Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

V.I. Lenin-Διακήρυξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύεται σε μετάφραση του ιστολογίου από το Marxists Internet Archive έκτακτα, και στα πλαίσια της σειράς αναρτήσεων "Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να σέβεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό." Πρόκειται για την πρόταση που απέρριψε η πλειοψηφία της Συντακτικής Συνέλευσης στις 18 Ιανουαρίου 1918 (5 Ιανουαρίου με το παλιό ρωσικό ημερολόγιο). Το κείμενο μεταφράζεται ώστε να κριθεί η βασιμότητα ενός από τα βασικά μου επιχειρήματα στην σχετική σειρά αναρτήσεων: ότι δηλαδή η άρνηση του δημοκρατικά εκλεγμένου κοινοβουλίου να αποδεχθεί την Διακήρυξη ήταν επίσης άρνηση της επανάστασης. Και ότι, κατά συνέπεια, έθετε άμεσα θέμα ασυμβατότητας κοινοβουλευτικής και επαναστατικής εξουσίας μετά την επανάσταση του Οκτώβρη, παρά την αρχική απόπειρα των Μπολσεβίκων να διατηρήσουν τον αστικό θεσμό του πολυκομματικού κοινοβουλίου, συνδυάζοντάς τον με την ανώτερη εξουσία των Σοβιέτ. Ο αναγνώστης/η αναγνώστρια ας κρίνει αν το επιχείρημά μου αυτό --και τα ερωτήματα που θέτω προς την δυτική αριστερά και τους θεωρητικούς της βάσει αυτού-- είναι ή όχι όντως βάσιμο.
Lenin Reloaded
-----
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ [1]


Η Συντακτική Συνέλευση αποφασίζει:

I.
1. Η Ρωσία ανακηρύσσεται Δημοκρατία των Σοβιέτ των Εκπροσώπων των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών. Όλη η εξουσία, κεντρικά και τοπικά, επαφίεται σε αυτά τα Σοβιέτ.

2. Η Ρωσική Σοβιετική Δημοκρατία εγκαθιδρύεται στη βάση της αρχής μιας ελεύθερης ένωσης ελεύθερων εθνών, ως ομοσπονδία Σοβιετικών εθνικών δημοκρατιών.

II.
Ο βασικός της στόχος είναι η κατάργηση κάθε εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, η πλήρης εξάλειψη του χωρισμού της κοινωνίας σε τάξεις, η ανελέητη συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών, η εδραίωση μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, και η νίκη του σοσιαλισμού σε όλες τις χώρες. Η Συντακτική συνέλευση αποφασίζει επίσης:

1. Καταργείται η ιδιωτική ιδιοκτησία της γης. Όλη η γη και όλα τα κτήρια, τα αγροτικά εργαλεία και τα άλλα εξαρτήματα της αγροτικής παραγωγής ανακηρύσσονται ιδιοκτησία όλου του εργαζόμενου λαού.

2. Οι Σοβιετικοί νόμοι για τον εργατικό έλεγχο και για το Ανώτατο Οικονομικό Συμβούλιο επικυρώνονται με το παρόν ώστε να εγγυηθούν την εξουσία των εργαζομένων επί των εκμεταλλευτών και ως πρώτο βήμα προς την πλήρη μετατροπή των εργοστασίων, των ορυχείων, των σιδηροδρόμων και άλλων μέσων παραγωγής σε ιδιοκτησία του κράτους των εργατών και των αγροτών.

3. Η μετατροπή όλων των τραπεζών σε ιδιοκτησία του κράτους των εργατών και των αγροτών επικυρώνεται με το παρόν ως μία από τις προϋποθέσεις της χειραφέτησης των εργαζομένων από τον ζυγό του κεφαλαίου.

4. Με στόχο την εξάλειψη των παρασιτικών τμημάτων της κοινωνίας, θεσμοποιείται με το παρόν η καθολική υποχρέωση στην εργασία.

5. Με σκοπό τη διαφύλαξη της κυρίαρχης εξουσίας του εργαζόμενου λαού, και για να εξαλειφθεί κάθε πιθανότητα να αποκατασταθεί η εξουσία των εκμεταλλευτών, διακηρύσσεται με το παρόν ο οπλισμός του εργαζόμενου λαού, η δημιουργία ενός σοσιαλιστικού Κόκκινου Στρατού εργατών και αγροτών, και ο πλήρης αφοπλισμός των τάξεων των ιδιοκτητών.

III.
1. Εκφράζοντας την ισχυρή της αποφασιστικότητα να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα νύχια του επενδυτικού κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού που βύθισαν με τον εγκληματικότερο τρόπο τον κόσμο στο αίμα, η Συντακτική Συνέλευση επιδοκιμάζει ολόψυχα την πολιτική της Σοβιετικής εξουσίας για την αποκήρυξη των μυστικών συμφωνιών, την οργάνωση της πιο εκτεταμένης αδελφοποίησης με τους εργάτες και τους αγρότες των εμπόλεμων στρατών, και την επίτευξη με κάθε κόστος, και με επαναστατικά μέσα, μιας δημοκρατικής ειρήνης ανάμεσα στα έθνη, χωρίς προσαρτήσεις και αποζημιώσεις και στην βάση του ελεύθερου αυτοκαθορισμού των εθνών.

2. Με τον ίδιο στόχο κατά νου, η Συντακτική Συνέλευση εμμένει σε μια πλήρη ρήξη με την βάρβαρη πολιτική του αστικού πολιτισμού, η οποία έχτισε τον πλούτο των εκμεταλλευτικών, λίγων και εκλεκτών εθνών με τη δουλεία εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζόμενου λαού στην Ασία, στις αποικίες γενικά, και στις μικρές χώρες.

Η Συντακτική Συνέλευση καλοσωρίζει την πολιτική του Συμβουλίου των Κομμισαρίων του Λαού, προκηρύσσοντας την απόλυτη ανεξαρτησία της Φινλανδίας, την απαρχή της απόσυρσης του στρατού από την Περσία, και την ανακήρυξη ελευθερίας αυτοκαθορισμού για την Αρμενία [2].

3. Η Συντακτική Συνέλευση εκλαμβάνει τον Σοβιετικό νόμο περί ακύρωσης των δανείων που σύναψαν οι τσαρικές κυβερνήσεις, οι γαιοκτήμονες και η μπουρζουαζία, ως το πρώτο χτύπημα ενάντια στο διεθνές τραπεζικό σύστημα και στο επενδυτικό κεφάλαιο, και εκφράζει την πεποίθηση πως η Σοβιετική εξουσία θα αναζητήσει αυτόν τον δρόμο με αποφασιστικότητα, ώσπου να θριαμβεύσει πλήρως η εξέγερση των εργατών διεθνώς ενάντια στον ζυγό του κεφαλαίου.

IV.
Έχοντας εκλεγεί στη βάση κομματικών καταλόγων οι οποίοι δημιουργήθηκαν πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση, όταν ο λαός δεν ήταν ακόμα σε θέση να ξεσηκωθεί μαζικά ενάντια στους εκμεταλλευτές, δεν είχε ακόμα εμπειρία της συνολικής δύναμης της αντίστασής τους προς υπεράσπιση των δικών τους ταξικών συμφερόντων, και δεν είχε ακόμα ασχοληθεί έμπρακτα με τον στόχο της οικοδόμησης μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί ότι θα ήταν θεμελιωδώς λάθος, ακόμα και τυπικά, να έλθει σε αντίθεση με τη Σοβιετική εξουσία.

Ουσιαστικά, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί πως τώρα, που ο λαός δίνει την τελευταία του μάχη ενάντια στους εκμεταλλευτές, δεν μπορεί να υπάρξει χώρος για τους εκμεταλλευτές σε κανένα κυβερνητικό σώμα. Η εξουσία πρέπει να ανήκει ολοκληρωτικά και εντελώς στους εργαζόμενους και στους εξουσιοδοτημένους τους εκπροσώπους: τα Σοβιέτ των Εργατών, των Στρατιωτών, και των Αγροτών.

Στηρίζοντας τη Σοβιετική εξουσία και τα διατάγματα του Συμβουλίου των Κομμισαρίων του Λαού, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί πως η δική της αποστολή περιορίζεται στην θεμελίωση των βασικών αρχών της σοσιαλιστικής ανοικοδόμησης της κοινωνίας.

Ταυτόχρονα, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια πραγματικά ελεύθερη και εθελοντική, και για το λόγο αυτό ακόμα πιο σταθερή και γερή, ενότητα των εργαζόμενων τάξεων όλων των εθνών της Ρωσίας, η Συντακτική Συνέλευση περιορίζει τα δικά της καθήκοντα στον καθορισμό των βασικών αρχών μιας Ομοσπονδίας Σοβιετικών Δημοκρατιών της Ρωσίας, και αφήνει τους εργάτες και τους αγρότες κάθε έθνους να αποφασίσουν ανεξάρτητα, στα δικά τους κυρίαρχα Συμβούλια Σοβιέτ, για το αν θέλουν να συμμετέχουν στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και στους άλλους ομοσπονδιακούς Σοβιετικούς θεσμούς, και με ποιους όρους.

Σημειώσεις
[1] Το προσχέδιο της Διακήρυξης τέθηκε ενώπιον της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής στις 3 (16) Ιανουαρίου 1918 και εγκρίθηκε στη βάση της πλειοψηφίας, με δύο ψήφους εναντίον και μία αποχή. Παραπέμφθηκε σε μια Συντονιστική Επιτροπή για τελική επεξεργασία. Η Διακήρυξη εγκρίθηκε από την Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ισβέστια, τις 4 (17) Ιανουαρίου. Αναγνώστηκε, εκ μέρους της Επιτροπής, από τον Σβερντλόφ, κατά την πρώτη συνεδρία της Συντακτικής Συνέλευσης στις 5 (18) Ιανουαρίου και τέθηκε σε ψηφοφορία προς έγκριση. Η αντιεπεναστατική πλειοψηφία της Συνέλευσης απέρριψε την πρόταση συζήτησης της Διακήρυξης. Στις 12 (25) Ιανουαρίου, η Διακήρυξη εγκρίθηκε από το Τρίτο Πανρωσικό Κογκρέσο των Σοβιέτ και απετέλεσε κατόπιν τη βάση του Σοβιετικού Συντάγματος.

Η δεύτερη παράγραφος του προσχεδίου του Λένιν τροποποιήθηκε από τον Στάλιν. Η παράγραφος η οποία ξεκινά "Ουσιαστικά, η Συντακτική Συνέλευση θεωρεί..." γράφτηκε από τον Μπουχάριν και την επιμελήθηκε ο Λένιν.

[2] Στις 6 (19) Δεκεμβρίου 1917, η Φινλανδία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Σύμφωνα με την πολιτική εθνικοτήτων του Σοβιετικού κράτους, το Συμβούλιο των Κομμισαρίων του Λαού εξέδωσε, στις 18 (31) Δεκεμβρίου 1917, διάταγμα για την ανεξαρτησία της Φινλανδίας.  Στην συνάντηση της κυβέρνησης, ο Λένιν έδωσε προσωπικά το κείμενο του διατάγματος στον πρωθυπουργό της Φινλανδίας Svinhufvud, ο οποίος ήταν επικεφαλής αποστολής της φινλανδικής κυβέρνησης. Στις 22 Δεκεμβρίου 1917 (4 Ιανουαρίου 1918), το διάταγμα για την ανεξαρτησία της Φινλανδίας εγκρίθηκε από την Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή.

Στις 19 Δεκεμβρίου 1917 (1 Ιανουαρίου 1918), και σε συμφωνία με μια συνθήκη ανάμεσα στην Ρωσία και την Γερμανία, την Αυστρο-Ουγγαρία, την Τουρκία και τη Βουλγαρία στο Μπρεστ-Λιτόφσκ στις 2 (15) Δεκεμβρίου, η Σοβιετική Κυβέρνηση πρότεινε στην Περσική κυβέρνηση να επεξεργαστεί κοινό σχέδιο για την απόσυρση των Ρωσικών στρατευμάτων από την Περσία.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1917 (11 Ιανουαρίου 1918), η κυβέρνησε εξέδωσε το Διάταγμα για την Τουρκική Αρμενία, το οποίο δημοσιεύτηκε στην Πράβδα, αρ. τεύχους 227, στις 31 Δεκεμβρίου 1917 (13 Ιανουαρίου 1918).

2 σχόλια:

  1. Να επαναλάβω, στην βάση της περαιτέρω διαύγασης που ελπίζω πως προσφέρει το παραπάνω την "πρό(σ)κληση του "Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να σέβεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό V":

    Ποια ήταν η εναλλακτική; Πώς θα μπορούσε να προχωρήσει "δημοκρατικά" και "πολυκομματικά" μία επανάσταση που απειλήθηκε να ανατραπεί πριν συμπληρώσει τρεις μήνες ζωής από τους ίδιους τους δημοκρατικούς και πολυκομματικούς θεσμούς που αποδέχθηκε; Με δεδομένο πως η Κομμούνα, που κράτησε αυτούς τους θεσμούς, πνίγηκε στο αίμα μέσα σε ένα ισόποσο περίπου διάστημα τριών μηνών, τι θα έπρεπε να είχε κάνει ο Λένιν εκτός από αυτό που κανείς δεν θέλει να συζητά ως "αρχή του κακού"; Όταν το δίλημμα που τίθεται από το ίδιο το αστικής θεσμικής καταγωγής κοινοβούλιο είναι "ή εγώ και η τυπική πολιτική ισότητα και δύναμη της εκλογικής πλειοψηφίας ή η πραγματική πολιτική ισότητα της άμεσης δημοκρατίας που, ακριβώς λόγω της δικής μου στάσης εκβιασμού, θα αναγκαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της με δικτατορικά μέσα", εσύ, "αριστερέ" τι διαλέγεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λαυράκι! Και τι λαυράκι... Κόκκινο!!! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή