Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

"Ισχυρή αριστερά" και "ανίσχυρη κυβέρνηση": Μια σημείωση για ζητήματα τακτικής και στρατηγικής στον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ

Το παρόν σημείωμα θα πρέπει να θεωρηθεί μια προσπάθεια συμπλήρωσης και περαιτέρω επεξεργασίας των παρατηρήσεων που έκανα τον Μάρτη σχετικά με τις στρατηγικές των κομμάτων της αριστερής πτέρυγας του κοινοβουλίου, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, στην προεκλογική περίοδο. Οι παρατηρήσεις εκείνες δημοσιεύτηκαν εδώ με τον τίτλο "Οι δυο θεμελιακές στρατηγικές της αριστεράς στο κατώφλι της εκλογικής αναμέτρησης" Ι και ΙΙ. Το σημερινό σημείωμα καθυπαγορεύεται από την συνειδητοποίηση, από τον Μάρτη και μετά, ενός σημείου αρκετά σημαντικού, το οποίο δεν είχα πλήρως συνειδητοποιήσει όταν έγραφα τις δύο εκείνες αναρτήσεις. Όπως και στα προηγούμενα δύο σημειώματα, θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε μια κατά το δυνατόν "αντικειμενική" και μη πολεμικού χαρακτήρα ανάλυση των διακυβευμάτων σε ό,τι αφορά τις τακτικές και στρατηγικές επιλογές των δύο κομμάτων. 

Πριν ξεκινήσω, είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση για την χρήση των όρων "τακτική" και "στρατηγική". Όπως όλοι γνωρίζουν, οι όροι αυτοί διαφοροποιούνται στη βάση μιας αντίστιξης ανάμεσα στο συγκυριακό και το μακροπρόθεσμο, στους ελιγμούς που επιβάλλονται στην παρούσα φάση και στην απώτερη στοχοθεσία στην οποία υποτάσσονται οι ελιγμοί αυτοί. Αλλά αυτός ο διαχωρισμός είναι πολύ προβληματικός σε ό,τι αφορά το θέμα που πραγματεύομαι, για δύο βασικούς λόγους: πρώτον, εξαιτίας της οξύτητας της κρίσης και της αβεβαιότητας που αυτή επιφέρει σε όλα τα επίπεδα, περιλαμβανομένου βέβαια αυτού του μακροπρόθεσμου κομματικού σχεδιασμού. Υπάρχει ένα επίπεδο στο οποίο πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η "μακροπρόθεσμη στόχευση" που είναι συνώνυμη της "στρατηγικής" καθίσταται εξαιρετικά δυσχερής, καθώς οι συσχετισμοί ισχύος είναι δυνητικά πολύ ευμετάβλητοι· κάτω από τέτοιες συνθήκες, οι τακτικές επιλογές τείνουν να αυτονομοποιούνται όλο και περισσότερο από στρατηγικά κριτήρια, και η σύνδεση μεταξύ τακτικής και στρατηγικής γίνεται ιδιαίτερα επισφαλής. Ο δεύτερος λόγος αφορά το εννοιολογικό περιεχόμενο της έννοιας του "οπορτουνισμού", το οποίο αφορά απαραίτητα και μια ενσυνείδητη αποκόλληση της τακτικής από την στρατηγική, δηλαδή την μετατροπή των τακτικών ελιγμών σε αυτοσκοπό, ανεξάρτητο από οποιοδήποτε πλαίσιο στρατηγικής νοηματοδότησής τους. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, υπ' αυτό το πρίσμα, ότι η κρίση επιβάλλει ένα είδος γενικευμένου οπορτουνισμού, ανεξάρτητου από τις επιμέρους προθέσεις του κάθε κόμματος.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, η γενική επισφάλεια του στρατηγικού σχεδιασμού δεν συνεπάγεται ότι ένας κομματικός χώρος δεν μπορεί να έχει προβεί σε τέτοιο σχεδιασμό με περισσότερη ωριμότητα, σοβαρότητα ή αντιληπτικότητα από έναν άλλο: η ύπαρξη ενός βαθμού δομικά επιβαλλόμενου οπορτουνισμού δεν συνεπάγεται γενική έκθλιψη της πρόθεσης να δομηθεί η τακτική βάσει μιας ευρύτερης και μακροπρόθεσμα σταθερής στρατηγικής. Η συμβατότητα, όπως μόνο εκ των υστέρων αποδείχθηκε, του εκτεταμένου τακτικισμού της πολιτικής συμμαχιών και συγκρούσεων των Μπολσεβίκων με την απώτερη επαναστατική στρατηγική κατά την ταραχώδη και απρόβλεπτη περίοδο 1905-1917 είναι το κλασικότερο δείγμα της σημασίας αυτής της διόρασης.

Κλείνω την απαραίτητη αυτή παρενθετική διευκρίνηση για να επιστρέψω στο θέμα μου. Στον σημερινό Ριζοσπάστη, ανήμερα της μαύρης επετείου της δικτατορίας των συνταγματαρχών, δημοσιεύεται ένα σύντομο σημείωμα με τίτλο "Ο λαός δεν πρέπει να φοβάται την ακυβερνησία." Το σημείωμα θέτει το εξής ρητορικό ερώτημα: "Γιατί να φοβάται ο λαός την εκλογική μάχη ή την ακυβερνησία;" Και απαντά ως εξής: "Οσο πιο δύσκολα μπορεί να σχηματιστεί μια κυβέρνηση, σημαίνει αφήνεται χώρος για το λαϊκό κίνημα να αποσπάσει κάτι. Δεν θα μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση γιατί υπάρχει ο λαός που πάει μπροστά."

Το σημείωμα ευθυγραμμίζεται με μια σειρά δηλώσεων της ΓΓ του ΚΚΕ ήδη από τις αρχές της χρονιάς, στις οποίες διαφαίνεται ξεκάθαρα ο εκλογικός στόχος του κόμματος, που είναι διπλός: η ενίσχυσή του, φυσικά, αλλά ταυτόχρονα, και εξίσου σημαντικά, η αποδυνάμωση των άλλων κομμάτων, και ιδιαίτερα των κομμάτων κοινοβουλευτικής εξουσίας, σε βαθμό που να είναι είτε αδύνατος ο σχηματισμός κυβέρνησης, είτε ιδιαίτερα επισφαλής στις λαϊκές πιέσεις. Η λογική είναι πολύ συγκεκριμένη: όσο πιο αδύνατο το πολιτικό σύστημα που θα αναδείξουν οι εκλογές, τόσο μεγαλύτερες οι ρωγμές που θα επιτρέψουν την ενδυνάμωση του λαϊκού κινήματος και την δυνατότητά του να εξελιχθεί, ουσιαστικά, σε παράλληλη εξουσία, καθιστώντας εξαιρετικά δυσχερή την επιβολή της οικονομικής πολιτικής της Τρόικας, αλλά και τις θεσμικές και δικαιϊκές αλλαγές που αυτή προϋποθέτει.

Παραθέτω ενδεικτικά μερικές σχετικές δηλώσεις της ΓΓ από τις αρχές του 2012:

5/1/2012:
"Μην ακούτε τον κ. Σαμαρά, μην ακούτε τι λέει ο κ. Παπανδρέου, ή ο επόμενος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ήδη υπάρχουν και οι πρόθυμοι να συμβάλουν. Μακάρι να φτάσουμε στο σημείο που να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση καθόλου και να παρέμβει ο λαός. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην έχουμε μία ισχυρή κυβέρνηση. Δεν μπορούμε να έχουμε μια κυβέρνηση φιλολαϊκή."

5/1/2012:
"Αν μπορούσαμε, αυτή τη στιγμή, με τη συμμετοχή μας σε μια κυβέρνηση, να ανακόψουμε τις συνέπειες της κρίσης και να λύσουμε τα προβλήματα του λαού θα παίρναμε μέρος. Και τολμηροί είμαστε και τα ρίσκα παίρνουμε. Αυτό είναι, όμως, αδύνατο."

17/3/2012:
"Από τις εκλογές πρέπει να προκύψει μια αδύνατη κυβέρνηση. Ταυτόχρονα πρέπει ο λαός να βγει λιγότερο φοβισμένος, πιο αποφασισμένος, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του», σημείωσε. Και πρόσθεσε: «Εμείς θεωρούμε ότι αυτό που θα κάνει τη διαφορά είναι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ που είναι το κόμμα με την πιο ουσιαστικά αδιάλλακτη στάση, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη, απέναντι στην πολιτική που βυθίζει την εργατική τάξη στη φτώχεια. Και σας το λέμε όχι σαν έναν εκλογικό στόχο, αλλά σαν ένα αποτέλεσμα που καταρχήν θα προκαλέσει φόβο στους επάνω και στην ΕΕ και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις να γίνει όσο γίνεται πιο αποτελεσματικός ο εργατικός - λαϊκός αγώνας."

21/3/2012:
"Οι συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών θα είναι τρομοκρατία για τη νόθευση της συνείδησης. Το παραμύθι της ακυβερνησίας. Ο λαός όχι μόνο δεν πρέπει να την φοβάται, αλλά πρέπει και να επιδιώκει την αστάθεια του αστικού πολιτικού συστήματος. Ισχυρό πλήγμα στις εκλογές, ώστε μετά από αυτές να ξημερώσει πραγματικά μια άλλη μέρα για το λαό. Ισχυρή αστική κυβέρνηση σημαίνει συγκατάθεση για νέα πιο επώδυνα μέτρα. Ανίσχυρη αστική κυβέρνηση σημαίνει ισχυρός λαός που θα της κάνει τη ζωή δύσκολη."

"Ο λαός ... πρέπει να επιδιώκει την αστάθεια του αστικού πολιτικού συστήματος." Ο αστικός Τύπος, όπως εύγλωττα δείχνει ο "εφιάλτης" του δημοσιογράφου του Σκάι, αντιλήφθηκε πολύ καλά την σοβαρότητα του κινδύνου μιας τέτοιας πολιτικής, άσχετα αν προσπαθεί να ξορκίσει τους φόβους του με ανέκδοτα περί Κούβας και Βόρειας Κορέας. Το πρόβλημα για τους αστούς, θα μπορούσε κάποιος να πει, συνίσταται στο γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν είναι αρκετά εκλογικά προσανατολισμένο.

Ξεκινώντας από μια ρεαλιστική αποτίμηση της αδυναμίας του να κερδίσει τις εκλογές στην παρούσα φάση, αλλά και της περιορισμένης χρησιμότητας ακόμα και μιας τέτοιας νίκης αν αυτή παραμείνει στενά εκλογική (όπως θα γινόταν αν προέκυπτε από μια μαζική "ψήφο διαμαρτυρίας"), κινείται σε μια κατεύθυνση που δεν πρέπει να διστάσουμε να ονομάσουμε καταστρεπτική. Ο στόχος του στην παρούσα φάση είναι η επίταση, μέσω των εκλογών, της αστάθειας του αστικού πολιτικού συστήματος, η περαιτέρω φθορά του, και η μετατροπή των αρνητικών αυτών συνθηκών σε θεμέλια αυτοπεποίθησης για το λαϊκό κίνημα (με άλλα λόγια, ένα σχήμα του περάσματος από την άρνηση στην κατάφαση, αλλά κι ένα σχήμα που αναδεικνύει την απόσταση του λαϊκού κινήματος από το κράτος).

Είναι ένας στόχος που πρέπει να αναγνωριστεί πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να υιοθετηθεί μαζικά όσο το κυρίαρχο ζητούμενο παραμένει η αναζήτηση της αποκατάστασης μιας "φυσιολογικότητας" η οποία είναι ουσιαστικά συνώνυμη της ταξικής κυριαρχίας και της ταξικής υποτέλειας. Το να φτάσει ένα μαζικό κομμάτι της κοινωνίας να βλέπει ακριβώς την παρατεταμένη αστάθεια που παράγει η "κρίση νομιμότητας" ως ευκαιρία δικής του ενδυνάμωσης προϋποθέτει έναν βαθύ μετασχηματισμό αντιλήψεων απέναντι, πρώτα από όλα, στον ρόλο και τη φύση του κράτους. Γιατί η τακτική του ΚΚΕ είναι επαναστατική με την αυστηρή έννοια του ότι είναι αντικρατική, ότι επιδιώκει δηλαδή την αποδυνάμωση του κράτους και όχι την σταθεροποίησή του, την φθορά και την καταστροφή και όχι την αποκατάσταση των διαρρηγμένων σχέσεων "εμπιστοσύνης" ανάμεσα στις κυρίαρχες και τις υποτελείς τάξεις. Σ' αυτό το πλαίσιο σκέψης και προθέσεων, η απόφαση μη συμμαχίας με άλλα κόμματα της αριστερής πτέρυγας του κοινοβουλίου είναι απόλυτα φυσιολογική: τι νόημα έχει να επιδιώκεις μια τέτοια συνεργασία όταν ο στόχος σου είναι η αποδυνάμωση του κοινοβουλίου ως νομοθετικού οργάνου;

Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε ακριβώς στους αντίποδες αυτής της απρόσμενης και παράδοξης --ουσιαστικά, αντικοινοβουλευτικής με κοινοβουλευτικά μέσα-- κίνησης του ΚΚΕ. Καθώς το ΚΚΕ επιβεβαιώνει ευθαρσώς αυτό για το οποίο το κατηγορεί ο αστικός Τύπος, ότι δηλαδή "θέλει να φέρει το χάος", με δεδομένο ότι η υπάρχουσα "τάξη" είναι συνώνυμη της εγχώριας και ευρωπαϊκής ταξικής δικτατορίας, ο ΣΥΡΙΖΑ στηλίτευε ακριβώς την απουσία τάξης και σταθερότητας. Δεν μιλώ εδώ για το θέμα που έθιξα στις αναρτήσεις του Μάρτη, την σταδιακή του δηλαδή αποστασιοποίηση από τις δράσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου (αρχής γενομένης των δηλώσεων Τσίπρα για τη σημασία του ειρηνικού χαρακτήρα των πλατειών σε αντιδιαστολή με την "καταστροφική" φύση της εξέγερσης του Δεκέμβρη). Μιλώ για το γεγονός ότι λίγο πριν η Παπαρήγα θέσει την μακροπρόθεσμη αποσταθεροποίηση της αστικής εξουσίας ως κομματικό στόχο, ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε ακριβώς τη φθορά της ως πολιτικό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που επέβαλλε το να δοθεί λύση από έναν αριστερό συνασπισμό εξουσίας:

7/11/2011:
"Μετά από ένα απίστευτο παρασκήνιο διαβουλεύσεων, ανοιχτών εκβιασμών και δημιουργίας κλίματος τρομοκράτησης της κοινωνίας, η ανάγκη της ανασύνταξης του μνημονιακού μπλοκ υπό το βάρος των συγκλονιστικών κινητοποιήσεων του λαού μας οδηγεί στη συγκρότηση νέας κυβέρνησης.

[...]

Η παρούσα Βουλή δεν έχει την πολιτική νομιμοποίηση να υποθηκεύσει το μέλλον του κόσμου της εργασίας για τις επόμενες δεκαετίες. Η νέα κυβέρνηση θα είναι πλήρως απονομιμοποιημένη και πολιτικά ανίσχυρη.

[...]

Η προσπάθεια της χειραγώγησης του λαού μας και η υπαγωγή του σε ένα καθεστώς διαρκούς λιτότητας προς όφελος των αγορών και των ισχυρών οικονομικών ελίτ θα ανατραπεί μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας.


Οι πολιτικές δυνάμεις που αντιπαλεύουν αυτή την πολιτική οφείλουν να συγκλίνουν σε ένα ευρύτατο αντιμνημονιακό μέτωπο και στην προοπτική ενός νέου συνασπισμού εξουσίας."

Αυτό, με άλλα λόγια, που για το ΚΚΕ πρέπει να επιταθεί, είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που πρέπει να θεραπευτεί. Αν και προφανώς υπάρχει μια αρχική συμφωνία για το γεγονός ότι οι αστικές δυνάμεις της "τάξης" βυθίζουν την χώρα στο χάος, η οπτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ένα αριστερό μέτωπο θα ήταν το μόνο που θα μπορούσε να επαναφέρει την τάξη, περιστέλλοντας κατά το δυνατόν τις ακρότητες της αστικής πολιτικής σε Ελλάδα και Ευρώπη, αποκαθιστώντας τις σχέσεις εμπιστοσύνης και ηρεμίας που έχουν διαρραγεί, και αποτρέποντας δυνητικά καταστροφικές εκτροπές. Από την οπτική του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή είναι η "υπεύθυνη" αριστερή λύση στην κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Από αυτή του ΚΚΕ, αυτή είναι μια ανοιχτή πρόταση "εκλογίκευσης" και συνεπώς αποκατάστασης του καπιταλιστικού συστήματος. Και, συνεπώς η αναζήτηση συνεργασίας με το ΚΚΕ από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο λογική ως συνέπεια της βασικής αντίληψης των κομματικών στόχων όσο είναι και η απόρριψή της από το ΚΚΕ: Με δεδομένο το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΚΚΕ, δεν είναι σε θέση να πετύχει κυβερνητική αυτοδυναμία, η "αποκατάσταση της λογικής" με αριστερή πολιτική χροιά προϋποθέτει συνεργασία με τις διαθέσιμες δυνάμεις της αριστεράς. Κι έτσι, στις 10 Απρίλη 2012, ο Τσίπρας θα δηλώσει ότι "η μόνη λύση είναι ένας νέος συνασπισμός εξουσίας":

"Την ανάγκη σχηματισμού κυβέρνησης από ένα νέο συνασπισμό εξουσίας υπογράμμισε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, επαναλαμβάνοντας την πρότασή του για συνεργασία των αριστερών δυνάμεων. Προειδοποίησε πως αν την επομένη των εκλογών σχηματιστεί κυβέρνηση από τις δυνάμεις που στηρίζουν το Μνημόνιο θα επικρατήσει «κατάσταση χάους».

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο κ. Τσίπρας επεσήμανε ότι οι επερχόμενες εκλογές είναι κρίσιμες, γιατί είναι μια σημαντική ευκαιρία, όχι για να επιβεβαιώσουν τις πολιτικές τοποθετήσεις των κομμάτων, αλλά για να δώσουν διέξοδο, για να δώσουν λύση. Όπως ανέφερε, αν σχηματιστεί κυβέρνηση από τις δυνάμεις που στηρίζουν το μνημόνιο, θα υπάρξουν, νέα επώδυνα σκληρά μέτρα, αγανάκτηση, οργή και αντίδραση από το λαό, καταστολή, δακρυγόνα, χημικά. Θα έχουμε μια κατάσταση χάους, που θα επιτείνεται φυσικά από την απόγνωση που θα προκαλεί η βίαιη εφαρμογή αυτών των νέων επώδυνων σκληρών μέτρων, που θα αφορούν τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα, τη μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα, που θα στοχεύουν στη διάλυση των βασικών δυνατοτήτων επιβίωσης της λαϊκής οικογένειας, πρόσθεσε."


Αλλά η αναζήτηση συνεργασίας εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει και την αναγνώριση ενός ακόμα παράγοντα, που έθιξα στα κείμενα του Μάρτη: την αναγνώριση του γεγονότος ότι ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός του έχει εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα προβληματική διάσταση για το μέλλον του. Εξού και οι διαρκείς επαμφοτερισμοί για το ζήτημα της ΕΕ και του ευρώ, τα αντιφατικά και διστακτικά "φλερτ", από τον Ιούνη και μετά, με διάφορους "αντιευρωπαϊκούς" προσανατολισμούς --με πρωταγωνίστρια την "αριστερή πτέρυγα" Λαφαζάνη-- και η αποδοχή της προοπτικής συνεργασίας με ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ, έστω και την στιγμή που αυτή αυτοακυρώνεται μέσω της ταυτόχρονης δήλωσης πρόθεσης συνεργασίας με ένα κόμμα όπως η ΔΗΜΑΡ. Η ουσία πίσω από όλες αυτές τις αντιφάσεις είναι απλή και την συλλαμβάνει αρκετά καθαρά ένα στέλεχος της ΔΗΜΑΡ όπως ο Π. Παναγιώτου όταν λέει ότι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ για την ευρωζώνη είναι "'εξελισσόμενη' και ταυτόχρονα 'αμφίσημη'": είναι ότι η αυτοπεποίθηση του σχηματισμού απέναντι στην μελλοντική του πολιτικο-ιδεολογική βιωσιμότητα φθίνει, ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια αγωνιώδης, αντιφατική και συγκεχυμένη στις εκδηλώσεις της μάχη πολιτικού επαναπροσδιορισμού ενόψει της αναπόφευκτης ταξικής πόλωσης της ελληνικής κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατανοεί ότι δεν έχει τα ταξικά ερείσματα για να κρατηθεί στην εξωκομμουνιστική αριστερή πτέρυγα κάτω από τις υπάρχουσες συνθήκες, ότι η περίοδος όπου ήταν εφικτή η "προοδευτικότητα" ανεξάρτητα από την αντικειμενική θέση κάποιου στην ταξική πάλη έχει παρέλθει, και ότι δεν μπορεί να παραμείνει πολιτικά στην θέση που κατείχε, ως απλώς το "αντιδογματικό" και "ανανεωτικό" κομμάτι της ελληνικής αριστεράς· θα πρέπει είτε να βρει μια αγκίστρωση στο ταξικό κίνημα δια της συνεργασίας με τον ανταγωνιστή του (ΚΚΕ), είτε να διολισθήσει προς τα δεξιά σε βαθμό που θα ακυρώνει πλήρως την πολιτικο-ιδεολογική ταυτότητα με την οποία εμφανίστηκε. Και προφανώς, υπάρχουν ήδη στους κόλπους του δυνάμεις που τον σπρώχνουν τόσο προς την μία κατεύθυνση όσο και προς την άλλη, χωρίς όμως να έχουν ακόμη καταφέρει να πρυτανεύσουν και να επιβάλλουν σαφή πολιτική γραμμή πορείας.

Υπ' αυτό το πρίσμα, η αγωνία για έναν αριστερό συνασπισμό εξουσίας που θα επαναφέρει την λογική και την τάξη είναι επίσης αγωνία πολιτικής επιβίωσης, αναπαραγωγής των συνθηκών εκείνων μέσα στις οποίες η δεδηλωμένα "αριστερή" ταυτότητα δεν θα αναγκαστεί να έρθει σε αναμέτρηση ζωής και θανάτου με την αποδοχή ενός καθαρά ταξικά καθορισμένου ιδεολογικού πλαισίου που θα αποδέχεται την πρωτοκαθεδρία της εργατικής ηγεμονίας· τo ζητούμενο είναι συνεπώς να αποφευχθεί η σαφής συμπόρευση με μια όλο και πιο αντιδραστική αστική τάξη χωρίς όμως καμία δέσμευση στο κομμουνιστικό όχημα και την δική του ιστορική προοπτική· να παραμείνει εφικτή η οργανωτική και ιδεολογική χαλαρότητα που αποτελεί την βασική προϋπόθεση ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ ως σχηματισμού.

Αντίστροφα, η ανοιχτά περιφρονητική για την προοπτική μιας κατά το δυνατόν λιγότερο επώδυνης για  το πολιτικό σύστημα "αποκατάστασης της τάξης" στάση του ΚΚΕ προδίδει έναν βαθμό αυτοπεποίθησης για την δυνατότητα ουσιαστικής επανεκίννησης μιας διαδικασίας επαναστατικού μετασχηματισμού στη χώρα. Το κατά πόσο αυτή είναι ρεαλιστική, και συνεπώς κατά πόσο  το πρόταγμα της "ανίσχυρης κυβέρνησης" ανταποκρίνεται σε μια βιώσιμη επαναστατική στρατηγική, θα κριθεί στην πράξη, και όχι βέβαια από τα αποτελέσματα των εκλογών και μόνο. Όπως και να 'χει, η σκιά της γενιάς του πρώτου, αποτυχημένου αγώνα για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της χώρας πάνω στο σημερινό Κομμουνιστικό Κόμμα φαίνεται να γίνεται όλο και μεγαλύτερη, διαμορφώντας όλο και πιο άμεσα τις πολιτικές του αποφάσεις. Η πίστη ότι η κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα το 2009 είναι στην πραγματικότητα η "δεύτερη ευκαιρία" εκπλήρωσης μιας ιστορικής αποστολής για την οποία άξιζε να περιμένει κανείς για πάνω από 70 χρόνια, μού φαίνεται όλο και δυσκολότερο να αμφισβητηθεί ως προς την υπαρξιακή ένταση και την υποκειμενική βαρύτητά της.

72 σχόλια:

  1. Η πίστη ότι η κρίση που ξεκίνησε στην Ελλάδα το 2009 είναι στην πραγματικότητα η "δεύτερη ευκαιρία" εκπλήρωσης μιας ιστορικής αποστολής για την οποία άξιζε να περιμένει κανείς για πάνω από 70 χρόνια, μού φαίνεται όλο και δυσκολότερο να αμφισβητηθεί ως προς την υπαρξιακή ένταση και την υποκειμενική βαρύτητά της.”
    Με συγχωρείς αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείς. Μπορείς να το εξηγήσεις περισσότερο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι. Λέω ότι καθώς εξελίσσεται η κρίση, το ΚΚΕ φαίνεται να πιστεύει όλο και περισσότερο ότι αυτή είναι η δεύτερη ευκαιρία, μετά την περίοδο 1941-1949, για έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Και ότι ο ιστορικός του ρόλος στην πρώτη απόπειρα βαραίνει σημαντικά πάνω στην αποφασιστικότητα με την οποία κινείται προς το ρίσκο μιας δεύτερης προσπάθειας.

      Διαγραφή
    2. Παρότι η εισαγωγική σου πρόθεση να χαμηλώσεις τους πολεμικούς τόνους καθώς εκπληρώνεται στο έπακρο, αποσπώντας την υποκειμενική βούληση από την αλληλεπίδρασή της με το αντικειμενικό περιβάλλον (που θα απαιτούσε τη μεροληψία του σχετικού σχολιασμού από μέρους σου άρα και την πολεμική σου), δύναται να νομιμοποιεί τη λαθροχειρία κάθε κακοπροαίρετου που θέλει να αποδώσει στη ριζοσπαστική τακτική και στρατηγική του ΚΚΕ το χαρακτήρα παράλογης εμμονής ως ιστορικό απωθημένο δεν σου κρύβω πως...είναι από τα κείμενα τα τόσο οξυδερκώς διαπεραστικά και καλογραμμένα που σε κάνουν να κλάψεις...
      ...περήφανος να βρίσκομαι στο ίδιο μετερίζι με σένα.

      hiliastis

      Διαγραφή
  2. Ο.Κ. Το θεωρείς λάθος; Θεωρείς ότι αν δεν υπήρχε η πρώτη απόπειρα, θα είχε ή θα έπρεπε να έχει, άλλη στάση σήμερα; Γιατί τελικά η πρώτη απόπειρα έχει σημασία στην αντίληψή μας για την σημερινή στρατηγική του ΚΚΕ; Δεν θα έπρεπε να είναι αυτή που είναι, ανεξάρτητα με το αν υπήρχε η πρώτη απόπειρα; Θεωρείς ότι η σημερινή καπιταλιστική κρίση δεν είναι πράγματι μια ευκαιρία για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό; Νομίζω ότι όταν η καπιταλιστική κρίση αναγκάζει τους καπιταλιστές να "πουλάνε και το σχοινί που θα τους κρεμάσουν", τότε υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για την επανάσταση και επομένως ο στόχος του Κ.Κ. πρέπει να είναι και η ωρίμανση του υποκειμενικού παράγοντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο hiliastis αντιλήφθηκε σωστά ότι το κείμενο προσπαθεί να εκπληρώσει την υπόσχεσή του για κατά το δυνατόν "ουδέτερη" θεώρηση των δεδομένων. Αλλά φυσικά, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι έχω ως στόχο να αποκρύψω το πού βρίσκονται οι δικές μου συμπάθειες.

      Για μένα, το εγχείρημα του επαναστατικού μετασχηματισμού, με πόνο και δάκρυ, με όλα τα ρίσκα που έχει για όλους, είναι όχι απλώς "όχι λάθος" αλλά ανταπόκριση στους ανεκπλήρωτους πόθους και τα όνειρα των μόνων ανθρώπων που μαρτύρησαν για την πολιτική αλήθεια σ' αυτή τη χώρα, κόντρα στο προσωπικό τους συμφέρον, κόντρα στην ασφάλεια του εαυτού τους και της οικογένειάς τους, κόντρα στην επιβίωση την ίδια.

      Και αυτοί ήταν οι επαναστάτες κομμουνιστές.

      Διαγραφή
    2. Δεν επιθυμώ, για να το πω ωμά, καμία επιστροφή στην "φυσιολογικότητα" του καπιταλισμού. Για μένα, όλη η ελληνική ιστορία μετά το 1949 είναι μια φτηνή παρωδία.

      Διαγραφή
  3. Ελπίζω για την νίκη γιατί δε θα προλάβω να ζήσω την τρίτη ευκαιρία. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι σημαντική γιατί πολύ σπάνια γίνεται -αν και οφθαλμοφανής- η παρατήρηση πως σε εποχές ταξικής πόλωσης, ο ιδεολογικοπολιτικός χώρος για σχήματα τύπου ΣΥΝ γίνεται ασφυκτικός.
    Εγώ από μία άποψη τους λυπάμαι. Να προσπαθείς 50 χρόνια να πείσεις πως ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει ανθρώπινος με λίγες "διορθωσούλες", και να έρχοντε οι ίδιοι οι καπιταλιστές να σου τρίβουν στα μούτρα πως μπουρδολογείς ...δράμα!
    Το θετικό είναι πως μπορεί υπό προϋποθέσεις, η ένταση της καπιταλιστικής κρίσης να επιφέρει στην σοσιαλδημοκρατία εξίσου συντριπτικά ιδεολογικά πλήγματα με αυτά που κατάφεραν στα ΚΚ οι ανατροπές στις λαϊκές δημοκρατίες.

    -Αναδημοσίευσα το κείμενο στο Γλόμπινγκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αντώνη πολυ σχετικό βίντεο με το θέμα της ανάρτησης:

    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=A6o3QUrtHrY#!

    Τοποθέτηση του Μάκη Παπαδόπουλου στην ΕΤ3.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το πρόβλημα με την ανάλυση σου είναι πως υπήρχε μία τέτοια περίοδος σαν και αυτή που υποθέτεις πως επιδιώκει το ΚΚΕ. Ακυβερνησίας και φθοράς του αστικού πολιτικού συστήματος, όπου όμως δεν κατέληξε ιδιαίτερα επιτυχώς για το εργατικό κίνημα και την αριστερά. Αναφέρομαι βέβαια στην περίοδο 1965-67 που η τότε διετής αδυναμία διακυβέρνησης έληξε με το πραξικόπημα, η επέτειος του οποίου τυγχάνει(;) να είναι σήμερα και που έπιασε την αριστερά στον ύπνο, με το γνωστό πρωτοσέλιδο της Αυγής, που ποτέ δεν κυκλοφόρησε: "Γιατί δεν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα". Αφού λοιπόν υποστηρίζεις πως το ΚΚΕ επιδιώκει μία τέτοια εξέλιξη, αποδυνάμωσης του αστικού πολιτικού συστήματος και ακυβερνησία, μπορείς να μας υποδείξεις τι κάνει για να προστατεύσει τους εργάτες (και τους οπαδούς και τα μέλη του βέβαια) από την πιθανότητα μίας "ριζικής επίλυσης" του προβλήματος διακυβέρνησης από την αστική τάξη, τύπου 1967; Η απάντηση είναι απολύτως τίποτα και αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη για τον συτημικό ή αντισυστημικό χαρακτήρατου κόμματος. Η αλήθεια είναι πως στο ΚΚΕ πιστεύουν πωςε ο αστισμός είναι τόσο ισχυρός που θα καταφέρει να επιλύσει την πολιτική του κρίση χωρίς να καταργήσει το κοινοβουλευτικό πλαίσιο. Έτσι, παρά τις αντικαπιταλιστικές διακηρύξεις του, το ΚΚΕ πολιτεύεται σαν αν μην έχει αλλάξει τίποτα με την έλευση της κρίσης: οργάνωση αμυντικών - διεκδικητικών αγώνων, πολλές φορές συμβολικών, αφού δεν υπαρχουν οι συσχετισμοί για κάτι παραπάνω και αφηρημένη προπαγάνδα για το σοσιαλισμό, στο πολιτικό επίπεδο, συνδυασμένη με μία άκρως κοινοβουλευτική στρατηγική αύξησης των εκλογικών ποσοστών του, εμφανιζόμενο ως το πιο ακράιο και συνεπές κόμμα διαμαρτυρίας. Έχουμε δηλαδή το συνδυασμό ενός οικονομισμού και τρέιντγιουνιονισμού στο κινηματικό επίπεδο, με έναν ακραίο κοινοβουλευτισμό στο πολιτικό. Αυτό είναι ο ορισμός του ρεφορμισμού και η μόνη του διαφορά με το ρεφορμισμό του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως εκείνος του ΚΚΕ είναι αμυντικός και "ηττοπαθής", ενώ του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας ρεφορμισμός με μεγαλύτερη αυτοπεποίθιση καθώς θεωρεί πως μπορεί να εκμεταλλευτεί τη φθορά του αστικού πολιτικού σστήματος ώστε να γίνει κυβέρνηση. Το σημαντικό βέβαια είναι πως και οι δύο τύποι ρεφορμισμού οδηγούν το κίνημα και την εργατική τάξη στην ήττα. Το μεν ΚΚΕ γιατι μεταθέτει, στην πράξη, την πάλη για το σοσιαλισμό στις καλένδες, μετατρέποντας τους ταξικούς αγώνες σε αρνητικά συμβολα, όπου μέσα από την ήττα τους θα καταδεικνύουν την ορθότητα των θέσεων του κόμματος και έτσι θα αυξάνονται τα εκλογικά του ποσοστά, μέχρι να αλλάξουν οι συσχετισμοί κάποια στιγμή λίγο πριν τη Δευτέρα Παρουσία. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ διότι καλλιεργεί την αυταπάτη πως μπορεί εύκολα να αλλάξει πολιτική και να επιλυθεί η κρίση, μόνο και μόνο αν σχηματισθεί μία κυβέρνηση ενός συνασπισμού ετερόκλητων αντιμνημονιακών κόμματων. Either way, we are screwed...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Δημήτρης: Διαδικαστικά σημειώνω ότι το σχόλιο τηρεί τις προϋποθέσεις δημοσίευσης και για αυτό δημοσιεύεται. Αν όμως είσαι ο γνωστός Δημήτρης θα με συγχωρέσεις αλλά δεν πρόκειται να ασχοληθώ καν να απαντήσω.

      Διαγραφή
    2. ποιός είναι ο γνωστός Δημήτρης;

      Διαγραφή
    3. Το τελευταίο απόκτημα του ιστολογίου σε τρολ.

      Διαγραφή
    4. όχι, δεν είμαι τρολ.

      Διαγραφή
    5. @Δημήτρη:
      Δεν χρειάζεται να προχωρήσει κάποιος ιδιέταιρα στην υπόλοιπη ανάλυση του σχολίου σου, καθώς αυτό χωλαίνει εξ'αρχής. Την περίοδο '65-'67 δεν ΥΠΗΡΧΕ ΚΚΕ στην Ελλάδα για να εκμεταλευτεί το ο,τιδήποτε. Το ΚΚΕ είχε αυτοδυαλυθεί μέσα στην ΕΔΑ, και οι κομματικές του οργανώσεις ξαναφτιάχτηκαν από την αρχή μετά την διάσπαση του '68 εν μέσω δικτατορίας.
      Η υπόθεση δε πως η πολιτική του ΚΚΕ μεταξύ '56-'68 είχε την οποιαδήποτε σχέση με την σημερινή, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά ως δείγμα ιστορικής-πολιτικής άγνοιας πραγμάτων και καταστάσεων, στην περίπτωση που δεν πρόκειται περί άγαρμπης προσάθειας πρόκλησης σύγχυσης.
      Αν είναι απλά θέμα ελειπούς ιστορικής-πολιτικής πληροφόρησης, θα βοηθήσουμε:

      Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ/Τόμος Β'
      http://www.scribd.com/doc/60049171/%CE%94%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%BC%CE%B9%CE%BF-%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9A%CE%9A%CE%95

      Διαγραφή
    6. @Trash

      Θες να πεις πως το ΚΚΕ αυτή τη την περίοδο προετοιμάζει τον κόσμο του και την εργατική τάξη για μία απότομη κλιμάκωση της ταξικής πάλης από τη μεριά των αστών, που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε πραξικόπημα; Η προετοιμασία αυτή σε τι συνίσταται, στο να κλείνει σε όλες τις πτώσεις τη λαϊκή εξουσία; γιατι στην πράξη αυτό που είδαμε είναι πως δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει ούτε 100 μπάχαλους σε οδομαχίες.
      Το 56-68 η πολιτική του κόμματος ήταν ο "εκδημοκρατισμός" και η αποδοχή της αστικής ηγεμονίας, σήμερα απλά αυτή ηγεμονία θεωρείται δεδομένη και το ΚΚΕ τοποθετεί τον ευατό του στη θέση του προπαγανδιστή του σοσιαλισμού κουνώντας χαιρέκακα το δάχτυλο στον κόσμο πως όλοι οι αγώνες θα χάνουν αν δεν καθοδηγούνται από αυτο. Βέβαια χάνουν και αυτοί που καθοδηγούνται από το κόμμα, όχι όμως στο μυαλό της ηγεσίας και πολλών μελών του ΚΚΕ, αφού έχει ενισχυθεί το κόμμα που είναι η μόνη πραγματική νίκη, σε αντιδιαστολή με προσκαιρες αναχαιτίσεις των περικοπών.

      Αν πάλι θεωρείς πως το ΚΚΕ έχει πάρει πραγματικά πολιτικά και οραγανωτικά μέτρα προστασίας της τάξης και των μελών του από ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα από την όξυνση της ταξικής σύγκρουσης που υποτίθεται πως πρεσβεύει, μπορείς να μου τα υποδείξεις και να τα συζητήσουμε.

      Διαγραφή
    7. @Δημήτρης:
      -θέλω να πω το αυτονόητο, πως η πολιτική του ΚΚΕ το '56-'68 δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σαν βάση για να κάνουμε ανάλυση της πολιτικής του κόμματος σήμερα. Χαίρομαι που έστω και καθυστερημένα το κατάλαβες.
      -Το ΚΚΕ μέχρι το 1974 πλήρωνε (και όχι μονο πολιτικά) τις συνέπειες μιας ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ήττας. Οποιαδήποτε ανάλυση-κριτική δεν λαμβάνει αυτό το πασίγνωστο και σοβαρότατο γεγονός υπόψιν της, δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί σοβαρή...
      -μα καλά μιλάς σοβαρά, θα είχα υπόψιν μου προετοιμασίες για την αντιμετώπιση πραξικοπήματος, και θα τις αποκάλυπτα μέσω διαδικτύου στον πρώτο τυχόντα που θα μου έκανε την ερώτηση; Μήπως να έστελνα και ένα e-mail στην ΚΥΠ;
      Χωρίς καμια διάθεση ειρωνείας από μέρους μου: Τα διαβάζεις αυτά που γραφεις;
      -Τα περί "δεν μπορείτε να κάνετε καλά 100 "μπαχαλους"" τα προσπερνάω σαν προσπάθεια να μας εκνευρίσεις αφού και εσύ θα γνωρίζεις προφανώς πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Την επομενη φορα "πειραματισου" και πήγαινε μαζί τους αν δεν με πιστεύεις. 8α το διαπιστώσεις μονος σου...
      -Τα περί "δεν μπορείτε να κάνετε καλά 100 "μπαχαλους"" τα προσπερνάω σαν προσπάθεια να μας εκνευρίσεις αφού και εσύ θα γνωρίζεις προφανώς πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Την επομενη φορα "πειραματισου" και πήγαινε μαζί τους αν δεν με πιστεύεις. 8α το διαπιστώσεις μονος σου...
      -Η ηγεμονία του αστισμού μπορεί να θεωρείται δεδομένη από εσένα που δεν μπορείς να μιλήσεις για το ενδεχόμενο σοσιαλιστικού μετασχηματισμού σώρης να προσθέσεις λεξούλες όπως "καλένδες" ή "δευτερα παρουσία". Μην φορτώνεις την δικη σου ηττοπάθεια σε άλλους.
      --Περιμένω τέλος να μου πεις ποιος καθοδήγησε αποτελεσματικότερα από το ΠΑΜΕ τους καθημερινούς αγώνες στον καπιταλισμό για να κάνουμε σύγκριση αποτελεσματικότητας....

      Διαγραφή
    8. @Trash
      Περιέγραψε μου σε τι διαφορετικό συνίσταται η πολιτική πρακτική του ΚΚΕ σήμερα από την περίοδο του 56-68. Στα ίδια αυστηρά πλαίσια που ορίζει η αστική νομιμότητα κινείται και σήμερα όπως και τότε. Μάλιστα τότε μπορεί να ειπωθεί πως ήταν περισότερο πολιτική από τη σκοπιά του ότι διεκδικούσε εκδημοκρατισμό και δεν αναλώνονταν σε αυστηρά οικονομικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες όπως σήμερα. Επίσης ενημέρωσε μας αν θες για την περιβόητη αποτελεσματικότητα των αγώνων που καθοδηγούνται από το ΠΑΜΕ, έχουν πετύχει κάτι περισσότερο από εκείνους που καθοδηγούνται από την ΠΑΣΚΕ; Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια τον Παναγόπουλο στη βουλή να ειρωνεύεται τους βουλευτές του ΚΚΕ πως στα σωματεία και τις ομοσπονδίες που ελέγχει το ΠΑΜΕ οι συμβάσεις που υπογράφαν ήταν χειρότερες από αυτές που εξασφάλιζαν ομοσπονδίες ελεγχόμενες από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, και δεν είχαν τίποτα να του απαντήσουν διότι αυτή ήταν η πραγματικότητα.
      Όσο για τα μέτρα προστασίας από ενδεχόμενο πραξικόπημα, δεν είδα πουθενα το ΚΚΕ να προειδοποιεί τους εργάτες για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δεν σου ζήτησα να αποκαλύψεις μέτρα συνομωτικού τύπου, απλά να μου υποδείξεις κινήσεις στο επίπεδο της πολιτικής και ιδεολογικής προετοιμασίας. Επειδή δεν είμαστε χθεσινοί μπορούμε να διακρίνουμε αν υπαρχει τέτοια λογική σε ένα κόμμα. Επικαλούμενοι τη μυστικότητα μπορεί ο καθένας να ισχυριστεί πως και ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί στρατόπεδα εκπαίδευσης ανταρτών στην Ιταλία, ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ετοιμάζει ένοπλο μηχανισμό. Όσο οφείλει να γελάσει κανέις με αυτές τις "αποκαλύψεις", αλλό τόσο γελάει με τη δήθεν προετοιμασία του ΚΚΕ για πραξικόπημα, την ίδια στιγμή που ο κομματικός του μηχανισμός στηρίζεται στο μεγαλύτερο βαθμό στην κρατική επιδότηση προκειμένου να λειτουργήσει, ενώ χρωστάει και κάτι εκατομμύρια στις τράπεζες.

      Διαγραφή
    9. ανυπακοη στα χαρατσια, απεργια απο επιστρατευμενους ναυτικους, απειρες επανασυνδεσεις ρευματος, συγκρουσεις μικρες και μεγαλες σε χωρους δουλειας και δημους για διαφορα τοπικα θεματα, μπλοκαρισμα κοινωνικων διαλογων...... μπορω να σου λεω μεχρι αυριο για τη δραση του κκε που ερχεται κοντρα με την αστικη φυσιολογικοτητα και νομιμοτητα,αλλα ξερουμε οτι οσα και να σου πω, οσα βιντεο και να σου ανεβασω, δεν προκειται ουτε να τα δεις ουτε να τα διαβασεις.... περιμενεις κι εσυ να παρει το κκε τα οπλα και να σε ξελασπωσει οσο θα βλεπεις το θεαμα απο την τηλεοραση. επισης μπορω να σου πω απειρους αγωνες επιτυχημενους που εχει κανει το ΠΑ.ΜΕ απο την ΑΡΙΑΔΝΗ στη κρητη, μεχρι τη ΦΑΓΕ στο αμηνταιο, απο την ανακλυση απολυσεων σε ενα καρο επιχειρησεις σε ολη την ελλαδα, μεχρι την υπογραφη συμβασων στις επιχειρησεις του λιμανιου και τις νικες σε ΑΓΝΟ στο και την ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ. αλλα για σενα που θεωρεις οτι η γσεε και παναγοπουλος ειναι πιο αποτελεσματικοι απο το ΠΑΜΕ την ιδια στιγμη που εγκαλεις το κκε οτι παραειναι νομομο, ειναι ψιλα γραμματα αυτα...... μητσουλας

      Διαγραφή
    10. να πω επισης οτι ο κομματικος μηχανισμος του κκε ΔΕΝ στηριζεται στην κρατικη επιχορηγηση, ρωτα αν γνωριζεις κανενα κομμουνιστη να σου πει που στηριζεται.....οσο για τα χρεη στις τραπεζες, καλα κανουν και υπαρχουν και θα ειναι λαθος να τα ξεπληρωσουν, για λογους που ενας εμπειρος κομμουνιστης μπορει να καταλαβει. μητσουλας

      Διαγραφή
    11. @μήτσουλας
      δεν περιμένω από το ΚΚΕ να πάρει τα όπλα για να με ξελασπώσει, δεν περιμένω να με ξελασπώσει κανένας. Για ολα αυτά που ανφέρεις πως πρωταγωνιστεί το ΚΚΕ μπορώ να σου αναφέρω άλλα τόσα παραδειγματα αντίστοιχων δράσεων από την υπόλοιπη αριστερά ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, αναρχία ή ανοργάνωτο κόσμο. Στην μη πληρωμή των διοδίων και των χαρατσιών για παράδειγμα δεν πρωτοστάτησε το ΚΚΕ αλλά κινήματα όπως το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ που έχουν αναπτύξει μακροχρόνια και συστηματική παρέμβαση σε αυτόν τον τομέα. Το ΚΚΕ απλά έκανε μερικές θεαματικές κινήσεις κάποιες φορές για να δείξει πως ασχολείται και αυτό με το θέμα, χωρίς καμία συνέχεια όμως. Αλλά αφού είναι πιο επιτυχημένα τα σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ υπέδειξε μου σε παρακαλώ μερικές συλλογικές συμβάσεις που υπέγραψαν τα προηγούμενα χρόνια οι ομοσπονδίες του που να ήταν ανώτερες από αυτές της ΓΣΕΕ και της ΠΑΣΚΕ. Λέω τα προηγούμενα χρόνια γιατί τώρα δεν υπάρχουν συμβάσεις πλέον.
      Όσο για την κρατική επιδότηση, αν πιστεύεις πως αυτός ο τεράστιος κομματικός μηχανισμός μπρεί να λειτουργήσει χωρίς τα 5 εκατομμύρια που εισπράττει το κόμμα κάθε χρόνο από το κράτος, τότε πραγματικά κατανούμε με πολύ διαφορετικό τρόπο την πραγματικότητα. Αρκετές δεκάδες απολυμένοι πάντως από τα κομματικά μήντια τους τελευταίους μήνες δεν φαίνεται να συμφωνούν μαζί σου. Αλλά αυτοί είναι ταξικοί εχθροί, όργανα του Σκάι.

      Διαγραφή
    12. 175 μέρες είναι λίγο λιγότερο από έξι μήνες. Τόσο έχει διαρκέσει η απεργία των Χαλυβουργών. Οι Χαλυβουργοί είναι 400. Μαζί με τα οικονομικά εξαρτώμενά τους οικογενειακά μέλη (συζύγους και τέκνα), ας τους κάνουμε χονδρικά 1.000, υπολογίζοντας πχ μεν όλους τους συζύγους εξαρτώμενους (+400) αλλά μόνο ένα παιδί για τους μισούς (+200). Πόσα χρήματα χρειάζονται για να ζήσουν 1.000 άνθρωποι χωρίς μισθό για έξι μήνες; Ας πούμε ότι χρειάζονται 500 ευρώ ο καθένας το μήνα, πάλι χάριν υποθετικού υπολογισμού. Χρειάζονται λοιπόν 500.000 ευρώ το μήνα, ή 3.000.000 ευρώ για έξι μήνες.

      Αυτά τα χρήματα τα χορηγεί το κράτος, προφανώς. Όπως τα χορηγούσε για τα δεκάδες κομμουνιστικά έντυπα που κυκλοφόρησαν στον εμφύλιο, για τα σχολεία της αντίστασης, τον οπλισμό, τα ρούχα, την συντήρηση του επαναστατικού στρατού. Όπως τα χορηγούσε για τις δραστηριότητες των κομμουνιστικών κομμάτων σε όλο τον κόσμο. Όπως τα χορηγεί για τον ένοπλο αγώνα του FARQ στην Κολομβία, για τους νεπαλέζους μαοϊστές, κλπ.

      Ρε δεν πας να δεις αν έρχομαι;

      Διαγραφή
    13. Α μάλιστα, τώρα είναι το ΚΚΕ που συντηρεί τους χαλυβουργούς και τις οικογένειες τους, ενώ η απάντηση για το κατά πόσο το ΚΚΕ συντηρεί τον τεράστιο κομματικό μηχανισμό του από την κρατική επιδότηση και τα τραπεζικά δάνεια είναι πως στην κατοχή και τον εμφύλιο συντηρούσε μηχανισμό χωρίς τέτοια επιδότηση. Με αυτή τη λογική δεν χρειάζεται να δω αν έρρχεσαι, πολύ φοβάμαι πως έχεις ήδη φτάσει...

      Διαγραφή
    14. Όχι ρε μεγάλε. Ποιο ΚΚΕ; Είδες εσύ πουθενά οικονομική εκστρατεία του ΠΑΜΕ; Είδες πουθενά να μαζεύονται λεφτά για τους Χαλυβουργούς από κόκκινα μπλογκ; Σοβαροί να είμαστε. Από σχόλια στο ίντερνετ τρέφονται οι Χαλυβουργοί, όπως ακριβώς τρέφονταν ο ΕΛΑΣ και ο ΔΣ και κυκλοφορούσε Η Φανέλα του Αντάρτη ή ο Επαναστάτης.

      Από σχόλια ιδιοφυιών σαν την πάρτη σου τρέφονται.

      Διαγραφή
    15. @Τρολήτρης: Το γνωστό τάιμ άουτ γιατί ξέφυγες και κουράζεις.

      Κουβαδάκι, άλλη παραλία, τα γνωστά.

      Διαγραφή
    16. Το πιο ωραίο ήταν η απάντηση του: όχι, δεν είμαι τρολ.
      Πάντως έχετε αναπτύξει μια συναισθηματική σχέση, μπορώ να πω.

      Διαγραφή
    17. Το χω αυτό με τα τρολ εγώ: σχέσεις αμοιβαίου πάθους...

      Διαγραφή
    18. Τέτοια τους λες και μετά σου κατσικώνονται.

      Διαγραφή
    19. Ο.τι και να πω κατσικώνονται. Γκαραντί. Είναι εκείνο το παράδοξο συμβόλαιο σύμφωνα με το οποίο αφενός δεν ξέρω τι μου γίνεται, είμαι γραφικός, κλπ κλπ και αφετέρου με διαβάζουν ανελλιπώς και ασμένως και δεν κρατιούνται και να εκφραστούν.

      Σαν να λέμε, να σχολιάζω εγώ ανελλιπώς τα άρθρα του Πάσχου, ας πούμε. Πόσο να κρατήσει ένα βίτσιο;

      Διαγραφή
    20. ..κατι τέτοιοι τύποι πρέπει να έχουν ένα πρόγραμμα σε Η/Υ: με το που τους απαντας κάτι,θα σε αγνοήσουν και θα ανασύρουν κάποιο άλλο μύθο μέχρι να σε εξαντλήσουν ή να σε εξοργίσουν και μετα να σε κατηγορήσουν κι απο πάνω..
      "μπορώ να σου αναφέρω άλλα τόσα παραδειγματα αντίστοιχων δράσεων από την υπόλοιπη αριστερά ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ, αναρχία ή ανοργάνωτο κόσμο".Το πιστεύεις πραγματικά? Υπάρχουν ταξικοι συνδικαλιστικοί αγώνες απο αυτούς τους χώρους? Και μάλιστα νικηφόροι σαν αυτούς που σου αναφέραμε? Μονο συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα κάνουν..ασε δε για περιφρούρηση..τζιζ..αλλωστε ξυπνάνε μετά τις 11, βλέπεις ο περισσότερος κόσμος που κατεβαίνει με τα πρωτοβάθμια και τους αναρχικούς είναι φοιτητές..και ξέρεις,η περιφρούρηση είναι παράνομη!
      Αλλα΄αφού επιμένεις πες μας εσύ: ύπάρχει πχ κάτι ανάλογα με τα σωματεία στην Ν/Σ και το επίπεδο συλλογικής δράσης αλλά και τους μισθούς που έχουν κατακτήσει?

      Διαγραφή
    21. για το θέμα ακριβως αυτό:
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4290113
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=5190636
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3987130

      Διαγραφή
    22. @Δημήτρης:
      -Η πολιτική του '56-'68 δεν κινούταν σε κανένα πλαίσιο "νομιμότητας" για τον απλό λόγο πως το ΚΚΕ εκτός από δυαλυμένο ήταν και ...παράνομο!
      Επαναλαμβάνω λοιπόν: Τα διαβάζεις αυτά που γράφεις;
      -Σε κανένα πλαίσιο που ορίζει η αστική νομιμότητα δεν κινήται φυσικά ούτε σήμερα. Η περιφρούρηση μιας απεργίας π.χ. είναι πάντα παράνομη σύμφωνα με το αστικό δίκαιο γιατί "παραβιάζει το δικάιωμα -του απεργοσπάστη- στην εργασία". Και εκτός από το ΠΑΜΕ, ελάχιστοι άλλοι μπαίνουν δυστυχώς, στην διαδικασία να περιφρουρήσουν απεργία...
      -Για την αποτελεσματικότητα των αγώνων που καθοδηγεί το ΠΑΜΕ, αν διάβαζες "Ρίζο" θα είχες υπόψην σου πολλές καθημερινές μικρές νίκες σαν αυτές για τις οποίες μιλάς. Μπες στο σάιτ και δες τα. Εδώ δεν χωράνε. Δεν μπορώ όμως να αντισταθώ στον πειρασμό να μην επισημάνω το πρωτοφανές σου συμπέρασμα πως εάν η ΔΕΗ έχει καλύτερους μισθούς από τους οικοδόμους αυτό οφείλεται σε αγωνιστική και στρατηγική ανωτερώτητα της ΠΑΣΚΕ έναντι του ΠΑΜΕ! Κρατάω το κομμάτι που συμπεραίνεις πως η ΠΑΣΚΕ είναι πρώτυπο συνδικαλιστικού αγώνα ασχολίαστο, και συνεχίζω...
      -Δηλαδή τι ζητάς; Να βγει ο "ριζοσπάστης" με πρωτοσέλιδο "ΤΑ ΤΑΝΚΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ"; Εντάξει, πέρα από το γεγονός πως θα έδινε πάτημα για υπερεικοσαετή καζούρα σε κάτι σαν εσένα, δεν νομίζω πως θα πρόσφερε κάτι άλλο στον λαό ή την εργατική τάξη κάτι τέτοιο...
      -Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις, το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που έχει μπει εδώ και κάποια χρόνια στην διαδικασία να απεξαρτηθεί πλήρως από την κρατική χρηματοδότηση και έχει καταφέρει τα ποσοστά αυτής να γίνονται σταθερά, κάθε χρόνο όλο και μικρότερα. Να φανταστώ πως με τέτοια πρεμούρα που σε διακατέχει για τα οικονομικά του κόμματος, θα τρέχεις να προσφέρεις από τους πρώτους στις οικονομικές εξορμήσεις, έτσι;
      -Μόλις είδα το παρακάτω σου σχόλιο που φτάσαμε επιτέλους στους ...απολυμένους του 902! Αλλο ένα και θα φτανάμε και στην συμφωνία της Βάρκιζας!
      Επαγγελματικό τρόλλινγκ πάντως, εκδηλώθηκες 2-3 σχόλια μετά. Δεν θα ξαναπαντήσω, έχω και δουλειές να κάνω "προκειμένου να ανεβάσει το κόμμα τα εκλογικά ποσοστά του"...

      Διαγραφή
    23. Υ.Γ.
      Δεν μπορώ να το αφήσω να πέσει κάτω:
      Για όποιον δεν γνωρίζει, το ΠΑΜΕ άνοιγε διόδια 2-3 χρόνια πριν την σκέψη δημιουργίας καν, του "δεν πληρώνω".
      Γιατί εδώ πέρα ο καθένας λέει ότι του κατέβει.
      Α, και είμαι περίεργος να μάθω σε ποιούς εργατικούς αγώνες πρωτοστάτησαν οι ...Αναρχικοί(!!!!!!!!!!;;;;;;;) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (αν και στην δεύτερη μπορούμε να αναγνωρίσουμε συμμετοχή σε κάποιους...)

      Διαγραφή
  7. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την κριτική σου στη στάση των ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ φαίνεται να έχει πιο ξεκάθαρη στρατηγική όσον αφορά σε ένα πιθανό κοινωνικό μετασχηματισμό. Δείχνει και λέει ξεκάθαρα πως ο στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη δεν το λέει αυτό ξεκάθαρα αλλά προτείνει συμμαχία με κόμματα και οργανώσεις που τοποθετούνται ανοιχτά κατά του καπιταλισμού. Επίσης σύμφωνα με το πρόγραμμα του, στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης ο σοσιαλισμός. Βέβαια δεν είναι πολύ ξεκάθαρο τι εννοεί με αυτό, αλλά επέτρεψε μου να πιστεύω πως ούτε το ΚΚΕ έχει ξεκάθαρη αντίληψη για το πως θα οδηγηθούμε σε ένα κοινωνικό μετασχηματισμό και κυρίως για το τι ακριβώς θα επακολουθήσει και πως θα πραγματωθεί.

    Το ΚΚΕ ενώ προτείνει – και προσωπικά συμφωνώ – την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, δεν φαίνεται να έχει ξεκάθαρη στρατηγική για το τι θα επακολουθήσει. Αυτό που λέει ότι μετά τις εκλογές ο λαός θα συμμετάσχει με περισσότερη ενέργεια και αισιοδοξία στην ταξική πάλη εμένα μου φαίνεται πολύ γενικό. Εγώ θα έλεγα παίζοντας και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου πως ο λαός σε περίπτωση που έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που είναι και το πιθανότερο σενάριο, θα μπορούσε κάλλιστα να πάει σπίτι του και να αποδεχτεί ότι του ετοιμάζουν. Σε αυτό το σημείο πρέπει να πάρουμε υπόψη μας τόσο το βαθμό συνειδητοποίησης όσο και το γεγονός πως οι εκλογές θα λειτουργήσουν σε κάποιο βαθμό και εκτονωτικά. Συνεχίζοντας να παίζω το δικηγόρο του διαβόλου θα έλεγα πως ίσως το ΚΚΕ να το ξέρει κιόλας και απλώς να επιδιώκει μία άνοδο του εκλογικού του ποσοστού. Πράγμα που θα το έκανε αυτόματα οπορτουνιστικό. Θέλω με αυτό να πω, πως η κατηγορία για οπορτουνισμό εύκολα μπορεί να αντιστραφεί. Τέλος πάντων εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω αυτό, αλλά υπάρχουν πολύ στην Αριστερά που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο.

    Το λογικό συμπέρασμα που εγώ μπορώ να βγάλω από την άρνηση του ΚΚΕ να μπει έστω σε ένα διάλογο με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς είναι πως θεωρεί πως μετά τις εκλογές η κατάσταση θα γίνει τόσο τραγική που ο κόσμος θα αποδεχτεί την ηγεμονία του στο εργατικό κίνημα, θα προσχωρήσει μαζικά στις γραμμές του, πράγμα που τελικά θα του επιτρέψει να πάρει την εξουσία με τρόπο επαναστατικό. Τώρα γιατί αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω. Προσωπικά θεωρώ πως αν η Αριστερά συνεχίσει να μην επιδιώκει τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό τη συνεργασία και κατά συνέπεια την εξουσία στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, ο κόσμος θα απομακρυνθεί από αυτή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάνω πάλι μια απόπειρα, σιγά-σιγά:

      "Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με την κριτική σου στη στάση των ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ"

      Ευχαριστώ, αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι τόσο κριτική όσο αναλυτική περιγραφή.

      "Το ΚΚΕ φαίνεται να έχει πιο ξεκάθαρη στρατηγική όσον αφορά σε ένα πιθανό κοινωνικό μετασχηματισμό."

      Δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Ισχυρίστηκα ότι έχει μια κάθετα ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ στρατηγική. Και ο ΣΥΡΙΖΑ λέει εξίσου ξεκάθαρα ότι θέλει έναν συνασπισμό εξουσίας βασισμένο στα αριστερά κόμματα (όποια τέλος πάντων θεωρεί πως είναι αυτά -- δύσκολα θα κατέτασσε κανείς τη ΔΗΜΑΡ στην έστω τύποις αριστερή πτέρτυγα).

      "Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη δεν το λέει αυτό ξεκάθαρα αλλά προτείνει συμμαχία με κόμματα και οργανώσεις που τοποθετούνται ανοιχτά κατά του καπιταλισμού."

      Δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι. Το κυρίαρχο πρόταγμα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η κριτική του ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ και όχι του καπιταλισμού εν γένει. Προσωπικά, δεν έχω δει πουθενά στον ΣΥΡΙΖΑ κριτική του καπιταλισμού ως τέτοιου. Έχω δει κριτική του κρισιακού καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης απάντησης στην κρίση. Νομίζω ότι υπάρχει σημαντική διαφορά, που φυσικά διαφοροποιεί και τον ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΚΕ, το οποίο δεν μιλά για "νεοφιλελευθερισμό", αλλά για καπιταλισμό, και δεν στοχεύει σε κάποια "μη νεοφιλελεύθερη" μορφή καπιταλισμού.

      "Επίσης σύμφωνα με το πρόγραμμα του, στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης ο σοσιαλισμός."

      Μπορείς να με παραπέμψεις; Δεν έχει τύχει να δω πουθενά σε κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ μια τέτοια διατύπωση (ότι δηλαδή ο στόχος του είναι ο σοσιαλισμός, με αυτή τη συγκεκριμένη λέξη να χρησιμοποιείται).

      "Βέβαια δεν είναι πολύ ξεκάθαρο τι εννοεί με αυτό, αλλά επέτρεψε μου να πιστεύω πως ούτε το ΚΚΕ έχει ξεκάθαρη αντίληψη για το πως θα οδηγηθούμε σε ένα κοινωνικό μετασχηματισμό και κυρίως για το τι ακριβώς θα επακολουθήσει και πως θα πραγματωθεί. "

      Σαφέστατα και σου επιτρέπω. Αλλά "στρατηγική" δεν σημαίνει "μαντικές ικανότητες". Σημαίνει βασικά δύο πράγματα: α) ικανότητα να δρας μέσα στην εκάστοτε συγκυρία με τρόπο που να είναι μακροπρόθεσμα ωφέλιμος για τους στόχους σου και β) ικανότητα να αναγνωρίζεις έγκαιρα τα λάθη που κάνεις σε εκτιμήσεις και επιλογές και να τα διορθώνεις. Είμαι βέβαιος ότι το ΚΚΕ δεν έχει κάποια μαγική σφαίρα όπου μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στο μέλλον. Κάνει ένα βήμα τη φορά, όπως είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε όλοι. Το ζήτημα είναι αν θα αποδειχθεί ότι τα βήματα αυτά είναι συμβατά με τον δεδηλωμένο του στρατηγικό στόχο ή όχι.

      "Το ΚΚΕ ενώ προτείνει – και προσωπικά συμφωνώ – την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, δεν φαίνεται να έχει ξεκάθαρη στρατηγική για το τι θα επακολουθήσει."

      Βλέπε παραπάνω. Νομίζω πως οι παράγοντες στο παιχνίδι είναι τόσοι πολλοί και οι πιθανοί τους συνδυασμοί τόσο απρόβλεπτοι που είναι αδύνατο για οποιονδήποτε να ξέρει τι θα επακολουθήσει. Το ζήτημα είναι: θα επιτρέψει κάποιος στον εαυτό του την μη δράση σε συγκεκριμένη κατεύθυνση βάσει φόβου για το τι θα επακολουθήσει; Εκεί έχεις να κάνεις με καθαρή πολιτική απόφαση. Εγώ δεν μπορώ να κρίνω αν το ΚΚΕ θα έπρεπε να είναι επιφυλακτικότερο ή όχι, γιατί δεν θεωρώ ότι υπάρχει αντικειμενική απάντηση στο ερώτημα, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε απάντηση είναι ήδη βασισμένη σε ιδεολογικού και όχι ουδέτερου χαρακτήρα παραδοχές.

      Διαγραφή
    2. " Αυτό που λέει ότι μετά τις εκλογές ο λαός θα συμμετάσχει με περισσότερη ενέργεια και αισιοδοξία στην ταξική πάλη εμένα μου φαίνεται πολύ γενικό. Εγώ θα έλεγα παίζοντας και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου πως ο λαός σε περίπτωση που έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που είναι και το πιθανότερο σενάριο, θα μπορούσε κάλλιστα να πάει σπίτι του και να αποδεχτεί ότι του ετοιμάζουν"

      Σαφέστατα και αυτό είναι μια προφανής πιθανότητα. Από την άλλη, αν συνεχιστεί η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών, οποιαδήποτε τέτοια "αποδοχή" ως απότοκο του εκλογικού αποτελέσματος δεν μπορεί να κρατήσει η ίδια για πολύ. Και είναι σημαντικό να κρατά κανείς στο μυαλό του το μακροπρόθεσμο θέμα. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να "λύσουν" από μόνες τους τίποτε. Μπορούν όμως να δώσουν κάποια σημαντικά όπλα στην αναγκαστικά μακροπρόθεσμη ταξική πάλη που προαπαιτεί οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή στις συνθήκες διαβίωσης της πλειοψηφίας.

      "Σε αυτό το σημείο πρέπει να πάρουμε υπόψη μας τόσο το βαθμό συνειδητοποίησης όσο και το γεγονός πως οι εκλογές θα λειτουργήσουν σε κάποιο βαθμό και εκτονωτικά."

      Σαφώς, για μια μερίδα τουλάχιστο του πληθυσμού. Αλλά ξέρεις ότι η καταιγίδα μέτρων μετά προαλείφεται ήδη ξεκάθαρα ανελέητη. Οπότε το διάστημα αδρανοποίησης/παθητικότητας που θα είναι εφικτό είναι μικρότερο από ποτέ. Η επιβίωση είναι επιτακτικό αίτημα και δεν μπαίνει εύκολα στην άκρη.

      "Συνεχίζοντας να παίζω το δικηγόρο του διαβόλου θα έλεγα πως ίσως το ΚΚΕ να το ξέρει κιόλας και απλώς να επιδιώκει μία άνοδο του εκλογικού του ποσοστού."

      Εάν το ΚΚΕ επεδίωκε μια άνοδο του εκλογικού του ποσοστού, το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να πάρει το κόπυραιτ του ΕΑΜ στα χέρια και να μονοπωλήσει τη ρητορική των Τσολάκογλου, των κατακτητών και των κρεμάλων. Έστω από βασικό ιστορικό εγωϊσμό ρε αδερφέ, γιατί δεν μπορεί να έχεις πληρώσει τον ΕΛΑΣ και τον Δ.Σ για 40 χρόνια και να το παίζουν οι υπόλοιποι μάγκες. Δεν το έκανε. Δεν "νέρωσε" το ταξικό κρασί ανοίγοντας τον εαυτό σε εθνικολαϊκά φλερτ, παρά το γεγονός ότι έφαγε ατελείωτο κράξιμο ως "σεχταριστικό" και "απομονωτικό" για την άρνησή του αυτή. Και τέλος, δεν έδωσε την παραμικρή σημασία στην προεκλογική μεταγραφολογία, δεν στρατολόγησε "φίρμες", δεν έκανε καμία προσπάθεια να "ανανεώσει το προφίλ του" με ηθοποιούς, ποδοσφαιριστές και "λαοφιλείς προσωπικότητες." Τα ίδια ψηφοδέλτια οικοδόμων, εργατών, φαρμακοποιών και οικονομολόγων που κατέβαζε πάντα κατεβάζει και τώρα ως πρόταση. Τέλος δήλωσε επανελειμμένα ότι οι εκλογές δεν είναι πανάκεια και ότι η εκλογική του ενίσχυση δεν θα λύσει από μόνη της κάτι, αν και θα είναι σημαντικό εργαλείο στην συνέχεια. Δεν βλέπω λοιπόν πώς μπορεί να στηριχτεί η ανάγνωση αυτή της ψηφοθηρίας, έστω και σαν δικηγορία του διαβόλου.

      Διαγραφή
    3. "Θέλω με αυτό να πω, πως η κατηγορία για οπορτουνισμό εύκολα μπορεί να αντιστραφεί."

      Προσωπικά, δεν διατύπωσα καμία κατηγορία περί οπορτουνισμού, γιατί δεν είχα αυτή την προτεραιότητα. Ανέφερα τον οπορτουνισμό στο πλαίσιο της σύντομης συζήτησης για τη δυσκολία διάκρισης τακτικής και στρατηγικής στην παρούσα φάση.

      "Το λογικό συμπέρασμα που εγώ μπορώ να βγάλω από την άρνηση του ΚΚΕ να μπει έστω σε ένα διάλογο με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς είναι πως θεωρεί πως μετά τις εκλογές η κατάσταση θα γίνει τόσο τραγική που ο κόσμος θα αποδεχτεί την ηγεμονία του στο εργατικό κίνημα, θα προσχωρήσει μαζικά στις γραμμές του, πράγμα που τελικά θα του επιτρέψει να πάρει την εξουσία με τρόπο επαναστατικό."

      Είναι μια μεγάλη κουβέντα το σε τι ποντάρει το ΚΚΕ. Ας πούμε απλά ότι ποντάρει στο ότι είναι αδύνατη η επίλυση των προβλημάτων που δημιούργησε η κρίση μέσα στο αστικό πλαίσιο. Έχει πολλούς λόγους να το θεωρεί αυτό. Να πω έναν: διάβαζα σήμερα στα Νέα ότι ο Μπένι προσδοκά εναγωνίως να δει τι θα γίνει με τις γαλλικές εκλογές, όπως φαντάζομαι και ο Τσίπρας. Γιατί προσδοκούν εναγωνίως να δουν αν θα βγει ο Ολαντ; Φυσικά επειδή ελπίζουν ότι αυτό θα αλλάξει την ευρωπαϊκή πολιτική σε ό,τι αφορά την Ελλάδα. Ερώτηση κρίσεως: Άλλαξε κάτι στην Αθήνα όταν εξελέγη ο Καμίνης στη θέση του αναμφισβήτητα ανεπιθύμητου Κακλαμάνη; Ναι, προς το χειρότερο. Άλλαξε κάτι όταν εξελέγη ο ΓΑΠ στη θέση του για μένα πολύ χειρότερου Κώστα Καραμανλή; Ναι, προς το χειρότερο.

      Γιατί; Είναι μήπως το νερό στην Ελλάδα; Ή μήπως οι δικοί μας αστοί πολιτικοί είναι λιγότερο δέσμιοι των επιταγών και προταγμάτων της "αγοράς" (βλ. διεθνές επενδυτικό κεφάλαιο) από ό,τι είναι οι Γάλλοι και οι Γερμανοί;

      Διαγραφή
    4. είναι λιγότερο δέσμιοι=είναι περισσότερο δέσμιοι

      Διαγραφή
    5. "Τώρα γιατί αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω. Προσωπικά θεωρώ πως αν η Αριστερά συνεχίσει να μην επιδιώκει τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό τη συνεργασία και κατά συνέπεια την εξουσία στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, ο κόσμος θα απομακρυνθεί από αυτή."

      Σαφώς και το ΚΚΕ δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί με τέτοιους όρους. Θεωρεί ότι υπάρχει κάτι που λέγεται ταξικό συμφέρον και που δεν είναι ζήτημα "διάθεσης", ούτε μπορεί να "καλυφθεί" μακροπρόθεσμα από "λύσεις-ευρεσιτεχνίες" (λίγος Παπαθεμελής, λίγος Καζάκης, έτοιμη η "λύση", λίγος Τατσόπουλος, λίγος Ιφικράτης, έτοιμη και η άλλη "λύση"). Στην αντίπερα όχθη θεωρούν ότι το παν είναι να "πλασάρεις" τον εαυτό σου με τα κατάλληλα συνθήματα που θα "συνεπάρουν" τις μάζες. Αυτό το λένε "ηγεμονία" αλλά είναι απλά μια εκδοχή της ιδέας ότι οι "μάζες" είναι ένα μάτσο αδιαμόρφωτοι χάνοι που τους παίρνεις μαζί σου φτάνει να τους ενθουσιάσεις με τη ρητορία. Προσωπικά, δεν έχω καθόλου αυτή την εντύπωση. Αν την είχα, θα έπιανα κουβέντα με ΛΑΟΣίτες αναμένοντας να τους εντυπωσιάσω τόσο που να ψηφίσουν Παπαρήγα. Αλλά αν πίστευα κάτι τέτοιο θα ήμουν για τα θηρία.

      Διαγραφή
    6. Η ανάδειξη ως κεντρικού στόχου της Αριστεράς σήμερα, της ανατροπής της πολιτικής του νεοφιλελευθερισμού, που, εκτός των άλλων, θα ανοίξει και την προοπτική της υπέρβασης του καπιταλιστικού συστήματος προς μια ριζικά διαφορετική κοινωνία, την κοινωνία όπου ο «άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη», την κοινωνία του σοσιαλισμού.

      Απόφαση της 1ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ

      Στρατηγικός στόχος του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο. Στις σημερινές συνθήκες η επικαιρότητα του σοσιαλισμού αναδεικνύεται πλατιά, κινητοποιώντας δυνάμεις σε διαρκώς ευρύτερη κλίμακα.

      Το Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-Σχέδιο της Γραμματείας για την Πανελλαδική Σύσκεψη

      Μια Αριστερά ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική, που αγωνίζεται για την επανάσταση, την εργατική εξουσία, το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό!
      Αυτή την Αριστερά, με συνείδηση των δυσκολιών, αλλά και της ανάγκης, φιλοδοξούμε να οικοδομήσουμε!

      Πολιτική Διακήρυξη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

      Όλοι σοσιαλισμό θέμε...

      Διαγραφή
    7. Wow. Δεν το είχα υπόψη. Ευχαριστώ για την διευκρίνιση.

      Διαγραφή
    8. Βάλε κι αυτό στα υπόψη σου και κάνε διπλό wow:

      http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=682598
      Το δράμα του Άκη Τσοχατζόπουλου στοιχειώνει την προεκλογική περίοδο που διανύει σήμερα η χώρα. Και καθορίζει εν πολλοίς το κλίμα της. Μ' αυτή την έννοια θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να λειτουργήσει ευεργετικά. Αν, κατ' αρχάς, τα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού, τα κόμματα-δράστες των φαινομένων της διαφθοράς, της διαπλοκής, της φαυλότητας, προχωρούσαν σε ειλικρινή αυτοκριτική, αν με κάποιον τρόπο [θα] έπειθαν πως μπορεί να ξημερώσει για κείνα μια άλλη εποχή

      Διαγραφή
    9. Ο Κωστόπουλος πάντως έκανε "αυτοκριτική". Είπε "έκανα μαλακίες." Αλλά δεν ξημέρωσε μια άλλη εποχή για τους πρώην εργαζόμενους στην ΙΜΑΚΟ. Τώρα, αν έπειθαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ πως μπορεί να ξημερώσει για κείνα μια άλλη εποχή, τότε θα είχαμε εκ νέου ντούρο και αδιαμφισβήτητο δικομματισμό, οπότε θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς την "προοδευτική αντιπολίτευση" χωρίς να σκοτιζόμαστε για μαρξισμούς και αηδίες; Αυτή είναι η ανομολόγητη επιθυμία ή δεν το πιάνω;

      Διαγραφή
    10. Μου έχει κολλήσει στο μυαλό η αναφορά του Ευστάθιου στην υπόθεση Ντρέιφους ως ενδεικτική της «σοσιαλδημοκρατικής» «καθαρτήριας» (sic) έκβασης τής πολιτικής κρίσης (το γκραμσιανό multiple choice μεταξύ των τριών κακών --- και ενός τετάρτου και ακατανόμαστου). Αυτό το φύλλο της Αυγής είναι το κάτι άλλο.

      Διαγραφή
    11. Ου γαρ έρχεται μόνη της η υποψηφιότητα στο επικρατείας. Λύθηκε και η απορία για το πώς ο συγγραφέας του Philosophy and Revolution κατέληξε στο "The Greek Cauldron." Δώσε λινκ κι ας πάνε κάτω τα φαρμάκια...

      Διαγραφή
    12. "Επίσης σύμφωνα με το πρόγραμμα του, στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι επίσης ο σοσιαλισμός."

      “Μπορείς να με παραπέμψεις; Δεν έχει τύχει να δω πουθενά σε κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ μια τέτοια διατύπωση (ότι δηλαδή ο στόχος του είναι ο σοσιαλισμός, με αυτή τη συγκεκριμένη λέξη να χρησιμοποιείται).”

      Τσέκαρε το πρόγραμμα τους (http://www.syriza.gr/index.php?option=com_k2&view=item&layout=item&id=617&Itemid=170). Διατυπώνεται ξεκάθαρα στην πρώτη παράγραφο. Τώρα βέβαια το τι εννοούν σοσιαλισμό ή γενικότερα για το τι σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα και ειδικότερα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη κουβέντα. Παρόλα αυτά τίθεται ως στόχος.

      ----------------------------------------------

      "Βέβαια δεν είναι πολύ ξεκάθαρο τι εννοεί με αυτό, αλλά επέτρεψε μου να πιστεύω πως ούτε το ΚΚΕ έχει ξεκάθαρη αντίληψη για το πως θα οδηγηθούμε σε ένα κοινωνικό μετασχηματισμό και κυρίως για το τι ακριβώς θα επακολουθήσει και πως θα πραγματωθεί. "

      “Σαφέστατα και σου επιτρέπω. Αλλά "στρατηγική" δεν σημαίνει "μαντικές ικανότητες". Σημαίνει βασικά δύο πράγματα: α) ικανότητα να δρας μέσα στην εκάστοτε συγκυρία με τρόπο που να είναι μακροπρόθεσμα ωφέλιμος για τους στόχους σου και β) ικανότητα να αναγνωρίζεις έγκαιρα τα λάθη που κάνεις σε εκτιμήσεις και επιλογές και να τα διορθώνεις. Είμαι βέβαιος ότι το ΚΚΕ δεν έχει κάποια μαγική σφαίρα όπου μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στο μέλλον. Κάνει ένα βήμα τη φορά, όπως είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε όλοι. Το ζήτημα είναι αν θα αποδειχθεί ότι τα βήματα αυτά είναι συμβατά με τον δεδηλωμένο του στρατηγικό στόχο ή όχι.”

      Σε αυτό νομίζω ο σχολιασμός των τελευταίων δύο παραγράφων του αρχικού μου σχολίου θα βοηθούσε ώστε να δούμε αν η παρούσα εκτίμηση του ΚΚΕ όσον αφορά στην συνεργασία αποτελεί σωστή τακτική.

      --------------------------------------------

      "Το ΚΚΕ ενώ προτείνει – και προσωπικά συμφωνώ – την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, δεν φαίνεται να έχει ξεκάθαρη στρατηγική για το τι θα επακολουθήσει."

      “Βλέπε παραπάνω. Νομίζω πως οι παράγοντες στο παιχνίδι είναι τόσοι πολλοί και οι πιθανοί τους συνδυασμοί τόσο απρόβλεπτοι που είναι αδύνατο για οποιονδήποτε να ξέρει τι θα επακολουθήσει. Το ζήτημα είναι: θα επιτρέψει κάποιος στον εαυτό του την μη δράση σε συγκεκριμένη κατεύθυνση βάσει φόβου για το τι θα επακολουθήσει; Εκεί έχεις να κάνεις με καθαρή πολιτική απόφαση. Εγώ δεν μπορώ να κρίνω αν το ΚΚΕ θα έπρεπε να είναι επιφυλακτικότερο ή όχι, γιατί δεν θεωρώ ότι υπάρχει αντικειμενική απάντηση στο ερώτημα, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε απάντηση είναι ήδη βασισμένη σε ιδεολογικού και όχι ουδέτερου χαρακτήρα παραδοχές.”

      Σίγουρα δεν υπάρχει αντικειμενική απάντηση για το τι μπορεί να επακολουθήσει. Και το ερώτημα που τίθεται ξανά είναι τι είδους εναλλακτικές έχει το ΚΚΕ βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα. Οι εναλλακτικές τουλάχιστον στο βαθμό που ενδιαφέρεται για την εξουσία (κάτι που θα έπρεπε να θεωρείτε δεδομένο από ένα κομμουνιστικό κόμμα) είναι εν συντομία τρεις.

      1)Θα επιχειρήσει να πάρει την εξουσία μόνο του. Έστω σε κάποια φάση. Και εδώ βέβαια τίθεται και ένα πολύ σημαντικό κατά την γνώμη μου ερώτημα. Είναι ικανό το ΚΚΕ να αναλάβει την εξουσία μόνο του? Θα έχει ποτέ την μαζική πλειοψηφία στην εργατική τάξη? Ή μήπως με μια συμμαχία αυτό θα ήταν ευκολότερο να επιτευχθεί?
      2)Θα πάει σε συνεργασία με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς. Και εδώ επίσης τίθεται το ερώτημα. Μήπως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να σχηματιστεί μια ενωμένη και πλέον συνειδητοποιημένη εργατική τάξη?
      3)Δε θα το επιχειρήσει καθόλου και θα παραμείνει ένα κόμμα άρνησης. Καταστροφική επιλογή κατά την άποψη μου.

      Διαγραφή
    13. "Συνεχίζοντας να παίζω το δικηγόρο του διαβόλου θα έλεγα πως ίσως το ΚΚΕ να το ξέρει κιόλας και απλώς να επιδιώκει μία άνοδο του εκλογικού του ποσοστού."

      “Εάν το ΚΚΕ επεδίωκε μια άνοδο του εκλογικού του ποσοστού, το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν να πάρει το κόπυραιτ του ΕΑΜ στα χέρια και να μονοπωλήσει τη ρητορική των Τσολάκογλου, των κατακτητών και των κρεμάλων. Έστω από βασικό ιστορικό εγωϊσμό ρε αδερφέ, γιατί δεν μπορεί να έχεις πληρώσει τον ΕΛΑΣ και τον Δ.Σ για 40 χρόνια και να το παίζουν οι υπόλοιποι μάγκες. Δεν το έκανε. Δεν "νέρωσε" το ταξικό κρασί ανοίγοντας τον εαυτό σε εθνικολαϊκά φλερτ, παρά το γεγονός ότι έφαγε ατελείωτο κράξιμο ως "σεχταριστικό" και "απομονωτικό" για την άρνησή του αυτή. Και τέλος, δεν έδωσε την παραμικρή σημασία στην προεκλογική μεταγραφολογία, δεν στρατολόγησε "φίρμες", δεν έκανε καμία προσπάθεια να "ανανεώσει το προφίλ του" με ηθοποιούς, ποδοσφαιριστές και "λαοφιλείς προσωπικότητες." Τα ίδια ψηφοδέλτια οικοδόμων, εργατών, φαρμακοποιών και οικονομολόγων που κατέβαζε πάντα κατεβάζει και τώρα ως πρόταση. Τέλος δήλωσε επανελειμμένα ότι οι εκλογές δεν είναι πανάκεια και ότι η εκλογική του ενίσχυση δεν θα λύσει από μόνη της κάτι, αν και θα είναι σημαντικό εργαλείο στην συνέχεια. Δεν βλέπω λοιπόν πώς μπορεί να στηριχτεί η ανάγνωση αυτή της ψηφοθηρίας, έστω και σαν δικηγορία του διαβόλου.”

      Ναι. Δε διαφωνώ, και αυτό είναι προς τιμή του. Αλλά θεωρώ πως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τρέχει δεξιά και αριστερά να μαζέψει τους μαϊντανούς της τηλεόρασης. Μπορεί παραδοσιακά να απευθυνθείτε σε ένα κομμάτι των εργαζομένων λίγο διαφορετικό από αυτό του ΚΚΕ. Ίσως λίγο περισσότερο μικροαστικό θα έλεγα αλλά μήπως δεν είναι και στόχος να τραβηχτεί αυτό το κομμάτι του κόσμου στην Αριστερά. Για μένα τουλάχιστον είναι βασικός στόχος.

      --------------------------------------------------------

      "Τώρα γιατί αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω. Προσωπικά θεωρώ πως αν η Αριστερά συνεχίσει να μην επιδιώκει τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό τη συνεργασία και κατά συνέπεια την εξουσία στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, ο κόσμος θα απομακρυνθεί από αυτή."

      “Σαφώς και το ΚΚΕ δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί με τέτοιους όρους. Θεωρεί ότι υπάρχει κάτι που λέγεται ταξικό συμφέρον και που δεν είναι ζήτημα "διάθεσης", ούτε μπορεί να "καλυφθεί" μακροπρόθεσμα από "λύσεις-ευρεσιτεχνίες" (λίγος Παπαθεμελής, λίγος Καζάκης, έτοιμη η "λύση", λίγος Τατσόπουλος, λίγος Ιφικράτης, έτοιμη και η άλλη "λύση"). Στην αντίπερα όχθη θεωρούν ότι το παν είναι να "πλασάρεις" τον εαυτό σου με τα κατάλληλα συνθήματα που θα "συνεπάρουν" τις μάζες. Αυτό το λένε "ηγεμονία" αλλά είναι απλά μια εκδοχή της ιδέας ότι οι "μάζες" είναι ένα μάτσο αδιαμόρφωτοι χάνοι που τους παίρνεις μαζί σου φτάνει να τους ενθουσιάσεις με τη ρητορία. Προσωπικά, δεν έχω καθόλου αυτή την εντύπωση. Αν την είχα, θα έπιανα κουβέντα με ΛΑΟΣίτες αναμένοντας να τους εντυπωσιάσω τόσο που να ψηφίσουν Παπαρήγα. Αλλά αν πίστευα κάτι τέτοιο θα ήμουν για τα θηρία.”


      Ναι συμφωνώ πως το ταξικό συμφέρον είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Αλλά αν τελικά το ΚΚΕ δεν θέλει να πάρει την εξουσία ή τέλος πάντων να συμμετάσχει σε μια αριστερή συμμαχία με σκοπό την εξουσία μέσα από κοινοβουλευτικά μέσα, τι άλλο μένει? Επανάσταση? Πραξικόπημα? Δημοψήφισμα και συντακτική συνέλευση μετά από παρατεταμένη πολιτική αστάθεια? Τι? Ποιος εγγυάται πως όλα αυτά θα πετύχουν το στόχο που θα έπρεπε να είναι η διάσωση της κομμουνιστικής υπόθεσης και η στρατηγική μετακίνηση προς αυτή τη κατεύθυνση? Θεωρώ πως οποιαδήποτε τέτοια επιλογή θα ήταν καταστροφική τόσο για την εργατική τάξη (διότι το πιθανότερο είναι να αποτύχει με καταστροφικά αποτελέσματα για τους κομμουνιστές σε περίπτωση που θα επιχειρήσουν να αναλάβουν την ηγεμονία), όσο και για τον στρατηγικό στόχο. Αν υπάρχει άλλη άποψη πάνω σε αυτό πραγματικά θα ήθελα να την ακούσω.

      Διαγραφή
  8. Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα από την άλλη, με την πρόταση που κάνει για συνεργασία φαίνεται να επιδιώκει σε κάποιο βαθμό το διάλογο με το ΚΚΕ. Αυτό σε συνδυασμό με την μετακίνηση προς τα Αριστερά κάποιων τάσεων στο Συνασπισμό όπως και με την ύπαρξη συνιστωσών που ανήκουν στην κομμουνιστική Αριστερά μου φαίνεται θετικό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το ΚΚΕ δεν θέλει καν να συζητήσει (ούτε καν δημόσια) τη στιγμή που οι συνθήκες είναι τόσο κρίσιμες για την εργατική τάξη και κυρίως τη στιγμή που φαίνεται πως πραγματικά θα μπορούσε να επηρεάσει και να στρέψει προς τα αριστερά μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατηγορία για οπορτουνισμό εμένα προσωπικά δεν με καλύπτει. Όπως έδειξα παραπάνω πολύ εύκολα αυτή η κατηγορία μπορεί να αντιστραφεί και το κυριότερο δεν μπορεί να σταθεί όταν δεν συνοδεύεται συγχρόνως από μία ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση με τη μορφή κυβερνητικού προγράμματος. Και αυτό γιατί σε περίπτωση που ένα τέτοιο πρόγραμμα είχε τη μορφή ενός σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος, τότε θα υπήρχε προγραμματική σύγκλιση μεταξύ ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ και η επιχειρηματολογία του ΚΚΕ για οπορτουνισμό δεν θα έστεκε. Το λέω αυτό γιατί θεωρώ πως το μόνο ρεαλιστικό πρόγραμμα στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι αυτό μιας ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας. Μέσα ή έξω από την ΕΕ δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη υποστήριξης από το εξωτερικό – τουλάχιστον προς το παρόν – επιβάλλουν να το πάρουμε αυτό ως δεδομένο. Το ΚΚΕ νομίζω πως το αντιλαμβάνεται αυτό. Η περίπτωση της Κύπρου είναι επίσης αρκετά διαφωτιστική.

    Στο βαθμό που κάποιος δεν θεωρεί πως ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι εφικτός μόνο σε μία χώρα και κυρίως όταν αυτή η χώρα είναι η Ελλάδα, η μόνη ρεαλιστική προγραμματική πρόταση είναι αυτή μιας ριζοσπαστικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή η πρόταση αν εφαρμοζόταν (θα υπάρξουν αρκετές δυσκολίες ακόμα και για αυτό) θα μπορούσε να έχει θετικά αποτελέσματα για την εργατική τάξη και το κυριότερο να απέτρεπε, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα την απώλεια περισσότερων δικαιωμάτων. Τέλος μία συμμαχία στη βάση ενός τέτοιου προγράμματος θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να δράσει καταλυτικά προς την κατεύθυνση της επαναφοράς του προτάγματος για σοσιαλισμό σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Για να γίνει αυτό βασική προϋπόθεση είναι να συμμετέχει σε αυτή ένα κόμμα με καθαρά αντικαπιταλιστικές τάσεις και να είναι ικανό μέσα από μια διαδικασία διαλόγου και ζύμωσης να πάρει την ηγεμονία και να στρέψει όλη τη συμμαχία προς τα αριστερά. Το μόνο κόμμα που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο είναι το ΚΚΕ. Θα έπρεπε όμως πρώτα να είναι σίγουρο για την ιδεολογική του υπεροχή. Για το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έγραψα μια πολύ αναλυτική απάντηση στο πρώτο κομμάτι του σχολίου σου και την έχασα γιατί κράσαρε ο μπράουζερ. Απογοητευτικό...

      Επειδή θεωρώ το σχόλιο σημαντικό για τον πολιτικό διάλογο, επιφυλάσσομαι να επανέλθω. Αν δεν σε πειράζει, ίσως σε ποστ, μιας και εκεί το κείμενο σώζεται αυτόματα.

      Διαγραφή
    2. Τα κάνουν αυτά οι μπράουζερς...

      Διαγραφή
    3. Για να μην χάνετε σχόλια, https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/lazarus-form-recovery/

      Διαγραφή
    4. @Δ.W.:
      "...Στο βαθμό που κάποιος δεν θεωρεί πως ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι εφικτός μόνο σε μία χώρα και κυρίως όταν αυτή η χώρα είναι η Ελλάδα,..."
      Στον βαθμό που κάποιος πιστεύει πως έχει αποδειχτεί ιστορικά το αντίθετο, και μάλιστα κάθετα;

      Διαγραφή
    5. @TRASH
      Δεν καταλαβαίνω. Θα μπορούσες μήπως να το αναπτύξεις?

      @Αντώνης
      Αν έχεις χρόνο ίσως να σχολίαζες και τις δύο τελευταίες παραγράφους. Νομίζω πως ουσιαστικά εκεί είναι το ζουμί. Αν δηλαδή θεωρείς πως μια συμμαχία της αριστεράς με ένα ριζοσπαστικά σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα και στην (προς το παρόν) υποθετική περίπτωση πως αυτό θα ήταν πετυχημένο, στο βαθμό που φυσικά μπορεί να είναι, θα βοηθούσε ή όχι την κομμουνιστική υπόθεση σε ευρωπαικό επίπεδο. Γιατί σε περίπτωση που η κριτική θα έλεγε πως θα ναι θα βοηθούσε τότε το ΚΚΕ κάνει λάθος να αποφεύγει τη κάθε συνεργασία. Εννοείτε πως ζητάω την άποψη σου. Το ΚΚΕ είναι σαφές πως δεν την θεωρεί σωστή στάση. Θα μπορούσε όμως να κάνει και λάθος. Θα προσπαθήσω να απαντήσω στα σχόλια σου, τουλάχιστον σε αυτά που μπορώ να προσθέσω κάτι.

      Διαγραφή
    6. @TRASH
      Δεν καταλαβαίνω. Θα μπορούσες ίσως να το αναπτύξεις?

      @Αντώνης
      Μόλις έχασα ένα σχόλιο...στα γρήγορα.
      Θα μπορούσες ίσως να σχολιάσεις και τις δυο τελευταίες παραγράφους. Βασικά πιστεύω πως εκεί είναι όλο το ζουμί. Αν δηλαδή η υποθετική (προς το παρόν )περίπτωση όπου μία αριστερή συμμαχία έπερνε την εξουσία στην Ελλάδα και εφάρμοζε πετυχημένα ένα ριζοσπαστικά σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα θα βοηθούσε ή όχι στην κομμουνιστική υπόθεση. Γιατί αν θεωρούμε πως όντως θα βοηθούσε τότε το ΚΚΕ κάνει λάθος που αρνείτε την συνεργασία. Εννοείτε πως ζητάω την άποψη σου. Το ΚΚΕ είναι σαφές πως δεν το πιστεύει αυτό. Αν βέβαια θεωρήσουμε πως αυτή η προοπτική συζητιέται μέσα στο κόμμα. Ξέρω πως προς το παρόν όλα είναι υποθετικά αλλά η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα θεωρώ πως είναι καθοριστική για το σχεδιασμό τόσο βραθυπρόθεσμης τακτικής όσο και στρατηγικής.

      Διαγραφή
    7. Θα προσπαθήσω να απαντήσω στα σχόλια σου, τουλάχιστον όπου έχω κάτι να προσθέσω.

      Διαγραφή
    8. Μάλλον δεν το έχασες γιατί βλέπω βασικά διπλό σχόλιο.

      Σκοπεύω να απαντήσω και στο υπόλοιπο σχόλιο μόλις βρω λίγο χρόνο.

      Διαγραφή
    9. @Δ.W.:
      Από την στιγμή που είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως ο σοσιαλισμός είναι, για μεγάλο τουλάχιστον διάστημα, εφικτός σε μία χώρα και μάλιστα με πολύ χειρότερες βάσεις από την Ελλάδα (π.χ. Κούβα, Αλβανία, Λ.Δ. Κορέας), γιατί το κουβεντιάζουμε ακόμη;
      Την λύση της "αριστερής συμπόρευσης" με την "ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία" την δοκιμάσαμε το '81*. Ευχαριστώ, δεν θα ξαναπάρω...

      *Ναι, για τα δεδομένα της εποχής και το πρόγραμμα του (άσχετα αν δεν εφαρμόστηκε ποτέ ολόκληρο) "ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία" ήταν το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα.

      Διαγραφή
    10. @TRASH
      Θεωρείς πως ένα σοσιαλιστικό πείραμα στην Ελλάδα σε αυτή την ιστορική συγκυρία θα ήταν επιτυχημένο?
      Ναι το πρόγραμμα του Αντρέα ήταν όντως σοσιαλδημοκρατικό και ναι δεν κατάφερε να το εφαρμόσει. Σήμερα όμως η σύγκρουση που χρειάζεται να γίνει είναι πολύ μεγαλύτερη. Γι'αυτό και ο προσδιορισμός ριζοσπαστικό. Και αν θέλουμε να υπάρχει κάποια ελπίδα επιτυχίας χρειάζεται να συμμετάσχει και το ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    11. @Δ.W.:
      Το πρόγραμμα του Αντρέα το '81 ήταν για τα δεδομένα της εποχής ριζοσπαστικότατο, και μάλιστα σε αρκετά σημεία υπερφαλλάγγιζε το ΚΚΕ από τα "αριστερά" (φραστικά τουλάχιστον). Στο εγχείρημα της "αλλαγής" το ΚΚΕ συμμετείχε, τουλάχιστον στην πρώτη του φάση. Αρα το έργο το έχουμε ξαναδεί.
      Και το μεγάλο ερώτημα που μπαίνει εδώ είναι:
      Εάν σε πλήρως ευνοϊκές διεθνείς και εγχώριες συνθήκες, δεν μπόρεσε να εφαρμοστεί σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα το 1981, είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος πως αυτό είναι εφικτό σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, και μάλιστα ίσως της μεγαλύτερης μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο;
      Κάτι τέτοιο είναι πολύ πιο ουτοπικό από τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, ο οποίος έχει και τα πλεονεκτήματα του να δίνει άμεσες απαντήσεις στα φλέγοντα λαϊκά προβλήματα (επισιτισμός, υγεία, παιδεία, εργασιακή ασφαλεια), να είναι είναι ένα πολύ πιο σταθερό σύστημα στις προσπάθειες ανατροπής του, και επιπλέον να προσφέρει και ένα όραμα για το οποίο θα αξίζει να δώσει τις μάχες της η εργατική τάξη. Γιατί αν τις δώσει για να ξανακάτσει στον σβέρκο της ένας νέος Παπαντρέου, τότε θα κάνει να ξανασηκώσει κεφάλι 50 χρόνια, στην καλή περίπτωση ή θα στραφεί στον φασισμό για να πάρει λύσεις στην χειρότερη.

      Διαγραφή
    12. @Δ.W.:
      Και ναι, θεωρώ πως μία προσπάθεια σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας (δεν το θεωρώ "πείραμα"), από την μία έχει τις προϋποθέσεις για να μπορέσει να πετύχει, και από την άλλη είναι και η μόνη προοπτική που μπορεί να εμπνεύσει για τους αγώνες που θα χρειαστούν προκειμένου να βγούμε από εδώ που είμαστε.

      Διαγραφή
    13. Δύο "μικρές" παρατηρήσεις:

      "Στο εγχείρημα της "αλλαγής" το ΚΚΕ συμμετείχε, τουλάχιστον στην πρώτη του φάση"

      Ανακριβές τουλάχιστον (και νερό στο μύλο κάθε αριστεριστή)

      Και παραπάνω: Λ.Δ. Κορέας=σοσιαλιστική χώρα

      Ευτυχώς τα λέει η Παπαρήγα στην τελευταία "και καλά" δύσκολη ερώτηση εδώ: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=214299

      * Στην Κίνα κυβερνά το κομμουνιστικό κόμμα. Είναι η Κίνα σοσιαλιστική χώρα; Στη Βόρεια Κορέα κυβερνά το Κόμμα των Εργατών. Είναι η Β. Κορέα σοσιαλιστική χώρα;

      - Ο σοσιαλισμός δεν συμβαδίζει με την αγορά και με την κυριαρχία των μονοπωλίων. Ούτε επίσης με την οικογενειοκρατία.

      Διαγραφή
    14. @makis:
      Φιλε Μάκη, το ότι το ΚΚΕ συμμετείχε στο εγχείρημα της αλλαγής, δεν το λέω εγώ, αλλα οι επίσημες ανακοινώσεις της περιόδου από το κόμμα, που μίλαγαν για "νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων". Ακόμη το λέει το βασικό προεκλογικο σύνθημα της εποχής "αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ".
      -Μου είναι αδιάφορο το από που θα πιαστεί ο κάθε ανύπαρκτος πολιτικά, για να κάνει κριτική σε υπαρκτά λάθη του κόμματος.
      Για την Λ.Δ.Κορέας:
      Δεν ξέρω από ποτε οι μαρξιστές χαρακτηρίζουν ένα σύστημα από το πολιτικο του εποικοδόμημα στο οποιο αναφέρεσαι ("οικογενειοκρατία"), και όχι από τις παραγωγικές σχέσεις μέσα σε αυτό. Αν θεωρείς καπιταλιστικό κράτος την Λ.Δ.Κορέας, να το συζητήσουμε ευχαρίστως.
      Σε κάθε περίπτωση πάντως εξέφρασα την προσωπική μου άποψη και όχι αυτήν του κόμματος....

      Διαγραφή
  9. Μόνο όταν “Οι κάτω” δεν θέλουν το παλιό και «οι πάνω» δεν μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο, μονό τότε μπορεί να νικήσει η επανάσταση. Η αλήθεια αυτή εκφράζεται διαφορετικά με τα λόγια: η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς μια πανεθνική κρίση (που να θίγει και τους εκμεταλλευόμενους και τους εκμεταλλευτές). Επομένως για την επανάσταση πρέπει, πρώτο, να πετύχουμε ώστε η πλειοψηφία των εργατών (ή πάντως η πλειοψηφία των συνειδητών, των σκεπτόμενων και των πολιτικά δραστήριων εργατών) να καταλάβει πέρα για πέρα την ανάγκη της επανάστασης και να είναι έτοιμη να βαδίσει στο θάνατο γι’ αυτή• δεύτερο, πρέπει οι άρχουσες τάξεις να περνούν κυβερνητική κρίση που τραβά στην πολιτική ακόμη και τις πιο καθυστερημένες μάζες (το γνώρισμα κάθε πραγματικής επανάστασης είναι ότι γρήγορα δεκαπλασιάζεται ή ακόμη και έκατονταπλασιάζεται ο αριθμός των ικανών για πολιτικό αγώνα εκπροσώπων της εργαζόμενης και καταπιεζόμενης μάζας που ως τότε ήταν απαθής), εξασθενεί την κυβέρνηση και κάνει δυνατή για τους επαναστάτες τη γρήγορη ανατροπή της (Λενιν – Αριστερισμός …)

    QED

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μαζεστίξ είπε...

    Εγώ είμαι υπέρ μια ευκαιριακής σύμπραξης, αλλά δεν πιστεύω σε μια γενική συμπόρευση ή συνένωση.
    Δεν μπορώ να αναλυσω εντός λίγων γραμμών όλη την άποψή μου, αλλά θα πω έστω εν πάσει συντομία ότι πιστεύω πως πρέπει να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας μια αριστερή κυβέρνηση (αναγκαστικά συμμαχική), να ακυρώσει τα Μνμόνια, να διαγραψει το χρέος, να ακυρώσει τους αντεργατικους νόμους της τλευταίας δεκαετίας, να κάνει και κάποιες άλλες κινήσεις άμεσες (εθνικοποιήσεις πλουτοπαραγωγικών πηγών, δημεύσεις περιουσιών, αναδιανομή πλούτου, πιλοτικά προγράμματα εργατικής αυτοδιεύθυνσης εργοστασίων κλπ) και στη συνέχεια ,μετά από ένα, δύο τρία χρόνια να βγει π.χ. το ΚΚΕ και να πει "Ως εδώ μπορούσαμε εντός καπιταλισμού να παρέμβουμε. Μας εμπιστευτήκατε, μας είδατε, κρίνατε τις προθέσεις μας. Τώρα εμπρός ακολουθήστε με στον αγώνα για την πλήρη ανατροπή του καπιταλισμού!"

    Αυτός για μενα είναι ο μόνος δρόμος/τρόπος με τον οποίο μπορεί ο λαός να εμπιστευτεί τον κομμουνισμό.
    Χρειάζεται κάποιο δείγμα γραφής.
    Όχι δείγμα γραφής στην κριτική ή στις σωστές προβλέψεις.
    Δείγμα κριτικής στην πράξη.

    Και επίσης, την ώρα αυτή καίγεται ο λαός μας.
    Και κάθε πολιτική δύναμη με ταξικό περιεχομενο υποχρεούται να κάνει ό,τι περνάει απ το χέρι της, να τον ανακουφίσει αρχικά και στη συνέχεια να του απλώσει το χέρι να βαδίσουν μαζί για την ανατροπή.
    21 Απριλίου 2012 9:26 μ.μ.

    Αντιγραφή από
    http://e-oikodomos.blogspot.com/2012/04/blog-post_21.html?showComment=1335032798383#c7109341171225429612
    Συγνώμη, Majestix

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι η 5η φάλαγγα οι δήθεν "αριστεροί".

    Δανείστηκα τα στοιχεία από το ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ.

    Για ΑΜΥΡΑ ΙΦΙΚΡΑΤΗ υποψήφιο στην Α’ Αθήνας με τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

    Eδω ολα τα στοιχεια για το μπουμπουκι που εδιωξε για ακροδεξιο ο καζακης και μαζεψε ο συριζα! Από σάιτ φιλικά προσκείμενο στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ

    http://enosy.blogspot.com/2012/04/blog-post_21.html

    και εδώ http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/04/blog-post_3437.html

    Ο Τσίπρας μιλά για Μέγα Αλέξανδρο για την ασφάλεια του πολίτη και κατα μεταναστευτικών οργανώσεων. Η συνέντευξη δίνεται σε ακροδεξιά (αυτοί τα λένε “πατριωτικά”) blog, Αυτό και αν είναι “υπέρβαση”..

    http://olympia.gr/2011/11/18/alexis-tsipras-3/

    Τελικά η Αριστερά στην Ελλάδα έχει βγάλει τον ηγέτη που αναζητούσε από το 1974 στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα; Αναρωτιεται το περιοδικό defence.net που ασχολειται με εξοπλισμούς και στρατιωτική άμυνα..

    http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=33610&Itemid=139

    [...Έχοντας μάθει να φλερτάρει με τα πατριωτικά ανακλαστικά της συντηρητικής παράταξης, κάνει εύστοχες δηλώσεις για τον ορυκτό πλούτο της χώρας ("δεν μπορεί αυτός ο ορυκτός πλούτος να αποτελεί εμπράγματη εγγύηση για τα δάνεια της χώρας") και μιλάει πειστικά για εθνική κυριαρχία που κινδυνεύει από τη νέα δανειακή σύμβαση: "Δυστυχώς έχουν συναινέσει άπαντες στα μέτρα για το νέο δάνειο, το οποίο καθώς φαίνεται θα είναι μεγαλύτερο από 130 δισ. ευρώ και με συνέπειες ιδιαίτερα αρνητικές για το λαό και την ελληνική κοινωνία και για τα θέματα κυριαρχίας".

    Κτυπώντας στην καρδιά τους δήθεν «πατριώτες» κομματάρχες της ΝΔ ζητεί επειγόντως ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό, τονίζοντας ότι "το δόγμα «ανήκουμε εις τη Δύση» δεν είναι μόνο ξεπερασμένο αλλά και επικίνδυνο". Αυτό δηλαδή που πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των νεοδημοκρατών.

    Μιλά για την ανάγκη μιας νέας "πολυδιάστατης ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής, πολύ περισσότερο τώρα που η ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου βρίσκεται σε έναν στρατηγικό, οικονομικό, κοινωνικό αναπροσανατολισμό, σε ανακατατάξεις με ιδιαίτερη σημασία" και νομίζεις ότι ακούς έναν, εθνικών αντιλήψεων, αναλυτή, βαθύ γνώστη των γεωστρατηγικών ισορροπιών της Α.Μεσογείου...]

    [...Η "κουκουλοφορολατρεία" του που τόσο του στοίχησε το 2008, δείχνει να ανήκει στο παρελθόν.

    Μιλάει συχνά με παράγοντες της δεξιάς, όπως ο Γ.Πατούλης δήμαρχος Αμαρουσίου κια πρόεδρος του ΙΣΑ.

    Και επισκέπτεται το Πατριαρχείο μιλώντας στον Πατριάρχη με τα πιο θερμά λόγια. Ποιος είπε ότι Αριστερά και Εκκλησία και μάλιστα επιπέδου Πατριαρχείου, δεν συνάδουν;

    Ο Α.Τσίπρας αν γεννιόταν στα βόρεια προάστια και πήγαινε στο Κολέγιο, σίγουρα τώρα στις δημόσιες εμφανίσεις του, θα φόραγε γραβάτα. Αλλά ίσως να ήταν ο πρώτος σοβαρός και με μέλλον, ηγέτης της δεξιάς μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή…..]

    Εκλογές 2012 ANT1 22/04/2012.
    O εκπρόσωπός του ΣΥΝ Μπαλάφας τόνισε ότι είναι υπέρ του Ευρώ και της ΕΕ!

    Στο 15:00 του VIDEO από το site του ΑΝΤΕΝΑ WEB TV

    http://www.antenna.gr/webtv/watch?cid=ih7_tr_j_sz_j_z_m%3d

    -Δημοσιογράφος: Εντός ή εκτός Ευρώ;

    -Δημοσιογράφος: Με παραμονή στο Ευρώ ή εκτός Ευρώ;

    -Μπαλάφας:Οι λύσεις είναι σαφείς. Οι λύσεις είναι Ευρωπαϊκές εντός Ευρωζώνης!..Και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ και τα άλλα κόμματα του ευρωμονοδρόμου δεν αξιοποίησαν το αρνητικό υπερόπλο που λέγεται Ευρώ..

    -Παρεμβαίνει η Κουντουρά και λέει πως ο Καμμένος θέλει διακαώς να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ

    Ποιος άραγε αθωώνει την λογική της ακροδεξιάς με το κάλλυμα του αριστερού;
    Τα σχόλια δικά σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή