Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Πώς άρχισα να πίνω

Η φιλοσοφία ανθίσταται
Πεισματάρηδες εκδότες και μια μικρή κοινότητα αναγνωστών δηλώνουν «παρών»
Tου Ηλια Μαγκλινη

Η φιλοσοφία αντέχει, ακόμα και σε εποχές κρίσης. Το αποδεικνύουν κάποια εξαιρετικά βιβλία, ορισμένοι πεισματάρηδες εκδότες και, βέβαια, μια έστω και μικρή κοινότητα αναγνωστών που την παρακολουθεί πιστά. Μιλώντας με κάποιους εκδότες που ασχολούνται με το φιλοσοφικό βιβλίο, το νούμερο κυμαίνεται από τα 500 άτομα και μπορεί να φτάσει τα 1.500. Ωστόσο, και εκεί, υπάρχουν υποσύνολα: κάποιοι διαβάζουν Χάιντεγκερ αλλά απορρίπτουν τον Χέγκελ, ορισμένοι περιορίζονται στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία κ.ο.κ. Ενίοτε, αυτά τα 1.500 άτομα πολλαπλασιάζονται αφύσικα: φτάνουν τις 5-6.000, όπως στην περίπτωση της βιογραφίας του Βίτγκενσταϊν, που είχε κυκλοφορήσει το 1998 από τις εκδόσεις Scripta, ή όπως συνέβη με τα βιβλία του Τσόμσκι και του Ζίζεκ (Scripta αλλά και Λιβάνης).

Σέξι οι «στρατευμένοι»
Αυτοί είναι οι λεγόμενοι «στρατευμένοι» φιλόσοφοι ή αλλιώς cult - κοινώς μυθοποιημένοι από το κοινό. «Δείτε το φαινόμενο Ζίζεκ ή Τζούντιθ Μπάτλερ», λέει ο Στέλιος Βιρβιδάκης, καθηγητής φιλοσοφίας. «Τα βιβλία τους πουλάνε ενώ, π.χ., ένα μικρό και φθηνό, αλλά σημαντικό, βιβλίο, όπως το “Γιατί όχι σοσιαλισμός;” (Εκκρεμές) του Τζέραλντ Αλαν Κόεν, πέρασε απαρατήρητο. Δείτε τον Μπαντιού, που δεν θεωρώ φιλοσοφία υψηλού επιπέδου. Είναι όμως σέξι. Για την Μπάτλερ το καταλαβαίνω σε ένα βαθμό, αλλά ο Ζίζεκ είναι ένας κλόουν, στην κυριολεξία. Παίζει με τις έννοιες, κάνει θεατρινισμούς και αφορισμούς κι έχει κάνει μανιέρα το ανακάτεμα των αναφορών».

...

Μετά τη δεκαετία του ’90, άρχισαν να γίνονται ακόμα πιο συστηματικά πράγματα, με τις εκδόσεις Πόλις και Εκκρεμές κυρίως.

...

Εχουμε ακόμα την πολύ σοβαρή εργασία που επιτελούν οι εκδόσεις Εκκρεμές και Πόλις, μα και η Εστία...

...

Ανθρωποι του χώρου πάντως στηλιτεύουν, εκτός από το «καρκίνωμα της στρατευμένης φιλοσοφίας»...

19 σχόλια:

  1. [...] αλλά ο Ζίζεκ είναι ένας κλόουν, στην κυριολεξία.

    Φίλε Αντώνη, να μην αρχίσεις να πίνεις! Είναι χρησιμότερο να αρχίσεις να κάνεις κάποιες δεύτερες σκέψεις για τον Ζίζεκ!... ;-)


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. «Δείτε τον Μπαντιού, που δεν θεωρώ φιλοσοφία υψηλού επιπέδου.»

    Να, γιατί δεν είναι ο θεωρητικός τού ένοπλου κινήματος «Βραστή Πατάτας Αλληλεγγυής», μυστικής παραφυάδας του ΣΥΝ (αναφέρομαι, βεβαίως, στον Τζ.Α.Κόεν, τριτοδρομικό φιλόσοφο που στο φθινόπωρο της ζωής του εγκατέλειψε τα όπλα για να ασχοληθεί με τη μελέτη του μαρξισμού, προσφέροντας συγχρόνως αμισθί υπηρεσίες φροντίδας (ξεσκάτισμα) σε πάσχουσες/πάσχοντες από γεροντική άνοια πρώην αγωνιστές και αγωνίστριες (Μαργαρίτα Θάτσερ, Δομίνικο Σ.Καν, φημολογείται το ίδιο και για τον Γιωργάκη μας)):

    Ο Μπιρμπιλάκης ξέρει τι διαβάζουν οι αληθινού επαναστάτες και επομένως συνιστά:

    http://www.amazon.com/review/R3MCAYWDPTPP23

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες. Μια ο Σιακαντάρης, την άλλη ο Τερζάκης, την τρίτη ο Παπαθεοδώρου, την τέταρτη ο Μπιτσώρης, τώρα ο Βιρβιδάκης... Όλοι τον ξεπετάνε στην καθισιά τον Μπαντιού, μόνο εμείς ιδρώνουμε...

      Δε μας έκανε κι εμάς ο Θεός λίγο έξυπνους να κάνουμε καριέρα στην Ελλάδα!

      Διαγραφή
  3. Εν τω μεταξύ, νούμερο ένα στην ψαγμένη χώρα μας στα βιβλία φιλοσοφίας είναι ο Ράμφος.

    Στοχάζομαι τα κοινά σημεία μεταξύ Σοστακόβιτς, Νατάσας Θεοδωρίδου και Κοινούση για να αντιληφθώ το σε τι ακριβώς είναι από κοινού "στρατευμένοι" ο Ζίζεκ, η Μπάτλερ και ο Μπαντιού. Όταν το ανακαλύψω θα σας ενημερώσω και σας.

    Επίσης, προσπαθώ να καταλάβω γιατί είναι σέξι η στράτευση όταν δεν βρίσκω τους εντελώς στρατευμένους Πάσχο, Σώτη, Σιακαντάρη, Γιανναρά, Ράμφο, εκδόσεις Πόλις, κλπ καθόλου σέξι. Μήπως έχει να κάνει με το είδος στράτευσης το σέξι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν χρειάζεται να στοχάζεσαι.
      Απλά άκου στιχομυθία μεταξύ Ράμφου και Πορτοσάλτε --> απορρίπτεις ιδεολογικά υπόβαθρα, σκίζεις τίτλους σπουδών και γίνεσαι στυλίτης!

      Διαγραφή
    2. ΠΕΡΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΡΑΜΦΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ (Α’ )

      Φίλε Αντώνη, μπορεί να μην έχει άμεση σχέση με τα «φιλοσοφικά» του φληναφήματα, δείχνει όμως το βαθμό της αυθαίρετης αερολογίας που τον χαρακτηρίζει: είναι ένα παλιό μου δημοσίευμα (πριν από ένα τέταρτο του αιώνα και βάλε) για τις θέσεις του σχετικά με το μονοτονικό• δυστυχώς σ’ ό,τι αφορά τον κοπανιστό αέρα που σερβίρει ως σοφία τίποτα δεν έχει αλλάξει. Σ’ ευχαριστώ για την φιλοξενία.

      Εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν· νῦν δὲ λέγετε ὅτι βλέπομεν, ἡ ἁμαρτία ὑμῶν μένει. (Κατὰ ᾿Ιωάννην θ΄ 41 )
      (Αν ήσασταν τυφλοί, δεν θα είχατε αμαρτήσει, τώρα όμως λέτε, βλέπουμε· η αμαρτία σας παραμένει).

      Το ύφος των δυο σχοινοτενών δημοσιευμάτων του Σ. Ράμφου («Καθημερινή», 1–2.6.86 και 8–9.6.86), που στόχο έχουν να προσδιορίσουν τις αιτίες της «πλήρους γλωσσικής απορρύθμισης του γραπτού και προφορικού λόγου στα σχολεία», είναι πραγματικά σπαραξικάρδιο: «ακατάσχετο κατρακύλισμα», «ξεριζωμός», «μανία αυτοκαταστροφής», «γλωσσικώς εξανδραποδισμένες γενιές», «γλωσσική κατάπτωση» είναι μερικοί από τους βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να καταλήξει να αποδώσει όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η γλωσσική παιδεία στην Ελλάδα, στην εισαγωγή του μονοτονικού συστήματος και στην κατάργηση των πνευμάτων στα γραπτά νέα ελληνικά.

      Διαγραφή
  4. η στράτευση είναι σέξι γιατί: «οι στρατευμένοι/ες είναι μικρόσωμοι/ες, λυγεροί/ες, μπλε και φοράνε άσπρα σκουφάκιας».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Επίσης, προσπαθώ να καταλάβω γιατί είναι σέξι η στράτευση όταν δεν βρίσκω τους εντελώς στρατευμένους Πάσχο, Σώτη, Σιακαντάρη, Γιανναρά, Ράμφο, εκδόσεις Πόλις, κλπ καθόλου σέξι[...]"

    http://www.youtube.com/watch?v=bhQ9f-RcL3c

    Σε αυτό το βίντεο, που κάποιοι εξ αριστερών υπερεκτίμησαν αυτη την ομιλία, εξηγείται η ιδεολογική σύγκλιση των παραπάνω ονομάτων που ανέφερες. Η στρατευμένη "φιλοσοφία" ως "αξιολογικά ουδέτερος και αντικειμενικός στοχασμός".

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Συμφωνώ με την τελευταία παρατήρησή σας και τον εύστοχο αστεϊσμό!
    Θεωρώ ότι χρειάζεται να μελετήσουμε και πάλι τη φιλοσοφία στον πυρήνα και την εξέλιξή της - π.χ. ελληνική φιλοσοφία (διαχρονικά), μεσαιωνική και νεώτερη ευρωπαϊκή σκέψη, γερμανικός ιδεαλισμός, μαρξισμός - και να αφήσουμε τις αναφερόμενες "συνδυαστικές" προσεγγίσεις που τελικά ισοπεδώνουν και απορρυθμίζουν την ιστορικότητα της φιλοσοφικής επιστήμης όταν επιχειρούνται από μετριότητες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Για την Μπάτλερ το καταλαβαίνει, επειδή η Μπάτλερ είναι σέξι;

    Τι να πω οι ακαδημαΙκοί είναι για βρεγμένη σανίδα. Ένα καλό που ο κόσμος τούς έχει γραμμένους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΠΕΡΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΡΑΜΦΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ (Β’ )

    Θα χρειαζόταν στα σίγουρα πολύς χώρος για να μπορέσει κανείς κάπως να σχολιάσει ή και να διορθώσει τα γραφόμενα του Σ. Ράμφου, που σε πολλά σημεία είναι και πολύ αντιφατικά. Πολύ περισσότερο που μια σειρά απ’ αυτά που ο συγγραφέας παραθέτει για να τεκμηριώσει τις απόψεις του, καμιά σχέση με την αλήθεια και την πραγματικότητα δεν έχουν και δείχνουν τέλεια άγνοια των ίδιων των γεγονότων, τόσο από τον γράφοντα όσο και από την αυτοπροσδιοριζόμενη σαν «έγκυρη» εφημερίδα που φιλοξενεί τις απόψεις του. Αρκεί μόνο να πούμε — για να σταθούμε ενδεικτικά σε περιπτώσεις ασυγχώρητης έλλειψης στοιχειώδους πληροφόρησης κάποιου που προβάλλει την απαίτηση ν’ αναγνωρίζεται σαν σοβαρός αρθρογράφος — ότι και οι Σοβιετικοί και οι Κινέζοι προχώρησαν σε γενναίες μεταρρυθμίσεις της γραφής τους με σκοπό να πλησιάσουν οι αντίστοιχες γλώσσες στην γραπτή τους μορφή κατά το δυνατό την φωνητική πραγματικότητα και να εξυπηρετηθεί η σε μαζικό επίπεδο διδασκαλία και εκμάθησή τους και, κατ’ επέκταση, να εξαλειφθεί ο αναλφαβητισμός. Έτσι αμέσως μετά την Οχτωβριανή Επανάσταση η σοβιετική κυβέρνηση προώθησε μια δραστική ορθογραφική μεταρρύθμιση της ρωσικής γλώσσας, με βάση την οποία καταργήθηκαν τα άχρηστα, από πλευράς φωνητικής οικονομίας αλλά και εκπαιδευτικής ανάγκης γράμματα του αλφαβήτου. Βασικό μέλημα της κινεζικής κυβέρνησης, ήδη από τα πρώτα χρόνια μετά από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, υπήρξε η συγκρότηση ειδικής επιτροπής επιστημόνων επιφορτισμένης με την απλοποίηση των πιο πολύπλοκων χαρακτήρων της κινεζικής γλώσσας και με την εκπόνηση του συστήματος μεταγραφής των φθόγγων και των συλλαβών της κινεζικής γλώσσας με την βοήθεια του λατινικού αλφαβήτου.
    Αποτέλεσμα της έντονης αυτής προσπάθειας ήταν η ριζική απλοποίηση μερικών εκατοντάδων κινεζικών χαρακτήρων, η χρήση των οποίων καθιερώθηκε σ’ όλα τα επίπεδα του σύγχρονου κινεζικού γραπτού λόγου. Εξάλλου η χρησιμοποίηση του λατινικού αλφαβήτου για την φωνητική μεταγραφή, αν λάβει κανείς υπόψη του τις δυσκολίες που παρουσιάζονται εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των ομοήχων της κινεζικής, έχει προχωρήσει ικανοποιητικά. Έπειτα απ’ όλα αυτά αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο επιμένει ο Σ. Ράμφος να φέρνει σαν επιχειρήματα ανύπαρκτα και ανυπόστατα πράγματα, ότι δηλαδή οι μεν «Ρώσοι» δήθεν άφησαν την ρωσική γλώσσα και γραφή «ανέπαφες», οι δε Κινέζοι «δεν θίγουν τους κινεζικούς χαρακτήρες».
    Αν και εκείνο που μας ενδιαφέρει βασικά στην προκειμένη περίπτωση είναι οι αντιλήψεις του Σ. Ράμφου — σαν χαρακτηριστικής αλλά όχι μοναδικής περίπτωσης σκοταδισμού — για τα προβλήματα της σημερινής γλωσσικής παιδείας, σταθήκαμε για λίγο σε ζητήματα που σχετίζονται με την μεταρρύθμιση της ρωσικής και της κινεζικής γραφής για να δείξουμε τι τύχη έχει η αλήθεια και η ιστορική πραγματικότητα, όταν δεν συμφωνούν με την γνώμη του Σ. Ράμφου: σ’ αυτήν την περίπτωση τόσο το χειρότερο για την αλήθεια και την ιστορική πραγματικότητα. Δυστυχώς με το ίδιο ακριβώς πνεύμα ασχολείται ο Σ. Ράμφος και με τα δικά μας γλωσσικά και εκπαιδευτικά πράγματα.

    * * *

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΠΕΡΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΡΑΜΦΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ (Γ’ )

    Αφορμή να ξιφουλκήσει ο Σ. Ράμφος κατά του μονοτονικού συστήματος και της κατάργησης των πνευμάτων είναι τα αποτελέσματα πειραματικής έρευνας σχετικά με την εφαρμογή του συστήματος αυτού στο γυμνάσιο. Ο Σ. Ράμφος ξεκινώντας από τις διαπιστώσεις αυτής της έρευνας, χωρίς να δέχεται τα συμπεράσματα, στα οποία κατέληξαν οι ειδικοί ερευνητές και εκπαιδευτικοί που έκαναν την έρευνα, συμπεραίνει «υπονόμευση της γλώσσας» μας, λόγω της κατάργησης της ψιλής και της δασείας, της οξείας, της βαρείας και της περισπωμένης. Θα έφτανε όμως στον Σ. Ράμφο να έριχνε μια ματιά στην κατάσταση που επικρατούσε στην ελληνική γλωσσική παιδεία πριν από 75 περίπου χρόνια, δηλαδή σε μια εποχή που η διδασκαλία και η εκμάθηση των ψιλών και δασειών, οξειών, βαρειών και περισπωμένων ήταν αυστηρά υποχρεωτική, για να έβλεπε ότι το επίπεδο δεν ήταν καθόλου ψηλότερο από το σημερινό. Αν ο Σ. Ράμφος έμπαινε στον κόπο να διαβάσει τα άρθρα του Μανόλη Τριανταφυλλίδη «Η παιδεία μας και η γλώσσα της» και «Η ορθογραφία μας» (Άπαντα, τόμος Δʹ, σσ. 57-92 και τόμος Ζʹ, σσ. 3–155, ιδίως τις σελίδες 72–78), θα μπορούσε να διαπιστώσει, αν βέβαια ήθελε, την άθλια πραγματικά κατάσταση της γλωσσικής μας παιδείας την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας. Άραγε σε τι βοηθούσε τότε η εντατική διδασκαλία πνευμάτων και τόνων, για την κατάργηση των οποίων κλαίει και οδύρεται ο Σ. Ράμφος;
    Χειρότερα γίνονται τα πράγματα, όταν ο Σ. Ράμφος αποφασίζει να ασχοληθεί και με την ιστορία της ελληνικής γλώσσας για να αντλήσει «επιχειρήματα» για την υποστήριξη των απόψεων του. Στην καλύτερη βέβαια περίπτωση περιορίζεται σε κοινότυπους πλατειασμούς επαναλαμβάνοντας όσα είναι από αιώνες γνωστά για το τι αντιπροσωπεύουν τα πνεύματα και οι τόνοι καθώς επίσης και για την λειτουργία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Ενώ όμως ο Σ. Ράμφος δεν φείδεται χώρου για να προβεί σε εκτενή έκθεση και παρουσίαση της αρχαίας ελληνικής προσωδιακής προφοράς, μεταβάλλεται εντελώς ξαφνικά σε σφίγγα, αν πρόκειται έστω και να θίξει τέτοια σημαντικά για την ιστορική κατανόηση του θέματος ζητήματα, όπως ο ρόλος του αττικισμού και η γέννηση της διγλωσσίας στους ύστερους ελληνιστικούς και τους αυτοκρατορικούς ρωμαϊκούς χρόνους. Είναι για παράδειγμα πολύ χαρακτηριστικό ότι ο κατά τα άλλα λαλίστατος Σ. Ράμφος δεν λέει ούτε λέξη για την ζωντανή γλώσσα της εποχής που άρχισαν να χρησιμοποιούνται τόνοι και πνεύματα, δηλαδή την ελληνιστική κοινή, για την επιβολή στην τότε εκπαίδευση για μια σειρά από λόγους (βλέπε σχετικά: R. Browning, Η ελληνική γλώσσα μεσαιωνική και νέα, Αθήνα 1972, σσ. 71-79) μιας γλώσσας που δεν μιλιόταν πια και για τις συνέπειες που είχε αυτή η αττικιστική κίνηση (συνηθίστηκε να ονομάζεται έτσι, επειδή για πρότυπο γλωσσικό χρησίμεψε η μη ομιλούμενη αττική διάλεκτος της κλασικής εποχής) με τη δημιουργία της διγλωσσίας.

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΠΕΡΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΡΑΜΦΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ (Δ’ )

    Σε άσχημα ατοπήματα πέφτει ο Σ. Ράμφος, όταν θέλει να υπεραμυνθεί της διατήρησης σήμερα πνευμάτων και τόνων. Ο ισχυρισμός του λογουχάρη ότι η εισαγωγή και χρήση πνευμάτων και τόνων από τους αλεξανδρινούς γραμματικούς βοήθησε «να τελειοποιηθεί η γραφή» δεν μας εξηγεί γιατί επί ολόκληρους αιώνες οι αρχαίοι Έλληνες τα ’βγαζαν πέρα περίφημα με την ατελή, κατά τον Σ. Ράμφο, γραφή τους. Αν βέβαια ένας Δημόκριτος, ένας Πλάτωνας κι ένας Αριστοτέλης — για να μείνουμε σε φιλοσόφους — δεν εμποδίστηκαν στο κολοσσιαίο έργο τους από την δήθεν ατελή ελληνική γραφή των κλασικών χρόνων, αυτό οφείλεται στο ότι η γραφή αυτή κάθε άλλο παρά ατελής ήταν. Αντίθετα ανταποκρινόταν στην προφορά της τότε γλώσσας και με την βοήθειά της λειτουργούσε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Όσα προβλήματα ανάκυπταν ήταν φυσικό αποτέλεσμα της απόστασης που πάντοτε υπάρχει μεταξύ ομιλούμενης και γραπτής γλώσσας. Πραγματικά προβλήματα και δυσκολίες εμφανίστηκαν όταν έσβησε η αρχαία προσωδιακή προφορά. Τότε χρησιμοποιήθηκαν για αποφυγή συγχύσεων πνεύματα και τόνοι στα κείμενα (η χρήση του γράμματος Η για την δήλωση της δασύτητας, όπως τουλάχιστον μαρτυρούν οι προ του 403 π. Χ. αττικές επιγραφές, δεν ήταν τόσο γενικευμένη όσο θέλει να πιστεύει ο Σ. Ράμφος [δες σχετικά: L. Threattle, The Grammar of Attic Inscriptions, Vol. 1, Phonology, Berlin-New York 1980, σσ. 493–506]): το χάσμα ανάμεσα στην ομιλούμενη και στην γραπτή γλώσσα ήταν πια τέτοιο που πνεύματα και τόνοι κρίθηκαν αναγκαία για τα αρχαιότερα λογοτεχνικά έργα. Οι αλεξανδρινοί γραμματικοί επομένως δεν επεδίωξαν να «τελειοποιήσουν» την γραφή, αλλά να σημειώσουν μιαν προφορά που είχε προπολλού πάψει να υπάρχει. Είναι μάλλον παραλογισμός να υποστηρίξει κανείς — αν θελήσει να ακολουθήσει τους συλλογισμούς του Σ. Ράμφου — ότι οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν έναν τόσο λαμπρό πολιτισμό με μιαν «ατελή» γραφή. Εξάλλου θα έπρεπε, πάντοτε σύμφωνα με τον Σ. Ράμφο, να εξοβελίσουμε από τις τάξεις της ελληνικής λογοτεχνίας όσα έργα είναι γραμμένα στην ιωνική διάλεκτο (το έργο του Ηροδότου για παράδειγμα), αφού χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι κύρια το ψιλωτικό, δηλαδή η πρώιμη εξασθένηση και απώλεια της δασύτητας. Σ’ αυτό το σημείο χρήσιμο θα ήταν να αναφερθούμε και στο γεγονός ότι η γενίκευση της χρήσης των πνευμάτων και των τόνων δεν ανήκει στην εποχή των Αλεξανδρινών (ύστεροι ελληνιστικοί και αυτοκρατορικοί ρωμαϊκοί χρόνοι), αλλά μάλλον σε μεταγενέστερες εποχές. Αδιάψευστη μαρτυρία γι’ αυτό αποτελούν τα παπυρικά κείμενα ολόκληρων αιώνων, όπου, καθώς παρατηρεί εύστοχα ο επιφανής βρετανός παπυρολόγος E. G. Turner (Greek Manuscripts of the Ancient World, Oxford 1971, σ. 14), η χρήση πνευμάτων και τόνων δεν είναι ούτε σταθερή ούτε συχνή. Έτσι λοιπόν ακόμα κι οι αλεξανδρινοί γραμματικοί, δυστυχώς για τον Σ. Ράμφο, δεν επέβαλαν κανένα άτεγκτο σύστημα χρησιμοποίησης οξειών, δασειών κλπ. Ίσως γιατί πολλοί απ’ αυτούς ήταν επιστήμονες κι είχαν κατανοήσει ό,τι αδυνατεί να συλλάβει ο Σ. Ράμφος: την γλωσσική εξέλιξη.

    * * *

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΠΕΡΙ ΣΤΕΛΙΟΥ ΡΑΜΦΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ (Ε’ )

    Tην σαθρότητα ή μάλλον την ανυπαρξία επιχειρημάτων που διακρίνει τα δημοσιεύματα αυτά του Σ. Ράμφου, την αντιλαμβάνεται κανείς καλύτερα, αν διαβάσει την γνώμη που είχε διατυπώσει ήδη στις αρχές του αιώνα μας (συγκεκριμένα το 1901) ένας από τους μεγαλύτερους κλασικούς φιλολόγους της εποχής μας, ο Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff. Προτείνοντας («Der griechische Unterricht auf dem Gymnasium» [Το μάθημα των ελληνικών στο γυμνάσιο], παράβαλε: U. v. Wilamowitz-Moellendorff, Kleine Schriften, Bd. IV, Berlin 1972, σ. 88) την κατάργηση της διδασκαλίας και της γραφής των τόνων της αρχαίας ελληνικής γλώσσας από τους μαθητές έγραφε (χρησιμοποιούμε την μετάφραση που δίνει ο Μ. Τριανταφυλλίδης, Άπαντα, τόμος Ζʹ, σ. 134):

    «Δεν θα έπρεπε ούτε να κάνει κανείς λόγο γι’ αυτό, πως οι μαθητές δεν πρέπει να σημειώνουν ό,τι κανείς Έλληνας δε σημείωσε ποτέ• μπορούν λοιπόν να χρησιμοποιούν στα βιβλία που διαβάζουν αυτά τα βολικά βοηθητικά σημαδάκια, κι απάνω τους να κανονίζουν καθώς και οι δάσκαλοι το διάβασμα, μα πρέπει να εξαφανιστούν από τη διδασκαλία του σχολείου τ’ απόκρυφα των περισπωμένων και των παροξύτονων, η έγκλιση και τ’ άτονα.

    Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου μπορούν να διδαχτούν το σύστημα αυτό, τα γενικά γλωσσολογικά διδάγματα, καθώς γίνεται και στα λατινικά και στα γερμανικά• μα ο μαθητής δεν πρέπει ποτέ να σημειώνει ούτε έναν τόνο, ούτε ένα πνεύμα… Θα φορτωθούν βέβαια οι καθηγητές της φιλολογίας ένα βάσανο περισσότερο, άμα θα πρέπει να μάθουν στους φοιτητές τους τόνους, που πρέπει να τους κατέχει ο φιλόλογος• μα για βέβαιο είναι βαρύτερο το βάρος που θα βγάλουμε από των παιδιών τη ράχη».

    Τα προβλήματα της γλωσσικής παιδείας στην Ελλάδα δεν έχουν καμιά σχέση με την εφαρμογή του μονοτονικού συστήματος, αλλά με την εκπαιδευτική πολιτική της ελληνικής άρχουσας τάξης που επί σειρά δεκαετιών βύθιζε και βυθίζει τον ελληνικό λαό στην γλωσσική σύγχυση, την ημιμάθεια και τον αναλφαβητισμό. Και είναι τουλάχιστον υποκρισία να εμφανίζονται σαν τιμητές έστω και του πιο μικρού βήματος προς τα εμπρός οι όψιμοι αντιπρόσωποι της ίδιας αυτής τάξης και να ζητούν με τα πνεύματα και τους τόνους να προλάβουν την «χρεοκοπία» του έθνους και του λαού, εφόσον, καθώς φαίνεται από τα γραφόμενά τους, ταυτίζουν το ελληνικό έθνος και τον ελληνικό λαό με τις ψιλές και τις δασείες, τις οξείες, τις βαρείες και τις περισπωμένες.

    Πρώτη δημοσίευση: Περιοδικό «Επιστημονική Σκέψη», τεύχος 28 (Ιούνιος-Ιούλιος 1986), σσ. 7–10.

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λεπτομέρειες. Μπρος την μπουρδολογία της μεταφυσικής του χαμένου μεγαλείου του Ελληνισμού και του αναδέλφου της Ορθοδοξίας μας, αυτά είναι πεζότητες. Άσε που δεν πουλάνε. Αυτό πού το βάζεις;

      Διαγραφή
  12. ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΔΙΚΟ…

    Αχ, φίλε Αντώνη, άδικο δεν έχεις. Μόνο που η θλίψη μου είναι πραγματικά μεγάλη αφού τέτοιοι «μπουρδολόγοι», όπως πολύ προσφυώς γράφεις, εξακολουθούν «να πουλάνε» και μάλιστα πολύ αποδοτικά, αν κρίνω από τους πολλούς τόμους των ανοησιών του «φιλοσόφου», οι οποίοι σε πολυτελέστατες εκδόσεις είναι αραδιασμένοι στα ράφια των μεγαλύτερων αθηναϊκών βιβλιοπωλείων. Είναι να σε πιάνει κατάθλιψη ώρες-ώρες…

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αφού κάποιοι φαίνεται να περιμένουν κάποιον να τους "εξηγήσει πως πάνε τα πράγματα", τι να γίνει δηλαδή?

    ------

    Αλλα ναι- μας περνάμε μοντέρνους/ και φαίνεται η φιλοσοφία είναι πίσω μας- εδώ σήμερα όλοι νομίζουν οτι γνωρίζουν πχ τι είναι η βαρύτητα ή η λογική. Γιατί, το ψάξανε ποτε? Μπα, φαντάζονται ότι εμεις η καραγαμάτοι του 21 αιώνα κρατάμε το συμπαν απτα αρχίδια- αρκει να μπουν στο Γουικι και θα δουν 5 εικόνες να τους ηρεμησουν .

    -----

    Όμως ποιος κατηγορεί την φιλοσοφία? Ο 20-21 αιώνας είναι ο αιώνας των επαγγελμάτων, ο φιλόσοφος δεν επαγγέλεται ΤΙΠΟΤΑ. ΕΓΩ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ - και αν τους αρέσουν αυτοί που το μόνο που έχουν να πουν είναι το πόσο φοβούνται φτάνει να βγάζουν λιγο γέλιο και να κοροιδεύουν την μιζέρια τους -ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΜΕ ΑΙΩΝΕΣ - τους προσπερνάμε πηδώντας και το γέλιο μας θα ουρλιαζει μέχρι και στον ύπνο τους.

    Μ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Λοιπόν μαζεψα όσα μπόρεσα για Bandiou απο LR, RD, Waltendegewalt και αφού τελειώσω πρώτα του Σταυρακακη το Λακαν και το Πολιτικό, θα επανέλθω για ερωτήσεις.Εννοείται το είναι και συμβάν δεν υπάρχει στα ελληνικά, εσάς περιμένει. Σκέφτομαι σοβαρά να δώσω κατατακτηριες στο τμήμα πολιτικών επιστημών του ΑΠΘ, τι τραβάει ο άνθρωπος για να καταλάβει τον κόσμο άμα θέλει να τον αλλάξει! Όπως λέει και ο ψυχαναλυτης μου: είσαστε Πολιτικό ον πάρτε το απόφαση, όταν μουτσοκλαιω για τον άδικο και ηλιθιο και αδιορθωτο κόσμο που κατα διαστήματα θέλω να αφήσω, ενω οι άλλοι ακόμα ασχολούνται με την μαμά τους και τί ευτυχισμένοι που είναι!
    Ευχαριστω θερμά το blog και τους συνεργάτες για την γενναιοδωρία τους και την ευφυΐα τους.
    Καλή Ανάσταση.
    Εύη

    ΑπάντησηΔιαγραφή