Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Κοκτέιλ Μολότωφ #152

-"Μα δεν θα συμμαχούσες και με το διάβολο για αυτό που θέλεις τόσο;" μου είπε αυτός, και ήταν γλυκομίλητος και ωραίος στην όψη.
- "Συμμάχησα ήδη με τον διάβολο, γιατί μου υποσχέθηκε αυτό που εσύ δεν θέλεις", του απάντησα. "Κι έτσι", πρόσθεσα, "ξέρω και ότι εσύ δεν είσαι καθόλου ο διάβολος, μα ένας δαίμονας από χαρτόνι, για να κάνουν φάρσες τα παιδιά."

Και τον ακούμπησα ελαφρά και σωριάστηκε κάτω άηχα και αδιαμαρτύρητα.

7 σχόλια:

  1. δε ξερω. για μενα ισως το ωραιοτερο κοκτειλ.

    Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λίγος λαικισμός, λίγη σοσιαλδημοκρατία και τ' αγόρι μου...

    maestro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αν του βγει τελικα οπως δειχνει, θα παει το κινημα πισω.....σε αλλες εποχες θα με προβλημματιζε, αλλα τα πραγματα πλεον τρεχουν πολυ γρηγορα, θα δουμε την πιο εντυπωσιακη αποδομηση πολιτικου χωρου σε τοσο συντομο διαστημα...τα συντριμια μπορει να ειναι η ελπιδα, αλλα μπορει να ειναι το νεο υλικο του φασισμου.... μητσουλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Sun Zu πριν πολλούς αιώνες έγραψε «όλος ο πόλεμος στηρίζεται στην εξαπάτηση». Η Αλέκα έχει δίκιο όταν λεει ότι αυτό που βιώνουμε είναι πόλεμος.

    Κάποιος άλλος μίλησε για την ταξική πάλη σαν (μεταξύ άλλων), «πάλη θέσεων». Θα συμμαχούσα και με τον διάβολο λοιπόν εάν μπορούσα να ξεμπροστιάσω τον διάβολο και να παλέψω απο καλύτερες θέσεις «γι αυτό που τόσο θέλω».

    Το να φωνάζεις πεισματάρικα «κανένας συμβιβασμός» δεν έχει σχέση με ώριμη αντίληψη του τί σημαίνει πόλεμος, είναι «φάρσα για τα παιδιά».

    Μ (έχω υπογράψει oλa τα σχόλια μου με «Μ» αλλά δεν έχω καμία σχέση με τον «Μ.» που υπογράφει το πρώτο σχόλιο… τι να κάνουμε? Αυτά έχει το διαδυκτιο)

    ΥΓ: στο εξής, για να μη μας μπερδεύεις θα υπογράφω με το ψευδώνυμο do.b4tool8. Nα παρακαλέσω και το συγγραφέα του πρώτου σχολίου σου να αλλάξει το δικό του ψευδώνυμο?
    would you please?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο διάβολος,θεολογικά, είναι η αρχή της άρνησης.
    Πολιτικά, ο διάβολος που προσκαλεί σε συμμαχία είναι η αρχή της άρνησης της αναγκαιότητας της επανάστασης.
    Ο ρεφορμισμός, με άλλα λόγια.
    Όμως ο πραγματικός διάβολος, επίσης θεολογικά, είναι η άρνηση της εξουσίας (του Θεού). Δηλαδή, η ίδια η επαναστατική άρνηση.
    Έτσι, η επαναστατική άρνηση περνά μέσα απ' την άρνηση της άρνησης της επαναστατικής αναγκαιότητας, του ότι "δεν γίνεται αλλιώς."

    Κι έτσι, το παραπάνω είναι μια αρκετά προσεκτικά δομημένη, σε ό,τι αφορά το τι προϋποθέτει στο θεωρητικό επίπεδο, θεολογικοπολιτική αλληγορία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οι διάβολοι είναι πολλοί και ένας από αυτούς κατάφερε να μετατοπίσει σε μεγάλο βαθμό την εκλογική ατζέντα του ΚΚΕ σε επικίνδυνες και αδιέξοδες "διαμάχες" για την "ενότητα της αριστεράς" προκαλώντας εκ του πονηρού ανυπολόγιστη ζημιά. Του λέμε "ουστ, έξω από εδώ, δεν θα πάρουμε, τι σχέση έχουμε εμείς με σένα", αλλά αυτός σαν γνήσιος διάβολος, συνεχίζει το καταστρεπτικό του έργο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή