Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Πολιτικό πεδίο υψηλού κινδύνου

Το άρθρο προέρχεται από το ιστολόγιο Sofokleous 10 και αναδημοσιεύεται από το Praxis. Το παραθέτω αυτούσιο και με τις δικές μου εμφάσεις με έντονα στοιχεία:
Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που οδηγείται σε δύο εβδομάδες σε πρόωρες εκλογές, οι οποίες μετά βεβαιότητας θα είναι η πιο απρόβλεπτες της μεταπολίτευσης. Σε τουλάχιστον δύο χώρες ακόμη οι περικοπές κοινωνικών δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό αποτέλεσαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, μετατρέποντας σε κομμάτια και θρύψαλα τις εύθραυστες κυβερνητικές πλειοψηφίες. Αφορμή για την κορύφωση που δέχονται οι πολιτικές αντιπαραθέσεις σχετικά με την λιτότητα είναι η προθεσμία την οποία έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την επόμενη Δευτέρα, στις 30 Απριλίου, οπότε πρέπει τα κράτη – μέλη να παραδώσουν τα σχέδια περικοπών που έχουν ζητήσει οι Βρυξέλλες. 
Η πρώτη χώρα που δοκιμάζεται λόγω της λιτότητας είναι η Τσεχία, που μετά την αναγγελία περικοπών στον κρατικό προϋπολογισμό ύψους 3 δις. δολ. και αυξήσεων στους φόρους γνώρισε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στην Πράγα από το 1989 και την λεγόμενη Βελούδινη Επανάσταση. Τα πανό των συγκεντρωμένων όμως τώρα έγραφαν «όχι στη λιτότητα» και επίσης «κάτω οι κλέφτες». Οι διαδηλωτές, ειδικότερα, ζητούν να απομακρυνθεί από την κυβέρνηση συμμαχίας, ένα από τα τρία κεντροδεξιά κόμματα, με την επωνυμία «Δημόσιες Υποθέσεις», του οποίου ηγείται ένας ζάπλουτος επιχειρηματίας, ο οποίος κατηγορείται για κατάχρηση δημόσιου χρήματος. Οι τριγμοί που σημειώθηκαν στο συγκεκριμένο κόμμα οδήγησαν τον πρωθυπουργό Πετρ Νέκας να απειλήσει με πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο στην περίπτωση που χάσει την δεδηλωμένη.

Εξ ίσου ρευστή είναι η κατάσταση και στην Ολλανδία. Στη χώρα της τουλίπας η αποχώρηση του ακροδεξιού Κόμματος Ελευθερίας από τις διαπραγματεύσεις με θέμα περικοπές από τον κρατικό προϋπολογισμό ύψους 16 δις. ευρώ, θεωρείται σίγουρο ότι θα οδηγήσει τον πρωθυπουργό Μαρκ Ρούτε στην βασίλισσα Βεατρίκη για να της υποβάλει την παραίτησή του. Το ακροδεξιό Κόμμα Ελευθερίας παρότι δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση, την στήριζε με την ψήφο του, με αποτέλεσμα η απροθυμία του να συναινέσει στις περικοπές να συνεπάγεται πρόωρες εκλογές. Η Ολλανδία είναι μια από τις ελάχιστες ακόμη χώρες στην ΕΕ που εξακολουθούν να απολαμβάνουν την υψηλότερη βαθμολογία από τους οίκους αξιολόγησης (ΑΑΑ). Η πολιτική κρίση όμως που πυροδότησε η εμμονή των Βρυξελλών για την υιοθέτηση μέτρων λιτότητας απειλεί ευθέως αυτή την αξιολόγηση, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος υποβάθμισης στην περίπτωση της Ολλανδίας να προέρχεται ευθέως από την πολιτική λιτότητας, όταν στις περισσότερες περιπτώσεις ο σχετικός κίνδυνος είναι αποτέλεσμα υψηλών δημοσιονομικών ελλειμμάτων ή δημόσιου χρέους.

Τα πολιτικά κέρδη που συγκεντρώνει η Άκρα Δεξιά στην Ολλανδία λόγω της διαφοροποίησής της από τις εντολές των Βρυξελλών και η θεματική άνοδος της Ζαν Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, στις εκλογές της Κυριακής, λόγω ακριβώς της ίδιας πολιτικής καταγγελίας της λιτότητας, οδήγησαν τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μανουέλ Μπαρόζο δια στόματος του εκπροσώπου του, Ολιβιέ Μπαγί, να αποδοκιμάσει την …λαϊκίστικη απειλή. Αυτό που όμως δεν αντιλαμβάνονται όχι μόνο οι Βρυξέλλες αλλά και οι πολιτικές ελίτ στην κάθε χώρα είναι ότι η «λαϊκίστικη απειλή» γιγαντώνεται όσο ο «κανόνας» στοιχίζεται πίσω από την λιτότητα. Όταν κεντροδεξιά και σοσιαλιστικά κόμματα χαρακτηρίζουν αναπόφευκτες τις μειώσεις των συντάξεων και των δαπανών για την υγεία, τόσο θα κλονίζεται το πολιτικό σύστημα, λόγω της αποστροφής που θα προκαλεί στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους και τα στηρίγματά του. Πρόκειται για μια πολιτική αυτοκτονίας που δημιουργεί αστάθεια η οποία κανείς δεν ξέρει πως θα εκφραστεί, τι μορφή θα λάβει.
Ας δούμε λίγο την κατάσταση από την δική μας σκοπιά, που βέβαια δεν είναι ταυτόσημη με αυτή των συγγραφέων του άρθρου: τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ολλανδία έχουμε ένα πάρα πολύ απτό και συγκεκριμένο φαινόμενο. Ακροδεξιοί πολιτικοί σχηματισμοί εμφανίζονται ως εκφραστές των λαϊκών αιτημάτων για ανακοπή μιας ακραίας πολιτικής οικονομικής λιτότητας της οποίας φορείς και υπεύθυνοι είναι τα κόμματα της κεντροδεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας και οι κυβερνητικοί συνασπισμοί τους.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, οι κεντρικότερες χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού στην Ευρώπη, και συνάμα οι ιστορικότερες σε ό,τι αφορά την σχέση τους με το εργατικό κίνημα και με τα κομμουνιστικά κόμματα, παρουσιάζουν τοπίο νεκροταφείου σε ό,τι αφορά την δυνατότητα της κομμουνιστικής αριστεράς να αντιπαραθέσει την δική της ταξική αντιπρόταση στην συγκεχυμένη και παραπλανητική εθνολαϊκή πολιτική των ακροδεξιών.

* Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το λεγόμενο "Εργατικό Κόμμα" είναι εδώ και πολλά χρόνια ένα απεχθές ανέκδοτο, πλήρως εναρμονισμένο με την πιο επιθετική και ανάλγητη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Στις εκλογές του 2010, την "αριστερά" εκπροσώπησαν το Social Democratic and Labour Party που πήρε 0.4% της ψήφου και 0 έδρες και το  τουρλού-τουρλού Respect που πήρε 0.1% της ψήφου και 0 έδρες. Το εξωτικό ΚΚ Βρετανίας δεν έλαβε καν μέρος, ενώ ένας άλλος συνασπισμός αριστερών κομμάτων ενώθηκε στο Trade Unionist and Socialist Coalition, που έλαβε 0% της ψήφου και 0 έδρες.

* Στη Γαλλία, στον πρώτο γύρο των εκλογών του 2012, το πάλαι ποτέ κραταιό και διάσημο ΚΚΓ έκανε συμμαχία με το Κόμμα της Αριστεράς και την Ενωτική Αριστερά, για να πάρουν όλοι μαζί ένα 11.10%, τουτέστιν 6.80% λιγότερο από το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν. Και ενώ ο Μελανσόν, ως ηγέτης τούτου του συνασπισμού, καλούσε τους ψηφοφόρους του ανοιχτά να ψηφίσουν τον ζάπλουτο Ολάντ και το σαρακοφαγωμένο από τη ρεμούλα και τη διαφθορά Σοσιαλιστικό Κόμμα χωρίς κανένα πολιτικό αντάλλαγμα ή εχέγγυο,  ο ίδιος ο Μεσιέ Ολάντ αποδιδόταν σε φλερτ με την βάση του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν, δηλώνοντας στη Λιμπερασιόν ότι μέρος της προέρχεται από την αριστερά και ότι προτίθεται να πείσει όσο το δυνατό περισσότερους Λεπενικούς ότι ο ίδιος είναι ο προασπιστής τους.

* Στη Γερμανία, στις Ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, η Die Linke πήρε ακριβώς το ίδιο ποσοστό με το Αριστερό Μέτωπο Μελανσόν, 11.10%, με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Χριστιανοδημοκράτες να κρατούν τα πλειοψηφικά ηνία. Το ΚΚΓ δεν υφίσταται καν από το 1956, και ο διάδοχός του, το DKP, είχε μόλις 4.000 μέλη το 2008 και φυσικά δεν έχει ούτε μια έδρα στο κοινοβούλιο. Αν υπάρχει άλλη ανερχόμενη δύναμη στο εκεί σκηνικό, αυτή είναι μάλλον το και εις την Ελλάδα εισαγόμενον Κόμμα των Πειρατών, που στο Βερολίνο πήρε ένα σεβαστό 8.9% στις τοπικές εκλογές.

* Στην Ιταλία, τέλος, το ΚΚΙ του Γκράμσι απεβίωσε το 1991. Στις εκλογές του 2008, ο δεξιο-λαϊκίστικος νεοφιλελευθερισμός α λα Μπερλουσκόνι πήρε 37.4%, η φασιστοειδής Λίγκα του Βορρά 8.3%, και το κλασικό μεταμοντερνο-ρετρό αριστερό ποτ πουρί Αριστερό Ουράνιο Τόξο 3.1% και καμία έδρα. Τα υπόλοιπα (ψήφους και έδρες) τα μοιράστηκαν οι σοσιαλδημοκράτες, η "Ιταλία των Αξιών" (κάτι σαν τον Καμμένο), και η Ένωση Κέντρου.

Από αυτές τις τέσσερις βασικές ευρωπαϊκές χώρες, λοιπόν, η μόνη με Κομμουνιστικό Κόμμα, η Γαλλία, το βρίσκει σε μια αριστερή σύμπραξη που με τη σειρά της συμμαχεί με την ιστορικά απονομιμοποιημένη σοσιαλδημοκρατία της χώρας (με το κόμμα του Μιτεράν, το γαλλικό ΠΑΣΟΚ, κλπ), που με τη σειρά της φλερτάρει τη Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο. Οι υπόλοιπες δεν έχουν καν ΚΚ ή έχουν ΚΚ στα όρια της ανυπαρξίας. Τα αριστερά υποκατάστατα του ΚΚ έχουν τραγελαφικά ποσοστά στη Βρετανία, αδύναμα στη Γερμανία, και επιεικώς αστεία στην Ιταλία.

Με δεδομένο τώρα ότι ο "κακός" της υπόθεσης της αντιλαϊκής πολιτικής σε αυτές τις χώρες, όπως και στις υπόλοιπες της δυτικές Ευρώπης, είναι η μία ή η άλλη μορφή σοσιαλδημοκρατικού και κεντροδεξιού κόμματος, και ότι ο "καλός" της υπόθεσης που έκανε την έκπληξη εξελισσόμενος σε ρυθμιστή στη Γαλλία και που έριξε την κυβέρνηση στην Ολλανδία ως υπερασπιστής του λαϊκού συμφέροντος είναι η άκρα δεξιά, πώς ακριβώς προβλέπονται τα πράγματα για το μέλλον; Με απλά λόγια, τι πιθανότητες έχει μια ανύπαρκτη κομμουνιστική αριστερά ή μια συμβιβασμένη με την αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία μη κομμουνιστική αριστερά να "προλάβει" την ακροδεξιά απ' το να συσπειρώσει αυτή τα φτωχά λαϊκά στρώματα; Στα στοιχεία για την κατανομή της εργατικής ψήφου στη Γαλλία βλέπουμε μια εικόνα που τρομάζει: 30% στη Λεπέν, μόλις 12% στον Μελανσόν, 27% στον Ολλάντ και 18 % στον Σαρκοζί (ουραγός ο Μπαϊρού με 8%).

Έχοντας το μαύρο της το χάλι, η εκλογική Ελλάδα σήμερα μοιάζει όαση λογικής και σύνεσης σε σύγκριση με τις χώρες του πάλαι ποτέ κραταιού μαρξιστικού ή έστω μαρξιστοειδούς εργατικού κινήματος. Και φυσικά, δεν μπορεί να περιμένει απολύτως τίποτα από τις ευρωπαϊκές χώρες. Τίποτα, εκτός απ' το χειρότερο.

Μπορεί όμως να πάρει κάποια σημαντικά μηνύματα από αυτές. Και τα μηνύματα αυτά είναι βασικά τρία: α) ότι η ακροδεξιά ποζάρει, και θα ποζάρει όλο και περισσότερο, ως η "λαϊκή" εναλλακτική προς την νεοφιλελεύθερη αναλγησία Κεντροδεξιάς και "καθεστωτικής" Σοσιαλδημοκρατίας. Και ότι συνεπώς οι διεθνείς συσχετισμοί δίνουν οι ίδιοι ενθαρρυντικά μηνύματα για το πολιτικό μέλλον Καμμένου, Χρυσής Αυγής, "Όχι", και λογής τουρλού εθνοπατριωτικών και αντιμνημονιακών "μετώπων", β) ότι η συνεργασία της κομμουνιστικής αριστεράς με την Σοσιαλδημοκρατία μοιάζει φτιαγμένη για να κάψει την πρώτη μαζί με τη δεύτερη που είναι εκ των προτέρων και για ιστορικούς λόγους βουτηγμένη στην κεφαλαιοκρατική αμαρτία και καμένη στις λαϊκές συνειδήσεις και γ) ότι το να έχεις καν Κομμουνιστικό Κόμμα, πόσο μάλλον Κομμουνιστικό Κόμμα ικανό να πάρει μόνο του όσα πήρε όλος μαζί ο συνασπισμός του Αριστερού Μετώπου στη Γαλλία, είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό, όπως έχουν καταλήξει τα πράγματα, αβαντάζ.

Το αβαντάζ όμως αυτό παραμένει επισφαλές. Οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί είναι σχεδόν οι χειρότεροι δυνατοί. Και στην Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς τα ιδεατά από κομμουνιστική σκοπιά. Για τον λόγο αυτό, οι τακτικές και στρατηγικές αποφάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος και οι συνέπειές τους για την διάταξη του πολιτικού πεδίου αποκτούν κάτι πολύ μεγαλύτερο από εκλογική σημασία, και αφορούν κάτι πολύ βαρύτερο και από την μοίρα των λαϊκών και φτωχών στρωμάτων στην Ελλάδα. Τα σφάλματα δεν δικαιολογούνται· ούτε η απουσία ενσυνειδητότητας για το γεγονός ότι περπατάμε πάνω σε τεντωμένο σκοινί, ενώ πληθαίνουν οι κροκόδειλοι και οι καρχαρίες από κάτω μας· ούτε η αριστερίστικη στενομυαλιά απέναντι στην επικινδυνότητα της κατάστασης.

Ουσιαστικά, το ΚΚΕ πρέπει να κάνει έναν αγώνα δρόμου χωρίς ανάσα για την εξασφάλιση της ηγεμονικής θέσης σε ό,τι αφορά την έκφραση της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στην δική μας εκδοχή της κεντροδεξιάς/σοσιαλδημοκρατικής καθεστωτικής εξουσίας που λέγεται ΝΔ/ΠΑΣΟΚ. Και στο πλαίσιο αυτό, των δυσκολιών που ενέχει και της τακτικής και στρατηγικής προσοχής που χρειάζεται αυτός ο αγώνας, θεώρησα σημαντικό να κοινοποιήσω τις σκέψεις μου πάνω στην κατά την εκτίμησή μου λανθασμένη υπερτίμηση της έμφασης στην πολιτική σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή και φάση. Εάν υπάρχει ένας τόπος και χρόνος όπου θα λυθούν οι λογαρισμοί για το 1914 ή το 1968, αυτός δεν είναι η Ελλάδα του 2012. Ο κομμουνιστικός πόλος πρέπει να κρατηθεί στη θέση του ως κομμουνιστικός χωρίς συμβιβασμούς που θα τον απαξιώσουν, αλλά όχι να ξεχνά τις τακτικές του προτεραιότητες και την στρατηγική του στόχευση, που είναι εξ ορισμού η κατάληψη της εξουσίας.

Είπα και ελάλησα, και αμαρτίαν ουκ έχω.

60 σχόλια:

  1. «Με απλά λόγια, τι πιθανότητες έχει μια ανύπαρκτη κομμουνιστική αριστερά ή μια συμβιβασμένη με την αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία μη κομμουνιστική αριστερά να "προλάβει" την ακροδεξιά απ' το να συσπειρώσει αυτή τα φτωχά λαϊκά στρώματα;»

    Αν είναι έτσι, να περιμένουμε και φιλικό σημείωμα για αλλαγή «τακτικής» (ο θεός να μας φυλάει αν είναι «τακτική») απευθυνόμενο στον ΣΥΝ/ΡΙΖΑ και στον πάντα επίκαιρο και εύστοχο Νικόλα.

    Κοίτα να δεις η ομιλία τού Μελανσόν μετά τα αποτελέσματα είναι μνημείο σαλτιμπαγκισμού. Είναι άτιμο να αποποιείται κάθε ευθύνη ο κύριος, να θεωρεί ότι ο Ολάντ έπρεπε να κάνει περισσότερα για τον κίνδυνο της Λε Πεν (δε τα άρθρα Ριζο για την ενίσχυση των Λε Πεν από τους σοσιαλιστές), και να ζητάει και τα ρέστα για όσους δεν _τον_ στήριξαν ολόψυχα. Τι να στηρίξουν, ο κύριος θέλει τώρα κυανόκρανους στη Λιβύη (όλα τους τα δώσαμε, η χολέρα τους έλειπε). Περιμένω ακόμα να δω το ελάχιστο αυτοκριτικής μετά από τις φιέστες με τις Λίνκε και τις αηδίες των συνασπισμένων. Αλλά αυτοκριτική και σαπίλα δεν παν μαζί. Να θυμίσω τα πολύ ωραία αρθράκια του RedNote περί Βαϊμάρης και «ευθύνης» των κομουνιστών για τη μη δημιουργία μετώπου;

    Οι παραινέσεις στο σημείωμα νομίζω έπρεπε να απευθυνθούν στους «φίλους», αν υπάρχουν, του άλλου χώρου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως ήμουν και παραμένω σαφής στο ότι θεωρώ την "εκλογική συμμαχία" δοκιμασμένη και αποτυχημένη λύση και ότι αυτό αναδεικνύεται από την αναφορά στη Γαλλία. Οπότε γιατί να απευθυνθώ στον ΣΥΡΙΖΑ, που επιθυμεί κάτι που δεν επιθυμώ εγώ; Στον ΣΥΡΙΖΑ απευθύνθηκα για τα χτυπήματα κάτω απ' τη ζώνη για Χαλυβουργία. Δεν έχω την προσδοκία για κάτι παραπάνω από ένα ανάχωμα στο ΠΑΣΟΚ και στην ακροδεξιά απ' τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε περιμένω να δει το φως το αληθινό και να ασπαστεί τον σοσιαλισμό. Δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο σε επίπεδο στελεχών. Ίσως κάποιοι νεολαίοι κάποια στιγμή.

      Διαγραφή
    2. «Οπότε γιατί να απευθυνθώ στον ΣΥΡΙΖΑ, που επιθυμεί κάτι που δεν επιθυμώ εγώ;»

      Τι πραγματικά «επιθυμεί» ο ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του είναι μεγάλο ερώτημα.

      Είναι και κάτι άλλο που ίσως δικαιολογεί την έμφαση Ρίζο στον ΣΥΝ: η σύμπτωση των γαλλικών και ελληνικών εκλογών και το γεγονός ότι τόσο τμήματα του ΠΑΣΟΚ (Μίμης, τέλος πάντων, ΠΑΣΟΚ) όσο και οι του ΣΥΝ επέλεξαν να δώσουν έμφαση στο «δυναμικό» της αλλαγής των γαλλικών εκλογών.

      Για το «ανάχωμα»: Οι Λε Πεν μπορεί να χρύσωναν το χάπι (και ο Μελανσόν με το «εκκοσμικευμένο» κράτος και τη μαντήλα), αλλά ήταν η αστυνομία/υπηρεσίες μετανάστευσης του Γαλλικού Κράτους με την υποστήριξη των σοσιαλιστών που συλλαμβάνει, απελαύνει και σκοτώνει μελαψούς, τα ΜΜΕ --- που τώρα υποστηρίζουν σοσιαλιστές και μιλάνε για μια νέα Ευρώπη (Γιούνκερ-ανάπτυξη) --- που θρέφουν την ισλαμοφοβία και προπαγανδίζουν τον επόμενο πόλεμο, και το κοινοβούλιο (Σοσιαλ/UMP) που ψήφισε τον «χρυσό κανόνα» και αιώνια λιτότητα. Η εκστρατεία του Ολάντ ήταν ένα όμορφα αμπαλαρισμένο ψέμα. Ο κύριος υποσχέθηκε λιτότητα (το ζην-εντός-των-δυνατοτήτων «μας») με «ανάπτυξη». Αυτή που υπόσχεται ο Μπένι, Σαμαράς και ο Αλέξης.

      Ανάχωμα λοιπόν σε τι; Ανάχωμα σε κινούμενη άμμο; (ανακάτεψε τις μεταφορές, αλλά δεν πειράζει).

      Κοίτα και εδώ:
      http://www.lariposte.com/chassons-sarkozy-passons-a-l,1779.html

      «La CGT et le Front de Gauche, en particulier, ont la responsabilité d’expliquer systématiquement aux jeunes et aux travailleurs que pour en finir avec les conséquences de la crise, il faut s’attaquer à ses véritables causes : la grande propriété capitaliste et le chaos du « libre marché ».»

      Ο Μελανσόν στο μεταξύ μιλάει ακόμα για χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και «κερδοσκόπους».

      Διαγραφή
    3. Ούτε εγώ ξέρω τι πραγματικά επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ, και κατά βάση δεν με ενδιαφέρει καν τι επιθυμεί. Ό,τι ήταν να δω το είδα, και νομίζω αυτό ισχύει για αρκετούς.

      Αλλά είπα και πριν και λέω και στο κείμενο. Το να κρατηθεί το δίδυμο ΠΑΣΟΚ/ΝΔ σε ένα 40% δεν είναι για πάρτι, δεν είναι και καταστροφή. Αλλά δεν σταματάει εκεί το ζήτημα. Έχει και ΧΑ ο ντορβάς, έχει Καμμένο, Όχι, κλπ κλπ.

      Να μην κοιτάμε μόνο στη μία κατεύθυνση ενώ έρχεται ολόκληρο τραίνο απ' την άλλη. Να μην είναι ο μισός Ρίζος δυο βδομάδες πριν τις εκλογές λες και δεν υπάρχει όλο αυτό το σκηνικό. Τόσο δύσκολο είναι;

      Διαγραφή
    4. χάριν σαφήνειας re: χρυσό κανόνα

      http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_06/03/2012_474835

      Το κόμμα του [Ολάντ] αρνήθηκε να δεχθεί τα σχέδια του Σαρκοζί για εισαγωγή ρήτρας απαγόρευσης ελλειμμάτων στο σύνταγμα, όμως ο Ολάντ υπόσχεται να περάσει δικό του χρυσό κανόνα με τη μορφή απλής νομοθεσίας.

      Διαγραφή
  2. Είναι όντως τραγική η κατάντια του ευρωκομμουνισμού. Φαίνεται ώρες ώρες πως η Αλέκα φέρει στους ώμους της τις ευθύνες της παγκόσμιας κομμουνιστικής αριστεράς (που νά'χε βγει Δραγασάκης στο 13ο..).
    Αλλά για το ΣΥΡΙΖΑ είναι αλήθεια πως ο Ριζοσπάστης το παρακάνει. Ο Σαββατιάτικος ήταν κατά 50% αφιερωμένος σ'αυτόν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αλλά για το ΣΥΡΙΖΑ είναι αλήθεια πως ο Ριζοσπάστης το παρακάνει. Ο Σαββατιάτικος ήταν κατά 50% αφιερωμένος σ'αυτόν!"

      Ε, αυτό λέω. Ας κουλάρουνε λίγο. Υπάρχει και ΧΑ, υπάρχει και ΝΔ, και Καμμένος, και ¨ΟΧΙ", και ΠΑΣΟΚ, και όλοι αυτοί μαζί μαζεύουν ένα 60% μάλλον χαλαρά. Υπάρχουν, δεν μετακόμισαν εκτός χώρας.

      Διαγραφή
  3. Εγώ Αντώνη απορώ με την ...απορία σου για τον χώρο του "Ρ" που αφιερώνεται στους οπορτουνιστές.
    Με τους άλλους που είναι δηλωμένα αστικά κόμματα χτυπιέσαι στα ίσα. Το να αποκαλύψεις ομως πως και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τέτοιο, χρειάζεται πολύ περισσότερη ανάλυση, καθώς για πολύ λίγο κόσμο αυτό είναι αυτονόητο και πρέπει να το κάνεις όσο το δυνατό πιο "λιανά"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξανά: Τα "δεδηλωμένα αστικά κόμματα" είναι οι δομικές προϋποθέσεις του να παρουσιάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερά. Όσο αυτά είναι εκεί, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει αυτή τη δυνατότητα.

      Και η ΧΑ, ΟΧΙ, Καμμένοι, με τους οποίους ο Ρίζος δεν καταδέχεται να ασχοληθεί συγκριτικά σχεδόν καθόλου, δεν είναι "δηλωμένα αστικά κόμματα." Έχουν πείσει αρκετούς ότι είναι η εναλλακτική στα "δηλωμένα αστικά κόμματα."

      Διαγραφή
    2. ωραία, να το πω χοντρά και συνοπτικά:
      10 μέρες πριν τις εκλογές, αμφιταλαντευόμενοι μεταξύ ΚΚΕ -ΝΔ, ΚΚΕ-ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ -Καμένου, ΚΚΕ -X.A. δεν υπάρχουν. Μεταξύ ΚΚΕ -ΣΥΝ υπάρχουν και είναι και πολλοί. Που θες να επικεντρώσει τις διαφοροποιήσεις του το κόμμα?
      άσε που οι μεγάλες (και βρώμικες) επιθέσεις από την σοσιαλδημοκρατία έρχονται, σε αυτήν και απαντάει...

      Διαγραφή
  4. καλως η κακως στη συγκυρια, κατα βαση απευθυνονται στο ιδιο εκλογικο κοινο....κκε συριζα και ανταρσυα....η ανοδος του ενος ειναι αυτοματα πτωση του αλλου, αν το κκε θελει να κρατησει την ηγεμονια πρεπει να ειναι αμιλικτο με τον οπορτουνισμο, ξερω περιπτωσεις στο περιβαλλον μου που θα μπορουσαν να χαρακτηριστουν καθαρη εξαγορα ψηφων απο ανθρωπους του συριζα προς ανθρωπους με χαλαρη σχεση με το κκε...στα 40 μου το βλεπω για πρωτη φορα τοσο εντονα.... αν δεν ηττηθουνε πολιτικα θα κανουν μεγαλο κακο σε μια ελπιδοφορα προοπτικη... μητσουλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το παραγνωρίζω αυτό. Σημαντικό είναι. Αλλά δεν λέω μην κάνεις σφοδρή κριτική. Ούτε ο Λένιν το λέει στο απόσπασμα που παρέθεσα. Αλλά λέει και κάτι άλλο: χτύπα τη δεξιά μαζί τους πρώτιστα. Εκείνους θες πρώτα να βγάλεις απ' τη μέση, γιατί δεν μπορείς να τους κάνεις όλους ζάφτι ταυτόχρονα.

      Αλλά προφανώς το σενάριο "θα σε χάλαγε ένα 8% ΠΑΣΟΚ και 18% ΣΥΡΙΖΑ;" δεν περνάει από λογική τακτικιστική επεξεργασία. Μπαίνει το συναίσθημα μέσα και γίνεται του κουτρούλη ο γάμος. Από ό,τι καταλαβαίνω, ο ΚΚΕς προτιμά το ΠΑΣΟΚ στο 18% και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 8%, τελικά.

      Διαγραφή
  5. διαλαγος με μια νεαρη μου φιλη: στις εκλογες ειπαμε κκε ετσι? ναι ειπα και στη μαμα μου και αυτη θα ψηφισει παπαρηγα,..... ο μπαμπας μου ειπε θα ψηφισει και αυτος αλλα οχι της παπαρηγα το κομμουνιστικο, το αλλο....δεν το θυμαμαι τωρα!!!!! μητσουλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η κομμουνιστική Αριστερά σε όλες τις χώρες, τιμωρείται και για δύο ακόμη λόγους:
    α) Γιατί έχει παραδώσει τις έννοιες "έθνος", "πατρίδα" καί "πολιτισμός" στην αποκλειστική κατοχή και χρήση τους από τους αντίπαλους, ταξικά ή/και πολιτικοιδεολογικά, χώρους. Υποτιμώντας τα εγγενώς ενοποιητικά στοιχεία που έχουν και την απήχησή τους στα εργαζόμενα στρώματα. Παραγνωρίζοντας την τεράστια (ενοποιητικού χαρακτήρα και πάλι) δυναμική που κρύβουν. Επιτρέποντας την ταξική χρήση τους (παρά το δήθεν υπερταξικό περιεχόμενο που λεκτικά τους προσδίδουν οι αστοί) μονομερώς, από τις δυνάμεις της συντήρησης και του αυταρχισμού.
    β) Γιατί έχει καταφέρει να συνδέσει την ιδιότητα του ριζοσπάστη επαναστάτη με αυτή του άθρησκου. Δυσχεραίνοντας αφάνταστα την προσέλκυση θρησκευόμενων ανθρώπων του μόχθου στον αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και το χτίσιμο μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και χωρίς κυριαρχία ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο.

    Ενας άλλος λόγος, που όμως δεν έχει να κάνει με την άνοδο ακροδεξιών και εθνικιστικών στοιχείων, αλλά με την μή επαρκή αντιμετώπιση της σοσιαλδημοκρατίας και του δεξιού ρεφορμισμού είναι ότι υποτιμά το πολιτειακό-θεσμικό εποικοδόμημα. Ελαχιστη αναφορά στο τί είδους δημοκρατία θέλουμε. Σχεδόν παντελής έλλειψη της δομής και του τρόπου λειτουργίας του πολιτεύματος που οραματιζόμαστε. Εγκατάλειψη της έννοιας "δημοκρατία" και πάλι στους αντίπαλους, ταξικά ή/και πολιτικοιδεολογικά, χώρους. Αρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. α) Το ότι οι τρόφιμοι Κορυδαλλού και γιαουρτωμένοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ο Καμμένος και οι αντεροβγάλτες υπόδικοι της Χ.Α έχουν το μονοπώλιο της έννοιας "πολιτισμός", με την υπαιτιότητα μάλιστα της "αριστεράς", μάλλον είναι κάποιο καλό ανέκδοτο που άκουσες σε πάρτι.

    Το αν οι δύο πρώτοι έχουν κάποια σχέση με πατρίδα κρίθηκε νομίζω ήδη με αρνητική ετυμηγορία τον Ιούνη στο Σύνταγμα και τις κρεμάλες του.

    Με τους "νέους" πατριώτες πράγματι τα πράγματα θα είναι δυσκολότερα για την αριστερά, αλλά βέβαια ο Άδωνις και ο Βορίδης έδειξαν ήδη το δρόμο της αποστασίας από την ντούρα στάση και έτσι, ότι δεν θα είναι και ιδιαίτερα εύκολα για τους ίδιους το πράγμα, μιας και ο καπιταλισμός δεν μασάει από αρχαιοελληνικά και συναφή.

    Την έννοια του έθνους δεν ξέρω τι πρέπει να την κάνει η κομμουνιστική ή μη αριστερά, εκτός κι αν είναι κατάλληλη για την είσοδο της εργατικής τάξης σε κανένα ιμπεριαλιστικό σφαγείο από αυτά για τα οποία ορθά προειδοποιεί η Αλέκα.

    β) Δεν έχω ιδέα τι ακριβώς δυσχεραίνει, και δη αφάνταστα, τον θρησκευόμενο άνθρωπο του μόχθου απ' το να ενωθεί με τον άθρησκο. Εκτός και αν εννοείς ότι τον "δυσχεραίνει" ότι ο άθρησκος θα ήθελε να παραμείνει άθρησκος, thank you very much. Γιατί κατά τα άλλα εκστρατεία για να επιβληθεί η αθεία σε κανέναν με το ζόρι δεν νομίζω ότι αποτελεί κανενός την προτεραιότητα στην Ελλάδα.

    Η κριτική στον Μαρξισμό για το ότι υποτιμά την σχετική αυτονομία του πολιτικού εποικοδομήματος είναι παλιά, είναι η ίδια μέρος της σοσιαλδημοκρατίας (αριστερής α λα Πουλαντζά και λιγότερο αριστερής), και βρίσκεται η ίδια σε βαθιά κρίση, μιας και η ιδέα ότι είναι όντως έτσι τα πράγματα πήγε άκλαφτη ή κλαμένη απ' τα χημικά γύρω στα μέσα του Ιούνη, όταν έμειναν μισά και τα Συντάγματα της κάτω πλατείας που θα καταργούσαν το χρήμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την έννοια του έθνους η κομμουνιστική ή μη αριστερά δεν ξέρει τι να την κάνει, διότι δεν ανέπτυξε κάποιο σχετικό θεωρητικό σχήμα, από την εποχή των κλασικών του μαρξισμού ως στις μέρες μας. Κι έχει βγει χαμένη απ΄αυτή της την αδυναμία, όπως και τη συνολικότερη στάση της απέναντι σ' αυτό το ζήτημα.
      Για τα δικά μας, κάποια σοβαρά πράγματα από τα αριστερά τα είπε ο Κ. Μοσκώφ (όπως και για το ζήτημα της θρησκείας) και μερικοί άλλοι ακόμα, μακαρίτες πια όλοι τους. Σήμερα δυστυχώς δεν ασχολείται πια κανείς και το πεδίο ειναι ελεύθερο για το κάθε φασισταριό να πουλάει πατρίδα και θρησκεία με το κιλό.

      maestro

      Διαγραφή
    2. «Η κριτική στον Μαρξισμό για το ότι υποτιμά την σχετική αυτονομία του πολιτικού εποικοδομήματος [...] πήγε άκλαφτη ή κλαμένη απ' τα χημικά γύρω στα μέσα του Ιούνη»

      Πράγματι, σ' ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος σαν κι αυτό που ζούμε εδώ και μερικά χρόνια, λίγα περιθώρια πολιτικής δράσης υπάρχουν - προσωπικά έμεινα έκπληκτος όταν ανακοινώθηκε ότι θα γίνουν εκλογές, νόμιζα ότι το υπέρτατο συμφέρον του Έθνους επέβαλλε την απ' αόριστον αναστολή τους. Όμως, ήταν τότε ακριβώς που είχε την ευκαιρία το πανίσχυρο (ή μήπως όχι;) ΚΚΕ/ΠΑΜΕ να δείξει την πραγματική δύναμη του λαϊκού κινήματος απέναντι στην κρατική βία. Δεν την άδραξε. Προτίμησε να δράσει στο επίπεδο του πολιτικού εποικοδομήματος...

      Διαγραφή
    3. Αν θεωρείς ότι δεν είναι αυτοκτονία η κινητοποίηση ενός εντελώς ανοργάνωτου και άοπλου λαού για να καταλήξει να κάνει παρέα στους αυτοκτονημένους, ΟΚ. Μπορεί και να σου αρέσει το σπλάτερ. Ή μπορεί να θεωρείς πράγματι ότι η Ελλάδα έχει λαϊκό κίνημα έτοιμο για μετωπική σύγκρουση με το κράτος.

      "Πανίσχυρο" δεν ξέρω ποιος κομμουνιστής απεκάλεσε το ΚΚΕ, η ΓΓ προχθές έλεγε δεν έχουμε το μυαλό πάνω απ' το κεφάλι να θεωρούμε ότι θα θερίσουμε στις εκλογές, αλλά μπρος την τρολιά τι είναι η αλήθεια...

      Όσο για τη δράση στο επίπεδο του πολιτικού εποικοδομήματος, η απεργία εμπίπτει στην κατηγορία;

      Διαγραφή
    4. Αντώνη μην spas το καιάλλη σου, ο φίλος "vrenus" είναι ο ίδιος που είχε ισχυριστεί σε προηγούμενο post, πως μετά τό '37 δεν υπήρχαν κομμουνιστές στην ...ΕΣΣΔ! Προφανώς θεωρούσε τελευταίο αυτών, τον ...Μπουχάριν....

      Διαγραφή
    5. @Αντώνης: Αν ακόμη και το ΚΚΕ έχει σηκώσει τα χέρια μπρος στην ένταση της καταστολής τότε χέσε θέατρο, κατούρα παράσταση. Αλλά τουλάχιστον να μη λοιδωρεί όσους έφαγαν το δακρυγόνο και τις κλομπιές με το τσουβάλι. Όσο για τις απεργίες, με τον τρόπο που γίνονται, ναι είναι δράση στο πεδίο της πολιτικής. Αν είχαμε γενικές απεργίες (αλλά γενικές, όχι να δουλεύουν απρόσκοπτα τράπεζες και εμπορικά) θα το συζητούσα, αλλά όχι με απεργίες τύπου Χαλυβουργικής (όπου το άλλο εργοστάσιο δουλεύει κανονικά) ή ΠΝΟ.

      @Trash: Έτσι ακριβώς! Αν και τον Μπουχάριν το θεωρώ λιγάκι οππορτούνα αλλά ο σ. Βλαδίμηρος έλεγε τα καλύτερα.

      Διαγραφή
    6. "τουλάχιστον να μη λοιδωρεί όσους έφαγαν το δακρυγόνο και τις κλομπιές με το τσουβάλ"

      O Χριστός και η Παναγία άνθρωπέ μου. Πού τα βρίσκεις και τα λες;

      Διαγραφή
  8. Φίλε Αντώνη κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Δεν τις υποβάλλω χάριν διαφωνίας, απλώς και μόνο παίρνοντας την αφορμή από τις τελευταίες αναρτήσεις σου να διατυπώσω τον προβληματισμό μου που εντείνεται ανησυχητικά από τις προεκλογικές εμπειρίες των τελευταίων ημερών.
    α) Αυτό που ξεκίνησε ως προμετωπίδα της επίθεσης των αστικών δυνάμεων ενάντια στο ΚΚΕ, ότι δηλαδή το κόμμα και το εργατικό κίνημα οδηγούν τις επιχειρήσεις σε κλείσιμο και σε έξωση από τη χώρα, έχει ατονήσει χαρακτηριστικά τις τελευταίες ημέρες. Έχουμε λόγους να θεωρούμε πως αυτή η επίθεση κρίθηκε τελικά από τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις ως μη επιτυχημένη για τους ίδιους.
    β) Αυτή η μικρή νίκη - σύμφωνα με την προσωπική και μόνο εκτίμηση που καταθέτω - δύναται να κυοφορεί εν σπερμάτι την ποθητή κοινωνική συμμαχία που θα βάλει με ριζοσπαστικό τρόπο τη σφραγίδα της στις πολιτικές εξελίξεις. Περιέκλειε και τη δυναμική για ένα εξαιρετικό εκλογικό αποτέλεσμα ως στιγμή της εξελισσόμενης συγκυρίας. Και όμως...Διαπιστώνω με τα ... αυτιά μου - επαναλαμβάνω ότι καταθέτω προσωπική εμπειρία και μόνο - ότι εκεί που τα καθαρόαιμα του αστισμού σιωπούν αμήχανα, ο πιασάρικος αντικομμουνισμός προέρχεται από τους αριστερούς φίλους. Άκουσον, άκουσον "το ΚΚΕ έχει πλέον ιστορικές ευθύνες" για τα νέα μέτρα που θα έρθουν, για την επερχόμενη εξαθλίωση κλπ επειδή δεν ενώνεται με το ΣΥΝ "για να πάρουμε τις εκλογές". Δεν θα σχολιάσω τίποτε επ'αυτού. Ξέρω Αντώνη ότι συμφωνούμε, ή καλύτερα ότι αηδιάζουμε το ίδιο..
    γ) Και όμως πιάνει. Είναι η μεγαλύτερη αθλιότητα με την οποία έχω έρθει σε προσωπικό επίπεδο αντιμέτωπος όλα αυτά τα χρόνια και η δυσκολότερα ιάσιμη. Το πιο υπόγειο δηλητήριο γιατί χύνεται εκ των έσω του κινήματος και στο όνομά του. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 25 χρόνια που η προεκλογική λάσπη στο ΚΚΕ δεν ρίπτεται από το ΠΑΣΟΚ αλλά από την ..."Αριστερά" του Συριζα.

    Κρίνω λοιπόν ότι το ΚΚ εκτιμά πως ο Σύριζα έτσι ή αλλιώς - εκτός και αν το ΚΚΕ σκαρφαλώσει στο 15%, αλλά ας μην κρυβόμαστε δεν είναι και το...πιθανότερο - θα πρωτοστατήσει στο να βγάλει το εκλογικό αποτέλεσμα του κόμματος αποτυχημένο οδηγώντας κόσμο που το εμπιστεύτηκε για πρώτη φορά σπίτι του και απογοητευμένο, στο τόσο κρίσιμο άμεσο μετεκλογικό διάστημα. Γι' αυτό και επιτίθεται με τέτοια οξύτητα. Δεν ξέρω αν πράττει ορθώς, ξέρω απλά ότι προσπαθεί να κόψει με σπαθί ένα γόρδιο δεσμό.

    Γράφω εν θερμώ και απογοητευμένος, εξυπακούεται Αντώνη ότι η άποψή σου, μου είναι πάντα επιθυμητή...

    hiliastis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα ήδη πάρα πολλά, ίσως υπερβολικά πολλά. Νομίζω πως το βασικό είναι το κόμμα να δείξει αυτοέλεγχο και ψυχραιμία no matter what, γιατί οι καιροί είναι περίεργοι. Χτυπήματα κάτω από τη ζώνη έφαγε πολλά από την "αντισυστημική" αριστερά (δεν ξεχνώ, που λέμε), και θα φάει κι άλλα. Δεν θα σταματήσει αυτό. Δεν έχω ούτε τέτοια προσδοκία ούτε τέτοια ψευδαίσθηση. Το αντίθετο. Για μένα το ζητούμενο δεν είναι η "ειρηνική συνύπαρξη" και νομίζω ότι αυτό το έκανα σαφές στο προηγούμενο κείμενο με το παράθεμα από Λένιν. Αντιθέτως, είναι η μάχη για εξουσία, γιατί χωρίς κομμουνιστική (κι εννοώ κομμουνιστική) εξουσία την κάτσαμε όλοι μαζί. Αυτό θεωρώ και πιστεύω. Αυτή η μάχη, όπως κάθε μάχη, εγείρει ζητήματα τακτικής. Θεωρώ ότι τα ζητήματα που θέτω είναι έλλογα και αντιληπτά εφόσον το ίδιο το κόμμα έχει στρατηγική εξουσίας και καθυποτάσσει την τακτική σ' αυτήν. Αν κάτι από όσα λέω δεν στέκει μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να το ξέρω. Είμαστε δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές και έχει σημασία να εξασφαλιστεί για την κομμουνιστική προοπτική το καλύτερο δυνατό.

      Αν το πλαίσιο της τακτική δεν είναι η στρατηγική εξουσίας (ξαναλέω, όχι με συγκυβέρνηση, συμμαχία, συνασπισμό και τα τοιαύτα), αλλά απλά ενίσχυσης μέσα σε ένα κυτίο "αριστερής αντιπολίτευσης" ενώ θα παίζουν μπάλα άλλοι, δεξιότεροι του ΣΥΡΙΖΑ, τότε το πράγμα αλλάζει -- για μένα πολύ απογοητευτικά.

      Διαγραφή
    2. Διευκρινιστικά: Όλα αυτά υπό την προβληματική ότι απευθύνεσαι ως κόμμα σε μια κατά το δυνατό πλατύτερη μάζα. Η οποία ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ για το γιατί δεν τα βρίσκεις με τον Σύριζα ιδεολογικά, δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει, δεν έχει ιστορικό υπόβαθρο, υπομονή, δεν παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στο συνδικαλιστικό ζήτημα, κλπ.

      Αλλά θέλει να ξέρει ότι έχεις εναλλακτική για το ένα πράγμα που γνωρίζει: ότι δεν θέλει άλλο ΝΔ/ΠΑΣΟΚ. Σ' αυτή τη μάζα απευθύνεσαι για να μεγαλώσεις τη δύναμή σου. Αυτούς που ήδη ξέρουν δεν χρειάζεται να τους πείσεις ότι είσαι κόμμα που ενδιαφέρεται να πάρει την εξουσία και έχει προτάσεις σοβαρές για μια εναλλακτική δόμηση της κοινωνίας, της οικονομίας και της πολιτικής.

      Διαγραφή
    3. Βρε Αντώνη, τα γράφω μήπως κάποιος με φιλότιμο τα δει και απαντήσει. Καταλαβαίνω τι εννοείς, αλλά στο κάτω κάτω αυτή την «ελπίδα» αλλαγής στην Ευρώπη δεν χρησιμοποιούν ΠΑΣΟΚ/Συν για να προσελκύσουν ψηφοφόρους;

      Διαγραφή
    4. Πάει το φιλότιμο, ψόφησε. Μπήκαν τα ευρώ στη μέση, σχόλασε ο γάμος.

      Διαγραφή
  9. Νέα από το γαλλικό κατοικίδιο του ΣΥΝ:

    δήλωση (διάγγελμα) του πεκινουά για πρόταση δημοψηφίσματος Σαρκοζί (κάντε το google translate).

    Βλέπεις πουθενά να αναφέρει ο τύπος ότι ο Ολάντ θα περάσει τον χρυσό κανόνα με απλό νόμο; Εγώ πρώτη φορά βλέπω ηγέτη «ριζοσπαστικού» μετώπου να λειτουργεί σαν γραφείο τύπου πολιτικού με το βεληνεκές Γκιορκάκι.

    Εν τω μεταξύ, ο Ολάντ «υπόσχεται» κάτι σαν απογραφή (να τα σοσιαλιστικά!) από το γαλλικό ελεγκτικό για το 2012 αμέσως μετά την εκλογή του, βάσει της οποίας θα κρίνει αν θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα.

    Δεν αμφισβητεί το δημοσιονομικό σύμφωνο, δηλώνει απλώς --- μαζί με τον Ντράγκι --- ότι «αφού τώρα έχουμε το δημοσιονομικό, γιατί να μην έχουμε βρε παιδί μου κι ένα σύμφωνο ανάπτυξης» .

    Τα βρισίδια στους Αλέξη, Νικόλα, Παπαδημούλη, Ευστάθιο-Έλμερ αύριο και μεθαύριο στο δικό μου ιστολόγιο. Σήμερα με έπιασε η πλάτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα τι "ριζοσπαστικό μέτωπο". Μιλάμε για το Βατερλώ του αιώνα. Κύκνειο άσμα του ΚΚΓ.

      Σου ρχεται να γελάσεις, σου ρχεται να βαρέσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, σου ρχονται διάφορα...

      Διαγραφή
    2. «Κύκνειο άσμα του ΚΚΓ»
      Δηλαδή το 1,93% που είχε πάρει το '07 η Buffet, τι ήταν;

      Διαγραφή
    3. Δεν μιλάω για ποσοστά, προφανώς, αλλά για ιστορική αυτο-εξαϋλωση.

      Πάντως, βλέπω μια μόνιμη τάση υπεραισιοδοξίας δια της άρνησης εκ μέρους σου. Καλό είναι αυτό. Ο καθένας όπως μπορεί την παλεύει.

      Διαγραφή
    4. Δια της άρνησης θα προκύψει η κατάφαση. Στοιχειώδης διαλεκτική :-)

      Διαγραφή
  10. εγώ πάλι τα βλέπω όλα αυτά ωραία, αισιόδοξα αλλα δεν μπορώ να διατυπώσω γιατί.Ίσως γιατί εμείς εδώ έχουμε ΚΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αισιόδοξα να τα βλέπεις. Δεν θα τα βάψουμε μαύρα τώρα. Απλά θα προσέχουμε:-)

      Διαγραφή
  11. Η ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα που περιγράφεται εδώ δεν είναι κάτι καινούργιο. Η αριστερά (κομμουνιστική και μη) είναι ανύπαρκτη στην Ευρώπη χρόνια τώρα - να μην πω ότι είναι ισχυρότερη στις χώρες του πρώην (αν)υπαρκτού. Η ακροδεξιά στροφή των λαϊκών στρωμάτων στην Ευρώπη είναι έκδηλη χρόνια τώρα: Το '02 ο Λεπέν ήρθε δεύτερος, ο Μπερλουσκόνι ήταν πιο κοντά στον Λεπέν απ' ό,τι στον Σιράκ ας πούμε κλπ. κλπ. Περσινά ξινά σταφύλια δηλαδή. Είναι αλήθεια ότι η ακροδεξιά κερδίζει μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας αλλά όλοι χνωρίζουμε ότι αυτό οφείλεται σε μια ανέξοδη ρητορική. Ο Ολάντ απέδειξε ότι και τα καθιερωμένα αστικά κόμματα μπορούν να προσεταιριστούν την λαϊκή δυσαρέσκεια προσαρμόζοντας καλύτερα τη ρητορική τους - να αναφέρουμε και το βρετανικό Εργατικό Κόμμα στο οποίο ο «καλός» αδελφός Μίλιμπαντ επικράτησε μάλλον εύκολα του «κακού».

    Όσον αφορά τώρα την περίπτωση του ΚΚΕ, αυτή είναι ιδιαίτερη και μοναδική και οφείλεται στις πολύ ειδικές ιστορικές συνθήκες στην Ελλάδα. Δεν οφείλεται ούτε σε κάποια ιδιαίτερη ταξική συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης (πόσοι εργάτες δεν θα ψηφίσουν Χρυσή Αυγή;) ούτε σε κάποια υποτιθέμενη επαναστατική ορθοδοξία του κόμματος. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

    Υ.Γ. «την στρατηγική του στόχευση, που είναι εξ ορισμού η κατάληψη της εξουσίας»

    Νόμιζα ότι στρατηγική στόχευση ήταν η εγκαθίδρυση του κομμουνισμού. Απλώς η κατάληψη της εξουσίας τι σημαίνει; Κι οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία το '17 στη Ρωσία, και λοιπόν; Στέριωσε μήπως κανένας κομμουνισμός (έστω και σε μια χώρα) και δεν το μάθαμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υ.Γ. «την στρατηγική του στόχευση, που είναι εξ ορισμού η κατάληψη της εξουσίας»

      Νόμιζα ότι στρατηγική στόχευση ήταν η εγκαθίδρυση του κομμουνισμού. Απλώς η κατάληψη της εξουσίας τι σημαίνει; Κι οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία το '17 στη Ρωσία, και λοιπόν; Στέριωσε μήπως κανένας κομμουνισμός (έστω και σε μια χώρα) και δεν το μάθαμε;

      Είδες την Παπαρήγα με τον Χατζηνικολάου προχθές; Την απάντηση περί του αν το ΚΚΕ θα "σεβαστεί τη δημοκρατία" αν κατακτήσει την εξουσία;

      Για να μην θεωρητικολογώ εγώ, αν δεν την είδες, δες την. Στο τέλος, στα τελευταία λεπτά.

      Διαγραφή
    2. Για τα υπόλοιπα περί του γνωστά και παλιά όλα αυτά, ισχύει μόνον εν μέρει, καθώς το σκέλος περί διπλής χρεοκοπίας κεντροδεξιάς/σοσιαλδημοκρατίας ταυτόχρονα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είναι αρκετά νέο δεδομένο, όπως και η επικέντρωση της ακροδεξιάς σε θέματα "ορθής οικονομικής πολιτικής" αντί για παραδοσιακότερα, όπως μαχαιρώματα, φόνους, ληστείες, απαγωγές και άλλα. Όπως και να χει, πρόκειται για κλασική περίπτωση όπου προτιμώ να έχω λάθος εγώ.

      Διαγραφή
    3. Δεν νομίζω ότι η χρεοκοπία του δικομματικού σοσιαλφιλελεύθερου μοντέλου είναι καινούρια υπόθεση. Το νέο δεδομένο είναι η εκδήλωση της οικονομικής κρίσης - που για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ήταν αναμενόμενη ήδη από την εποχή της φούσκας των .com. Ίσως το πολιτικό πεδίο να προηγήθηκε εδώ του οικονομικού (;-)), ίσως πάλι, εξήγηση που θεωρώ πιθανότερη, η κρίση να διέτρεχε από καιρό τις ευρωπαϊκές οικονομίες και η ανάδειξη (δια του πολιτικού πεδίου) ζητημάτων που αποτελούν προνομιακό πεδίο της ακροδεξιάς να λειτούργησε για το σύστημα σαν ασφαλιστική βαλβίδα (όπως και το '30 παντού σχεδόν στην Ευρώπη). Επειδή τα αποτελέσματα της κρίσης τώρα μόλις έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στην Ευρώπη, νομίζω ότι η ακροδεξιά δύσκολα θα μακροημερεύσει γιατί δεν έχει απαντήσεις σ' αυτά τα ζητήματα - μέχρι στιγμής όμως: αν επικεντρωθεί σε ένα αντιευρωπαϊκό - εθνοκεντρικό πρόταγμα μπορεί να ενισχυθεί, και να επικρατήσει ακόμη, αν ενταθούν τα διαλυτικά φαινόμενα στην Ε.Ε. (γεγονός που εικάζω ότι δεν θα συμβεί γιατί είναι πολλά τα λεφτά). Θέλω να δείξω ότι, εν προκειμένω, η ακροδεξιά έχει αυτή τη στιγμή το τακτικό πλεονέκτημα απέναντι στην κομμουνιστική αριστερά ακόμη και στο ζήτημα της αποδέσμευσης από την Ε.Ε.

      Δύσκολα τα πράγματα...

      Διαγραφή
  12. Συνεντευξη στης Αλέκας στο Protagon:

    http://redflyplanet.blogspot.co.uk/2012/04/blog-post_5278.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ακου Αντώνη, όταν στο κύριο άρθρο σου Πολιτικό πεδίο υψηλού κινδύνου, γράφεις: "...Τα πολιτικά κέρδη που συγκεντρώνει η Άκρα Δεξιά στην Ολλανδία λόγω της διαφοροποίησής της από τις εντολές των Βρυξελλών και η θεματική άνοδος της Ζαν Μαρί Λεπέν στην Γαλλία, στις εκλογές της Κυριακής, λόγω ακριβώς της ίδιας πολιτικής καταγγελίας της λιτότητας..." εννοούσες τους "...τρόφιμους Κορυδαλλού και γιαουρτωμένους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τον Καμμένος και τους αντεροβγάλτες υπόδικους της Χ.Α..."; 'ΟΧΙ ΒΈΒΑΙΑ! Τότε γιατί θεώρησες ότι στο σχόλιό μου (Apr 25, 2012 09:30 AM) εγώ θα έπρεπε να αναφέρομαι σε αυτούς; ειρωνία ή προκατάληψη; Μιλάω για τις ευθύνες της κομμουνιστικής Αριστεράς (η άλλη Αριστερά δε με νοιάζει) που με το να αποστρέφεται να ασχοληθεί με τις έννοιες "έθνος", "πατρίδα" καί "πολιτισμός" με το να μην προσδιορίζει σε αυτές το πραγματικό τους νόημα και με το να βγάζει καντήλες -σε ορισμένους χώρους αυτό είναι κανόνας- και μόνο ακούγοντάς τες, τι καταφέρνει; την μονόπλευρη οικειοποίησή τους από την αστική τάξη και ιδίως, τα πλέον ακραία πολιτικά της τμήματα. Διότι καταγγελίες της Ε.Ε, της λιτότητας κτλ δεν είχαμε μόνο από τη Λεπέν και τους λοιπούς ακροδεξιούς σε Ελλάδα και εξωτερικό αλλά και από τους κομμουνιστές και από άλλα σχήματα της Αριστεράς. Γιατί λοιπόν οι εθνικιστές και ακροδεξιοί καρπώνονται τη μερίδα του λέοντος από τη λαική αγανάκτηση; Εσύ στο άρθρο σου αναρωτιέσαι, εγώ δεν αναρωτιέμαι καθόλου. Δείξε μου (πάμε τώρα μόνο Ελλάδα) πόσες μελέτες έχουν γραφτεί από την κομματική μας δραστηριότητα ή από άλλους κομμουνιστικούς χώρους, πόσα άρθρα έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο, που να εξηγούν με λόγια σταράτα και προσιτά στον κάθε εργαζόμενο ότι πατρίδα "δεν είναι οι κάμποι, τα άπαρτα ψηλά βουνά" και λοιπές μ@λ@κίες αλλά...
    αλλά τί; και πόσες άραγε συζητήσεις κάνουμε με τους καθημερινούς σαν κι εμάς ανθρώπους που να μην τους το ξεκόβουμε με τη μία όποτε κάποιος απ αυτούς χρησιμοποιήσει υπερασπιστικά κάποια από αυτές τις έννοιες; Είναι δυνατόν ο χώρος που κατεξοχήν έδειξε και με τους αγώνες του τι θα πει γνήσιος πατριωτισμός κι όχι πατριδοκαπηλεία να μη νοιάζεται αν οι εργαζόμενοι δεν ξέρουν τι εννοεί ο κομμουνιστής όταν χρησιμοποιεί αυτούς τους όρους; κι ακόμα χειρότερα, να είναι αντικείμενα της αστικής προπαγάνδας ανεμπόδιστα από μας; Αυτά εννοούσα στο σχόλιό μου και με το ίδιο πνεύμα αναφέρθηκα και για τα πολιτειακά κτλ. Στο εξής να μην είσαι προκατειλλημένος και να διαβάζεις προσεκτικότερα ότι σου στέλνουν. Γιατί για να κάτσει ο καθένας και να αφιερώσει το χρόνο του και φαιά ουσία για να πάρει μέρος σε μια διαδικτυακή επικοινωνία μαζί σου, σημαίνει πως και το ιστολόγιό σου εκτιμά και το άρθρο σου βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέρον (και μάλλον δεν είναι προβοκάτορας). Συντροφικά, Αρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Σου απάντησα σε όλα σου τα ερωτήματα, Άρη, δεν ξέρω γιατί δεν σε κάλυψα.

    Για το παρακάτω:

    "Δείξε μου (πάμε τώρα μόνο Ελλάδα) πόσες μελέτες έχουν γραφτεί από την κομματική μας δραστηριότητα ή από άλλους κομμουνιστικούς χώρους, πόσα άρθρα έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο, που να εξηγούν με λόγια σταράτα και προσιτά στον κάθε εργαζόμενο ότι πατρίδα "δεν είναι οι κάμποι, τα άπαρτα ψηλά βουνά" και λοιπές μ@λ@κίες αλλά.."

    Δημήτρης Μπάτσης, Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα (ανέβηκε τμήμα χθες)
    Νίκος Μπελογιάννης, Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα (ανέβηκαν 2-3 τμήματα)
    Ριζοσπάστης, "Είναι η Ελλάδα υπό κατοχή; http://leninreloaded.blogspot.com/2012/04/blog-post_03.html
    Γιατί χάσαμε την επανάσταση; http://leninreloaded.blogspot.com/2012/03/blog-post_3484.html
    Β' Τόμος της ιστορίας το ΚΚΕ (ανέβηκε τμήμα)

    Αυτά είναι μερικά από όσα διάβασα για το θέμα "τι είναι η πατρίδα μας;" από την οπτική του Κομμουνιστικού Κόμματος και των μελών του το τελευταίο τρίμηνο. Αν δεν τα έχεις δει, σου τα συστήνω ανεπιφύλακτα.

    Και το ημερολόγιο του παππού μου, από όπου ανέβηκαν δύο κείμενα.

    Και τέλος το δικό μου κείμενο, "Εγκώμιο του εκσυγχρονισμού": http://leninreloaded.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μόλις διάβασα το 'Εγκώμιο..." Αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα να το εκτυπώσω και να το αναπαράγω σε αντίτυπα για ορισμένους γνωστούς (και για μένα). Επίσης, θα ήθελα να μου πεις πού θα βρω τα δυο κείμενα αυτού του υπέροχου -κατά πως φαίνεται- ανθρώπου που είχες την καλή τύχη να είναι ο παππούς σου και εμείς οι υπόλοιποι, συντροφός μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκδόσεις Γέννεσις, Τρίκαλα. Κυκλοφορούν ακόμη μια συλλογή από ποιήματά του και μια μελέτη για τους δασκάλους της Εθνικής Αντίστασης.

      Διαγραφή
  16. Σκεφτόμουν να ψηφίσω ΚΚΕ. Μου φέραν τον Ριζοσπάστη την προηγούμενη Κυριακή και τον διάβασα. Μιάμιση σελίδα κατακεραύνωση του ΣΥΡΙΖΑ, μισή για τους "ανεξάρτητους έλληνες" και μισή για τα χρυσά αυγά. Λοιπόν, δε θα σας την κάνω τη χάρη. Μάλλον στο ΣΥΡΙΖΑ θα το ρίξω, όχι γιατί τους θεωρώ επαναστάτες, ούτε γιατί συμφωνώ μαζί τους. Αλλά γιατί δε θεωρούν ως κύριο εχθρό τα άλλα αριστερά κόμματα, όπως ακριβώς έκαναν στον μεσοπόλεμο στη Γερμανία σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές αμφότεροι (μέχρι που σφαγιάστηκαν μερικές χιλιάδες κομμουνιστές και άλλαξε η γραμμή). Και επειδή δε θέλω να βρεθώ σφαγμένη από κανέναν χρυσαυγίτη, θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ (μπας και βάλετε μυαλό δηλαδή και αφήστε την μπουρδολογία και την σχοινοβασία της σκέψης στα όρια της λογικής, τη μια η εργατική τάξη είναι ανοργάνωτη και αδύναμη να σύρει προς το μέρος της τους μικροαστούς που προλεταριοποιούνται και την άλλη μετά τις εκλογές αν το ΚΚΕ πάρει πολλούς ψήφους θα αποσταθεροποιήσει το σύστημα και θα αρχίσει η επαναστατική διαδικασία! Αλλά όμως, δε μπορεί ο λαός να συγκρουστεί με τις δυνάμεις καταστολής γιατί είναι ανοργάνωτος, και έτσι αφήνουμε 500.000 κόσμο να περιφέρεται γύρω από το Σύνταγμα και να τρώει χημικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νέμα προμπλέμα. Τη γνώμη μας λέμε όλοι.

      Διαγραφή
    2. @contratempo

      Μ'αρέσει το προεκλογικό σποτάκι. Μόνον χάριν δεοντολογίας, θα έπρεπε να αναφερθεί ότι οι εμφανιζόμενοι είναι ηθοποιοί (ή τέλος πάντων κάτι σαν «this is a paid advertisement»).

      Είστε άξιοι της μοίρας σας.

      Διαγραφή
    3. Αδιάφορα από το αν το πιο πάνω είναι σοβαρό μήνυμα ή προβοκατόρικο (τείνω προς το δεύτερο, προσωπικά), το πόρισμα είναι ένα και το αυτό: Νέμα προμπλέμα. Δεν κάνουμε έρανο υπέρ αναξιοπαθούντων. Για πολιτική μιλάμε. Όποιος θέλει κάτι άλλο, ο δρόμος προς την κάλπη ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα.

      Διαγραφή
    4. @Contratempo:
      Αψογος φίλε! μας λες: "...Μιάμιση σελίδα κατακεραύνωση του ΣΥΡΙΖΑ, μισή για τους "ανεξάρτητους έλληνες" και μισή για τα χρυσά αυγά..."
      και καπάκι "...στο ΣΥΡΙΖΑ θα το ρίξω, όχι γιατί τους θεωρώ επαναστάτες, ούτε γιατί συμφωνώ μαζί τους. Αλλά γιατί δε θεωρούν ως κύριο εχθρό τα άλλα αριστερά κόμματα..."
      Στην περίπτωση που δεν το κατάλαβες, μάλλον ορίζεις ως "αριστερά κόμματα" τόσο την Χ.Α. όσο και τον Καμμένο αφού δεν μας λες πόσες σελίδες είχε για ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.
      Αντε βρε, με τον καμμένο θα συγκυβερνήσετε κιόλας: Τσίπρας-Καμμένος-Τρέξτε να το μαζέψετε ( http://takseis-ithikh.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html )

      Διαγραφή
    5. @TRASH
      Κατ' αρχήν είμαι φίλη και όχι φίλος, φίλε TRASH. Δεν είμαι ενταγμένη πουθενά, συνδικαλίζομαι όμως. Επίσης, δεν έχω ακαδημαϊκές περγαμηνές ούτε έχω κατεβάσει όλη τη μαρξιστική βιβλιοθήκη αλλά προσπαθώ να συγκροτώ άποψη μελετώντας όσο μπορώ και να λέω τη γνώμη μου.
      Φυσικά, ο πιο εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσεις μια κριτική είναι να βάλεις μια ταμπέλα σε αυτόν που την κάνει (πάγια τακτική σας). Ο δεύτερος είναι να διαστρεβλώνεις όσα λέω. Φυσικά και εννοώ ότι θα έπρεπε να αφιερώσει πολύ περισσότερη κριτική στον Καμμένο και στα αυγουλάκια τα χρυσά και κατά δεύτερο λόγο στο ΣΥΡΙΖΑ.
      Παρόλα αυτά όμως, η ακροβασία όμως σε αντιφατικές θέσεις παραμένει. Τελικά, είναι ή όχι έτοιμη για επανάσταση η εργατική τάξη; Έχει δηλαδή τα όπλα παρά πόδας αλλά δεν είναι έτοιμη να συγκρουστεί με τις κατασταλτικές δυνάμεις; Δηλαδή στη λαϊκή εξουσία πώς θα φτάσουμε; Και μέχρι τότε τί γίνεται;
      Νέμα προμπλέμα για τους βολεμένους βέβαια, που μπορούν να λένε ότι μπούρδα θέλουν, πασπαλισμένη με μπόλικη ακαδημαϊκίλα.
      Με νοιάζει εξαιρετικά να μη γίνει κυβέρνηση που θα εφαρμόσει νέα μέτρα τον Ιούνιο όπου ο μισθός μου από 500 θα πάει στα 300 ευρώ. Φυσικά, οι εκλογές δε θα λύσουν το πρόβλημα αλλά μπορούν να το κάνουν πιο δύσκολο. Ας πούμε λοιπόν ότι δε γίνεται καμμιά κυβέρνηση. Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Ποιο είναι το σχέδιο βρε παλλικάρια; Η επιβίωση ενός μηχανισμού ή η απόκρουση του νέου μνημονιακού κύματος που θα μας σαρώσει; Και πώς προτείνει το ΚΚΕ που είναι κόμμα οργανωμένο και στοχεύει στην αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, να το αποκρούσει; Για θα βγει την επαύριο η χρυσή αυγή και θα μας λιανίσει και χαμπάρι δε θα έχουμε πάρει; Στον Τσίπρα τα έστειλαν τα χαιρετίσματα με μπόλικα κρόμμυα ήδη, εκτός αν δε σας απασχολεί ούτε αυτό. Φυσικά, όπως και τα αστικά επιτελεία, εσείς σχολιάζετε την αποστροφή του λόγου του για τον Καμμένο. Ακόμα και ο πολύ δικό σας κάποτε Ανδρουλάκης τον προτρέπει να αφήσει τους τυχοδιωκτισμούς (κοίτα ποιος μιλάει).
      Υ.Γ. Τελικά, λόγω ανοησίας Τσίπρα μάλλον θα ψηφίσω ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή τους μ-λουδες (όλοι μα όλοι συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ είναι τυχοδιώκτες, έτσι κι αλλιώς, αφού η πολιτική του "βλέποντας και κάνοντας" έτσι ονομάζεται).
      ΤΟΝ ΨΗΦΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΧΑΣΑΤΕ ΑΛΛΑ, ΝΕΜΑ ΠΡΟΜΠΛΕΜΑ, αφού δε θα πάει στο ΣΥΡΙΖΑ, έ; Άντε να δούμε από πού θα πάρει ψήφους το ΚΚΕ...

      Διαγραφή
    6. Προς Contratempo: Μήπως μπερδεύτηκες και το πέρασες για χώρο προσωπικών ανακοινώσεων για το τι θα κάνεις την ψήφο σου; Ψήφισε ό,τι θες παιδί μου, έχεις κάτι να πεις για τις αναρτήσεις;

      Διαγραφή
    7. Είπα, το ΥΓ όμως διάβασες (μάλλον σε καίει παραπάνω από ότι θες να δείξεις). Εμένα όμως με καίνε όσα γράφω πριν, φίλτατε Αντώνη. Θα τα πούμε στους δρόμους και στις απεργίες.

      Διαγραφή
    8. Μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις έναν καλό λόγο να με καίει τι θα ψηφίσεις εσύ; Όχι τίποτε άλλο, να τον ξέρω.

      α) Πήγαμε μαζί φαντάροι
      β) Παίρνω δωρεάν εκδόσεις "Σύγχρονη Εποχή" για κάθε ανακοίνωση ψήφου δια του νετ
      γ) Μαζεύω ΚΚΕδόσημα
      δ) Είμαι υποψήφιος στις εκλογές και έχω πάρει και δάνειο για την προεκλογική μου καμπάνια
      ε) Ζω στην Ελλάδα, εξαρτώμαι από την οικονομία της, και καίγεται ο κώλος μου

      Διαγραφή
    9. @Contratempo:
      Αρχικά να διορθώσω,
      Φίλη Contratempo λοιπόν, επίτηδες τα λες ή κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις; Πόση ανάλυση χρειάζεται για να αποδείξεις πως ο Καμμένος συμμετείχε σε όλες τις κυβερνήσεις της ΝΔ που έχουν πάρει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που γνωρίζουμε όλοι, και πόσες σειρές χρειάζονται για να αποδείξεις πως οι Χρυσαυγίτες είναι ...ναζί; Μόλις το έκανα σε σε δύο μόλις προτάσεις! Το να δείξεις όμως γιατί οι "επιθέσεις φιλίας" του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανειλικρινείς και υστερόβουλες, χρειάζεται οποσδήποτε περισσότερο χώρο. Απόδειξη εσύ η ίδια... Αυτά για την σελιδοποίηση του Ριζοσπάστη.
      Για τα υπόλοιπα που λες, μάλλον θα έπρεπε να τον διαβάσεις (και) εκείνον τον Ριζοσπάστη γιατί απαντάει σε όλα.
      -Αν η εργατική τάξη ήταν έτοιμη για την επανάσταση, το ΚΚΕ θα την είχε κυρήξει ήδη, ή θα την είχε κάνει η ίδια η εργατική τάξη χωρίς το ΚΚΕ, οπότε και δεν θα κουβεντιάζαμε τώρα. Θα είχαμε πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουμε.
      Σημαίνει αυτό πως υπάρχει άλλη ρεαλιστική λύση στο πρόβλημα της εξαθλίωσης που βιώνουμε; δυστυχώς όχι!
      Τι λοιπόν κάνουμε;
      -αρχικά χαίρομαι που συμφωνείς με την βασική προεκλογική (και όχι μόνο) θέση του ΚΚΕ, πως το ζήτημα είναι μετά τις εκλογές να προκύψει μια όσο το δυνατό πιο αδύναμη κυβέρνηση.
      -Το σχέδιο λοιπόν είναι ξεκάθαρο. Αδύναμες κυβερνήσεις που θα τρέμουν τυχόν διαροές, και αγώνας ενάντια στα μέτρα στους χώρους δουλειάς και το δρόμο. Ταυτόχρονη ζύμωση στην εργατική τάξη για την αναγκαιότητα της λαϊκής εξουσίας-οικονομίας. Από τα συμφραζόμενα δείχνεις να συμφωνείς.
      -Αυτά περί "θα μας λιανίσει η Χ.Α.", συγνώμη αλλά τα ακούω βερεσέ. Δεν σκοπεύω να αφήσω να με λιανίσει κανένας ουρακοτάγκος... Ούτε εγώ, ούτε οι σύντροφοι μου...
      -Δεν είναι "αποστροφή του λόγου" του Τσίπρα για τον Καμμένο. Είναι η σύνοψη της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ "ξεπατώνουμε οποιαδήποτε αρχή μπροστά σε πρόσκαιρα οφέλη, και με οποιοδήποτε κόστος"...
      -Ο Ανδρουλάκης είναι τόσο "δικός μας", όσο και ο Τσίπρας. Την ίδια εποχή και για τον ίδιο πολιτικό χώρο λάκισαν... Δεν θα μας φορτώσεις και τον ...Γεωργαλά!
      -Αν σε έπεισα τόσο εύκολα για τον ΣΥΡΙΖΑ, να σου στείλω και κανένα λινκ από το πόσο στήριζαν πέρσι τέτοιο καιρό τον ...Καζάκη τα παιδιά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ... εκεί να δεις ανοησία...
      Τα Μ-Λ να τα ψηφίσεις, δικά μας παιδιά είναι. Αν έμπαιναν και στην βουλή και μέτραγε και η ψήφος σου σε αυτούς, θα ήταν ακόμη καλύτερα....

      Διαγραφή
  17. ..αντώνη καταλαβαίνω το σκεπτικό σου (ως προς την τακτικη) και θεωρώ ότι έχει βάση. Επιπλέον θεωρώ ότι δίνεται υπερβολική εμφαση στην κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ κι αυτό φαίνεται άσχημο (άρα και αναποτελεσματικό στην τελική) στον περισσότερο κόσμο που δεν θεωρεί τον ΣΥΡΙΖΑ συστημικό- διαχειριστικό κόμμα. Άσε που η πονηρή τακτική του συγκεκριμένου χώρου με τις ψευτικές εκκλήσεις για ενότητα αλλά και την διάσταση λόγων και πράξης μάλλον χρειάζεται αντίστοιχα τακτικους ελιγμους για να αποκαλυφθεί..
    ωστόσο,έγω σκέφτομαι και το εξής: σε κάποιο σχόλιο σου νομίζω είπες ότι η Ελλάδα του 2012 δεν είναι ο κα΄ταλληλος τόπος για να δοθεί η ρεβανς για το 68 και το 91. Αποκλειεις όμως το ενδεχόμενο να επιδιώκει κάτι τέτοιο ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ? Δυο φορές απέτυχε να μεταλλάξει το κόμμα ή έστω να το υπερσκελίσει και να το περιθωριοποιήσει. Στις σημερινες κρίσιμες συνθήκες ίσως υπολογίζει να το επιτύχει με βάση το εξής σενάριο: περνάει το ΚΚΕ και έρχεται 3ο ή ακόμα και δευτερο κόμμα. Συμμαχεί εύκολα με την ΔΗΜΑΡ και πιέζει το ΚΚΕ για αριστερή κυβέρνηση. Με δεδομένη την (λογική) ανυπομονησία των περισσότερων εργαζόμενων και μικρομεσαίων,θα έχει βαρείες συνέπειες η άρνηση εκ μέρους του ΚΚΕ (θα κατηγορηθεί απο πολλους για προδοσία,φυγομαχία,ανευθυνότητα κτλ) και θα χρεωθεί πιθανόν την επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει..απο την άλλη αν δεχθείθα έχει επιτέλους ρυμουλκηθεί στον βούρκο της σοσιαλοδημοκρατίας με ολέθριες συνέπειες για το ίδιο και το κίνημα..η υπερβολή στον "Ριζοσπάστη" ίσως αποσκοπεί στο να χαλυβδώσει τον κόσμο του ΚΚΕ (που δεν ΄μπορεί να είναι μονίμως ανεπηρεαστος) μπροστά σε τέτοια ενδεχόμενα που ίσως να μην είναι και τόσο απίθανα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απαντήσεις εν τάχει:

      Όπως έχω πει παλιότερα, πάνω από μία φορές, η σύγκρουση των δύο χώρων είναι αναπόφευκτη και κατά την άποψή μου ιστορικά αναγκαία και επιβεβλημένη. Δεν θέλω να ξεχαστεί αυτό. Επιπλέον, έχει ήδη δρομολογηθεί και από τις δύο πλευρές, και δεν είναι σκοπός μου να στρουθοκαμηλίζω.

      Αλλά εδώ ήθελα να τονίσω την ανάγκη να είναι και οι κομμουνιστές αρκετά τακτικά πονηροί, γιατί οι αντίπαλοί τους σίγουρα είναι. Οπότε, η εισήγησή μου είναι απλή: σ' αυτή τη φάση δεν χρειάζεται το επίσημο έντυπο όργανο του ΚΚΕ να αφιερώνει τόσο χώρο και έμφαση σ' αυτό το κομμάτι γιατί το επίσημο έντυπο όργανο του κόμματος πρέπει να ιεραρχεί καθαρά τις πολιτικές του προτεραιότητες για τους τρίτους. Θα πρέπει λοιπόν να δείχνει σαφή εικόνα του πρωτεύοντος και του δευτερεύοντος στόχου, και τακτικά ο πρωτεύων στόχος αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

      Και βέβαια, κριτική στον οπορτουνισμό δεν είναι μόνο επιφορτισμένος ο Ρίζος να κάνει. Στο κάτω-κάτω υπάρχουν και τα μαρξιστικά μπλογκς, σωστά;

      Διαγραφή
    2. Από καιρό θυμάμαι κάποιες παρεμβάσεις σου που αφήνουν να εννοηθεί ότι επίκειται κάποιου είδους ανασύνταξη του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, είτε στην αριστερή είτε στη μετριοπαθέστερη εκδοχή του, με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι έχεις υπερεκτιμήσει το χώρο (δυστυχώς δε φαίνεται να έχει τέτοια δυναμική!), ανησυχείς υπερβολικά και μάλλον παίρνεις πιο σοβαρά απ' όσο χρειάζεται τα περί "νέου ΕΑΜ" ή "νέου συνασπισμού εξουσίας με επίκεντρο την αριστερά" του προέδρου. Ελπίζω να μην παρεξηγηθεί αυτό που θα πω, αλλά η εξωτερίκευση τέτοιων φόβων (και άρα η ανάδειξη της προτεραιότητας ενός μετώπου στον "οπορτουνισμό") είναι ενδεικτική κάποιου είδους "πολιτικής παράνοιας" (καμία ψυχολογιστική συνδήλωση) που είναι ενδημικό φαινόμενο σε όλη την αριστερά, και κυρίως την ιστορική εκδοχή της. Οπωσδήποτε λοιπόν είναι ελπιδοφόρα η διαπίστωση του προηγούμενου κειμένου που ανήρτησες. Διότι πιθανότατα ο ΣΥΝ δεν θα πάει για κυβέρνηση, ούτε θα έχει εντυπωσιακά ποσοστά, ούτε θα τα βρει εν μια νυχτί με τη ΔΗΜΑΡ. Λογικά θα ανεβάσει κάπως τις εκλογικές του επιδόσεις (ας πούμε 7-8%), αυτό θα εκληφθεί ως νίκη, κανείς δεν πρόκειται να τα βρει με κανέναν (διότι όπως γνωρίζεις οι διαφορές όλων με όλους είναι σημαντικές) κι εντέλει θα συνεχίσει ο κάθε κομματικός σχηματισμός να κάνει αντιπολίτευση με τους δικούς του όρους στη νέα (συγ)κυβέρνηση. Καλό αγώνα σε όλους.

      Διαγραφή
    3. Αγαπητέ Weltschmerz (το εννοώ το αγαπητέ),

      Θα σου προσέφερα ως ελαφρυντικό για το ενδεχόμενο της "πολιτικής παράνοιάς" μου ότι, όταν στις αρχές του 2009, έλεγα στο επαγγελματικό μου περιβάλλον ότι θα έχουμε και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα δεινή κρίση έσκαγαν στα γέλια και με παρέπεμπαν σε "σοβαρούς οικονομικούς επιστήμονες" των ΗΠΑ που είχαν διαβάσει για το ότι η κρίση ήταν απλώς ένα παροδικό φαινόμενο που θα έμενε στις ΗΠΑ.

      Σκέψου λίγο πώς θα έβλεπες τα πράγματα αν η δημόσια παρέμβασή σου στα πράγματα άρχιζε από την επιμονή σου ότι δεν ήσουν εσύ ο τρελός για το θέμα αυτό.

      Διαγραφή
    4. Τώρα, μια απάντηση που θα μπορούσαν να δοθούν σ' αυτό που μόλις είπα είναι οι εξής:

      "Νταξ, αλλά κάπου υπερτιμάς το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, σιγά μην αλλάξει κάτι" (αυτό βασικά λες).

      Θα απαντούσα ότι αυτή ακριβώς ήταν μια απάντηση που έπαιρνα αρχές του 2009 από αρνητές του ενδεχομένου της κρίσης ("νταξ, σιγά την οικονομία που έχουμε και θα καταστραφεί κιόλας"), και ότι δεν μπορεί να υπάρξει αντίρρηση ότι αντικειμενικά, τα πράγματα είναι τόσο σοβαρά που κάποιοι συνάνθρωποί μας πηδάνε πράγματι από το μπαλκόνι στο κράσπεδο και όχι σε στρώμα αφρολέξ ή αυτοπυροβολούνται με πραγματικά πιστόλια και όχι αποκριάτικα. Είμαστε σ' αυτό το στάδιο.

      Τώρα, εσύ θεωρείς (κατά συνέπεια) ότι μπορεί μεν η πραγματικότητα να είναι αντικειμενικά και αποδείξιμα τραγική για μια μερίδα του πληθυσμού, θα συνεχίσει όμως να είναι φαρσοειδής στυλ πριν το 2009 στο πολιτικό επίπεδο επειδή, πχ, "τέτοιος λαός είμαστε."

      Εγώ δεν το θεωρώ. Έχω εν συνόλω διαφορετική αντίληψη της ιστορίας από την λαογραφία, είτε αυτή είναι ηρωϊκού (Καζάκης) είτε αυτοσαρκαστικού τύπου (εσύ). Θεωρώ ότι ενώ κάποια πράγματα αλλάζουν με τα χρόνια ανεπιστρεπτί, κάποια άλλα επιστρέφουν. Και επειδή το χάσμα ανάμεσα σ' αυτό που αλλάζει και αυτό που επιστρέφει δεν μπορεί να είναι τέτοιο που να μην συναντιούνται και να μην ενεργούν καν το ένα πάνω στο άλλο, υπάρχουν περίοδοι όπου ξαναδημιουργούνται οι προϋποθέσεις για πολιτική με τα ούλα της, και όχι όπερα μπούφα.

      Διαγραφή
    5. Έγραψα πολλά τελικά, αλλά ελπίζω να τα βρεις χρήσιμα.

      Μακριά από εμένα η άποψη ότι οι μάζες, ο λαός κλπ έχουν εξαπατηθεί και δεν αλλάζουν. Πιστεύω ωστόσο ότι δύσκολα αλλάζουν οι συνήθειες, μολονότι τα τελευταία χρόνια ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί. Γνωρίζω ότι κατά κανόνα τα μυαλά δύσκολα αλλάζουν κι όταν ακόμη το κάνουν υπακούουν σε δομικές κανονικότητες (εννοώ τα Habitus του Bourdieu). Περιμένω (και ελπίζω σε) μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές.

      Όταν είδα τα αποτελέσματα των εκλογών του 2009, σκέφτηκα ότι αποτελούσαν ένα είδος δεύτερου '81 (τραγωδία ή φάρσα). Επειδή είμαι θαυμαστής του Φίλιπ Ντικ μου έχει από καιρό δημιουργηθεί μια έμμονη ιδέα που κατά καιρούς επιστρέφει: ότι ο χρόνος κυλά αντίστροφα, και ότι οι επόμενες εκλογές θα ήταν ένα νέο '77 (ή ένα νέο '74 πριν το '77) με τον ΣΥΡΙΖΑ πρωταγωνιστή (έπειτα προέκυψε και η ΔΗΜΑΡ). Αλλά, στις πλέον νηφάλιες στιγμές μου συνειδητοποιώ ότι τέτοιες εκτιμήσεις αφορούν κυρίως τη φαντασία και τις επιθυμίες μου και απογοητεύομαι (διεκδικώ και για τον εαυτό μου λοιπόν κάποια πολιτική ψύχωση), λέω πάλι στο 4% θα κυμανθεί κλπ.

      Κάνοντας λόγο για "πολιτική παράνοια" εννοώ μια νοοτροπία που εξαπλώνεται σε οιονεί-συνομωσιολογικές θεωρήσεις και μανίες καταδίωξης του τύπου: α) μια ελίτ αποφασίζει κι ελέγχει μυστικά τις εξελίξεις στον κόσμο, κρατώντας τους υπόλοιπους στην άγνοια, ή β) το σύστημα μας φοβάται τόσο πολύ που δημιουργεί αναχώματα, όλοι εκτός από μας αποτελούν τέτοια, όλοι δρουν εναντίον μας, δυνητικά λοιπόν είναι επικίνδυνοι. Πάντα οι ΚΝΙτες που συναναστρεφόμουν μου έλεγαν ότι το "σύστημα" φοβάται το Κόμμα και το χτυπάει, και το έλεγαν αυτό επειδή το ΚΚΕ είχε (πράγματι) λιγότερο χρόνο προβολής από τον ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ τους απαντούσα ότι δε φοβάται κανέναν, μάλλον αδιαφορεί για το τι κάνει η αριστερά, εγώ στη θέση του αυτό θα έκανα, και θα ανησυχούσε όταν διαφαινόταν από τους κοινωνικούς-πολιτικούς συσχετισμούς ότι άλλαξε το φύλλο - θυμίζω πχ μιαν ορισμένη αναστάτωση στα ΜΜΕ από το δημοσκοπικό 18% του Τσίπρα, που κάθε μέρα ήταν στα κανάλια και τον ρώταγαν αν θα συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ.

      Διαγραφή
    6. συνέχεια

      Όλοι γνωρίζουν ότι δε συνεργάστηκε, και αυτή η "χαμένη ευκαιρία" απετέλεσε ίσως τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους "ανανεωτικούς", που αποχώρησαν. Επομένως: αυτοί που κατά βάση επιθυμούσαν την προγραμματική σύγκλιση με τη σοσιαλδημοκρατία ή, όπως λένε, την "ανασυγκρότηση των χώρων της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού" έφυγαν. Έφυγαν οι δεξιοί ευρωκομμουνισταί, και έμειναν κυρίως όι αριστεροί (και μεις δημοκρατικοί σοσιαλιστές είμαστε, γιατί όχι;) και πολλοί κομμουνιστογενείς. Συνεργασία με ΠΑΣΟΚ λοιπόν αποκλείεται. Μπορεί τώρα να κάνει ας πούμε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ μόνος του ή με τη ΔΗΜΑΡ με ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα; Δε μου μοιάζει το πιθανότερο. Όπως και δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι, σε περίπτωση που α) κάτι τέτοιο συνέβαινε και β) το πρόγραμμα αυτό πήγαινε άκλαυτο λόγω αδυνατότητας εφαρμογής, ο κόσμος θα απογοητευόταν και θα στρεφόταν στο νεοφιλελευθερισμό ή, ακόμη χειρότερα, το φασισμό. Εγώ σε τέτοια σενάρια βλέπω την προεξόφληση της ήττας από τους φίλους του ΚΚΕ. Έχουν έτοιμο το στόρι: "να, οι οπορτουνιστές υποσχέθηκαν να τρώμε με χρυσά κουτάλια εντός ΕΕ, αποπροσανατόλισαν τον κόσμο και τον απογοήτευσαν". Και που ήσαστε δηλαδή εσείς που τα λέτε αυτά, γιατί δεν ακουστήκατε;

      Πολύ σωστά έχεις επισημάνει ότι υπάρχει πολύ αντι-ΚΚΕ και αντι-κομμονυνιστικό κλίμα στη χώρα μας, και εντός αριστεράς (κι εγώ μέσα είμαι, αν και ήπιος). Σε κάποιο μικρότερο βαθμό, αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί και για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχει μεν πιο προνομιακή σχέση με τους μικροαστούς, αλλά πάντοτε εντός του δομικά εφικτού (ας πούμε αυθαίρετα ένα 12% στην παρούσα στιγμή, μπορεί να είναι ψηλότερη ή χαμηλότερη η απήχηση του, μικρή σημασία έχει, εκτός αν είναι σημαντικά μεγαλύτερη). Πόθεν προκύπτει λοιπόν η ανασύνταξη της σοσιαλδημοκρατίας; Θυμίζω ότι ο Αντρέας έλεγε "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο". Ό κόσμος όμως επιθυμεί την παραμονή στο ευρώ. Νομίζω πως άδικα φοβάσαι. Αν ένα σενάριο σαν αυτό πήγαινε να συμβεί, το πιθανότερο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαζόταν να μετασχηματιστεί, και το προς ποια κατεύθυνση θα γινόταν αυτό θα είχε να κάνει, βεβαίως, και με τη συμμετοχή ή όχι του ΚΚΕ στις εξελίξεις (η χαμένη υπόθεση της "ενωμένης αριστεράς").

      Διαγραφή
    7. Αγαπητέ,

      Σου παρουσίασα με τρόπο εκλαϊκευτικό την ιστορική θεώρηση στην οποία βασίζω το πλαίσιο σκέψης μου. Όπως είναι προφανές, αυτή είναι η διαλεκτική της ιστορίας ως πεδίο σπειροειδούς εξέλιξης όπου έχεις ταυτόχρονα διαφοροποίηση από το παρελθόν και επιστροφή του. Επιστημολογικά, η αντίληψή μου είναι ότι η αξιοπιστία ενός τέτοιου τρόπου αντίληψης των πραγμάτων βασίζεται στην περιοδική επαναληψιμότητα δύο φαινομένων, ενός οικονομικού και ενός πολιτικού:

      Γνωρίζουμε από την πολιτική οικονομία, ακόμα και αστικού τύπου, ότι οι οικονομικές κρίσεις του κεφαλαίου είναι επαναλαμβανόμενο και κυκλικό φαινόμενο.

      Γνωρίζουμε από την πολιτική ιστοριογραφία ότι οι πολιτικές επαναστάσεις στην περίοδο της νεωτερικότητας είναι επίσης ένα επαναλαμβανόμενο και κυκλικό φαινόμενο (αυτό άλλωστε σημαίνει και η λέξη "επανάσταση", "revolution").

      Συνεπώς γνωρίζουμε ότι υπάρχουν διαστάσεις της πραγματικότητας που δεν εξελίσσονται γραμμικά. Γνωρίζουμε ότι η μαοϊκή "φυγή προς τα μπροστά" ή "η γραμμή φυγής" α λα Ντελέζ, αμφότερα συνθήματα που επικράτησαν στον γαλλικό αντιεγελιανισμό του 1968 (και την συγκεκριμένη του πολιτική χρήση των συνθημάτων της ΠΕ) δεν αντικατοπτρίζουν ακριβώς μια κατανόηση των δύο αυτών φαινομένων αλλά μια βολονταριστική άρνησή τους, που κινδυνεύει από εκχυδαϊσμό σε απλό αστικό ιστορικισμό ("να μη γυρίσουμε πίσω!")

      Τώρα, από το θεωρητικό πλαίσιο στο οποίο βασίζει κάποιος την συνολική του αντίληψη της πραγματικότητας στις συγκεκριμένες του πολιτικές επιλογές, μεσολαβεί πάντοτε ένα χάσμα. Για αυτό και η πολιτική είναι απόφαση. Επειδή δεν υπάρχει προειλημμένη γραμμή σύνδεσης του θεωρητικού πλαισίου με την πράξη. Για αυτό ο Κουβελάκης είναι στο ΣΥΡΙΖΑ κι εγώ όχι, άλλωστε. Και οι δύο είμαστε θαυμαστές του Λένιν, αλλά στην πράξη αυτό σημαίνει άλλα για τον ένα και άλλα για τον άλλο.

      Στα συγκεκριμένα ζητήματα που θέτεις για τα κόμματα θα μου επιτρέψεις να μην επεισέλθω, για τον απλούστατο λόγο ότι έχω γράψει τόσα πολλά που οι απτά κομματικές μου αντιλήψεις και θέσεις είναι ήδη γνωστές, οπότε απλώς θα επαναλαμβανόμουν.

      Διαγραφή