Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Περί των προϋποθέσεων της "συμμαχίας με το διάβολο"

Για την ιστορία του σλόγκαν, που κυκλοφορεί ευρέως εδώ και κάποιο καιρό ως δήθεν "λενινιστικό" --ωσάν δηλαδή να το προήγαγε ο Λένιν, ο οποίος απλά το σχολιάζει, και μάλιστα επικριτικά για τη χρήση του-- και που επανέρχεται μετ' επιτάσεως τις τελευταίες μέρες, από τότε δηλαδή που ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να μιλά για αριστερή κυβέρνηση με πρωθυπουργό την Παπαρήγα, έγραψα χθες σε σχόλιο. Το Praxis είχε την καλοσύνη να ανεβάσει το σχόλιο σε ξεχωριστή ανάρτηση, οπότε μπορείτε να το δείτε εδώ. Ας πω πάρα πολύ σχηματικά ότι οι τοποθετήσεις τόσο του Μαρξ όσο και του Λένιν για την προοπτική μιας "συμμαχίας ακόμα και με το διάβολο" συνοψίζονται σε ένα "ναι μεν αλλά...", όπου το "αλλά" αφορά τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να αποπειραθείς κάτι με τεράστιο για σένα ρίσκο (όπως έγραψα στη βάση του ρηθέντος του Μαρξ, είναι εξ ορισμού ευκολότερο για τον διάβολο να εξαπατήσει εσένα παρά για σένα να εξαπατήσεις τον διάβολο· στην δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει να είσαι εσύ ο πραγματικός διάβολος κι αυτός απλό καραγκιοζάκι, αφού ο διάβολος είναι αυτός που εξαπατά).

Ας πούμε λοιπόν δυο πράματα για τις προϋποθέσεις στην σημερινή βάση. Και ας ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής ότι είναι πράγματι μια λογική επεξεργασία των "υπέρ" και "κατά" που πρέπει να αποτελεί τη βάση συζήτησης, κι ότι απαγορεύεται δια ροπάλου η θυμική ή συναισθηματική επεξεργασία στην τακτική. Δεν ξέρω αν υπάρχουν θυμικά ή συναισθηματικά απωθημένα που εμπλέκονται στις πολιτικές αποφάσεις, αλλά οι πολιτικές αποφάσεις τέτοιου είδους πρέπει να είναι όσο το δυνατόν ψυχρότερες και πιο αποψιλωμένες από ψυχικά μπαγκάζια.

Ο τρόπος με τον οποίο προβάλλεται η δυνατότητα μετεκλογικής συμμαχίας των δύο κομμάτων είναι βασικά μπακάλικος. Εννοώ το εξής: ότι η λογική είναι "ο Χ έχει 14%, ο Ψ έχει 10%, μαζί κάνουν 24%", κοκ. Η μπακαλική συνίσταται στην μέτρηση των πραγμάτων με όρους καθαρής ποσότητας. Η μέτρηση των πραγμάτων με όρους καθαρής ποσότητας είναι η καρδιά της ίδιας της καπιταλιστικής λογικής της ανταλλαξιμότητας αξιών, της κυριαρχίας της ανταλλακτικής αξίας επί της αξίας εν γένει. Σε μια τέτοια μέτρηση, οι ποιοτικές διαφορές ανάμεσα στα πράγματα που "ενώνονται" εξαφανίζονται εξ ορισμού, ακριβώς για να μπορεί να γίνει η αθροιστική μέτρηση που με τη σειρά της καθυπαγορεύει τη "συμμαχία". Είναι σαν να λες ότι έχεις 24 κιλά από κάτι επειδή πρόσθεσες 14 κιλά φασόλια και 10 κιλά μελιντζάνες στο ίδιο σακί.

Όμως στην πραγματικότητα, τα δύο πράγματα που πρέπει να ενωθούν σε συμμαχία δεν έχουν μόνο το ποσοτικό βάρος που τους αντιστοιχεί από τα ποσοστά που θα έχουν πάρει στις εκλογές (και τις αντίστοιχες έδρες). Έχουν κι ένα ποιοτικό βάρος, διαφορετικό για το καθένα. Και εν προκειμένω, το ποιοτικό βάρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποιοτικό βάρος του ΚΚΕ.

Τι εννοώ;  Εννοώ ότι η συνολική πολιτική αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκφράζει αυστηρά και μόνο την δική του εκλογική βάση. Υπάρχουν μια σειρά στοιχείων σε αυτή την αντίληψη που είναι σχετικά ως πολύ συμβατά με άλλα κόμματα και με άλλες εκλογικές βάσεις (αλλιώς, γιατί να θέλουν οι ψηφοφόροι του Καμμένου να στηρίξουν ΣΥΡΙΖΑ, όπως είπε ότι δεν θα τον πείραζε να γίνει ο Αλέξης); Για να δώσω ένα παράδειγμα, η ιδέα της επιθετικής αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου δεν είναι ολοκληρωτικά ασύμβατη με την ιδέα της "απαγκίστρωσης απ' το μνημόνιο" (ΔΗΜΑΡ). Ακόμα και οι μεγαλύτερες αποστάσεις που έχει από άλλα κόμματα δεν είναι αξεπέραστες. Μπορεί δηλαδή να φανταστεί κάποιος συνθήκες υπό τις οποίες πείθεται κομμάτι της βάσης άλλων κομμάτων να δει τα πράγματα λίγο πιο "αριστερά", όπως βέβαια μπορεί να φανταστεί και συνθήκες υπό τις οποίες πείθεται ο ΣΥΡΙΖΑ να δει τα πράγματα λίγο πιο "δεξιά". Και χρησιμοποιώ οικονομικό παράδειγμα γιατί αυτό είναι ο κυρίαρχος και ρυθμιστικός παράγοντας στις εκλογές: η οικονομία.

Στο τραπέζι διαπραγματεύσεων που ο ίδιος φτιάχνει λοιπόν στο μυαλό του ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έρχεται απλώς ως ΣΥΡΙΖΑ, είτε το επιθυμεί συνειδητά αυτό είτε όχι. Εφόσον δεν έχει διασχίσει την "κόκκινη γραμμή" που ονομάζεται έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, συγκρατεί κρίσιμα κοινά στοιχεία με τους προγραμματικούς στόχους όλων των άλλων αστικών κομμάτων και όχι του ΚΚΕ. Κι αυτό σημαίνει ότι οι αντικειμενικές δυνάμεις που τον σπρώχνουν μακριά από την προσέγγιση ή διαπραγμάτευση με το ΚΚΕ, την οποία ωστόσο προκρίνει υποκειμενικά, με όρους πολιτικής βούλησης και επιλογής του, είναι πολύ ισχυρές.

Και καλά κάνουν που είναι, διότι τέτοιες είναι αντικειμενικά στο εκλογικό σώμα. Ξαναθυμίζω την πρόσφατη δημοσκόπηση για το θέμα της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη, με την ιδεολογική ερμηνεία βέβαια που της πρόσθεσαν τα αστικά Νέα:
Συντριπτική παραμένει η πλειοψηφία υπέρ της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη: το 77% των ερωτηθέντων στην έρευνα της Κάπα Research δήλωσε ότι η επόμενη κυβέρνηση πρέπει να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ - και μόλις το 13% προτιμά την επιστροφή στη δραχμή. 
Το ποσοστό εκείνων που επιλέγουν τη δραχμή είναι αυξημένο - προσεγγίζει το 40% - μεταξύ των ψηφοφόρων του ΚΚΕ, χωρίς ωστόσο αυτή η τάση να είναι πλειοψηφική μεταξύ των ψηφοφόρων του κόμματος. 
Είναι ενδιαφέρον ότι τα ποσοστά υπέρ της δραχμής εμφανίζονται χαμηλότερα του 30%, ακόμα και σε κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και η Χρυσή Αυγή. 
Πάνω από εννιά στους δέκα ψηφοφόρους, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, στηρίζουν την παραμονή στο ευρώ - ενώ είναι πολύ χαρακτηριστική η στάση εκείνων που συγκροτούν την αδιευκρίνιστη ψήφο: πάνω από 75% τάσσονται υπέρ του κοινού νομίσματος, ενώ μόλις το 10% δηλώνει ότι προτιμά την επιστροφή στη δραχμή.
Αυτού του είδους οι αντικειμενικοί συσχετισμοί σημαίνουν ότι αν, σε ένα καθαρά υποθετικό τραπέζι "ενδοαριστερών" διαπραγματεύσεων, ο Τσίπρας εμφανιζόταν με το "αναδιαπραγμάτευση του χρέους και των όρων του μνημονίου" και η Παπαρήγα με το "έξοδος από την ευρωζώνη και το ευρώ με το καλημέρα και πάμε για λαϊκή εξουσία", το πρόταγμα του πρώτου κουβαλά πολύ μεγαλύτερο ειδικό βάρος από το πρόταγμα της δεύτερης, για τον απλούστατο λόγο ότι είναι συμβατότερο με την εκπεφρασμένη βούληση της πλειοψηφίας. Και επομένως, ακόμα και αν σ' αυτό το υποθετικό τραπέζι ο Τσίπρας πήγαινε με 10% και η Παπαρήγα με 14%, το ποιοτικό βάρος αυτού του 10%, η πολιτική ισχύς του απέναντι στο αίτημα του 14%, θα ήταν δυσανάλογη με το καθαρά αριθμητικό της μέγεθος ή τις βουλευτικές έδρες στις οποίες αντιστοιχεί.

Αυτό φυσικά το γνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ· γνωρίζει πως ό,τι ποσοστό και να πάρει το ΚΚΕ συγκριτικά με τον ίδιο, η ίδια η απτά (και όχι αφηρημένα) ριζοσπαστική φύση των θέσεών του το καθιστά τον "αδύναμο πόλο" σε σχέση με τον ίδιο για τον απλούστατο λόγο ότι αντανακλά πολύ λιγότερο τη "γενική βούληση της κοινωνίας" (πόσο μάλλον των ευρωπαίων εταίρων της, ακόμα και των "προοδευτικότερων"!) στην παρούσα φάση. Πρακτικά ομιλώντας σε κάθε, καθαρά υποθετική, προσπάθεια της Παπαρήγα να τον πείσει για συμφωνία των δύο στην έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ ως πρώτο βήμα προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, ο Τσίπρας δεν έχει παρά να απαντήσει: "Μα, Αλέκα, θα πάμε κόντρα στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού; Δεν θα έχουμε καμιά ελπίδα χωρίς το λαό πίσω μας με μια απόφαση που θα κάνει τους εκτός Ελλάδας να επιχειρήσουν άμεσα να μας φάνε ζωντανούς." Και θα έχει απόλυτο δίκαιο.

Το ΚΚΕ λοιπόν δεν θα μπορούσε να μπει σε μια τέτοια συζήτηση χωρίς να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι θα συρθεί εντός του υποκειμενικά προοδευτικού πλην αντικειμενικά αστικού τόξου της ελληνικής κοινωνίας, αυτού που παραμένει, θέλοντας και μη, πιστό στις προτεραιότητες, τα συμφέροντα και τα οράματα του μείζονος κομματιού της εθνικής αστικής τάξης. Και εδώ έρχεται η ερώτηση του "δικηγόρου του διαβόλου": "Μα τόσο κακό πια θα ήταν αυτό; Εδώ καιγόμαστε!" Για το ΚΚΕ το ίδιο, φυσικά, θα ήταν καταστροφικό. Θα έπαυε να δικαιούται να ονομάζεται "κομμουνιστικό" κόμμα. "Αλλά και τι μ' αυτό; Δεν προέχει η θυσία για τον λαό;", μπορεί να ανταπαντούσε ο δικηγόρος του διαβόλου. Το ότι δεν πρόκειται καθόλου "για τον λαό" γενικά και αφηρημένα είναι ένα μέρος της απάντησης. Το ότι δεν υπάρχει κανένα σημάδι πουθενά στην Ευρώπη ή στο ιστορικό παρελθόν για το ότι αυτή η "θυσία" του Κομμουνιστικού Κόμματος θα απέδιδε οτιδήποτε για να βγάλει τα λαϊκά στρώματα από την εξαθλίωση, είναι ένα δεύτερο. Το ότι αν, με συναίνεση του ΚΚΕ, δεν μείνει κανένα ανάχωμα άρνησης στη θέση του, τότε θα γίνει και ευκολότερη ακόμα η προέλαση της πολιτικής της οικονομικής εξαθλίωσης της πλειοψηφίας προς ώφελος των λίγων είναι ένα τρίτο. Δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό για τα φτωχά στρώματα συμφέρον στο ενδεχόμενο αποστασίας του ΚΚΕ από τις προγραμματικές του αρχές (συμμαχίας με, ή έστω ανοχής, της Ευρώπης του κεφαλαίου)· υπάρχει, αντίθετα, τεράστιος κίνδυνος περαιτέρω επιδείνωσης της θέσης τους. Και βέβαια, και το ΚΚΕ τα γνωρίζει καλά όλα αυτά, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ τα καταλαβαίνει: δεν είναι κόμμα χαζών, άλλωστε, αντίθετα, είναι κόμμα οξύνοων, μορφωμένων και διεισδυτικών ανθρώπων.

Αλλά τότε γιατί επιμένουν αυτοί οι άνθρωποι για κάτι που είναι εντελώς παράλογο αντικειμενικά, δηλαδή τη συμμαχία τους, ως κόμμα εντεύθεν της κόκκινης γραμμής που ορίζει τον κυρίαρχο προσανατολισμό των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων --δηλαδή, τη συμμαχία των μικροαστών και μεσοαστών με την ευρωπαϊκή αστική τάξη-- με το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που είναι από την άλλη πλευρά της γραμμής -- δηλαδή, με τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τους εργάτες, κόντρα σε κάθε προσπάθεια "αποκατάστασης" ή "εξομάλυνσης" της αστικής ηγεμονίας;

Μα ακριβώς για να το φέρουν κι αυτό εντεύθεν. Και όταν το ΚΚΕ μπει εντεύθεν, θα πάψει και να είναι το αντισυστημικό άκρο του τόξου, η οδός διαφυγής από την καπιταλιστική ολότητα. Θα πάψει να μπορεί να νομιμοποιήσει την ύπαρξή του ως οδός διαφυγής· και η διαφορά του από τον ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει απλώς ο Μέντρεκας και ο Μαϊλης απέναντι στα πανεπιστημιακά κανόνια --έγκυρα, σοβαρά, μορφωμένα, σεβαστά από την αστική κοινωνία-- του ΣΥΡΙΖΑ· η διαφορά του, δηλαδή, θα είναι απλώς και μόνο η "κατωτερότητα" της εργατικής του καταγωγής ως κόμματος, χωρίς κανένα καταφατικό, χειραφετητικό αντίβαρο. Γιατί βέβαια, αν ήξερε το παραμικρό για το τι του γινόταν ο Μαρξ, στην κοινωνία όπως έχει, η μόρφωση, η τεχνογνωσία, η εκλέπτυνση, το κύρος, δεν είναι πράγματα που μοιράζονται ίσα στους ανθρώπους· δεν πήραν την ίδια ποσότητα, πχ, ο Στάθης Κουβελάκης και ο Γιώργος Σιφωνιός. Υπάρχει "καταμερισμός εργασίας" ανάμεσα στους χειρώνακτες και στους διανοούμενους, και δεν είναι υπέρ των πρώτων οι όροι του. 

Και, αν ήξερε το παραμικρό για το τι του γινόταν ο Λένιν, η κουλτούρα, οι αξίες, ο τρόπος σκέψης της ευρύτερης κοινωνίας είναι φυσικό να είναι εμποτισμένα από τον τρόπο παραγωγής στον οποίο έζησε. Είναι φυσικό να έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα ο καπιταλισμός ως συνολική και πολυεπίπεδη βιωμένη εμπειρία από τον σοσιαλισμό ως αναγκαστικά αφηρημένη και αναγκαστικά σχηματική επιδίωξη (πόσο μάλλον μετά το 1990) στον τρόπο με τον οποίο μετριούνται τα πράγματα. Και επειδή είναι έτσι, ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που χάνει την δυνατότητα να ενσαρκώσει έμπρακτα, στην βάση της μαζικής πολιτικής συμμετοχής, την ιδέα ότι "ένας άλλο κόσμος είναι εφικτός" (για να δανειστούμε μια "κινηματική" φράση), γίνεται ένα κόμμα χωρίς λόγο ύπαρξης, αφού, στην νέα του ενσάρκωση ως "προοδευτικό αστικό κόμμα", δεν θα αξίζει πεντάρα (υπάρχουν πολύ "ποιοτικότεροι" αστοί πολιτικοί από αυτούς που θα μπορούσε να αναδείξει μια εργατική και αγροτική βάση, άσε που δεν θα είχε καν λόγο να ενδιαφέρεται να αναδείξει αστούς πολιτικούς). Και συνεπώς ένα τέτοιο κόμμα θα πρέπει αντικειμενικά να εξαφανιστεί, ή να συρρικνωθεί στα όρια της εξαφάνισης, ως χώρος ξεσπάσματος για κανένα ξέμπαρκο χολερικό παππού ή κανένα περίεργο και αντιδραστικό νεολαίο που δεν του αρέσει τίποτε στον κόσμο γύρω του.

Αυτό θα ήταν το "κέρδος" του ΚΚΕ από μια συμμαχία με την αστική ή αστικοποιημένη αριστερά όσο οι αστικές προτεραιότητες και τρόποι αντίληψης στην ευρύτερη κοινωνία δίνουν στην δεύτερη το καθοριστικό "πάνω χέρι" και την δυνατότητα να ηγεμονεύσει άκοπα πάνω στο πρώτο χωρίς καμία ουσιαστική εκχώρηση, όπως ακριβώς έγινε και στη Γαλλία, και για τους ίδιους λόγους. Και είναι ακριβώς οι ευρύτεροι ιδεολογικο-πολιτικοί συσχετισμοί, και όχι οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι φιλίες και οι συμπάθειες λόγω κοινής απώτερης καταγωγής (παλιά, πριν όσοι πρόκοψαν οικονομικά και κοινωνικά στη μεταπολίτευση γίνουν στην μεγάλη τους πλειοψηφία "δημοκράτες σοσιαλιστές") που θα πρέπει να καθορίζουν τις συμμαχίες, πόσο μάλλον "με τον διάβολο."

49 σχόλια:

  1. Θαυμάσια ανάλυση με την οποία συμφωνώ απόλυτα. Μόνο μια παρατήρηση: μπορεί ο Σιφωνιός να μην πήρε την ίδια μόρφωση νομίζω όμως ότι έχει πολύ μεγαλύτερο κύρος από τον Σ.Κ.
    Να προσθέσω ότι κατά την άποψή μου ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πάρα πολύ καλά τι κάνει, ξέρει όλα αυτά που αναλύεις και εκεί ακριβώς εστιάζει την πολιτική του: στη μετατροπή του ΚΚΕ σε άλλο ένα βαστάζο της αστικής εξουσίας. Προβοκάρει, γιατί αυτή είναι η αποστολή του.
    Με την ευκαιρία είναι χαρακτηριστικό και το σποτ στη TV των ΜουΛούδων : και αυτοί προβοκάρουν το ΚΚΕ ότι αποτελεί μέρος μιας ζητούμενης από τις εκλογές "αριστερής" κυβέρνησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταλαβαίνεις ότι εννοώ "κύρος" στα μάτια μιας αστικά επικυριαρχούμενης κοινωνίας. Για αυτό αναφέρομαι στο τι λέει ο Λένιν, αλλά το λέει και ο Μαρξ, βέβαια: αναπόδραστα, οι κυρίαρχες αξίες της κοινωνίας είναι αξίες της κυρίαρχης τάξης. Και όσο υπάρχει ο καπιταλισμός, το τι είναι "κύρος" για τον εργάτη θα ποδοπατιέται απ' το τι είναι "κύρος" για τον αστό.

      Διαγραφή
    2. Χειρώνακτας Κογκνιτάριος30 Απριλίου 2012 - 3:08 μ.μ.

      Το ζητούμενο/αναγκαιότητα παραμένει, πλάι στο "κύρος" του Σιφωνιού χρειάζεται και το "κύρος" του Λένιν της εποχής μας.

      Χειρώνακτας Κογκνιτάριος

      Διαγραφή
    3. Προσπαθούμε, ΧΚ, προσπαθούμε να αρθούμε στο ύψος αυτής της αναγκαιότητας, μα δεν είναι όλοι άνθρωποι φτιαγμένοι για όλα τα πράγματα. Αλλά προσπαθούμε, όσο μπορούμε.

      Διαγραφή
    4. Η ανάλυση είναι εντελώς στατική. Μπορεί η πλειοψηφία αυτή τη στιγμή να επιθυμεί απλά μία απεμπλοκή ή άρνηση του μνημονίου, όμως οι συνέπειες αυτής της άρνησης καθώς και το κόστος που είναι διατεθειμένη να υποστεί προκειμένου να παραμείνει πειστή σε αυτή την άρνηση, δεν είναι δεδομένα. Υποθέτεις εξαρχής πως αν το δίλημμα φτάσει στο σημείο μνημόνιο ή ευρώ - ΕΕ, αυτή η πλειοψηφία θα ταχθεί αναφανδόν υπέρ του ευρώ, παρά το γεγονός πως θα συνεχίσει να υφίσταται τις συνέπειες των μνημονίων. Φέρνεις ως απόδειξη αυτής της προσέγγισης μία δημοσκόπηση, η αναξιοπιστία της οποίας δεν μπορεί να εκλεχθεί, καθώς δεν έχουμε κανένα στοιχείο για τον τρόπο με τον οποίο έθεσε το ερώτημα, τα ποιοτικά της στοιχεία, τη μεθοδολογία της. Αντιθέτως έχομε κάθε λόγο να είμαστε σκεπτικοί καθώς τέτοιες δημοσκόπησης έχουν εμφανιστεί πολλές τον τελευταίο καιρό, στα πλαίσια της αστικής προπαγάνδας νομιμοποίησης των μνημονίων μέσα από μία διπλή τακτική: την καλλιέργεια της άποψης πως απόρριψη του μνημονίου σημαίνει αποπομπή από το ευρώ. Η αποπομπή από το ευρώ (και την ΕΕ) ισοδυναμεί με καταστροφή. Ως ένα βαθμό αυτή η προπαγάνδα έχει λειτουργήσει, πρόκειται όμως για προπαγάνδα, άρα περι ιδεολογικής απόκρυψης - στρέβλωσης της πραγματικότητας και όχι για νομοτέλεια. Αν το ερώτημα τίθονταν κάπως έτσι: "πιστεύετε πως η παραμονή στο ευρώ πρέπει να είναι το όριο της ασκούμενης πολιτικής; ή στο δίλημμα ευρώ ή εργασία και κοινωνικά δικαιώματα τι θα επιλέγατε;" φαντάζομαι οι απαντήσεις θα ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που δίνει η δημοσκόπηση.

      Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι πως ένα μεγάλος μέρος των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων απαιτεί αλλαγή της μνημονιακής πολιτική, ενώ το μέχρι που θα ήταν διατεθειμένοι να φτάσουν μέχρι να επιτύχουν αυτή την αλλαγή, ακόμη δηλαδή και να δεχτούν τη ρήξη με την ΟΝΕ και την ΕΕ, δεν είναι δεδομένο. Αντίθετα έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως αν το πράγμα έφτανε στο δίλημμα επιβίωση ή ευρώ, αυτή η πλειοψηφία θα μπορούσε να κερδηθεί υπέρ της απόρριψης της ΕΕ. Από αυτή την άποψη το ΚΚΕ θα μπορούσε στη συζήτηση περί συνεργασίας με το ΣΥΡΙΖΑ, να βάλει έναν κρίσιμο όρο: πως το όριο των λαϊκών διεκδικήσεων και τη ασκούμενης πολιτικής μίας ενδεχόμενης κυβέρνησης της αριστεράς, δεν μπορεί να είναι το ευρώ και η ΕΕ. Αν αυτοί επιτρέπουν την άσκηση μίας ριζικά διαφορετικής και φιλεργατικής πολιτικής, όπως υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, τότε καλώς, αν όχι όπως εξηγεί το ΚΚΕ και είναι και η δική μου άποψη, τότε θα πρέπει να υπάρξη σύγκρουση και αποδέσμευση. Αυτού του τύπου η προσέγγιση στο βαθμό που γινόταν ανοιχτά και δημόσια θα έφερνε το ΚΚΕ πλεονεκτική θέση, καθώς δεν θα το ανάγκαζε σε προγραμματικές εκπτώσεις, ενώ θα μετατόπιζε την πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ που θα καλούνταν να εξηγήσει ή πολυ περισσότερο να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, κάτω από προϋποθέσεις (παραμονή στο ευρώ) που τις καθιστούν ανέφικτες. Το ΚΚΕ λοιπόν θα μπορούσε είτε να κερδίσει πολύ μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων στην προοπτική ρήξης με την ΕΕ είτε να αποσύρει τη στήριξη του (αν σωστά είχε επιλέξει να συμμετάσχει ενεργά με υπουργούς) από μία τέτοια κυβέρνηση όταν θα αθετούσε τις υποσχέσεις της εξαιτίας της άρνησης του ΣΥΝ να συγκρουστεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι πολιτική και τακτική διαχείριση των αντιθέσεων μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων (και στους κόλπους του λαού) και όχι η αέναη καταγγελία των οπορτουνιστών. Να θυμίσω πως οι Μπολσεβίκοι μπορεί να μην συμμετείχαν στην κυβέρνηση των Μενσεβίκων με αστικές δυνάμεις μετά την επανάσταση του Φλεβάρη, δεν κατήγγειλαν εξαρχής όμως αυτή την κυβέρνηση. Το σύνθημά τους ήταν "κάτω οι 12 αστοί υπουργοί (του κόμματος των Καντέ)" και η έκκληση τους ήταν για μία αμιγώς εργατοαγροτική κυβέρνηση

      Διαγραφή
    5. "Η ανάλυση είναι εντελώς στατική."

      Ήμουν βέβαιος ότι θα πάρω ένα σχόλιο που θα περιέχει την παραπάνω πρόταση.

      Όχι, η ανάλυση δεν είναι καθόλου στατική, είναι το ακριβώς αντίθετο. Το γιατί σε αφήνω να το σκεφτείς μόνος σου.

      Δεν θα εξηγώ τα πάντα.

      Διαγραφή
    6. Εντάξει, αν επιθυμείς να εστιάζεις στον χαρακτηρισμό καιόχι στην επιχειρηματολογία που διεκδικεί να τον τεκμηριώσει και να καταδείξει το μονόπλευρο της ανάλυσης σου, κανένα πρόβλημα.

      Διαγραφή
    7. Η επιχειρηματολογία σου είναι εξ ολοκλήρου απόρροια εσφαλμένης αντίληψης του τι διακυβεύεται.

      Θα πρέπει πρώτα λοιπόν να ξεκαθαρίσεις κάποια μεθοδολογικά ζητήματα στο μυαλό σου.

      Ας σου δώσω ένα για να κάνεις μια αρχή.

      Που βασίζει την εντεινόμενη πίεσή του για τη συμμαχία ο ΣΥΡΙΖΑ σε τακτικό επίπεδο;

      Τη βασίζει στο ότι οι εκλογές είναι σε 6 μέρες. Τη βασίζει στο "τώρα, στη βράση κολλάει το σίδερο."

      Συνεπώς, εγώ ποιους συσχετισμούς ιδεολογικο-πολιτικούς πρέπει να κοιτάξω για να καταλήξω για το τι θέλει να εκμεταλλευτεί; Τους συσχετισμούς του 2035 για να μην είναι "στατική" η ανάλυση;

      Όχι. Τους συσχετισμούς όπως αποτυπώνονται τον Απρίλη του 2012. Τους συσχετισμούς που αφορούν ένα κομβικό ζήτημα ταξικού προσανατολισμού.

      Εσύ νομίζεις ότι μιλώ για αέναες ουσίες. Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτσι, το ΚΚΕ αλλιώς. Όχι, δεν μιλώ για αέναες ουσίες. Μιλώ πάντα πάνω στη συγκυρία.

      Κι επειδή μιλώ για τη συγκυρία και όχι για κάποιου είδους άχρονη μάχη καλού και κακού, ξέρω ότι ο δρόμος για την κομμουνιστική πλευρά περνά μέσα από κάτι πάρα πολύ απλό να διατυπωθεί (και τρομακτικά δύσκολο να γίνει):

      Το να έχει ΑΥΤΗ το πάνω χέρι στον καθορισμό της συμμαχίας με τα μορφωμένα μικροαστικά στρώματα, και όχι το αντίστροφο. Γιατί το αντίστροφο, με βάση τους όχι απλά υφιστάμενους αλλά και διαγραφόμενους τώρα ευρωπαϊκούς και εθνικούς συσχετισμούς δυνάμεων, σημαίνει μπάι-μπάι σε οποιαδήποτε σοσιαλιστική προοπτική μέχρι τα δισέγγονά μου και αν.

      Έγινα κατανοητός τώρα;

      Διαγραφή
    8. στον καθορισμό της συμμαχίας=στον καθορισμό των όρων, του πλαισίου της συμμαχίας.

      Στον καθορισμό δηλαδή στον οποίο αυτή τη στιγμή τα στρώματα αυτά έχουν ξεκάθαρα το πάνω χέρι, ακόμα και αν το ΚΚΕ πάρει 20% και ο ΣΥΡΙΖΑ 10%.

      Εξ ορισμού, καμία "συμμαχία" δεν συνάπτει ένας κομμουνιστής χωρίς ξεκάθαρη βάση ότι θα τουμπάρει αυτός τον άλλο και όχι ο άλλος αυτόν (βλ. Μαρξ). Ούτε κανείς σοσιαλδημοκράτης όμως συνάπτει συμμαχία ή επιδιώκει τέτοια χωρίς ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ. Διαταξικές συμμαχίες "ισότητας" και "καλής γειτονίας" ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΠΑΡΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ.

      Και καμία τέτοια συμμαχία δεν σύναψε ποτέ ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι, άλλο αν άλλα επιβάλλει η σοσιαλδημοκρατική μόδα των ημερών να προπαγανδίζονται στους αδαείς.

      Διαγραφή
  2. @marfactor
    "Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι πως ένα μεγάλος μέρος των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων απαιτεί αλλαγή της μνημονιακής πολιτικής". Μα ήδη αυτό που γράφεις, δείχνει την τελείως διαφορετική προσέγγιση των ζητημάτων. Προσέγγιση που έχει νομίζω εξηγηθεί επαρκώς από το ΚΚΕ και είναι εύκολο να βρεις την απάντηση, για να μην πολυλογούμε εδώ.
    "Το σύνθημά τους ήταν "κάτω οι 12 αστοί υπουργοί (του κόμματος των Καντέ)" και η έκκληση τους ήταν για μία αμιγώς εργατοαγροτική κυβέρνηση".
    Σε μια υποτιθέμενη κυβέρνηση συνεργασίας της "αριστεράς" ποιοι είναι οι αστοί υπουργοί και με ποιους θα σχηματισθεί η "εργατοαγροτική" κυβέρνηση; Ο Κουβέλης, η Σακοράφα, ο Παπαδημούλης κλπ. που κατατάσσονται; Μα όταν στοχεύεις σε μια καλύτερη διαχείριση του καπιταλισμού, χωρίς να αμφισβητείς οτιδήποτε από την αστική εξουσία, σε τι διαφέρεις από οποιοδήποτε άλλο αστικό κόμμα; Τέλος, αν κάποτε υπήρχε (και στη Ρωσία) η δυνατότητα για μια "διαφορετική" πολιτική μέσα στα αστικά πλαίσια, αυτή η δυνατότητα σήμερα, ιδιαίτερα σε περίοδο έντονης καπιταλιστικής κρίσης και δεν υπάρχει και είναι επικίνδυνο να σπέρνουμε αυταπάτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Τέλος, αν κάποτε υπήρχε (και στη Ρωσία) η δυνατότητα για μια "διαφορετική" πολιτική μέσα στα αστικά πλαίσια"

      Όποιος έχει την παραμικρή γνώση προεπαναστατικής ρωσικής ιστορίας γνωρίζει ότι ο ριζοσπαστικός προσανατολισμός, περιλαμβανομένης της κριτικής της ίδιας της έννοιας της ατομικής ιδιοκτησίας, προηγείται του Μπολσεβικισμού ιστορικά, και πως ένα μεγάλο κομμάτι της ανερχόμενης αστικής τάξης έβλεπε τον Τσάρο ως το βασικό εμπόδιο του εκσυγχρονισμού και ήταν δεκτικό σε σοσιαλιστικές ιδέες.

      Δεν θα πάθουμε εγκεφαλική αφασία να ταυτίσουμε μια τέτοια κατάσταση με την προϊούσα της Ελλάδας, χώρας 40 ετών δεξιάς χουντοκρατίας με μια σοσιαλδημοκρατική επιδρομή στα ταμεία των εργαζομένων ως "αριστερή" παρένθεση.

      Διαγραφή
  3. Άρα η άποψη σου είναι πως στη συγκεκριμένη περίοδο (και όχι απλά τη βραχυχρόνια συγκυρία) οι διεθνείς και εθνικές προϋποθέσεις για να τεθεί τι ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν υφίστανται και δεν πρόκειται να υπάρξουν, άρα το μόνο που μπορεί να κάνει ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι μάχες οποισθοφυλακής προκειμένου στην καλύτερη περίπτωση να περιορίσει και επιβραδύνει τις αντεργατικές πολιτικές που επιτάσσει η αναδιάρθρωση του εν κρίση καπιταλισμού. Αυτή λοιπόν είναι μία εντελώς μονόπλευρη και στατική ανάλυση. Παραγνωρίζει τη ρευστότητα των συσχετισμών ακριβώς λόγο της κρίσης, όσο και το ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα, σημαντικό μέρος του οποίου είναι και ένα κομμουνιστικό κόμμα. Αν όμως θεωρείς πως ένα ΚΚ οφείλει να προσαρμόζεται παθητικά στη συγκυριακή πλειοψηφική κοινή γνώμη τότε η απόσταση σου από το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαντάζεσαι. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά πως η πλειοψηφία είναι υπέρ του ευρώ και επιλέγει να προσαρμοστεί θετικά σε αυτή τη θέση (την υιοθετεί). Το ΚΚΕ εκτιμάει το ίδιο και προσαρμόζεται αρνητικά: καμία ουσιαστική αλλαγή δεν μπορεί να υπάρξει εφόσον είναι έτσι και μέχρι να αλλάξει( αρνητική προσαρμογή)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Άρα η άποψη σου είναι πως στη συγκεκριμένη περίοδο (και όχι απλά τη βραχυχρόνια συγκυρία) οι διεθνείς και εθνικές προϋποθέσεις για να τεθεί τι ζήτημα της σοσιαλιστικής επανάστασης δεν υφίστανται και δεν πρόκειται να υπάρξουν, άρα το μόνο που μπορεί να κάνει ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι μάχες οποισθοφυλακής"

      Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ????!!!!!!

      Τις δημοσκοπήσεις περί ευρώ και ευρωζώνης εδώ και τρία χρόνια θα τις κάνουμε γαργάρα και θα το ρίξουμε "στην άποψή μου" λες και την έβγαλα εγώ απ' την κοιλάρα μου;

      Διαγραφή
    2. Που να μην έβγαινε προ ημερών ο Ολάντ που γλύφει σύσσωμη η αστική αριστερά της Ελλάδας --τα είδα και στην τιβί χθες, "όχι εμείς υποστηρίξαμε πρώτοι τον Ολάντ, όχι εμείς"-- να μιλήσει στους ψηφοφόρους του Εθνικού Μετώπου Λεπέν και να πει εγώ θα σας οδηγήσω.

      Που να μην υποστήριζε κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση της Γαλλίας των τελευταίων ετών.

      Που να μην ήταν ένα ζάπλουτο μέλος της μεγαλοαστικής τάξης.

      Θα έπρεπε να γράφω σεντόνια για να αποδείξω ότι δεν είμαι τρόφιμος Δρομοκαϊτείου, έτσι; Και με αμφίβολα μάλιστα αποτελέσματα.

      Διαγραφή
    3. Αυτό που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αν υποθέσουμε πως δεν είναι υποβολιμιαίες όσον αφορά τον τρόπο που θέτουν τα ερωτήματα ώστε να εκμαιέυουν την απάντηση που το ασστικό πολ. σύστημα επιθυμεί, είναι πως η αστική προπαγάνδα είναι αποτελεσματική μέχρι στιγμής. Όμως αυτή η προπαγάνδα δεν πρόκειται να πείσει τους εργάτες και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να πάψουν να αγωνίζονται και να διεκδικούν την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών ακριβώς επειδή ο ελληνικός καπιταλισμός δεν μπορει να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη σε μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Το ζήτημα λοιπόν για ένα ΚΚ είναι να φέρει σε ευθεία σύγκρουση αυτή την πραγματικότητα με την ιδεολογική μορφή κατανόησης της (την επιθυμία παραμονής στο ευρώ) και αυτό δεν πρόκειται να γίνει με κηρύγματα εκ του άμβωνος. Σε ξαναρωτάω, αν το ερώτημα τεθεί με τον εξής τρόπο: δουλιά ή ευρώ τι πιστεύεις πως θα απαντούσε η πλειοψηφία όσων πλήττονται σήμερα από τα μνημόνια; Αυτή λοιπόν η γραμμικότητα στην προσέγγιση σου όπως και του ΚΚΕ, που περιμένει να αλλάξουν σταδιακά και παθητικά μέσα από την υπομονετική προπαγάνδα και τους αμυντικούς οικονομικούς αγώνες οι συσχετισμοί, προς όφελος των ιδεών του, είναι εντελώς αντιδιαλεκτική. Κάτι που φάνηκε άλλωστε και από τη δήλωση της Παπαρήγα αναφορικά με την είσοδο τη Χ.Α. στο κοινοβούλιο. Πως τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, θα βάλουν απλώς γραβάτες και θα ενσωματωθούν. Τώρα αν εγώ πως αυτό μου θυμίζει το σύνθημα του ΚΚ Γερμανίας λίγο πριν το σχηματισμό κυβέρνησης από τους Ναζί το 1933: "πρώτα οι Ναζί και μετά Εμείς" θα πέφτω πολύ έξω;

      Διαγραφή
    4. Αν οι δημοσκοπήσεις ήταν μούφα, δεν θα αντανακλώνταν στην μόνιμη τακτική των αστικών κομμάτων να εφευρίσκουν ευφημισμούς για να στρίψουν δια του αρραβώνος απ' το θέμα: απαγκίστρωση, μετασχηματισμός, ρήξη και ανατροπή και του κώλου τα εννιάμερα.

      "η γραμμικότητα στην προσέγγιση σου"

      Όπως θες μπορείς να πεις την προσέγγισή μου, μπορείς να με πεις και πριμιτίφ, άνθρωπο των θεωρητικών σπηλαίων, ή ό,τι άλλο θες, απλώς να ξέρεις ότι εγώ βιολί για να κοροϊδέψουμε όλοι μαζί τη φτωχολογιά με ωραία νεογκραμσιανά εμπριμέ τσιτάτα δεν παίζω.

      Διαγραφή
    5. Αν θες κάποια στιγμή εκτός από να μου αποδίδεις κατηγορίες πεί νεογκραμσιανισμού και σοσιαλδημοκρατίας που ουδέποτε υποστήριξα, απάντησε και στο ερώτημα που σου απήυθυνα για το τι θα απαντούσαν πολλοί από αυτούς που σήμερα δηλώνουν πως θέλουν την παραμονή στο ευρώ αν το ερώτημα τίθονταν: δουλιά ή ευρώ;

      Τέλος εγώ δεν σου απέδωσα κανένα χαρακτηρισμό, την ανάλυση σου σχολιάσα κομίζωντας κάποια επιχειρήματα στα οποία το μόνο που έχεις να απαντήσεις είναι κάποιες δημοσκοπήσεις περί δημοφιλία του ευρώ. Αλήθεια οι μαρξιστές κάνουν εκτίμηση των συσχετισμών από τις δημοσκοπήσεις;

      Διαγραφή
    6. Συνηθισμένη η τακτική σου. Πετάμε την μπάλα στην κερκίδα για την ταμπακιέρα. Βρε ποια στατική ανάλυση όταν η γραμμή είναι "τώρα, τώρα, πες το ναι τώρα με τους όρους που συμφέρουν εμένα", βρε ποιες διαταξικές συμμαχίες με την φενάκη της καλής γειτνίασης, βρε ποιο ριζοσπαστισμό που όλοι πλην ΚΚΕ θέλουν ΕΕ, βρε ο Ολάντ δεν σου έδειξε για τι πράμα μιλάμε -- δεν πάει να μιλάω στον τοίχο; Τα ίδια τσαλιμάκια μια ζωή.

      Εύχομαι όσες περισσότερες έδρες γίνεται για το κόμμα σου την Κυριακή, σε καλή μεριά.

      Διαγραφή
    7. Α, και δεν τρέφω καμία ψευδαίσθηση ότι οι ταξικές συγκρούσεις κρίνονται με όρους "επικοινωνιακούς" για να χαλάω περισσότερο χρόνο. Με "επικοινωνιακούς όρους" κρίνει η τάξη που ελέγχει τόσο τα μέσα της επικοινωνίας όσο και τους όρους της επικοινωνίας. Το προλεταριάτο ξέρει ότι δεν θα κερδίσει στον ταξικό αγώνα με μπλα μπλα.

      Διαγραφή
    8. Αλήθεια οι μαρξιστές κάνουν εκτίμηση των συσχετισμών από τις δημοσκοπήσεις;

      Αν οι μαρξιστές έκαναν εκτίμηση των συσχετισμών από τις δημοσκοπήσεις, μπορεί να κατάπιναν κι αυτοί τη γλώσσα τους για το "μη δημοφιλές" σαν κι αυτούς που εκπροσωπείς, και που τρέμουν μη χάσουν κανα ψηφουλάκι. Αλλά δεν την κατάπιαν καθόλου.

      Μην κρίνετε λοιπόν εξ ιδίων τα αλλότρια, έτσι;

      Διαγραφή
    9. Ποιός ακριβώς πετάει τη μπάλα στην κερκίδα και ποιό είναι το κόμμα μου; αν δεν μπορείς να απαντήσεις στα επιχειρήματα του άλλου τον βαφτίζεις του σατανά και ξεμπέρδεψες. Πότε υποστήριξα το Ολαντ εγώ; Η άποψη μου είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ είτε σκόπιμα είτε από αφέλεια εξαπατάει τον κόσμο όταν διακηρύττει πως μπορεί να έχεις φιλολαϊκή πολιτική μέσα στην ΕΕ και γι αυτό το ΚΚΕ δεν πρέπει να κάνει καμία προγραμματική έκπτωση. Η διαφωνία μου μαζί σου είναι στον τρόπο αντιμετώπισης της πίεσης για ενότητα και κυβέρνησης της αριστεράς. Η διαφωνία είναι τακτική και όχι στρατηγική αλλά δεν φαίνεται να καταλαβάινεις τη διαφορά. Δεν θα αποδεχτεί το ΚΚΕ τη θέση πως μπορείς να έχεις φιλεργατική πολιτική εντός ΕΕ, ούτε θα το κρύψει από το λαό, απλά θα καλέσει το ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επιλέξουν τι θα κάνουν στην περίπτωση που η πολιτική που πρεσβέυουν έρθει σε σύγκρουση με την ΕΕ. Ποιον θα εγκαταλείψουν; την πολιτική τους ή την ΕΕ; Δεν υπάρχει μόνο η συμφωνία πακέτο, το να πει το ΚΚΕ πως θα στηριζε, χωρίς νασυμμετέχει σε μία κυβέρνηση της αριστεράς στο βαθμό και μόνο σε αυτόν, που θα υλοποιήσει της δεσμέυσεις τις για ριζική αλλαγή πολιτικής υπέρ των εργατών by any means neccesary, αλιώς θα την πολεμήσει από το δρόμο, πως θα μπορούσε να το βλάψει; Με αυτή τη λογική και περιμένωντας υπομονετικά να αλάξουν οι διεθνείς και οι εγχώριοι συσχετισμοί (παίζοντας με τις τάπες των βαρελιών όπως λέει και μία παλιά διαφήμιση), οι φασίστες θα είναι στην κυβέρνηση και οι εργάτες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά το ΚΚΕ ιστορικά δικαιωμένο για μία ακόμη φορά...

      Διαγραφή
    10. "η απόσταση σου από το ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαντάζεσαι. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά πως η πλειοψηφία είναι υπέρ του ευρώ και επιλέγει να προσαρμοστεί θετικά σε αυτή τη θέση (την υιοθετεί)"
      Τ' ακούς Αντώνη; Σταμάτα να φαντάζεσαι ότι έχεις μεγάλη απόσταση από τον Σύριζα. Χαχα. Σε ποιους νομίζεις ότι απευθύνεσαι marfactor; Ο Σύριζα είναι υπέρ του ευρώ επειδή προσαρμόζεται στην λαϊκή θέληση; Είναι δηλαδή τακτικός ελιγμός για τη νίκη της επανάστασης; Της επανάστασης του αυτονόητου; Ο Σύριζα δεν προσαρμόζεται στη λαϊκή θέληση - συνέβαλε στη διαμόρφωση της θέλησης αυτής.
      Για το Μάαστριχτ τοποθετήθηκε λίγα χρόνια αργότερα ο Αλ. Τσίπρας και στις 7/1/2008 δήλωσε: «Το ζήτημα για εμάς τότε ήταν αν θα ήμασταν αρνητικοί ή αν θα ήμασταν "ανεκτικοί" στην ολοκλήρωση της Ευρώπης (...). Επιλέξαμε το δεύτερο δρόμο».
      Και όταν η χώρα έμπαινε στην ΟΝΕ ζητωκραύγαζε η ηγεσία του περί «ιστορικού επιτεύγματος»...
      Σε κάθε περίπτωση με τους ιμπεριαλιστές.
      http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6826903

      Διαγραφή
    11. "Δεν θα αποδεχτεί το ΚΚΕ τη θέση πως μπορείς να έχεις φιλεργατική πολιτική εντός ΕΕ, ούτε θα το κρύψει από το λαό, απλά θα καλέσει το ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να επιλέξουν τι θα κάνουν στην περίπτωση που η πολιτική που πρεσβέυουν έρθει σε σύγκρουση με την ΕΕ"

      Αυτό που προτείνεις είναι επικοινωνιακό τέχνασμα. Στο θέμα αυτό αναφέρθηκε ήδη ο Αντώνης: "Α, και δεν τρέφω καμία ψευδαίσθηση ότι οι ταξικές συγκρούσεις κρίνονται με όρους "επικοινωνιακούς" για να χαλάω περισσότερο χρόνο. Με "επικοινωνιακούς όρους" κρίνει η τάξη που ελέγχει τόσο τα μέσα της επικοινωνίας όσο και τους όρους της επικοινωνίας. Το προλεταριάτο ξέρει ότι δεν θα κερδίσει στον ταξικό αγώνα με μπλα μπλα".
      Το ΚΚ, και οποιοδήποτε κομμουνιστικό κόμμα, δεν μπορεί, για να καταλήξει στο περιεχόμενο των θέσεων των άλλων κομμάτων, να κάνει τέτοιες αφελείς ερωτήσεις. Ο καθένας κρίνεται στις πράξεις, όχι στα λόγια. Το ότι θα πετάξει το μπαλάκι στον Σύριζα και θα του πει "με ποιο στρατόπεδο είσαι;" είναι μικροαστική και επικοινωνιακή προσέγγιση. Διάβασε Ριζοσπάστη και θα καταλάβεις ότι το ΚΚ έχει απαντήσει στο ερώτημα αυτό, όσον αφορά το Σύριζα, και έχει καταθέσει δεκάδες τεκμήρια. Τώρα τι νομίζεις ότι θα κάνει; Θα αρχίσει να καλλιεργεί αυταπάτες κάνοντας πως δεν ξέρει και δεν είδε;

      Διαγραφή
    12. @marfactor
      "παίζοντας με τις τάπες των βαρελιών"...;;;
      Δηλαδή οι ταξικοί συσχετισμοί κατηγόρημα των οποίων είναι η ιδεολογική περιγραφή της πραγματικότητας και η κοινωνική της πρόσληψη ανατρέπονται μέσω της συμμετοχής σε ετερόκλητης σύνθεσης κυβερνήσεις; Οι ταξικοί συσχετισμοί ανατρέπονται με παιχνίδια εντυπώσεων σε χάρτινες κυβερνήσεις συνεργασίας, όπου με τους εταίρους της συγκυβέρνησης δεν συμφωνείς ούτε ως προς την κατανόηση του προβλήματος ούτε ως προς τη λύση - και συνεπώς ούτε ποιο θα είναι ένα πρώτο βήμα διακυβέρνησης;;;
      Προφανώς όχι. Οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι ιδεολογικοί τους συσχετισμοί ανατρέπονται στην ταξική πάλη. Σε αυτήν όπου επικεντρώνεται ο επαναστατικός μαρξισμός. Στην πυροδότηση των κοινωνικών ανταγωνισμών επενδύει σήμερα το ΚΚ, και ο ασφαλέστερος τρόπος για να ηγηθεί της κοινωνικής αναμέτρησης και να πραγματοποιήσει τη στρατηγική του - με την οποία λες ότι συμφωνούμε αμφότεροι - είναι να κρατηθεί μακριά από μια χάρτινη και αναποφάσιστη κυβέρνηση.
      Τακτική προτεραιότητα του κόμματος δείχνει να είναι η οργάνωση των εργαζομένων. Και αυτό ακριβώς το σημείο εκθέτει τη δική σου/σας τακτική προτεραιότητα. Ο λαός μας με το επίπεδο οργάνωσης που διαθέτει αυτή τη στιγμή ούτε μια αυτοδύναμη κυβέρνηση ΚΚΕ δεν θα μπορούσε να κρατήσει στη θέση της απέναντι στη λυσσώδη υπονόμευση που θα της επιφύλασσε ο εγχώριος και ξένος αστισμός. Και εσύ βλέπεις να έχουμε το περιθώριο να κερδίσουμε εντυπώσεις - γιατί μόνο μάχη εντυπώσεων μπορείς να κάνεις με τον Αλέξη και τη γραμμή Ολάντ - φιλολαϊκή ΕΕ, όχι μάχη πολιτική - και στη συνέχεια τον ταξικό πόλεμο για εξουσία που οι δυνάμεις του αστισμού θα δώσουν χωρίς χρονοτριβή και ανυποχώρητα σε κάθε επίπεδο...
      α) Δεν υπάρχει κανένα ιστορικό παράδειγμα συμμετοχής ενός ΚΚ σε αστική κυβέρνηση που όχι μόνο να διεξήγαγε την πάλη για εργατολαϊκή εξουσία όπως τακτικά την περιγράφεις αλλά και που τελικά να μην εκφυλίστηκε σε - απαξιωμένη από το λαό - αστική δύναμη.
      β) Οι συσχετισμοί είναι: εργατική τάξη και λαός σχετικά ανοργάνωτοι προς το παρόν και μια αστική τάξη που συνδέει τα συμφέροντα και τη διατήρηση της εξουσίας της με ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και τη δύναμη κρούση τους (ΕΕ,ευρωστρατός, ΝΑΤΟ) + ιδεολογική χειραγώγηση της κοινωνικής πλειοψηφίας.
      γ) Συνειδητή όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων, ένταση της πάλης των εργατών και σύνδεσή της με τη στρατηγική κατάληψης της εξουσίας τους. Αποκρυστάλλωση οργανωτικών μορφών πάλης σε επίπεδο εργασίας, στη βάση της εξάπλωσης του παραδείγματος της Χαλυβουργίας, αλλά και λαϊκής συνοικίας με πολιτικό βάθεμα των λαικών επιτροπών που υπάρχουν στο παρόν. Ο οργανωμένος λαός που αντιλαμβάνεται την επίλυση των προβλημάτων του και την υλική του σωτηρία μέσα από την κατάληψη της δικής του εξουσίας μπορεί να σαρώσει ξένους και ντόπιους λύκους.
      Στοχεύοντας εκεί το ΚΚ λέει στο λαό: Αδύναμη κυβέρνηση και ισχυρό κίνημα (στιγμή στην ισχυροποίησή του μπορεί να αποτελέσει και η εκλογική αναμέτρηση). Ανηφορικός ο δρόμος αλλά ο μόνος ρεαλιστικός. Πολύ φοβάμαι πως απέναντι σε αυτά η χίμαιρα του κυβερνητισμού είναι η μόνη τάπα βαρελιού..

      hiliastis

      Διαγραφή
    13. Από τον Μάη του 2011 και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ έριξε δίχτυα και άπλωσε πετονιά προς ΟΛΕΣ τις κατευθύνσεις: προς πλατείες, οδός αγανάκτησης ενταύθα, προς Τροτσκιστές εισοδιστές, προς εθνολαϊκιστές στυλ Θεοδωράκη-Κασιμάτη (βλ. ποστ για Γλέζο), προς ΕΠΑΜ και μισοπάλαβους στυλ Ιφικράτη Αμυρά (παραλίγο υποψήφιος), προς αριστερό ΠΑΣΟΚ, και εσχάτως προς οπαδούς των ανεξέλ που λέει και μια ψυχή.

      Παντού. Και προς ΔΗΜΑΡ και ΚΚΕ προεκλογικά.

      Το σύνθημα είναι "όλους σας θέλουμε, όλοι χωράτε."

      Τι δεν έκανε; Δεν έκανε καμία προσπάθεια να περάσει πάνω σ' αυτή τη βάση μια γραμμή συνεκτική εξόδου από το σύστημα που να του επιτρέπει βασική και στοιχειώδη συμπόρευση προς το ΚΚΕ. Γιατί; Γιατί δεν είναι χαζός να πάρει ρίσκα και να ξενερώνει κόσμο.

      Εγώ δεν ψέγω τίποτα απ' όλα αυτά. Δείχνουν πολιτική εξυπνάδα, με όρους βέβαια πολιτικής εξυπνάδας των αστών και με πρώτο διδάξαντα τον Ανδρέα. Αλλά όχι και να έρχονται εδώ μέσα κάποιοι και να μου πετάν Μαρξ και Λένιν και Μπολσεβίκους, ανάβω. Δεν φταίμε σε τίποτα να καραφλιάζουμε με ό,τι θέλει ο καθένας, να εξαναγκαζόμαστε να λέμε τα σύκα ελικόπτερα για να ικανοποιηθεί και "θεωρητικά" --και δη επαναστατικά-- ο καθαρός τακτικισμός.

      Διαγραφή
  4. Χειρώνακτας Κογκνιτάριος30 Απριλίου 2012 - 4:22 μ.μ.

    Ότι προσπαθούμε, προσπαθούμε. Το ζήτημα είναι πώς; Εκτιμώ την προσφορά και του Lenin Reloaded προς αυτή την κατεύθυνση. Θεωρώ ότι χρειάζεται παράλληλα με το εργατικό κίνημα και ένα θεωρητικό-κομμουνιστικό κίνημα.
    Πάντως από τη φύση μας οι άνθρωποι ως έμβια όντα είμαστε φτιαγμένοι για όλα. Από τη θέση μας όμως στον υποδουλωτικό καταμερισμό της εργασίας, όχι. Βέβαια ο ίδιος ο καταμερισμός εργασίας έχει αρχίσει να ανατρέπει εν μέρει αυτή την κατάσταση με τις στρατιές της μισθωτής διανοητικής εργασίας ανά την υφήλιο. Το πώς θα το εκμεταλλευτούμε αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα.
    Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συνεχιζω να πιστευω σε μια ενοτητα της αριστερας με κυριαρχο ρολο του ΚΚΕ.
    Με αυτο σαν βαση θεωρω οτι μια συνεργασια ΚΚΕ-Συριζα θα ειναι προς οφελος του λαου,κατ`αρχην,και του ΚΚΕ στην συνεχεια.
    Πιστευω οτι ενα προγραμμα σαν συνθεση των δυο προγραμματων μπορει να υπαρξει
    Με συγκεκριμενο χρονικο οριζοντα και ενεργειες
    Αν το ΚΚΕ θελει διαγραφη του χρεους και ο Συριζα θελει λογιστικο ελεγχο,τοτε ας σταματησουμε ΚΑΘΕ πληρωμη και μετα το περας του λογιστικου ελεγχου(αν τελειωσει καποτε),αποφασιζει ο λαος με δημοψηφισμα αν και τι θα αποπληρωσουμε.
    Διαγραφη ιδ.χρεους και κρατικοποιηση τραπεζων? ναι και απο τους δυο,και παραλληλα ενα σχεδιο για την εξυγιανση τους..Μετα?να συνεχισουμε ετσι?να τις πουλησουμε για να βγαλουμε λεφτα(σουηδικο μοντελο)?Δημοψηφισμα για να αποφασισει ο λαος.
    Εξω απο την ΕΕ?ναι το ΚΚΕ,οχι/ισως ο Συριζα..εξοδο για καποιο χρονικο διαστημα και εφαρμοζουμε ενα μοντελο αναπτυξης..μετα το περας του,ο λαος αποφασιζει τι θα κανουμε τελικα.
    Μοντελο αναπτυξης:κρατικοποιησεις για αρχη,oχι ξεπουλημα του δημοσιου πλουτου,φορολογια στους ραντιερηδες/offshore/μεγαλη κερδοφορια.Μετα το περας του συμφωνημενου χρονικου διαστηματος,δημοψηφισμα και αποφασιζουμε αν θα περασουμε σε κοινωνικοποιηση-συμβουλια εργατων ή μενουμε ως εχει ή τις πουλαμε πισω στους ιδιωτες.
    Αλλα (και αυτο εχει να κανει με προηγουμενο σχολιο περι πολιτικης οικονομιας στο ΚΚΕ) αυτα ολα απαιτουν να υπαρχει ΚΟΣΤΟΛΟΓΗΜΕΝΟ/ΧΡΟΝΙΚΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟ σχεδιο σοσιαλιστικης αναπτυξης.
    θελει 5ετες πλανα(θα το λεω ακομα και αν γινω γραφικος)..θελει προγραμματισμο!θελει αληθειες στον λαο(ισως χρειαστουν δελτια για αρκετο καιρο)
    Οταν υπαρξει μια τετοια κυβερνηση με οριζοντα 2-3 χρονων και φερει αποτελεσματα τοτε,προσωπικα πιστευω,οτι ο Συριζα θα διαλυθει στα εξ ων συνετεθει:σε "τιμιους" σοσιαλδημοκρατες/οπαδους της Λουξεμπουργκ και σε οπορτουνιστες που θα βρουν ευκαιρια να μεταπηδησουν σε Πασοκ Δημαρ μιας και τα συμφεροντα τους δεν θα εξυπηρετουνται απο την αριστερη συγκυβερνηση.
    Αν με βαση τα συμφωνηθεντα ο Συριζα κανει πισω,θα ειναι εκθετος στα ματια του λαου.
    Αντι να βαζει ο Τσιπρας διλληματα και να φαινεται ετοιμος να κυβερνησει,το ΚΚΕ θα επρεπε να ειχε την πρωτοβουλια κινησεων.
    ΟΛΑ τα παραπανω με το δεδομενο οτι ΕΦΟΣΟΝ παιρνουμε μερος στις εκλογες,ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να εχουμε σχεδιο διακυβερνησης που να μπορει να πραγματοποιηθει μεσω κοινοβουλευτικων διαδικασιων.
    Κανενα κομμα δεν πρεπει να κατεβαινει στις εκλογες για να .."χασει".
    Δυστυχως, ο Τσιπρας το καταλαβε αυτο πρωτος και εχει την πρωτοβουλια των κινησεων εναντι του ΚΚΕ(εστω και σε επικοινωνιακο επιπεδο).

    ΥΓ: συγνωμη αν γινομαι γραφικος,αλλα οταν σου δινει τα ευσημα ο καθε κατακαημεναος υποψηφιος μνημονιακος βουλευτης,ε δεν αντεχεται!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι αδύνατη η ενότητα της αριστεράς με κυρίαρχο ρόλο του ΚΚΕ χωρίς βαθύτατες ιδεολογικο-πολιτικές ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ταξικές μετατοπίσεις στην κοινωνία. Η Ελλάδα του 2012 δεν είναι Ελλάδα του 1941. Ούτε ο κόσμος γενικότερα.

      Και δεν είναι τι "θέλει το ΚΚΕ" και τι "θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ", είναι τι επιδιώκουν οι τάξεις που εκπροσωπούν.

      Είναι η διαφορά ανάμεσα σ' αυτόν που χάνει λόγω προσάρτησης στην ΕΕ πολύ περισσότερα από όσα κέρδισε, και σ' αυτόν που είτε δεν χάνει τόσα ή υπολογίζει να ανατρέψει τη χασούρα με πολιτική πίεση για έναν καλύτερο συμβιβασμό.

      Είναι η διαφορά του "μια ζωή έξω απ' το ντιλ" μ' αυτόν που ήταν μέσα στο ντιλ και θέλει να αναδιαπραγματευτεί τους όρους συμμετοχής του στο ντιλ.

      Πώς να το κάνουμε, από άλλη θέση βλέπουν τα πράγματα και άλλα πράγματα θέλουνε.

      Διαγραφή
    2. "Οταν υπαρξει μια τετοια κυβερνηση με οριζοντα 2-3 χρονων και φερει αποτελεσματα τοτε,προσωπικα πιστευω,οτι ο Συριζα θα διαλυθει στα εξ ων συνετεθει:σε "τιμιους" σοσιαλδημοκρατες/οπαδους της Λουξεμπουργκ και σε οπορτουνιστες που θα βρουν ευκαιρια να μεταπηδησουν σε Πασοκ Δημαρ μιας και τα συμφεροντα τους δεν θα εξυπηρετουνται απο την αριστερη συγκυβερνηση."

      Στις πιέσεις που δημιουργούνται από τις αντιφάσεις θεωρίας και πράξης, ΠΡΩΤΑ διαλύεται το κόμμα που δίνει έμφαση στην συνεκτικότητα και στο κύρος της θεωρίας, και ΜΕΤΑ αυτό που χτίζεται στη βάση της θεωρητικής ετερογένειας και του θεωρητικού "πλουραλισμού".

      Όταν πέφτει μια μεγάλη πίεση πάνω σ' ένα δέντρο ή σε ένα κτίριο, ΠΡΩΤΑ καταρρέει το άκαμπτο και ΜΕΤΑ το ευλύγιστο ή εύκαμπτο.

      Και συνεπώς, ΠΟΛΥ πριν καταρρεύσει λόγω αντιφάσεων ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ θα μας έχει αφήσει χρόνους.

      Και μετά να δω τι γέλιο θα πέσει.

      Ή τι κλάμα.

      Διαγραφή
    3. Δες λιγο ολως την ιστορια των διασπασεων των δυο κομματων
      Ο Συριζα εχει διασπασθει 2 φορες (Αλαβανος/Κουβελης) μεσα σε ελαχιστο χρονο και απο οτι ξερω παραμενουν συνιστωσες μεσα που δεν αισθανονται παντα ανετα με τα φιλοπατριωτικα και υπερ της εκκλησιας θεσεις του Τσιπρα.
      Υπερτιμας την οπορτουνιστικη φυση του Συριζα.Μολις δουν οτι απομακρυνονται απο το "κυβερνητικο" κεντρο,τοτε θα ξαναδουμε συνωστισμο στην εξοδο!
      Το ΚΚΕ εχει αντεξει μετα την πτωση του Ανατ.μπλοκ.. Δεν νομιζω οτι μπορει να υποστει κατι χειροτερο απο αυτο!
      Μετα απο 20 χρονια αμυνας, ηρθε ο καιρος να περασουμε στην αντεπιθεση!
      Πιστευω περισοτερο στην αντοχη του ΚΚΕ,παρα στις συμμαχιες του Συριζα.
      Και καποια στιγμη ΠΡΕΠΕΙ να παρουμε την πρωτοβουλια..
      Και δεν θελω αντιφασεις σε θεωρια και πραξη.
      Μεχρι εκει που μπορουμε.Απλα πιστευω οτι πλεον μπορει να πιεσει το ΚΚΕ τον Συριζα και ΟΧΙ το αντιθετο!

      Διαγραφή
    4. Ο Συριζα εχει διασπασθει 2 φορες (Αλαβανος/Κουβελης) μεσα σε ελαχιστο χρονο και απο οτι ξερω παραμενουν συνιστωσες μεσα που δεν αισθανονται παντα ανετα με τα φιλοπατριωτικα και υπερ της εκκλησιας θεσεις του Τσιπρα.

      Για ρίξε μια ματιά στο τελευταίο ποστ, "Απορία ηλιθίου".

      Διαγραφή
  6. Το να προβάλεις το μνημόνιο σαν κάτι ανεξάρτητο από την συμμετοχή στην ΕΕ (όχι μόνο στο ευρώ) είναι μία μνημιώδης απάτη που συναγωνίζεται την λογοκοπία των δύο πρώτων παπατζήδων. Το ΚΚΕ έχει επιλέξει να γίνει δυσάρεστο ξεσπεπάζοντας την, μια και σε κανέναν δεν αρέσουν οι άγγελλοι κακών ειδήσεων. Μακροπρόθεσμα θα βγει κερδισμένο από την συνέπεια του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι, σκέφτεται με πολιτικό ορίζοντα τις κάθε φορά επόμενες εκλογές, και ποντάρει στην διαπιστωμένη αμνησία του ελληνικού λαού. εχει επιπλέον το πλεονέκτημα πως κανέναν δεν ενδιαφέρει αν θα υπάρχει καν ο ΣΥΡΙΖΑ σαν τέτοιος, 10 χρόνια μετά.
    Οι διαφορές αυτές (πέραν αυτών των ταξικών βάσεων των δύο σχηματισμών) αντανακλούν, ευνόητα, και στην τακτική τους. Ο μεγαλύτερος κύνδινος για την σοσιαλδημοκρατία σήμερα είναι να πάρουν ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ, ποσοστά που θα τους επιτρέπουν να κάνουν κυβερνηση με κομμάτι του ΠΑΣΟΚ και τον Καμένο.
    εκεί να δεις γέλια...
    Αλλά δυστυχώς τέτοιο κύνδινο δεν διατρέχουν. Εκ του ασφαλούς μιλάνε για "αριστερές κυβερνήσεις", ελπίζοντας αφενός μεν να εξακολουθήσουν να είναι αντιπολίτευση (αλλά ενυσχιμένη) σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αφεταίρου δε να φορτώσουν όλη την συμβιβαστική βρωμιά τους, στους κομμουνιστές που "δεν τους αφήνουν να σώσουν τον λαό".
    Είναι δεν τόσο αμοραλιστές (ή τόσο ηλήθιοι) που δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν πως ο καρπόε του αντικομμουνισμού που σπέρνουν σε μία κοινωνία σε κρίση, θα είναι δευτερευόντος η εκλογική τους ενύσχιση και πρωτεύοντα η ενίσχυση του φασισμού. Την τελευταία την βλέπουμε ήδη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. krima pou den ekanan tetoies aktif oso imoun melos tis KNE...(Entaxei, provokatoriko sxolio)...fantastiki kai i analisi, fantastiki kai i sizitisi, apodeikniei oti exo tin tifla mou apo theoria (kai sinepos praxi). Se afta prepei an kanoume aftokritiki emeis oi kommounistes, kai na kanoume kai to lao ktitora, me aplo tropo, afton ton simperasmaton. Kai pali bravo, kai randevouz avrio sti Xalivourgia!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Μια αναλυση για το ιδιο θεμα σε ενα μπλογκ με εκατονταπλασια αναγνωσιμοτητα. Η μαλακια παει συννεφο.

    http://pitsirikos.net/2012/04/%CE%BF-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1/#more-19207

    Να πω κ εγω την αποψαρα μου. Αν οντως οπως ψηθιριζεται ο Συριζα εχει "ρευμα" αυτη τη στιγμη και οντως στις εκλογες αποσπασει ενα ποσοστο που του επιτρεπει να εχει σημαντικο ρολο στις πολιτικες εξελιξεις τοτε κατι ενδοιαφερον θα συμβει. Αν δε κανω λαθος θα ειναι η πρωτη φορα στην Ευρωπη οπου ενα "αριστερο" κομμα θα εχει πρωταγωνιστικο πολιτικο ρολο τη στιγμη που το Κομμουνιστικο Κομμα της χωρας (που μαλιστα ειναι ιδιαιτερα δυνατο ιδεολογικα-πολιτικα-οργανωτικα) κανει αυτο που πρεπει: Μενει αδιαλλακτο και προσηλωμενο στη στρατηγικη του ακομα κι αν αυτο επιφερει ενα εκλογικο κοστος. Επειδη οπως λεγεται στους κυκλους της μαρξιστικης διανοησης "με πορδες δε βαφουν αυγα" και επειδη τα στομαχια δε γεμιζουν με υποσχεσεις και ελπιδες αλλα μονο αμα ο λαος εκμεταλευτει τον παραγωμενο πλουτο, ειναι αναμενομενο οι εξελιξεις να ειναι ραγδαιες και η αριστερουτσικη κυβερνηση να σκασει σα μπαλονι σε καρφιτσα. Οπως και να εχει για πρωτη φορα θα εχουμε ενα ΚΚ που δε τρεχει να γινει ουρα της σοσιαλδημοκρατιας και δηθεν εναλλακτικων κυβερνησεων. Οπως και να εχει αυτο θα ειναι μια καινουργια γνωση και εμπειρια οχι μονο για εμας αλλα και διεθνως. Αυτη η εμπειρια μπορει να αποδειχτει πολυτιμη για να ξεμπλοκαριστουν δυναμεις σε κομματα που μπαλατζαρουν μεταξυ συνεπους μαρξισμου και ροζ σοσιαλδημοκρατιας οπως το Πορτογαλικο ή το Τσεχικο.

    Οψομεθα. Οτι και να γινει η εβδομη Μαιου θα μας βρει σοφοτερους.
    Εξι Μαη Ισχυρο ΚΚΕ!

    Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αν οντως οπως ψηθιριζεται ο Συριζα εχει "ρευμα" αυτη τη στιγμη και οντως στις εκλογες αποσπασει ενα ποσοστο που του επιτρεπει να εχει σημαντικο ρολο στις πολιτικες εξελιξεις τοτε κατι ενδοιαφερον θα συμβει. Αν δε κανω λαθος θα ειναι η πρωτη φορα στην Ευρωπη οπου ενα "αριστερο" κομμα θα εχει πρωταγωνιστικο πολιτικο ρολο"

      Βεβαίως θα συμβεί κάτι ενδιαφέρον, πολύ πιο ενδιαφέρον από ό,τι θα συμβεί αν ξαναβγούν με συγκυβέρνηση τα ζόμπι ΠΑΣΟΚ/ΝΔ. Και αυτό είναι προωθητικό ιστορικά και θα δώσει και προωθητικά μαθήματα στην εργατική τάξη.

      Και για αυτό το εύχομαι ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει καλά και να υλοποιήσει την επιθυμία του να κυβερνήσει τη χώρα. Χωρίς το ΚΚΕ, φυσικά.

      Διαγραφή
    2. to diavasa ton pitsiriko. Distixos fovamai oti an ontos o tsipras simmetasxei stin kivernisi, tha klithoume na apologithoume gia to sinolo tis aristeras apo tin astiki taxi kai tous sinergates tis gia ta xalia tous...kai xeroume oloi poso efkola pernaei i propaganda tous sta anti-kkedika miala.Einai epikindinoi!

      Διαγραφή
    3. Θα πρότεινα να διαβάσεις τις ομιλίες Σαμαρά (που αναδημοσίευσα απ' το Praxis), για να έχεις μια ιδέα για τις προθέσεις της δεξιάς --παλιές προθέσεις, ιστορικές, τιμημένες σ' αυτόν τον τόπο. Και να είσαι σίγουρος ότι δεν περιορίζονται στο να "κληθούμε να απολογηθούμε."

      Αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει συμμετοχή σε κυβέρνηση οπωσδήποτε και πιστεύει ότι μπορεί να βελτιώσει τους όρους ζωής με τις ιδέες του σε μια κυβέρνηση που δεν θα έχει αλλάξει κανένα βασικό πολιτικό θεσμό και που θα είναι το ίδιο, παλιό αστικό ελληνικό κοινοβούλιο με άλλα πρόσωπα, έχει κάθε δικαίωμα να το επιχειρήσει.

      Πώς αλλιώς θα τεστάρει τις θεωρίες που μας προτείνει στο κάτω-κάτω; Ας πειραματιστεί κι αυτός να δει πόσα απίδια πιάνει η νεογκραμσιανή εκδοχή της ηγεμονίας στην πράξη μήπως ξεκολλήσουμε κι εμείς απ' τον δογματισμό μας, όλο Λένιν και Λένιν.

      Διαγραφή
    4. που θα είναι το ίδιο=που θα λειτουργεί στο ίδιο

      Διαγραφή
    5. Κριμα βεβαια που τα μαθηματα για την εργατικη ταξη ειναι της μεθοδου trial and error. 'Η το παθημα εγινε μαθημα ελληνιστι.

      Μ.

      Διαγραφή
    6. koita apo ti mia, antilamvanomai oti o protos kindinos einai i afxisi tis isxios tis x.a. kai ton sin afto, kai eidika se tetoies sinthikes oloi xeroume poso efkola katantaei i ergatiki sineidisi se akrodexia ideologia. Apo tin alli, skeftomai oti einai toso kafroi pou isos prosorina dosoun tpt piso ston kosmo, anadeikniontas tin sosialdimokratiki parataxi kai apomonontas epipleon to KKE...Den xero, alla den eimai aisiodoxos...

      Διαγραφή
    7. Εκτός και αν η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ συναρθρωθεί με το εκλογικό τσάκισμα του ΚΚΕ. Τότε η απογοήτευση ενός κόσμου θα είναι τεράστια, το μούδιασμα θα είναι χρονοβόρο και θα μεθοδευτεί το "σπάσιμο" βάσης και ηγεσίας. Επιπλέον, εφόσον μια τέτοια συγκυρία επιτρέψει στο αμέσως επόμενο διάστημα μια αρκούντως αποτελεσματική επικοινωνιακή καταιγίδα από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο ενάντια στο ΚΚ τότε,
      α) στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ενταχτεί σε κυβερνητικό σχήμα και καταφέρει να παραμείνει τέζα ενισχυμένος μέσα στο κίνημα οι πιέσεις στο ΠΑΜΕ θα ενταθούν και υπάρχει ο κίνδυνος να διασαλευτούν δεσμοί που κερδήθηκαν με πολύ κόπο, τρέξιμο και ..αίμα τα τελευταία 2 χρόνια.
      β) στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνήσει, ένα μπλοκ φασιστικό θα προκριθεί από την κυρίαρχη επικοινωνία και ιδεολογία ως η διάδοχη κυβερνητική απόπειρα που θα πρέπει να εμπιστευτούν τα λαϊκά στρώματα κατόπιν της χρεοκοπίας της Αριστεράς.
      Αν είχαμε εξασφαλισμένη την εκλογική ισχύ του ΚΚ - μια έστω αξιόλογη εκλογική δύναμη με κάποιο τρόπο αδιαμφισβήτητη - στις 7 Μαίου η λογική σας θα ήταν τετράγωνη και η ευχή σου Αντώνη επιθυμητή. Πολύ φοβάμαι ότι χωρίς αυτή, κάθε σενάριο κρύβει μια αφόρητα επώδυνη δυνατότητα και αντίστροφα με αυτή κανένα σενάριο δεν μπορεί να θεωρείται απευκταίο. Εγώ εύχομαι να είμαι ο αδικαιολόγητα απαισιόδοξος..

      hiliastis

      Διαγραφή
    8. "στην περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνήσει, ένα μπλοκ φασιστικό θα προκριθεί από την κυρίαρχη επικοινωνία και ιδεολογία ως η διάδοχη κυβερνητική απόπειρα που θα πρέπει να εμπιστευτούν τα λαϊκά στρώματα κατόπιν της χρεοκοπίας της Αριστεράς."

      Tα έγραψα ήδη αυτά:
      "Εφόσον υλοποιηθεί αυτό το μοντέλο συγκυβέρνησης (με δεδομένο ότι αυτοδύναμη κυβέρνηση είναι αδύνατο να υλοποιηθεί από οποιονδήποτε, και ότι δομικά μόνο δύο βασικά μοντέλα συγκυβέρνησης φαίνονται εφικτά), η ενδεχόμενη αποτυχία του να επιλύσει σε σοβαρό βαθμό τα οικονομικά προβλήματα των κατώτερων στρωμάτων μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα (μιας και η γενικότερη ανοχή και "περίοδος χάριτος" έχει συρρικνωθεί δραστικά μετά την προηγούμενη περίοδο), μπορεί να σημάνει μόνο ένα πράγμα: περαιτέρω δραματική άνοδο της φασιστικής ακροδεξιάς της Χρυσής Αυγής, που ήδη προαλείφεται για σημαντική παρουσία στη Βουλή. Στην άνοδο αυτή, η εργατική ψήφος θα παίξει αυξανόμενο ρόλο σε περίπτωση αποτυχίας του "εναλλακτικού μοντέλου" συγκυβέρνησης, μιας και, με δεδομένο ότι η Χ.Α θα κρατήσει το "αντισυστημικό" της προφίλ, θα φαντάζει πια ως το μόνο βιώσιμο για τη φτωχολογιά χαρτί εάν η κατάσταση παραμείνει οικονομικά το ίδιο κακή ή χειροτερέψει."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/04/blog-post_5323.html

      "κάθε σενάριο κρύβει μια αφόρητα επώδυνη δυνατότητα και αντίστροφα με αυτή κανένα σενάριο δεν μπορεί να θεωρείται απευκταίο"

      Έτσι είναι. Τα εύκολα και τα μονόπλευρα αισιόδοξα τέλειωσαν εδώ και καιρό. Όταν μιλάω για μαθήματα, δεν μιλάω για μη επώδυνα μαθήματα. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να ξαναγράψεις την ελληνική ιστορία με διαφορετικό νικητή το 1949.

      Διαγραφή
    9. Περαιτέρω: "Αισιόδοξο" σενάριο δεν υπάρχει. Είτε θα πας σε μια κατάμαυρη συγκυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ (και είδαμε κι εδώ τις προθέσεις Σαμαρά, και αυτές Βενιζέλου τις ξέρουμε), που θα φέρει την κοινωνία άλλα τριάντα χρόνια πίσω, ή θα πας σε μια "wild card" εναλλακτική, με συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Προτιμώ το δεύτερο, για τους λόγους που ανέλυσα στο πιο πάνω παρατεθέν ποστ, αν και βέβαια έχει ρίσκο. Μήπως όμως η ΧΑ δεν θα ενισχυθεί με Σαμαρά/Βενιζέλο; Ίσως λιγότερο γρήγορα, αλλά το ίδιο αναπόφευκτα.

      Διαγραφή
    10. "http://pitsirikos.net/2012/04/%CE%BF-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%AF%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1/#more-19207"

      Που να μην του σκυλόβριζε ό,τι έχει και δεν έχει ο Τατσόπουλος:-)

      Καλά, υπήρχε περίπτωση για κάποιον που πρωτοστάτησε στην πλατεία να μην προωθήσει ΣΥΡΙΖΑ;

      Σοβαροί να είμαστε, αυτά είναι στανταράκια.

      Διαγραφή
  9. Α

    Αναφέρομαι σε μέρος της ανάλυσης όπου σωστά κριτικάρεις σαν «μέθοδο μπακαλικής» την άθροιση αποτελεσμάτων σφυγμομετρήσεων που αφορούν ετερόμορφα πολιτικά σχήματα, κι ως εκεί όλα καλά.

    Ένα πρόβλημα εμφανίζεται παρακάτω στην ανάλυση σου όταν ισχυρίζεσαι ότι «το ποιοτικό βάρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποιοτικό βάρος του ΚΚΕ» κτλ . Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα διήθημα με «αριστερή οσμή και χρώμα» απο ένα χυλό που, όπως λες, «συγκρατεί κρίσιμα κοινά στοιχεία με τους προγραμματικούς στόχους όλων των άλλων αστικών κομμάτων» που αφορούν την πρόσδεση της χώρας μας χώρας στην ΕΕ. Όμως, παρά τα διάφορα «καρυκεύματα» του χυλού στην σύσταση του παραμένει μια ουσία. Έτσι η πολλαπλότητα των μαγείρων του χυλού δεν δίνει στο αριστερό διήθημα μεγαλύτερο βάρος, ούτε ανώτερη ποιότητα.

    Μετά, υπονοείς ότι, «σε ένα καθαρά υποθετικό τραπέζι "ενδοαριστερών" διαπραγματεύσεων», το γεγονός ότι το ΚΚΕ έχει χαμηλά εκλογικά ποσοστά σε σχέση με τα ποσοστά των Ευρωπαϊστών το καθιστά "αδύναμο πόλο". Δεν νομίζω. Αλλιώς είναι σαν να ξαναπέφτουμε σε ένα είδος μπακαλικής ανάλυσης. Πέραν τούτου, εάν το ΚΚΕ συμπλήρωνε το 40% του εκλογικού αποτελέσματος και η κοινή γνώμη ήταν υπέρ της εξόδου απο ΕΕ (και Ευρω) και του έμενε ένα 10% να σχηματίσει κυβέρνηση θα ήταν θεμιτό να κάτσει σε τραπέζι διαπραγμάτευσης με σχήματα της σοσιαλδημοκρατίας; Με ενδιαφέρει η απάντηση σου γι αυτό και μόνο παίρνω μέρος στην συζήτηση. Νομίζω ότι η απόρριψη της «συμφωνίας με τον διάβολο» ταγκίζει μια ευρύτερη δέσμη ιδεολογικών διαφορών (κοινοβουλευτικός δρόμος, αντίληψη για το κράτος, κλπ, κλπ...), αλλά ας ακούσω και την άποψη σου.

    Σχετικά με την πλειοψηφία που προτιμά το ευρω έναντι της δραχμής:
    Ανάγεις τα αποτελέσματα μιας σφυγμομέτρησης (η και πολλαπλών τέτοιων) σε έκφραση αντικειμενικών συσχετισμών. Διαλεκτικά πρέπει να σταθείς στις εσωτερικές αντιφάσεις ενός τέτοιου πορίσματος έρευνας πριν βασίσεις την ανάλυση σ’ αυτό. Εκτός απο το να εξετάσεις πως έχει τεθεί το ερώτημα (που πιστεύω ότι έκανες), πρέπει αναφερθείς αναλυτικότερα στις συνθήκες στις οποίες τίθεται το ερώτημα και πως αυτές επηρεάζουν την απάντηση. Το ίδιο ερώτημα απαντιέται διαφορετικά αν τεθεί σε διαφορετική βάση (δηλαδή με διαφορετική υπόθεση του τι είναι αλήθεια) ή αν αλλάξεις τις συνθήκες μέσα στις οποίες τίθεται.

    Ποιο λιανά: Όταν όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα λεει στον Έλληνα πολίτη ότι η έξοδος απο την ΕΕ σημαίνει απομόνωση και καταστροφή, όταν το ίδιο φάσμα του λεει ότι η επιστροφή στην δραχμή είναι καταστροφή κι όταν βλέπει ότι απο αυτό το πολιτικό φάσμα θα σχηματιστεί η κυβέρνηση που θα καθορίσει την μοίρα του, τότε πως αλλιώς περιμένεις να απαντήσει; Ο πολίτης δεν απαντά ότι δεν θέλει επιστροφή στην δραχμή γενικά κι αόριστα σαν να πάσχει απο ευρωλατρεία, αλλά μάλλον ότι δεν πιστεύει πως κάτι τέτοιο είναι συμφέρον στις παρούσες συνθήκες και με δοσμένη κι ακλόνητη την καθεστηκυία τάξη. Έτσι λοιπόν το ποσοστό, στο οποίο εκφράζεται στην ουσία ένας φόβος κι όχι μια προτίμηση, ούτε καν μια αγανάκτηση που πλημμυρίζει την ψυχολογία αυτών που απαντούν, δεν μπορεί να αποτελέσει διαπραγματευτικό ατού κανενός. Πρόκειται για έκφραση της καθεστηκυίας τάξης που τρίζει ενώ όλο το πολιτικό φάσμα δεξιά του ΚΚΕ, με νύχια και με δόντια, προσπαθεί να τη διατηρήσει αλώβητη, κι όχι για ένα συσχετισμό δυνάμεων που είναι ρευστός, λειτουργεί υπόγεια, ανεξέλεγκτα, αλλάζει και εγκυμονεί εκπλήξεις.


    Do.b4tool8

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ένα πρόβλημα εμφανίζεται παρακάτω στην ανάλυση σου όταν ισχυρίζεσαι ότι «το ποιοτικό βάρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μεγαλύτερο από το ποιοτικό βάρος του ΚΚΕ» κτλ "

      Να διευκρινίσω πως ο όρος "ποιοτικό βάρος" δεν αναφέρεται σε ποιοτικά χαρακτηριστικά περιεχομένου αλλά στο "ειδικό βάρος" που έχουν θέσεις και απόψεις οι οποίες "πατούν" στην ιδεολογική θεώρηση των πραγμάτων από την αστική σκοπιά, και συνεπώς συγκεντρώνουν και μια ευρύτερη δυνητική συναίνεση από την αστική κοινωνία. Οπότε δεν είναι καθόλου ζήτημα "ανώτερης ποιότητας", όπως λες, αλλά μεγαλύτερης ισχύος, αναντίστοιχης, όπως είπα με τα όποια ποσοστά φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ συγκριτικά με το ΚΚΕ στις εκλογές.

      "Μετά, υπονοείς ότι, «σε ένα καθαρά υποθετικό τραπέζι "ενδοαριστερών" διαπραγματεύσεων», το γεγονός ότι το ΚΚΕ έχει χαμηλά εκλογικά ποσοστά σε σχέση με τα ποσοστά των Ευρωπαϊστών το καθιστά "αδύναμο πόλο"".

      Όχι, δεν υπονοώ κάτι τέτοιο. Δες πιο πάνω. Είναι θέμα εγγύτητας με την κυρίαρχη ιδεολογία και όχι θέμα εκλογικών ποσοστών. Αυτό έγραψα, ότι είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ από τα εκλογικά ποσοστά των δύο κομμάτων το θέμα της συγκριτικής τους ιδεολογικής ισχύος σε ο,τι αφορά την ευρύτερη κοινωνία ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ.

      "Πέραν τούτου, εάν το ΚΚΕ συμπλήρωνε το 40% του εκλογικού αποτελέσματος και η κοινή γνώμη ήταν υπέρ της εξόδου απο ΕΕ (και Ευρω) και του έμενε ένα 10% να σχηματίσει κυβέρνηση θα ήταν θεμιτό να κάτσει σε τραπέζι διαπραγμάτευσης με σχήματα της σοσιαλδημοκρατίας; "

      Η απάντηση είναι απλή, την έδωσε ήδη ο Μπογιόπουλος στον Σκάι ουσιαστικά: εάν τα όποια σχήματα της σοσιαλδημοκρατίας αποδεχόντουσαν ρητώς προγραμματικούς στόχους της συνεργασίας που ορίζει ως βασικούς του ΚΚΕ (αποδέσμευση από το ευρώ, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, αναδιάρθρωση των κοινοβουλευτικών θεσμών με κατεύθυνση τη λαϊκή εξουσία, κλπ), ναι. Αν όχι, ή αν το παρέπεμπαν στις καλένδες, όχι.

      Διαγραφή
    2. "Ανάγεις τα αποτελέσματα μιας σφυγμομέτρησης (η και πολλαπλών τέτοιων) σε έκφραση αντικειμενικών συσχετισμών. Διαλεκτικά πρέπει να σταθείς στις εσωτερικές αντιφάσεις ενός τέτοιου πορίσματος έρευνας πριν βασίσεις την ανάλυση σ’ αυτό. Εκτός απο το να εξετάσεις πως έχει τεθεί το ερώτημα (που πιστεύω ότι έκανες), πρέπει αναφερθείς αναλυτικότερα στις συνθήκες στις οποίες τίθεται το ερώτημα και πως αυτές επηρεάζουν την απάντηση. Το ίδιο ερώτημα απαντιέται διαφορετικά αν τεθεί σε διαφορετική βάση (δηλαδή με διαφορετική υπόθεση του τι είναι αλήθεια) ή αν αλλάξεις τις συνθήκες μέσα στις οποίες τίθεται. "

      Σαφέστατα είναι σωστές αυτές οι παρατηρήσεις και αναμφισβήτητες. Όμως θα ήθελα να θυμίσω πως έγραψα κάτι που αφορά τον εκπεφρασμένο συσχετισμό δυνάμεων λίγες μέρες πριν τις εκλογές. Αυτά που προτείνεις, και που είναι ολόσωστα, αφορούν στην ανάγκη να δουλέψουμε περισσότερο στο μέλλον εμείς οι ίδιοι με το ζήτημα, να ανατρέψουμε τους εκβιαστικούς όρους με τους οποίους θέτουν το θέμα στο λαό, γιατί είναι προφανές τι σκοπούς έχουν. Σωστά στην διακαναλική η Παπαρήγα έδωσε έμφαση στην ιδεολογική κυριαρχία του "φόβου", στη χρήση του φόβου ως μέσου ιδεολογικής κυριαρχίας. Αυτό πρέπει να το σπάσουμε με μεθοδικό και απτό τρόπο, και η κριτική του τρόπου θέσης του ερωτήματος και των ιδεολογικών συνεπαγωγών αυτού του τρόπου είναι ένα κομμάτι των καθηκόντων των κομμουνιστών.

      Διαγραφή
    3. "Πιο λιανά: Όταν όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα λεει στον Έλληνα πολίτη ότι η έξοδος απο την ΕΕ σημαίνει απομόνωση και καταστροφή, όταν το ίδιο φάσμα του λεει ότι η επιστροφή στην δραχμή είναι καταστροφή κι όταν βλέπει ότι απο αυτό το πολιτικό φάσμα θα σχηματιστεί η κυβέρνηση που θα καθορίσει την μοίρα του, τότε πως αλλιώς περιμένεις να απαντήσει; Ο πολίτης δεν απαντά ότι δεν θέλει επιστροφή στην δραχμή γενικά κι αόριστα σαν να πάσχει απο ευρωλατρεία, αλλά μάλλον ότι δεν πιστεύει πως κάτι τέτοιο είναι συμφέρον στις παρούσες συνθήκες και με δοσμένη κι ακλόνητη την καθεστηκυία τάξη. Έτσι λοιπόν το ποσοστό, στο οποίο εκφράζεται στην ουσία ένας φόβος κι όχι μια προτίμηση, ούτε καν μια αγανάκτηση που πλημμυρίζει την ψυχολογία αυτών που απαντούν, δεν μπορεί να αποτελέσει διαπραγματευτικό ατού κανενός. Πρόκειται για έκφραση της καθεστηκυίας τάξης που τρίζει ενώ όλο το πολιτικό φάσμα δεξιά του ΚΚΕ, με νύχια και με δόντια, προσπαθεί να τη διατηρήσει αλώβητη, κι όχι για ένα συσχετισμό δυνάμεων που είναι ρευστός, λειτουργεί υπόγεια, ανεξέλεγκτα, αλλάζει και εγκυμονεί εκπλήξεις. "

      Είμαστε απόλυτα σύμφωνοι, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Και είναι ακριβώς η εξίσωση του φόβου με την προτίμηση, η ταύτιση της επιλογής με τον φόβο, η αναγωγή της τρομοκρατίας σε "ωριμότητα" που πρέπει να εκτεθεί, και που σωστά εκτέθηκε και από τη ΓΓ χθες στη διακαναλική.

      Διαγραφή
  10. B
    Η άρνηση του κόμματος να διαπραγματευτεί όρους σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται στην αντίληψη ότι η θέση του είναι ασθενέστερη επειδή δεν ανήκει στο υπόλοιπο πολιτικό φάσμα, αλλά μάλλον στο αντίθετο: στην αντίληψη ότι η θέση του είναι ισχυρότερη σαν γνησιότερη έκφραση του άλλου πόλου της κύριας κοινωνικής αντίθεσης μεταξύ κεφαλαίου εργασίας. Δεν δέχεται να συνεργαστεί με τον οπορτουνισμό (που, σαν λέξη, αποτελεί το επώνυμο του ΣΥΡΙΖΑ) όχι επειδή η ενσωμάτωση του στο 90% τον κάνει ισχυρότερο αλλά ακριβώς το αντίθετο: διότι, εντελώς άσχετα απο το ποσοστό του ΚΚΕ, η ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, τον καθιστά ανάξιο συνεργασίας. Το θέμα εκλογικής (σφυγμομετρικής) ισχύος αντικαθίσταται απο μια αυτο-οριζόμενη στο ΚΚΕ ηθική και ιδεολογική υπεροχή την οποία η οποιαδήποτε συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπονομεύσει (αν όχι θα «μολύνει»).

    Το που βρίσκεται ο κύριος όγκος της εργατικής τάξης σε σχέση με τον ιδεολογικό πόλεμο και το σχίσμα που τροφοδοτεί αυτός ο πόλεμος στο χώρο της αποδυναμώνοντας την, πόσο πληροφορημένα μπορεί να τον παρακολουθήσει, και τι πρακτική (τακτική, τακτική, τακτική – πόσες φορές να το φωνάξουμε μέχρις ότου αποκριθεί;) βοηθά την εργατική τάξη να βγάλει ιδεολογική άκρη είναι ένα ζήτημα, ή μάλλον, είναι το ζήτημα.

    Do.b4tool8

    ΑπάντησηΔιαγραφή