαϊκό έλεγχο, ως ελαχιστες προϋποθέσεις αυτής της ενότητας, θα δοκίμαζε τη συνοχή και τα προγραμματικά όρια του ΣΥΡΙΖΑ και θα εξέθετε τον καιροσκοπικό χαρακτήρα της πρότασης του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω, και έχω ήδη εκφράσει την άποψη, πως η αποδοχή της πρότασης για ενότητα με ταυτόχρονη προϋπόθεση την απαίτηση για σύγκρουση με την ΟΝΕ και την ΕΕ είναι ανέφικτη λόγω του ότι τα δύο κόμματα δεν "πατούν" στην ίδια ταξική βάση και συνεπώς δεν εκπροσωπούν τα ίδια συμφέροντα. Συνεπώς κανένα από τα δύο δεν μπορεί να "συμπαρασύρει" το άλλο να προδώσει τα συμφέροντα των τάξεων που το καθένα εκπροσωπεί. Αντίθετα, η ιδέα ότι εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα είναι ακριβώς ο πυρήνας της εξαπάτησης και αυτοεξαπάτησης μιας μερίδας του εκλογικού σώματος. Αυτό είναι και το ζουμί στην ίδια την ομιλία.

      Αν εννοείς να το χρησιμοποιήσει απλώς ως κίβδηλη αλλά τακτικά συμφέρουσα "αντιρητορεία" στην εξίσου κίβδηλη αλλά τακτικά συμφέρουσα ρητορική της ενότητας, τότε προφανώς το πράγμα αλλάζει. Τότε μιλάμε απλώς για εκλογολογικούς τακτικισμούς και όχι για τακτική που να συνάδει με κάποια στρατηγική. Φαντάζομαι ότι το ΚΚΕ θεωρεί ότι δεν μπορεί και δεν θέλει να "παίξει" σε τέτοιο ταμπλώ γιατί θεωρεί ότι μακροπρόθεσμα "έχει ψωμί" ο ταξικός προσανατολισμός χωρίς τέτοιου είδους θολώματα των υδάτων. Ότι δηλαδή θα απονομιμοποιηθούν γρήγορα σχετικά οι αντι-ταξικοί τρόποι χαρτογράφησης του πολιτικού πεδίου που χαρτογράφησα στο "Η κόκκινη γραμμή", τα υποκατάστατα της αντίληψης της ελληνικής πραγματικότητας με όρους ταξικής σύγκρουσης και πάλης.

      Διαγραφή
    2. Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον δεν εκπροσωπεί μόνο νέα μικροααστικά και μεσοαστικά στρώματα (γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς κλπ), μετά την απομάκρυνση από την κεντροαριστερά έχει καταφέρει να απευθυνθεί και σε τμήμα της εργατικής τάξης, κυρίως το νέο προλεταριάτο (πρεκαριάτο) και σε σημαντικό μέρος της νεολαίας. Αυτές οι κοινωνικές ομάδες (αναφέρομαι στα νέα μικροαστικά στρώματα) δεν είναι δομικά ανταγωνιστικές με την εργατική τάξη, αν και φυσικά δεν ταυτίζονται τα συμφέροντα τους με αυτής. Ωστόσο είναι αναγκαίο η εργατική τάξη, μέσω των κομμάτων της να διεκδικεί συμμαχία με όρους ηγεμονίας πάντα, με αυτά τα στρώματα. Από αυτή την άποψη δεν είναι το ίδιο ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που είναι αστικά κόμματα (παρά τό ότι τα ψηφίζουν και εργάτες και μικροαστοί).

      Δεν έκανα λόγο για κίβδηλες εκλογικίστικες στρατηγικές. Έγραψα για μεταφορά της συζήτησης περί ενότητας στο μίνιμουμ εκείνο προγραμματικό πλαίσιο που είναι απαραίτητο για να εξασφαλιστεί η κομμουνιστική- προλεταριακή ηγεμονία σε μία τέτοια ενότητα. Για αυτό αναφέρθηκα σε αδιαπραγμάτευτη σύγκρουση με ΟΝΕ, ΕΕ που αποτελούν στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης, καθώς και για απαλλοτρίωση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας (χωρίς να εξαντλείται το προγραμματικό πλαίσιο φυσικά). Αν ο ΥΡΙΖΑ δεχόταν αυτό το πλαίσιο θα εξασφαλίζονταν η ηγεμονία του ΚΚΕ στη συνεργασία. Εάν όχι που είναι και το μόνο σίγουρο, η πίεση θα μεταφερόταν στον ίδιο καθώς θα αποδείκνυε τον καιροσκοπικό χαρακτήρα της πρότασης του. Ταυτόχρονα θα ενέτεινε τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του, μεταξύ των ριζοσπαστικών του τάσεων και της μετριοπαθούς πλειοψηφίας. Το ΚΚΕ θα απαντούσε στην πράξη στις κατηγορίες περί σεχταριμού, χωρίς εκπτώσεις στο πρόγραμμά του και διάφορες συνιστώσες ή ρεύματα σαν του Λαφαζάνη θα το έβρισκαν πλέον πολύ δύσκολο να δικαιολογήσουν την παραμονή τους στο ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται περί τακτικής που αποκαλύπτει την μπλοφα του ΣΥΝ στα μάτια της εργατικής τάξης.

      Διαγραφή