Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Περί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ: Μια κριτική στην πολιτική τακτική του ΚΚΕ

Στην καθημερινή σχεδόν βόλτα μου απ' τον Ριζοσπάστη, έπεσα σε αρκετά άρθρα που έχουν ως κριτικό στόχο τους τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο συμβαίνει σχεδόν καθημερινά. Είναι σχεδόν ίση ποσοτικά η ενασχόληση του ΚΚΕ με τον αριστερό οπορτουνισμό α λα ΣΥΡΙΖΑ όση είναι και η ενασχόλησή του με την εντελώς εξευτελισμένη σοσιαλδημοκρατία α λα ΠΑΣΟΚ. Και αυτή είναι μια αφορμή για να ξεκαθαρίσω κάποια ζητήματα πολιτικής τακτικής που θεωρώ ότι δεν έχουν τεθεί σωστά από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

Νομίζω ότι θα υπήρχαν πολύ λίγοι άνθρωποι που θα διαφωνούσαν με την πρόταση ότι, αν φτιάχναμε ένα υποθετικό φάσμα των κομμάτων με κάποια τυπική έστω αναφορά στην έννοια "σοσιαλισμός" από τα δεξιά προς τα αριστερά, η ακολουθία θα ήταν ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ. Είναι μια μάλλον κοινότυπη διαπίστωση τούτη. Σημαίνει όμως ότι στο σύστημα που ορίζουν αυτά τα τέσσερα κόμματα, το δεξιό άκρο είναι ξεκάθαρα το ΠΑΣΟΚ και το αριστερό ξεκάθαρα το ΚΚΕ.

Μια επικέντρωση, συνεπώς, στην κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ είναι επικέντρωση στην προσπάθεια εκτόπισης του μεσαίου χώρου του φάσματος μέσω της συρρίκνωσης της εκλογικής βάσης του χώρου αυτού. Και μια τέτοια επικέντρωση είναι επικέντρωση στην διαμόρφωση του μέγιστου εφικτού βαθμού πόλωσης ανάμεσα στα δύο άκρα. Νομίζω ότι σε έναν σημαντικό βαθμό, αυτή είναι η τακτική που έχει επιλέξει το ΚΚΕ.

Η τακτική αυτή είναι πρώτα από όλα επικοινωνιακά λανθασμένη. Γιατί βέβαια υπάρχει μια βασική ειδοποιός διαφορά στα μάτια του κόσμου ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Στην Ελλάδα κυβέρνησε εναλλακτικά με την ΝΔ το ΠΑΣΟΚ. Την οικονομική πολιτική την χάραξαν μαζί. Το κράτος ρεμούλας το έχτισαν μαζί. Τα ταμεία τα λιάνισαν μαζί. Την εργατική τάξη την εξαπάτησαν μαζί και την κατέστειλαν μαζί. Δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ ο εμπλεκόμενος σ' αυτή τη διαδικασία. Αυτό δεν μπορεί να περιμένει το ΚΚΕ να το παραγνωρίσει οποιοσδήποτε. Και το να φαίνεται να το παραγνωρίζει το ίδιο μετατοπίζοντας το ζήτημα στο ποιος ήταν ή είναι "το δεκανίκι" δεν είναι καθόλου προς όφελός του από την στιγμή που ΝΔ και ΠΑΣΟΚ εξακολουθούν, την στιγμή αυτή που μιλάμε, να συγκεντρώνουν τουλάχιστον ένα 40% της εκλογικής βάσης. 

Με άλλα λόγια, το ΚΚΕ δεν είναι ακόμα σε θέση --και το γνωρίζει-- να ξεριζώσει εντελώς τα θεμέλια της κατεξοχήν ιστορικά εκδοχής της σοσιαλδημοκρατικής διαφθοράς και του αλισβερισιού της με τη δεξιά. Είναι εντελώς παράλογο να περιμένει μη στενά κομματική στήριξη σε μια προσπάθεια να ξεριζώσει πρώτα το "υποστήριγμά" της, ή αυτό που αντιλαμβάνεται ως υποστήριγμά της.

Η κίνηση αυτή όμως, η επικέντρωση δηλαδή στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς πρώτα να έχουν συντριβεί τα κόμματα που λειτούργησαν ως οι επίσημοι φορείς της αστικής εξουσίας επί σαράντα χρόνια, είναι και στρατηγικά λανθασμένη ως τακτική.

Διότι η προσπάθεια πόλωσης δεν εξυπηρετεί σε τίποτα ένα κόμμα που δεν είναι είτε ήδη σε πλειοψηφική θέση είτε σε θέση να αποκτήσει άμεσα πλειοψηφικότητα. Μια τέτοια πόλωση κάνει απλώς τον ήδη ισχυρό κατά τι ισχυρότερο και τον ήδη αδύναμο κατά τι πιο αδύναμο. Είναι η πόλωση που θα επιδίωκε ένας Δαβίδ που χρησιμοποιεί τη σφεντόνα του για να βγάλει απ' τη μέση τους διαμεσολαβητές, μόνο και μόνο για να βρεθεί απλά αντιμέτωπος, έχοντας σπαταλήσει πολεμοφόδια, με τον Γολιάθ.

Αντίθετα, αν η τακτική του ΚΚΕ στρεφόταν κυρίαρχα και με μεγάλη ποσοτική και ποιοτική διαφορά ενάντια στο "μαύρο μέτωπο" ΝΔ/ΠΑΣΟΚ, εκμεταλλευόμενη τόσο το γεγονός ότι  δέχεται πυρά και από όλους τους άλλους, όσο και το γεγονός ότι είναι εδώ και καιρό στόχος ασυγκράτητης λαϊκής δυσαρέσκειας, θα είχε μια πολύ πιο βιώσιμη ευκαιρία να βγάλει από τη μέση το δεξί άκρο του φάσματος, ήτοι το ΠΑΣΟΚ.

Τι θα γινόταν με τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια τέτοια περίπτωση; Τι θα γινόταν, για να χρησιμοποιήσω ένα πρακτικό παράδειγμα, αν η τακτική του ΚΚΕ βοηθούσε στο να οδηγηθούμε, λχ, σε ένα 8% για το ΠΑΣΟΚ και ένα 18% για τον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτό που θα γινόταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στη θέση να υπερσκελίσει οριστικά το ΠΑΣΟΚ, υποβοηθούμενος να "κλέψει" απ' το ΠΑΣΟΚ ψήφους έτσι κι αλλιώς ιδεολογικά άχρηστους για το ΚΚΕ θα ήταν το εξής πολύ απλό:

Θα έμπαινε έμπρακτα ο ίδιος στην θέση του δεξιού άκρου του φάσματος. Ακόμα και με το δεδομένο ότι η ΔΗΜΑΡ θα έφτανε εκεί πρώτη (πράγμα καθόλου κακό για το ΚΚΕ), το μαγνητικό πεδίο της "σοσιαλδημοκρατίας που θέλει να κυβερνήσει" είναι πάρα πολύ δυνατό για να του αντισταθεί ένα σεβαστό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Το οποίο θα ένιωθε μια ακατανίκητη έλξη στην συμμετοχή στην άσκηση πολιτικής εξουσίας με τυχοδιωκτικούς όρους. Αν, απ' την άλλη ένα άλλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ ένιωθε άβολα με την ξαφνική προοπτική να εκτεθεί ως τυχοδιωκτικό αναδεικνυόμενο το ίδιο σε δεξί άκρο του φάσματος χωρίς πια να έχει το άλλοθι του αντικειμενικά δεξιότερου και καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ, είναι πιθανό να αποσπαζόταν από τον ούτως ή άλλως χαλαρό σχηματισμό.

Σε δραματική αντίθεση με το πρώτο σενάριο, αυτό της πόλωσης δια της εξάλειψης του "μεσαίου παίκτη", αυτό εδώ το σενάριο θα ήταν win-win για το ΚΚΕ. Είτε ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαζόταν να μετακινηθεί στην θέση που σήμερα κατέχει το ΠΑΣΟΚ και να αναδείξει έτσι περίτρανα αντιφάσεις που όσο υπάρχει το ΠΑΣΟΚ μπορεί να καλύπτει, είτε ένα τμήμα του θα έφευγε προς πιο αριστερή κατεύθυνση από αυτή που λογίζεται σήμερα ως επαρκής για να δηλώνει "αριστερό". Στην πρώτη περίπτωση πολώνεις το πολιτικό πεδίο με δεξιό όφελος, στην δεύτερη το πολώνεις με όφελος τόσο την ανάδειξη της ανεπάρκειας της "αριστερής" εκδοχής της σοσιαλδημοκρατίας όσο και την δυνητική έστω ριζοσπαστικοποίηση ενός τμήματός της.

Αυτά χωρίς είτε να παραιτηθείς από την κριτική στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία (είναι υποχρέωσή σου να μην αποκρύπτεις και να μην συγκαλύπτεις τις διαφορές σου από αυτή), είτε να ενδώσεις σε οποιοδήποτε κάλεσμα σε "ενότητα" μ' αυτή (κάλεσμα που σωστά απορρίπτει το ΚΚΕ).

Ας θυμηθούμε αντί επιλόγου ένα απόσπασμα από τον "Αριστερισμό" του Λένιν. Η κατάσταση που περιγράφει στην Αγγλία και η πρότασή του για αυτή δεν είναι βέβαια ταυτόσημη με τις ελληνικές συνθήκες, όπου δεν έχεις ένα πολύ αδύναμο σε σχέση με την αριστερή σοσιαλδημοκρατία αλλά και διασπασμένο σε ίσα κομμάτια Κομμουνιστικό Κόμμα. Η πρόταση για εκλογική συμφωνία με τους αριστερούς σοσιαλδημοκράτες της εποχής στην Αγγλία που διατυπώνει λοιπόν ο Λένιν δεν είχε κανένα λόγο να εφαρμοστεί απ' το ΚΚΕ σήμερα και σωστά δεν εφαρμόστηκε. Αλλά το σκεπτικό της ανάλυσης σχετικά με το ποιες είναι οι προτεραιότητες στην διαμόρφωση του πεδίου των αντιπάλων και γιατί περιέχει ψήγματα πολύ σημαντικά από την σκοπιά της κριτικής ανάλυσης τακτικής που επιχείρησα πιο πάνω:
Οι άγγλοι κομμουνιστές πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να συνενώσουν και τα τέσσερα κόμματα (όλα είναι πολύ αδύνατα, μερικά μάλιστα πάρα πολύ αδύνατα) και τις ομάδες τους σε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με βάση τις αρχές της III Διεθνούς και την υποχρεωτική συμμετοχή στο κοινοβούλιο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα προτείνει στους Χέντερσον και τους Σνόουντεν «συμβιβασμό», εκλογική συμφωνία: ας τραβήξουμε μαζί ενάντια στη συμμαχία του Λόιντ Τζορτζ και των συντηρητικών, ας μοιράσουμε τις βουλευτικές έδρες ανάλογα με τον αριθμό των ψήφων που θα δώσουν οι εργάτες στο Εργατικό Κόμμα ή στους κομμουνιστές (όχι στις εκλογές, αλλά σε ιδιαίτερη ψηφοφορία), ας διατηρούμε την απόλυτη ελευθερία ζύμωσης, προπαγάνδας, πολιτικής δράσης. Χωρίς αυτό τον τελευταίο όρο, δεν μπορούμε βέβαια να κάνουμε συνασπισμό, γιατί αυτό θα είναι προδοσία. Οι άγγλοι κομμουνιστές πρέπει να επιμένουν στην εξασφάλιση απόλυτης ελευθερίας για το ξεσκέπασμα των Χέντερσον και των Σνόουντεν, όπως ακριβώς επέμεναν (επί δεκαπέντε χρόνια, από το 1903 ως το 1917) Οι ρώσοι μπολσεβίκοι απέναντι στους ρώσους Χέντερσον και Σνόουντεν, δηλ. στους μενσεβίκους. 
Αν οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν δεχτούν το συνασπισμό μ’ αυτούς τους όρους, τότε κερδίζουμε, γιατί το σπουδαίο για μας δεν είναι καθόλου ο αριθμός των βουλευτικών εδρών, εμείς δεν κυνηγάμε καθόλου αυτό το πράγμα, στο σημείο αυτό θα είμαστε υποχωρητικοί (ενώ οι Χέντερσον και ιδιαίτερα οι καινούργιοι φίλοι τους –ή τα καινούργια αφεντικά τους– οι φιλελεύθεροι που πέρασαν στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα, κυνηγάνε περισσότερο αυτό το πράγμα). Κερδίζουμε, γιατί θα μεταφέρουμε τη ζύμωσή μας στις μάζες τη στιγμή που ο ίδιος ο Λόιντ Τζορτζ «άνοιξε την δρεξη» σ’ αυτές και θα βοηθήσουμε όχι μόνο το Εργατικό Κόμμα να σχηματίσει πιο γρήγορα την κυβέρνηση του, αλλά και τις μάζες να καταλάβουν πιο γρήγορα όλη την κομμουνιστική μας προπαγάνδα, που θα τη διεξάγουμε ενάντια στους Χέντερσον, χωρίς να την περικόψουμε καθόλου, χωρίς να αποσιωπούμε τίποτε. 
Αν οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν αποκρούσουν το συνασπισμό μαζί μας μ’ αυτούς τους όρους, κερδίζουμε ακόμη περισσότερο. Γιατί θα δείξουμε αμέσως στις μάζες (σημειώστε πως ακόμη και μέσα στο καθαρά μενσεβίκικο, στο τελείως οπορτουνιστικό Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα η μάζα είναι υπέρ των Σοβιέτ), ότι οι Χέντερσον προτιμούν τις στενές σχέσεις τους με τους καπιταλιστές από τη συνένωση όλων των εργατών. Κερδίζουμε αμέσως μπροστά στη μάζα, που ιδιαίτερα ύστερα από τις λαμπρές και πολύ σωστές, πολύ ωφέλιμες (για τον κομμουνισμό) εξηγήσεις του Λόιντ Τζορτζ, θα δει με συμπάθεια τη συνένωση όλων των εργατών ενάντια στη συμμαχία του Λόιντ Τζορτζ με τους συντηρητικούς. Κερδίζουμε αμέσως, γιατί δείχνουμε στις μάζες ότι οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν φοβούνται να νικήσουν τον Λόιντ Τζορτζ, φοβούνται να πάρουν την εξουσία μόνοι τους, προσπαθούν να εξασφαλίσουν στα κρυφά την υποστήριξη του Λόιντ Τζορτζ που απλώνει ανοιχτά το χέρι στους συντηρητικούς ενάντια στο Εργατικό Κόμμα. Πρέπει να σημειώσουμε ότι σε μας στη Ρωσία, ύστερα από την επανάσταση της 27/II/1917 (με το παλιό ημερολόγιο) η προπαγάνδα των μπολσεβίκων ενάντια στους μενσεβίκους και τους εσέρους (δηλ. ενάντια στους ρώσους Χέντερσον και Σνόουντεν) κέρδισε ακριβώς από μιαν ανάλογη περίπτωση. Λέγαμε στους μενσεβίκους και στους εσέρους: πάρτε όλη την εξουσία χωρίς την αστική τάξη, γιατί έχετε την πλειοψηφία στα Σοβιέτ (στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ, τον Ιούνη του 1917, οι μπολσεβίκοι είχαν μόνο τα 13% των ψήφων). Οι ρώσοι όμως Χέντερσον και Σνόουντεν φοβούνταν να πάρουν την εξουσία χωρίς την αστική τάξη και, όταν η αστική τάξη όλο και ανέβαλλε τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, επειδή ήξερε πολύ καλά πως την πλειοψηφία θα την έπαιρναν οι εσέροι και οι μενσεβίκοι[13] (που σχημάτιζαν μαζί έναν πολύ στενό πολιτικό συνασπισμό, αποτελούσαν στην πραγματικότητα μια μικροαστική δημοκρατία) τότε οι εσέροι και οι μενσεβίκοι δεν ήταν σε θέση να παλέψουν δραστήρια και με συνέπεια ενάντια σ’ αυτές τις αναβολές. Στην περίπτωση που οι Χέντερσον και Σνόουντεν θα αρνούνταν να κάνουν συνασπισμό με τους κομμουνιστές, οι κομμουνιστές θα κέρδιζαν αμέσως στο έργο της κατάκτησης των συμπαθειών των μαζών και της υπόσκαψης του κύρους των Χέντερσον και Σνόουντεν, και αν απ’ αυτό χάναμε μερικές κοινοβουλευτικές έδρες το πράγμα δεν θα είχε καμιά σημασία για μας. Θα βάζαμε δικές μας υποψηφιότητες μόνο σε ελάχιστο αριθμό απόλυτα σίγουρων περιφερειών, δηλ. εκεί όπου η υποβολή δικών μας υποψηφιοτήτων δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα να βγει ένας φιλελεύθερος αντί του εργατικού (μέλους του Εργατικού Κόμματος). Θα κάναμε εκλογική ζύμωση, μοιράζοντας προκηρύξεις υπέρ του κομμουνισμού και καλώντας σε όλες τις περιφέρειες, όπου δεν υπάρχει δικός μας υποψήφιος, να ψηφίσουν τον εργατικό ενάντια στον αστό. Κάνουν λάθος οι σύντροφοι Σίλβια Πάνκχερστ και Γκάλαχερ, αν βλέπουν σ’ αυτό προδοσία του κομμουνισμού ή παραίτηση από τον αγώνα ενάντια στους σοσιαλπροδότες. Απεναντίας, απ’ αυτό θα κέρδιζε αναμφισβήτητα η υπόθεση της κομμουνιστικής επανάστασης. 
Για τους άγγλους κομμουνιστές πολλές φορές είναι σήμερα δύσκολο ακόμη και να πλησιάσουν τις μάζες, ακόμη και να τις κάνουν να τους ακούσουν. Αν παρουσιαστώ σαν κομμουνιστής και δηλώσω πως καλώ να ψηφίσουν τον Χέντερσον ενάντια στον Λόιντ Τζορτζ, ασφαλώς θα με ακούσουν. Και θα μπορέσω να εξηγήσω, σε κατανοητή γλώσσα, όχι μόνο γιατί τα Σοβιέτ είναι καλύτερα από το κοινοβούλιο και η δικτατορία του προλεταριάτου καλύτερη από τη δικτατορία του Τσόρτσιλ (που σκεπάζεται με την ταμπέλα της αστικής «δημοκρατίας»), αλλά και ότι θα ήθελα να στηρίξω τον Χέντερσον με την ψήφο μου, ακριβώς όπως το σκοινί στηρίζει τον κρεμασμένο· ότι όσο οι Χέντερσον πλησιάζουν στο σχηματισμό δικής τους κυβέρνησης, τόσο θα αποδείχνεται πως έχω δίκιο, τόσο θα τραβιούνται οι μάζες με το μέρος μου και θα επιταχύνεται ο πολιτικός θάνατος των Χέντερσον και των Σνόουντεν, ακριβώς όπως έγινε με τους ομοϊδεάτες τους στη Ρωσία και στη Γερμανία.

24 σχόλια:

  1. Εκτός απο τον όρο "αριστερά", απο ότι φαίνεται και ο όρος "σοσιαλισμός" έχει γίνει λάστιχο... Τι κοινό μπορεί να έχει "ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε" τα δύο τελευταία χρόνια με την Λαϊκή Εξουσία που ευαγγελίζεται το ΚΚΕ, δεν μπορώ να καταλάβω.

    OFWGKTA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λάστιχο έχουν γίνει πάρα πολλά. Η πολιτική γλώσσα όλη, στην ουσία. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο από αυτό που πραγματεύομαι εδώ.

      Διαγραφή
  2. Ο αποδέκτης-αναγνώστης των άρθρων που βάζουν στο στόχαστρο τον ΣΥΝ είναι το μέλος/συμπαθών. Η ανάγκη που δικαιολογεί τη μεγάλη συχνότητα (εν συγκρίσει με ΠΑΣΟΚ/ΝΔ) είναι η αντικειμενική θέση του ΣΥΝ/ΡΙΖΑ που αναδεικνύεται συνειδητά σε μηχανισμό παραγωγής αποπροσανατολιστικών ιδεολογημάτων (κατ εμέ η μόνη «προσφορά» των εν λόγω). Μια τακτική χαμηλής έντασης παρόμοια με αυτή που περιγράφεις που θα έφερνε στο «φως» τον ρόλο του ΣΥΝ/ΡΙΖΑ ως «έμπλαστρο» των αντιφάσεων της σοσιαλδημοκρατίας (αυτή δεν είναι η μεταφορά που χρησιμοποιείς;), θα ήταν πρόσφορη στις πρώτες 100 μέρες της διακυβέρνησης του Γιώργου, και μάλλον όχι τώρα. Θα έλεγα ότι υπάρχει και το θέμα της στοιχειώδους ειλικρίνειας, αλλά ο ρόλος της αριστεράς και «της αριστεράς της αριστεράς» είναι να πιθηκίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η πρότασή μου δεν είναι "χαμήλωμα της έντασης" αλλά τήρηση των αναλογιών. Όχι, πχ, δέκα κριτικές στο ΣΥΡΙΖΑ και δύο στο ΠΑΣΟΚ σε ένα φύλλο του Ρίζου. Να υπάρχει η δέουσα αναλογία -- δέουσα σε ό,τι αφορά το ότι α) άλλος κυβέρνησε και β) άλλος είναι το υφιστάμενο δεξί άκρο.

      Προωθείται πάρα πολύ από το ΚΚΕ η ιδέα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι "πιο επικίνδυνος" επειδή κρύβεται κάτω από τη μάσκα του "αντισυστημικού". Η διαπίστωση είναι κατά το ήμισυ σωστή γιατί δεν αντιλαμβάνεται το βασικό δομικό στοιχείο που αναλύω πιο πάνω. Ο ΣΥΡΙΖΑ _καθίσταται_ πιο επικίνδυνος στον βαθμό που έχει, σ' αυτή τη φάση, δυο δεξιότερα "άλλοθι" στον χώρο που αυτοπαρουσιάζεται ως σοσιαλιστικός. Δεν είναι λοιπόν για μένα σωστή η θεώρηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το "αριστερό δεκανίκι" του ΠΑΣΟΚ. Στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ (και δευτερευόντως η ΔΗΜΑΡ) είναι το "δεξί δεκανίκι του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο υπάρχει ΠΑΣΟΚ ως εκλογική δύναμη πάνω από το 15% και άρα πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο μικρότερες θα είναι οι πιέσεις που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να δείξει τον πραγματικό του ρόλο. Δεν μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ ακόμα δύναμη υπολογίσιμη για σχηματισμό συγκυβέρνησης και να πετύχεις κάτι επικεντρωνόμενος στον χώρο που βρίσκεται δύο φορές αριστερότερά του (δεδομένης και της μεσολάβησης ΔΗΜΑΡ).

      Το θέμα της ειλικρίνειας είναι θέμα ηθικής και δεν εμπίπτει στο αναλυτικό σκεπτικό περί τακτικού πρακτέου.

      Διαγραφή
  3. «Θα έμπαινε έμπρακτα ο ίδιος στην θέση του δεξιού άκρου του φάσματος. Ακόμα και αν η ΔΗΜΑΡ έφτανε εκεί πρώτη, το μαγνητικό πεδίο της "σοσιαλδημοκρατίας που θέλει να κυβερνήσει" είναι πάρα πολύ δυνατό για να του αντισταθεί ένα σεβαστό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ. Το οποίο θα ένιωθε μια ακατανίκητη έλξη στην συμμετοχή στην άσκηση πολιτικής εξουσίας με τυχοδιωκτικούς όρους. Αν, απ' την άλλη ένα άλλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ ένιωθε άβολα με την ξαφνική προοπτική να εκτεθεί ως τυχοδιωκτικό αναδεικνυόμενο το ίδιο σε δεξί άκρο του φάσματος χωρίς πια να έχει το άλλοθι του αντικειμενικά δεξιότερου ΠΑΣΟΚ, είναι πιθανό να αποσπαζόταν από τον ούτως ή άλλως χαλαρό σχηματισμό.»

    Αν αφαιρέσουμε τα συγκείμενα της εκλογοδικίας, γιατί θεωρείς ότι ο ΣΥΝ/ΡΙΖΑ δεν έχει ήδη τοποθετηθεί στο δεξί άκρο του φάσματος;

    Αυτό από το δρόμο:

    «Πρέπει να σωθούν οι μισθοί, να μην πάνε παρακάτω. Πρέπει να σωθούν κάποιες θέσεις εργασίας, πρέπει να υπάρχει μια αντίστοιχη κατάσταση στα εργασιακά δικαιώματα»

    Φοβερίζουν οι ΝΔ/ΠΑΣΟΚ για μισθούς/συντάξεις, τώρα φοβερίζουν και οι «αριστεροί»:

    «Εγώ δεν αποκλείω να υπάρξουν και κάποιες οικονομικές προβοκάτσιες. Δηλαδή, να δημιουργηθεί ένα μείζον δημοσιονομικό γεγονός, να υπάρξει μια ευρύτερη προβοκάτσια στην καταβολή των μισθών και συντάξεων.»

    Πρόκειται περί γλωσσικής διαστροφής να αναφέρεται κανείς στο «πρόγραμμα εξουσίας» του ΣΥΝ. Πρόγραμμα «διαχείρισης» δεξιότερα του Γιωργάκη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις αντελήφθην ότι ο Ολάντ απευθύνθηκε σήμερα στους ψηφοφόρους της Λεπέν. Γκάφα και εδώ ο Σύριζα, φευ. Παρεμπιπτόντως, το σημερινό άρθρου του Ρίζου για το θέμα με Γαλλία και τον Σύριζα το βρήκα εξαιρετικά καλό και διαυγές. Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το ζήτημα είναι να επισημαίνεις όλα όσα πρέπει αλλά με μια αίσθηση αναλογικού μέτρου που να κάνει σαφές ποιον θέλεις να χτυπήσεις πρώτα και κυρίαρχα, να στέλνει το σωστό μήνυμα για τις πολιτικές προτεραιότητες.

      Θα επανέλθω για τις παρατηρήσεις αύριο.

      Υπάρχει και ένα εκτεταμένο σχόλιο που δεν δημοσίευσα γιατί είναι ανώνυμο. Αν θέλει ως συγγραφέας ας στείλει ένα μήνυμα με ψευδώνυμο να πει ότι είναι δικό του για να δημοσιευτεί.

      Διαγραφή
    2. 'Αν αφαιρέσουμε τα συγκείμενα της εκλογοδικίας, γιατί θεωρείς ότι ο ΣΥΝ/ΡΙΖΑ δεν έχει ήδη τοποθετηθεί στο δεξί άκρο του φάσματος;

      Αυτό από το δρόμο:

      «Πρέπει να σωθούν οι μισθοί, να μην πάνε παρακάτω. Πρέπει να σωθούν κάποιες θέσεις εργασίας, πρέπει να υπάρχει μια αντίστοιχη κατάσταση στα εργασιακά δικαιώματα»"

      Νομίζω πως μόνος σου δίνεις την απάντηση στην ερώτησή σου με το παράθεμά σου. "Να μην πάνε παρακάτω οι μισθοί." Τι δίνει "αριστερή" νομιμότητα στην πρόταση ότι το ζητούμενο είναι να μην πάμε από τα 500 στα 200 ευρώ το μήνα; Της την δίνει η αντίληψη, βιωμένη στο πετσί της από την συντριπτική πλειοψηφία, ότι το ΠΑΣΟΚ τον πήγε ήδη από τα 800 στα 500. Συνεπώς, είναι αναπόφευκτο η πλειοψηφία, θέλοντας και μη, να τοποθετεί αυτή τη διατύπωση αριστερά του ΠΑΣΟΚ.Αν δεν υπήρχε αυτή η εκπεφρασμένη πολιτική της μετωπικής επίθεσης στις συμβάσεις και τους μισθούς ως πολιτική ταυτιζόμενη με το ΠΑΣΟΚ, θα ήταν εφικτό για τον Δρόμο να βγαίνει και να λέει "το ζήτημα για την αριστερά σήμερα είναι να προασπιστεί έναν μισθό στα 500 ευρώ;" Θα τους έπαιρνε ο κόσμος με τα γιαούρτια.

      Διαγραφή
  4. Νομίζω ότι υπάρχουν δυο ζητήματα. Μια πιθανή ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, με υψηλά ποσοστά στις εκλογές, μήπως είχε σαν αποτέλεσμα να μας φορτωθεί στη καμπούρα η νέα και ανανεωμένη σοσιαλδημοκρατία για κάμποσα χρόνια, όπως μας φορτώθηκε το ΠΑΣΟΚ; Δεύτερο, μήπως ο σημερινός συσχετισμός δύναμης ανάμεσα σε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (μοναδικός σχεδόν στην ΕΕ) οφείλεται και στη σκληρή αντιπαράθεση που όλα αυτά τα χρόνια έχει το ΚΚΕ με την κάθε είδους σοσιαλδημοκρατία;
    Για τον Λένιν πάντως, η κριτική στη σοσιαλδημοκρατία εν γένει, ήταν κεφαλαιώδους σημασίας και αυτό φαίνεται και από την ποσότητα των σχετικών αναφορών του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τις ερωτήσεις, βοηθά να μιλάμε συγκεκριμένα:

      "Μια πιθανή ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, με υψηλά ποσοστά στις εκλογές, μήπως είχε σαν αποτέλεσμα να μας φορτωθεί στη καμπούρα η νέα και ανανεωμένη σοσιαλδημοκρατία για κάμποσα χρόνια, όπως μας φορτώθηκε το ΠΑΣΟΚ;"

      ΥΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΟΥΣΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, τούτο θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Πρώτον, μια άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση θα του στερούσε αυτόματα ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι επίφασης αντισυστημικότητας, αν δεν τον εξέθετε εντελώς, όσο άγρια εξέθεσε τον ΓΑΠ, που έγινε λαομίσητος περισσότερο κι απ' τον Καραμανλή απλά επειδή διαχειρίστηκε αστικά την ελληνική θέση στην κρίση.

      Δεύτερον, θα επέτεινε για τον λόγο αυτό εσωτερικές συγκρούσεις πολλαπλάσιες από το ΠΑΣΟΚ -- δεδομένης της οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ο καθένας έχει το φέουδό του ουσιαστικά.

      Τρίτον, η ευρωπαϊκή εμπειρία μας δείχνει είτε χώρες όπου η σοσιαλδημοκρατία καταρρέει εκλογικά προς όφελος δεξιότερων ή ακροδεξιότερων λύσεων είτε χώρες όπου καταφέρνει να κερδίσει (όπως πιθανά θα γίνει με Ολάντ στη Γαλλία) έχοντας όμως εκτεθεί σε τέτοιους προκαταρκτικούς συμβιβασμούς που να μπαίνει στην πολιτική εξουσία πλήρως συμβιβασμένη εκ των προτέρων.

      Αν κάτι είναι βέβαιο υπό τις παρούσες περιστάσεις αυτό είναι η δραματική αποψίλωση της νομιμότητας της σοσιαλδημοκρατίας σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Το βλέπουμε παντού, και το βλέπουμε, δυστυχέστατα, σε συνδυασμό με την απουσία ή αδυναμία των ΚΚ και την άνοδο της ακροδεξιάς. Στη Γαλλία όπως έγραψε ο dkoss, το εργατικό ποσοστό πίσω απ' το Εθνικό Μέτωπο ήταν ψηλότερο από ό,τι για τους σοσιαλδημοκράτες. Νομίζω ότι καταλαβαίνουμε ότι η ύπαρξη του ΚΚΕ στην Ελλάδα έχει πολύ μεγάλη ιστορική σημασία τόσο για την ήττα της σοσιαλδημοκρατίας όσο και για την μη επικράτηση, στη βάση αυτής της ήττας, της ακροδεξιάς. Οι ευρωπαϊκές χώρες εκτός Ελλάδας, που δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια, βρίσκονται ενώπιον τεράστιων κινδύνων από την παράδοση της "λαϊκής αντζέντας" στην ακροδεξιά.

      Διαγραφή
    2. "Δεύτερο, μήπως ο σημερινός συσχετισμός δύναμης ανάμεσα σε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (μοναδικός σχεδόν στην ΕΕ) οφείλεται και στη σκληρή αντιπαράθεση που όλα αυτά τα χρόνια έχει το ΚΚΕ με την κάθε είδους σοσιαλδημοκρατία;"

      Ναι, φυσικά. Εξίσου σημαντικό νομίζω πως είναι το γεγονός ότι μακροιστορικά, ο ΣΥΡΙΖΑ προήλθε από την διάσπαση του ίδιου του ΚΚΕ, μέσα από μια σειρά μεταμορφώσεων αυτού του τμήματος που αποσπάστηκε από το 1968 και μετά. Και αυτό παίζει ένα ρόλο στην ένταση που υπάρχει που τον κατανοώ. Όμως το 1981 μπήκε ένα νέο δεδομένο στην εξίσωση, το οποίο αδυνάτισε ΔΡΑΜΑΤΙΚΑ και τους δύο πόλους που προέκυψαν το 1968. Και μετά από 31 χρόνια, έχει έρθει η ώρα και υπάρχουν όλοι οι λόγοι, αυτό το νέο δεδομένο να συρρικνωθεί στον βαθμό πολιτικής εξαφάνισης. Γιατί όσο υπάρχει, τόσο η σύγκρουση μεταξύ των δύο πόλων που προέκυψαν από τη διάσπαση του 1968 θα συσκοτίζεται και θα αποσπά ενέργεια πολλαπλάσια των πολιτικών ωφελημάτων της.

      Αυτή είναι η λογική μου.

      Διαγραφή
    3. "Για τον Λένιν πάντως, η κριτική στη σοσιαλδημοκρατία εν γένει, ήταν κεφαλαιώδους σημασίας και αυτό φαίνεται και από την ποσότητα των σχετικών αναφορών του."

      Σαφέστατα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό και δεν θέλω να υπάρχει και καμία παρεξήγηση για το παράθεμα. Το παράθεμα αναφέρεται στην Αγγλία σε φάση όπου υπήρχαν τέσσερα μικρά κομμουνιστικά κόμματα, αδύναμα και όχι σε θέση να επιβάλλουν τους όρους τους. Η αναλογία με την Ρωσία που κάνει ο ίδιος είναι ήδη εν μέρει αναλογία, γιατί στη Ρωσία η δύναμη των Μπολσεβίκων, ακόμα και όταν αναγκάστηκαν να κάνουν συμμαχίες ήταν πολλαπλάσια. Αλλά νομίζω ότι το σκεπτικό του, ότι δηλαδή αν δεν μπορείς να είσαι εσύ ακόμα η πλειοψηφική δύναμη ΠΡΩΤΑ βγάζεις απ' τη μέση το δεξί άκρο δίνοντας το "στήριγμα του σκοινιού στον κρεμασμένο" στη σοσιαλδημοκρατία, αφού την αναγκάζεις να αναδείξει την έλλειψη επαναστατικών προθέσεων, έχει πολύτιμα διδάγματα για την τακτική σήμερα.

      Διαγραφή
  5. Αντώνη,
    χρήσιμες σκέψεις, θα τις σκεφτώ και περαιτέρω,
    αλλά αρχικά μια παρατήρηση:
    το ΚΚΕ τακτικά παρά την τοποθέτηση περισσότερων άρθρων για τον Σύριζα στον καθημερινό Ριζοσπάστη από ότι πρωτύτερα, δεν αλλάζει την τακτική του,
    η οποία δεν απέχει από αυτήν που προτείνεις.
    Δλδ μέτωπο πρώτιστα στον Δικομματισμό (ίσως όχι μόνο στο Πασόκ, αλλά και στους δύο ισόποσα).
    Το ανέφερε και η Αλέκα χτες, ως αιτία άρνησης ντιμπέιτ των τριών της "αριστεράς", αλλά και προσπαθούν να το τηρήσουν επικοινωνιακά και όλα τα στελέχη.
    Αντικειμενικά όμως η "επίθεση ενότητας" χρησιμοποιείται ως στρατηγική επιλογή αυτήν την εποχή του συστήματος, που ρίχνει το βάρος τεχνητά όχι στην σύγκρουση θέσεων, αλλά στις εκλογο-συνεργασίες. Οι ίδιοι οι αστοί μετατοπίζουν εκεί την κουβέντα, τηλεοπτικά ιδίως πιέζοντας για απαντήσεις. Το ορθό είναι ο κομμουνιστής να ξεφύγει γρήγορα, απαντώντας και ξεμπερδεύοντας με αυτό. Μην νομίζουμε όμως ότι αυτό είναι εύκολο.

    @ψηρίς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δες λίγο και το κείμενο του Σφυροδρέπανου, όπου ισχυρίζεται ότι το ζητούμενο είναι η ταυτόχρονη ήττα ΚΑΙ του ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ των δεκανικιών του. Όπως σχολίασα, αυτό είναι εντελώς παράλογο ως γραμμή από τη στιγμή που α) η ΓΓ μόλις προχθές αντέδρασε στο 40% ΚΚΕ με το "δεν έχουμε το μυαλό μας πάνω απ' το κεφάλι" [ενν. για να περιμένουμε ότι θα βγούμε και πρώτο κόμμα] και β) επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι στόχος είναι η "αδύνατη κυβέρνηση" (που δηλώνει μηδενική προσδοκία εκλογικής επικράτησης του ΚΚΕ στην παρούσα φάση, ανάμεσα σε άλλα).

      Οπότε πώς είναι το ζητούμενο για το ΚΚΕ να ηττηθεί ΚΑΙ το ΠΑΣΟΚ και τα "δεκανίκια" του ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, αφού το ΚΚΕ λέει ότι δεν είναι το ίδιο να τους νικήσει;

      Από ποιον δηλαδή είναι το ζητούμενο να ηττηθούν; Από την ΝΔ, Καμένο, ΛΑΟΣ και Χρυσαύγουλα;!

      Ή απλώς το λέμε για πολιτική ορθότητα ξέροντας ότι είναι πρακτικά κοτσάνα;

      Διαγραφή
    2. δεν είναι το ίδιο να τους νικήσει;=δεν είναι το ίδιο σε θέση να τους νικήσει (ενν. βγαίνοντας αυτό πάνω από όλους τους σε ποσοστά, και, εφόσον είναι αντιδεξιό κόμμα, πάνω ΚΑΙ από τη δεξιά).

      Διαγραφή
    3. Θεωρώ ότι το ζητούμενο είναι η ταυτόχρονη ήττα του ΠΑΣΟΚ, των δεκανικιών του, της Ν.Δ., του ΛΑΟΣ και γενικά όλων των αστικών κομμάτων, αλλά αν θέλαμε να δώσουμε κάποια προτεραιότητα, τότε η ταυτόχρονη ήττα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ ασφαλώς και έχει προτεραιότητα ως ζητούμενο. Ταυτόχρονα όμως μια πέραν του αναμενόμενου εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ (π.χ. άνω του 15%) θα ήταν μια ισχυρή γροθιά στα σπλάχνα του συστήματος και επομένως ο οποιοσδήποτε στόχος δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει και την μέγιστη δυνατή ενίσχυση του ΚΚΕ. Συνοψίζοντας, η ταυτόχρονη ήττα των αστικών κομμάτων (με προτεραιότητα σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ), η μέγιστη δυνατή ενίσχυση του ΚΚΕ και φυσικά η αποφυγή της ανόδου της Χ.Α., είναι ένα σύνολο στόχων, στο οποίο νομίζω ότι το δεύτερο τμήμα του είναι το πρωτεύον, χωρίς αυτό να αναιρεί την σημασία των άλλων.

      Διαγραφή
    4. Συμφωνούμε σε όλα. Η προσπάθεια αναχαίτισης αφενός του λεγόμενου "μαύρου μετώπου" και αφετέρου των νεοναζί της ΧΑ είναι σε αυτή τη φάση επιτακτική όσο και δύσκολη (τα είπαμε --και τα είδαμε-- στο κείμενο για την εμφάνιση της Παπαρήγα και την στάση του ακροατηρίου). Ας μεταφέρει το κόμμα ξεκάθαρα την πολιτική σημασία αυτού του μετώπου πάλης ως κάτι που έχει επιτακτική προτεραιότητα, και ας κάνει σαφές ότι η κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική για να απαλλαγεί ο λαός από ψευδαισθήσεις αλλά δευτερεύουσας σημασίας στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Γιατί κρίνονται πολλά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, καθώς υποχωρεί το αστικό ανάχωμα της σοσιαλδημοκρατίας.

      Διαγραφή
  6. Αντώνη,
    η φράση/λέξη "ηττηθούν"
    δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη, ούτε να σηματοδοτεί την "τελική" λύση.
    Συνεπώς, σύμφωνα με τη γενική θεώρηση του "άμεσου" εκλογικού στόχου του ΚΚΕ
    στις 6 Μάη, ήττα του Δικομματισμού είναι η σαφής μείωσή του, από το 77% το οποίο κατείχε το 2009,
    με ταυτόχρονη ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ επίσης ενίσχυση του ΚΚΕ σε σχέση με το 7,5% που κατείχε.
    Προφανώς το ΚΚΕ γνωρίζει πως θα ενισχυθούν συνδυασμοί "παραφυάδες", εδώ θα εισέλθουν -ίσως με σεβαστό ποσοστό- κόμματα ανύπαρκτα μέχρι πρότινος (βλ. Δημάρ, Καμμένο) κάτι που αντικειμενικά δεν μπορεί να αποφευχθεί, και επί τούτου δεν κρίνουμε με τα δεδομένα του 2009.
    Οπότε, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ πεσμένοι αισθητά, τα κόμματα παραφυάδες μιας και δε γίνεται να είναι μηδενικά, να μην αποκτήσουν ισχυρά λαικά ερείσματα, ο οπορτουνισμός να μην αποκτήσει δυνατά στηρίγματα, και συνεπώς το ΚΚΕ να αναδειχθεί -ως του αρμόζει- σε πρώτη ποιοτικά και ποσοτικά αντιπολιτευτική δύναμη.

    @ψηρίς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Συνεπώς, σύμφωνα με τη γενική θεώρηση του "άμεσου" εκλογικού στόχου του ΚΚΕ
      στις 6 Μάη, ήττα του Δικομματισμού είναι η σαφής μείωσή του, από το 77% το οποίο κατείχε το 2009,
      με ταυτόχρονη ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ επίσης ενίσχυση του ΚΚΕ σε σχέση με το 7,5% που κατείχε."

      Νομίζω πως θα συμφωνούσαμε ότι η δραματική μείωση των ποσοστών των δύο κομμάτων εξουσίας είναι κάτι αναπόφευκτο έτσι κι αλλιώς και προωθείται από όλους τους υπόλοιπους και από την εκλογική βάση. Οπότε δεν σημαίνει κάτι ως εκλογικός στόχος του ΚΚΕ ως τέτοια, και δεν είναι τακτικό κατόρθωμα του ΚΚΕ. Είναι συνέπεια της δικής τους πολιτικής.

      Φυσικά, το 30% περίπου των προβλεπόμενων απωλειών των δύο μοιράζονται σε διάφορους χώρους. Η δουλειά του κόμματος στην φάση αυτής της ανακατανομής είναι να δουλέψει για να ελκύσει όσους μπορεί κατά πρώτον, και να αποτρέψει όσο μπορεί την ενίσχυση της ακροδεξιάς κατά δεύτερον. Δεν είναι, για τους λόγους που ήδη εξήγησα, να στρέψει το βάρος των πυρών του στους ενδιάμεσους του φερόμενου ως αριστερού χώρου η προτεραιότητα. Αυτό θα μπορέσει να γίνει μόνο όταν έχει εξασφαλίσει συνθήκες τέτοιες που να του επιτρέπουν να επικεντρωθεί εκεί χωρίς να εκθέτει το λαό στον κίνδυνο ενίσχυσης της ακροδεξιάς ως "φιλολαϊκής" λύσης την στιγμή που το ίδιο απέχει παρασάγγας απ' το να είναι το πρώτο κόμμα στις εκλογικές προτιμήσεις. Βλέπε και τα στοιχεία του πιο πρόσφατου άρθρου μου, ίσως να βοηθήσουν να κατανοήσεις καλύτερα τον προβληματισμό μου.

      Διαγραφή
    2. Αντώνη, λαθεύεις στο ότι η μείωση του Δικομματισμού
      π.χ. κατά 1/3 δεν είναι κατόρθωμα του ΚΚΕ.
      Τακτικό κατόρθωμα μπορεί να μην είναι.
      Στρατηγικό είναι.
      Δεν είναι αυτόματη συνέπεια της δικής τους πολιτική.
      Είναι συνδυασμός της βάρβαρης πολιτικής με την συνεπή δράση και προπαγάνδα των κομμουνιστών 20 χρόνια, στην κατεύθυνση της κατάδειξης της ομοιότητας των δύο αστικών πόλων και του αδιεξόδου το οποίο πλασάρουν ως λύση.
      Σίγουρα, τα παραπάνω δεν είναι ο απόλυτος παράγων.
      Η δουλειά του Κόμματος αυτή τη στιγμή είναι να πείσει/βοηθήσει τον εργαζόμενο και λαικό κόσμο που εξαιτίας των 2 ως άνω παραγόντων κυρίως, απεγκλωβίζεται νοητικά (κατά μέρος) και εκλογικά (ολικά) από τον Δικομματισμό, να ολοκληρώσει το βήμα του προς τη ριζοσπαστική κατεύθυνση, παραμερίζοντας τις λοιπές σειρήνες.

      @ψηρίς.

      Διαγραφή
    3. Είναι "στρατηγικό κατόρθωμα" του ΚΚΕ ότι υπέγραψαν το μνημόνιο και προέβησαν στα ανάλογα μέτρα; Γιατί αυτό τα κατεδάφισε. Είναι στρατηγικό κατόρθωμα το ότι ο καπιταλισμός έφτασε σε κορύφωση κρίσης συσσώρευσης; Ή είναι στρατηγικό του κατόρθωμα το ότι ως συνέπεια τροφοδότηθηκαν μια σειρά άλλων χώρων και κομμάτων;

      Προσοχή, δεν λέω ότι δεν έκανε τίποτε πολιτικά το ΚΚΕ στο ζήτημα αυτό. Αλλίμονο. Φυσικά και δούλεψε πολιτικά, ως όφειλε. Και όλοι οι άλλοι έκαναν τα ανάλογα όμως, από τον Καζάκη στον Καμένο, κι απ' τον Μιχαλολιάκο στον Κουβέλη. Οπότε, το ζήτημα είναι η ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ σου στρατηγική ως ΚΚ. Δεν είναι το ότι κάνεις έτσι κι αλλιώς αντιπολίτευση, πόσο μάλλον υπό τέτοιες συνθήκες.

      Διαγραφή
  7. Αντώνη δε συμφωνώ. Δε ξέρω πόσο παίρνεις σου υπόψιν το πώς το εργατικό κίνημα, μετά τις ανατροπές εξακολουθεί να είναι στη καλύτερη περίπτωση σε θέση άμυνας (αυτό αν υποθέσει κάποιος πως έχει ξεπεράσει την κρίση του). Δε λέω πως πολύ γρήγορα δε μπορεί να περάσει στην αντεπίθεση – αυτό είναι το ζητούμενο- κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί να εξαρτηθεί μονάχα από εμένα (….) ούτε είναι κάτι που έχω τις γνώσεις να επεξεργαστώ θεωρητικά (μισό μορφωμένος βιομηχανικός εργάτης).
    Σε αυτή την θέση άμυνας του εργατικού κινήματος, με τις επιθέσεις και τα χτυπήματα από κάθε κατεύθυνση, την ώρα μάλιστα που αντίπαλος με πρόσχημα την κρίση έχει σαλπίσει την τελική έφοδο για να καταλάβει τα ‘τα σπίτια, τα καλύβια και τα πεζούλια μας’ δε νομίζω πως έχουμε την πολυτέλεια να μην απαντά στην κάθε επίθεση . Δε μπορώ αυτή τη στιγμή να γράψω περισσότερο, πιστεύω δίνω μια ιδέα αυτού που έχω στο μυαλό μου, στέψου το και εσύ που μπορείς καλύτερα και αν λέω βλακεία μην ανεβάσεις καν το σχόλιο μου, δεν υπάρχει θέμα.

    Φιλικά Φαμφάρας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δε ξέρω πόσο παίρνεις σου υπόψιν το πώς το εργατικό κίνημα, μετά τις ανατροπές εξακολουθεί να είναι στη καλύτερη περίπτωση σε θέση άμυνας "

      Πώς αναιρεί αντί να επιτείνει τις διαπιστώσεις μου αυτή η διατύπωση; Εάν είναι σε φάση άμυνας, πράγμα που ουδόλως αμφισβητώ, τότε τι ακριβώς πετυχαίνει με την τακτική σύγκρουσης με τα "αστικά αναχώματα" την στιγμή που τα κόμματα εξουσίας εξακολουθούν να έχουν ένα 40% και που έχει βρωμίσει ο τόπος ακροδεξιά και εθνικιστικο-λαϊκά "μέτωπα" και "κινήματα";

      Μπορούς να μου το εξηγήσεις; Γιατί δεν το καταλαβαίνω.

      Διαγραφή
    2. Δυο σχόλια που δεν βγήκαν για κάποιο λόγο στο μπλογκ και στάλθηκαν με μέιλ:


      "Η στρατηγική του ΚΚΕ που δεν περιορίζεται σε διαχειριστικά πλαίσια ή μεσοβέζικα στάδια, οδηγεί στην ευθεία επίθεση και στους δύο πόλους του αστικού κόσμου, στην αποκάλυψη και καταπολέμησή τους.
      οι λοιποί Καμμένοι, Κατσέλη, Κουβέλης, Ντόρα, Τσίπρας, αν δεν υπήρχε το ΚΚ με αυτή του τη στρατηγική, ούτε ίδια και τέτοια κριτική θα ασκούσαν, κάποιοι δε, δε θα υπήρχαν καν.
      Οπότε μη βλέπεις την δικομματική πτώση σαν κάτι νομοτελειακό αντικειμενικό. Η φθορά ναι, η μεγάλη πτώση όμως όχι.
      Και μην απολυτοποιούμε τις ψήφους. Οσο κι αν είναι εγκληματικό το να ψηφίσει ο εργαζόμενος σήμερα Πασοκ/Νδ
      δε σημαίνει ότι και εκεί μέσα το ΚΚΕ δεν έχει κάνει παρέμβαση. Και εκεί μέσα έχει ρίξει σπορά.

      @ψηρίς

      ΔΕύτερον:
      "Μην εμμένουμε εκλογικίστικα.
      Η ζύμωση και διαφώτιση στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, είναι και σπορά για το άμεσο μάλλον.
      για τους αγώνες που έρχονται. Τρέχουμε όσο μπορούμε μέχρι 6 Μάη, αλλά δεν ξεχνάμε τις 7.
      Αυτό το τελευταίο έχει και αντανάκλαση και στη σημερινή μας τακτική.
      Σε ρεζουμέ όμως το παραξηλώσαμε αλήθεια είναι, γιατί μόνο την τελευταία βδομάδα που εντάθηκε η "επίθεση ενότητας"
      αυξήθηκε η αρθογραφία στον "Ρ" και αυτό όχι γιατί αλλάζει η τακτική που επιμένει και εμμένει στον κύριο εχθρό,
      αλλά για να "βοηθηθούν" τα μέλη και οι φίλοι στην πολιτική αντιπαράθεση με τα ιδεολογήματα και τις χυδαιολογίες του
      οπορτουνισμού. Η τακτική ίδια παραμένει. Στις ομιλίες επίσης σωστά κατανέμεται ο χρόνος μεταξύ Αστικών κομμάτων, οπορτουνιστών και πρότασης εξουσίας. Αν αυξάνεται το δεύτερο στοιχείο, είναι λόγω και των ερωτήσεων, παρεμβάσεων, αποριών του κοινού.
      Καλή δύναμη σε όλους."

      @ψηρίς.

      Διαγραφή
    3. "Μην εμμένουμε εκλογικίστικα."

      Μην μπερδευόμαστε χωρίς λόγο. Όταν η εκλογική ενίσχυση δεν αφορά συμβιβασμούς και ξεπούλημα πολιτικών αρχών και δεν είναι αυτοσκοπός (τα δύο στην πραγματικότητα είναι αλληλοσυνδεόμενα πολιτικά αμαρτήματα), δεν είναι καθόλου αμελητέο πράγμα για ένα κομμουνιστικό κόμμα και δεν υπάρχει τίποτε εκλογικίστικο σε μια τέτοια παραδοχή. Όχι να καταδικάσουμε κάθε στόχευση στην αύξηση της εκλογικής μάζας, ανεξαρτήτως του αν κερδίζεται έντιμα ή όχι. Σ' αυτή τη μάζα, στο κομμάτι αυτό που θα κερδίσεις για πρώτη φορά στο κόμμα, έχεις αυξημένη πρόσβαση απ' τη στιγμή που σε ψηφίζει. Έχεις πολύ περισσότερες δυνατότητες να κάνεις ιδεολογική δουλειά και να βρεις ευήκοα όντα. Αυτό είναι οξυγόνο για ένα κομμουνιστικό κόμμα, όχι κάτι να το φοβηθεί.

      Κατά τα άλλα, δεν νομίζω ότι διαφωνούμε σε κάτι. Προσπαθώ να κάνω διαφοροποιήσεις που για μένα είναι σημαντικές να γίνονται, τόσο στο θεωρητικό επίπεδο, όσο και σ' αυτό της πολιτικής πρακτικής.

      Διαγραφή