Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να σέβεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό IV

Παρ' όλη την συστηματικότητα της ενασχόλησης του Λένιν με το πρόβλημα της βίας στο Κράτος και επανάσταση, η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν ένα εντυπωσιακά αναίμακτο γεγονός, ακόμα πιο αναίμακτο από το αρχικό στάδιο της Γαλλικής Επανάστασης, την έφοδο στη Βαστίλη: Οι σχετικές πληροφορίες αναφέρουν για την μεν έφοδο στη Βαστίλη έναν νεκρό από τις πιστές στη μοναρχία δυνάμεις και ενενήντα οκτώ από την πλευρά των επαναστατών (με τους αριθμούς των συγκρουσθέντων να είναι 114 από την μία πλευρά και 600-1.000 από την άλλη)· και κανένα νεκρό για την έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα, αφού ο στρατός της μίας πλευράς είχε τελικά λιποτακτήσει. Η Κόκκινη Φρουρά (30.000-40.000 εναντίον 1.500-2.000 υπερασπιστών των Ανακτόρων, ανάμεσά τους 1.000 γυναίκες) μετρά για την ιστορική εκείνη μέρα απλώς λίγους τραυματίες. Αμέσως μετά την ανατροπή Κερένσκι, συγκαλείται Σύνοδος του Πανρωσικού Κογκρέσου των Σοβιέτ στο Ινστιτούτο Σμόλνυ. Η πλειοψηφία είναι οι Μπολσεβίκοι και οι λεγόμενοι "αριστεροί Εσέροι." Οι Μπολσεβίκοι συμφωνούν ομόφωνα με την εισήγηση των "αριστερών Εσέρων" η κυβέρνηση που θα σχηματιστεί να εκπροσωπεί όλα τα δημοκρατικά (μη Τσαρικά) κόμματα· όχι όμως οι Μενσεβίκοι και οι "δεξιοί Εσέροι", που αποχωρούν από τη συνεδρία σε διαμαρτυρία για την ανατροπή Κερένσκι και "Προσωρινής Κυβέρνησης", στην οποία τα μέλη τους συμμετείχαν.

Το Κογκρέσο, αφού εγκρίνει ομόφωνα και με μία ψήφο διαφωνίας αντίστοιχα τα Διατάγματα για την ειρήνη με τη Γερμανία και για τη ανακατανομή της γης, εκλέγει ομόφωνα τους Μπολσεβίκους στο Συμβούλιο των Κομμισαρίων του Λαού. Οι Μπολσεβίκοι με τη σειρά τους προσφέρουν θέσεις στο Συμβούλιο στους αριστερούς Εσέρους, οι οποίοι αρνούνται αρχικά, αλλά κατόπιν αποδέχονται την πρόταση. Ο Λένιν προσφέρει τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου στον Τρότσκι, ο οποίος την αρνείται κι έτσι ο Λένιν γίνεται αρχηγός της νέας, μεταβατικού χαρακτήρα κυβέρνησης. Η σύνθεση της νέας Σοβιετικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής που ανακοινώνεται περιλαμβάνει την ντε φάκτο πλειοψηφία των Μπολσεβίκων, αλλά και θέσεις για τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων, περιλαμβανομένων των δεξιών Εσέρων και των Μενσεβίκων που είχαν αποχωρήσει από την Σύνοδο του Πανρωσικού Κογκρέσου των Σοβιέτ. Η πρόθεση είναι ξεκάθαρα η πολυκομματική σύνθεση των βασικών θεσμών και σωμάτων της νέας κοινωνίας· η "δικτατορία του προλεταριάτου", αν και είναι βασικό θεωρητικό και στρατηγικό κομμάτι της αντίληψης του ύστερου Μαρξ και του Ένγκελς, καθώς βέβαια και του Λένιν, δεν έχει ακόμα αποτελέσει εφαρμοσμένη πολιτική --πέραν, φυσικά, της ένοπλης ανατροπής Κερένσκι και της ίδρυσης της Τσεκά (20 Δεκέμβρη 1917) με σκοπό την πρόληψη τρομοκρατικών ενεργειών κατά του νέου καθεστώτος.

Στις 25 Νοέμβρη του 1917, πραγματοποιούνται οι εκλογές για την σύνθεση της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης. Οι Μπολσεβίκοι πιάνονται απροετοίμαστοι: αν και στις πόλεις όπως η Μόσχα, το Μινσκ και η Πετρούπολη έχουν την πλειοψηφία των ψήφων (47.9%, 63.1% και 45% αντίστοιχα), αν και παίρνουν άνετα την πλειοψηφία της ψήφου των εργατών (86.5%), οι επιδόσεις τους στις αγροτικές περιοχές είναι πολύ χαμηλότερες: στη Σιβηρία 9.9%, στην Τρανσκαυκασία 4.6%. Τα συνολικά αποτελέσματα αναδεικνύουν πρώτο κόμμα τους Εσέρους (Σοσιαλεπαναστάτες), που κερδίζουν τους αγρότες και την απομακρυσμένη επαρχία της ενδοχώρας με συντριπτική πλειοψηφία. Οι Εσέροι παίρνουν συνολικά 40.4% της ψήφου (λιγότεροι από τους μισούς εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους ψήφισαν καν), και οι Μπολσεβίκοι βγαίνουν δεύτεροι με 24%. Οι αριστεροί Εσέροι, που είχαν στηρίξει τους Μπολσεβίκους και είχαν στο μεταξύ αποσπαστεί από το κόμμα των Εσέρων, πήραν μόλις 1%.

Η Συντακτική Συνέλευση που απαρτίζεται από τους αντιπρόσωπους που εκλέχθηκαν τον Νοέμβρη του 1917 συνεδριάζει στις 18 Ιανουαρίου του 1918 και απορρίπτει την εισήγηση του Λένιν για την συγκρότηση Σοβιετικής Δημοκρατίας· ουσιαστικά, η επανάσταση του Οκτώβρη ακυρώνεται κοινοβουλευτικά, καθώς η πλειοψηφία των Εσέρων και η πολιτική της βούληση αποτελεί αποκατάσταση του πολιτικού καθεστώτος Κερένσκι. Ο Λένιν πείθει τους Μπολσεβίκους να αποχωρήσουν από την Συνέλευση και γράφει, ως προσωρινός αρχηγός της κυβέρνησης, το Διάταγμα για την διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης, ή την πρώτη νομική πράξη της "δικτατορίας του προλεταριάτου". Προσωπικά, δεν έχω ιδιαίτερες αμφιβολίες ότι το γεγονός πως τέσσερις ημέρες πριν, στις 14 Ιανουαρίου 1918, δοκίμασε την πρώτη από τις συνολικά δέκα απόπειρες δολοφονίας του από πολιτικούς αντιπάλους ενίσχυσε την αποφασιστικότητά του απέναντι στην κοινοβουλευτική αντεπανάσταση:
[...]

Κατά ολόκληρη την πρώτη περίοδο της Ρωσικής Επανάστασης, τα Σοβιέτ πολλαπλασιάστηκαν στον αριθμό, αναπτύχθηκαν και ισχυροποιήθηκαν, και διδάχτηκαν από την δική τους εμπειρία να απορρίπτουν τις αυταπάτες του συμβιβασμού με την μπουρζουαζία και να συνειδητοποιούν την απατηλή φύση των μορφών του αστικοδημοκρατικού κοινοβουλευτικού συστήματος· έφτασαν με την πρακτική εμπειρία στο συμπέρασμα ότι η χειραφέτηση των καταπιεσμένων τάξεων ήταν αδύνατη εκτός και αν ερχόντουσαν σε ρήξη με αυτές τις μορφές και με κάθε είδος συμβιβασμού. Η ρήξη ήρθε με την Οκτωβριανή επανάσταση, η οποία μεταβίβασε όλη την εξουσία στα Σοβιέτ.

Η Συντακτική Συνέλευση, που εξελέγει στη βάση εκλογικών καταλόγων που συντάχθηκαν πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, αποτελεί έκφραση του παλιού συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων που υπήρχαν όταν την εξουσία την είχαν οι συμβιβαστικοί και οι Καντέτοι [Ρωσικό Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα]. Όταν ο λαός τον καιρό εκείνο [των εκλογών του Νοέμβρη του 1917] ψήφιζε τους υποψήφιους των Εσέρων, δεν βρισκόταν σε θέση να επιλέξει ανάμεσα στους δεξιούς Εσέρους, τους υποστηρικτές της μπουρζουαζίας, και τους αριστερούς Εσέρους, τους υποστηρικτές του σοσιαλισμού. Συνεπώς, η Συντακτική Συνέλευση, που ήταν προορισμένη ως κορωνίδα της αστικής κοινοβουλευτικής εξουσίας, ήταν επόμενο να γίνει εμπόδιο στον δρόμο της Οκτωβριανής Επανάστασης και της Σοβιετικής εξουσίας.  
Δίνοντας την εξουσία στα Σοβιέτ, και δια μέσω των Σοβιέτ στις εργατικές και εκμεταλλευόμενες τάξεις, η Οκτωβρινή επανάσταση ξύπνησε την απελπισμένη αντίσταση των εκμεταλλευτών, και συντρίβοντας αυτή την αντίσταση αποκάλυψε τον εαυτό της πλήρως ως αρχή της σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι εργαζόμενες τάξεις έμαθαν από την εμπειρία ότι το παλιό αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα είχε εξαντλήσει τον σκοπό του και ήταν απόλυτα ασύμβατο με τον στόχο της επίτευξης του σοσιαλισμού και ότι όχι εθνικοί αλλά μόνο ταξικοί θεσμοί (όπως τα Σοβιέτ) ήταν ικανοί να υπερκεράσουν την αντίσταση των ιδιοκτητριών τάξεων και να βάλουν τα θεμέλια της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Το να παραιτηθούμε από την κυρίαρχη εξουσία των Σοβιέτ, το να παραιτηθούμε από τη Σοβιετική Δημοκρατία που κέρδισε ο λαός για χάρη του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος και της Συντακτικής Συνέλευσης θα ήταν τώρα ένα βήμα προς τα πίσω και θα έφερνε την κατάρρευση της Οκτωβριανής επανάστασης των εργατών και των χωρικών.

Λόγω των πιο πάνω περιστάσεων, το Κόμμα των δεξιών Εσέρων, το κόμμα του Κερένσκι, του Αφκενστίγιεφ και του Τσέρνοφ, πήρε την πλειοψηφία στην Συντακτική Συνέλευση της 5ης [18ης] Γενάρη. Φυσικά, το κόμμα αυτό αρνήθηκε να συζητήσει την εντελώς ξεκάθαρη, ακριβή και μη αμφίσημη πρόταση του ανώντατου οργάνου της Σοβιετικής εξουσίας, της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ, να αναγνωρίσει το πρόγραμμα της Σοβιετικής εξουσίας, να αναγνωρίσει την Διακήρυξη Δικαιωμάτων των Εργαζομένων και Εκμεταλλευόμενων, να αναγνωρίσει την Οκτωβριανή Επανάσταση και την Σοβιετική εξουσία. Με την πράξη αυτή, η Συντακτική Συνέλευση απέκοψε όλους της τους δεσμούς με την Σοβιετική Δημοκρατία της Ρωσίας. Ήταν αναπόφευκτο ότι η ομάδα των Μπολσεβίκων και οι αριστεροί Εσέροι, που πλέον ξεκάθαρα αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία των Σοβιέτ και απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των εργατών και την πλειοψηφία των χωρικών, θα πρέπει να αποσυρθούν από μια τέτοια Συντακτική Συνέλευση.

Τα κόμματα των δεξιών Εσέρων και των Μενσεβίκων διενεργούν στην πραγματικότητα έξω από την Συντακτική Συνέλευση μια απελπισμένη μάχη ενάντια στη Σοβιετική εξουσία, καλώντας ανοιχτά στον Τύπο τους για ανατροπή της και περιγράφοντας ως αυθαίρετη και παράνομη την συντριβή της αντίστασης των εκμεταλλευτών από τις δυνάμεις της εργατικής τάξης, η οποία είναι θεμελιώδης για τα συμφέροντα της χειραφέτησης από την εκμετάλλευση. Υπερασπίζονται τους σαμποτέρ, τους υπηρέτες του κεφαλαίου, και προχωρούν τόσο ώστε να καλούν ανοιχτά στην τρομοκρατία, την οποία ορισμένες "αγνώστου ταυτότητας ομάδες" έχουν ήδη ξεκινήσει [βλ. απόπειρα δολοφονίας του τέσσερις μέρες πριν]. Είναι προφανές ότι υπό τέτοιες περιστάσεις, το εναπομείναν κομμάτι της Συντακτικής Συνέλευσης μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως προκάλυμμα του αγώνα των αντεπαναστατών για την ανατροπή της Σοβιετικής εξουσίας.

Κατά συνέπεια, η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή αποφασίζει ότι με το παρόν, η Συντακτική Συνέλευση διαλύεται. 
Κάναμε λόγο στην προηγούμενη ανάρτηση για τη "δικτατορία του προλεταριάτου" ως "άρνηση της αφηρημένης πολιτικής ισότητας εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων." Όμως μέχρι το Διάταγμα Λένιν στις αρχές του 1918, η πραγματικότητα είναι πως οι Μπολσεβίκοι δεν έχουν κινηθεί σ' αυτή την κατεύθυνση. Αυτό το οποίο προσπαθούν αρχικά να πετύχουν, και μάλιστα σε αντίθεση με την ίδια τους τη θεωρητική αποδοχή της αναγκαιότητας της "δικτατορίας του προλεταριάτου", είναι ο συμβιβασμός της επανάστασης και της Σοβιετικής εξουσίας με τους αστικούς θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου κάθε ψήφος είναι ίση με κάθε άλλη, και όπου η εκλογική πλειοψηφία αποφασίζει κυρίαρχα.

Στο μυαλό τους βρίσκεται πιθανότατα το καθοδηγητικό εγχείρημα της Κομμούνας, που περιέλαβε ελεύθερες εκλογές και τον σχηματισμό μιας πολυκομματικής νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, στηριζόμενης βέβαια στην ισχύ του ένοπλου λαού. Το ότι αυτή ήταν η ειλικρινής τους πρόθεση και όχι κάποιου είδους τακτικιστική κίνηση πιστοποιείται από την γκάφα ολκής της απώλειας των εκλογών, των οποίων το αποτέλεσμα είναι προφανές ότι ούτε διανοήθηκαν να νοθεύσουν (όπως είθισται από την "δημοκρατική" κυβέρνηση Πούτιν) ούτε και να εξασφαλίσουν δια της τρομοκρατίας.  Πιστοποιείται επίσης από το γεγονός ότι μετά από την ήττα τους στις εκλογές δεν προχώρησαν σε πραξικόπημα, αν και είχαν τον έλεγχο του Κόκκινου Στρατού, αλλά επέτρεψαν την σύγκλιση της Συντακτικής Συνέλευσης και προσπάθησαν να πείσουν τους Εσέρους να αποδεχθούν συναινετικά την υπαγωγή της Συντακτικής Συνέλευσης στις βασικές αρχές της εξουσίας των Σοβιέτ, της μη αστικο-κοινοβουλευτικού τύπου εξουσίας.

Αυτό το οποίο αντιμετώπισαν, φυσικά, ήταν αρχικά η άμεση απειλή της ζωής του αρχηγού τους (σώθηκε τότε από τον ελβετό κομμουνιστή Φριτζ Πλάτεν) αλλά και η δυνητικά καταστροφική για την επανάσταση υλοποίηση της υπόθεσης που ήδη διακήρυτταν στην θεωρία αλλά δεν θέλησαν να θεωρήσουν δεδομένη εξ αρχής: την ασυμβατότητα των αστικών θεσμών της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής εξουσίας με την εξουσία της άμεσης δημοκρατίας των Σοβιέτ. Η αρχή της "δυαδικής εξουσίας" (δηλαδή του χτισίματος μιας αντιφατικής και φύσει ασταθούς εξουσίας που, υποσκάπτοντας το "αδιαίρετο" της κυριαρχίας, οδηγεί σε επανάσταση), η οποία αποσταθεροποίησε το καθεστώς Κερένσκι και επέτρεψε την αναίμακτη ανατροπή του, στρεφόταν τώρα εναντίον αυτών που την επινόησαν, και μάλιστα από πολιτικές δυνάμεις που ουσιαστικά εκπροσωπούσαν το καθεστώς που είχε ανατραπεί με την επανάσταση.

Γυρίζουμε το ρολόι εξήντα χρόνια μετά το διάταγμα Λένιν, σε ένα άρθρο που δημοσιεύει ένα περίπου χρόνο πριν την ξαφνική αυτοκτονία του ο Νίκος Πουλαντζάς, με τίτλο "Προς ένα δημοκρατικό σοσιαλισμό" (με την έμφαση βέβαια να πέφτει στο επίθετο "δημοκρατικό", κατ' αντίστιξη με τον "αυταρχικό"):
Η βασική κατεύθυνση του Λένιν δεν ήταν εξ αρχής προς μια μορφή αυταρχικού κρατισμού. Αυτό το λέω όχι για να πεταχτώ να υπερασπιστώ τον Λένιν, αλλά για να αναδείξω τον απλουστευτικό και συγκεχυμένο χαρακτήρα της αντίληψης σύμφωνα με την οποία οι εξελίξεις στη Σοβιετική Ρωσία προήλθαν από τον "συγκεντρωτικό" χαρακτήρα της αντίθεσης του Λένιν προς την άμεση δημοκρατία [...] είτε μας αρέσει είτε όχι, το αρχικό νήμα της σκέψης του Λένιν ήταν, σε αντίθεση με τον κοινοβουλευτισμό του σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος που απεχθάνεται τα εργατικά συμβούλια, η ολοκληρωτική αντικατάσταση της "τυπικής" αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από την "πραγματική", άμεση δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων. (Ο όρος 'αυτοδιαχείριση' δεν χρησιμοποιούνταν ακόμα τον καιρό του Λένιν). Αυτό με οδηγεί στο πραγματικό ερώτημα. Δεν ήταν ακριβώς αυτή η γραμμή (η ολοκληρωτική αντικατάσταση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από την δημοκρατία του απλού λαού [rank-and-file] που ήταν η κύρια υπεύθυνη για το τι συνέβη κατά τη διάρκεια της ζωής του Λένιν στην ΕΣΣΔ, το οποίο και οδήγησε στον συγκεντρωτικό και κρατικιστή Λένιν του οποίου η υστεροφημία είναι γνωστή;
Τι εκπληκτική σύγχυση!

Πρώτον, ο Πουλαντζάς "υπερασπίζεται" τον Λένιν ως φανατικό υπέρμαχο της "άμεσης δημοκρατίας" σε βάρος της τυπικής και αντιπροσωπευτικής, ξεχνώντας εντελώς το γεγονός ότι αυτή η κατεύθυνση θα κυριαρχήσει μόνο αφού η ίδια η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στραφεί έμπρακτα κατά της άμεσης, αρνούμενη να υπερψηφίσει την Σοβιετική Δημοκρατία! Κι έτσι, η έμπρακτη πολιτική των Μπολσεβίκων από τον Οκτώβρη του 1917 ως τον Γενάρη του 1918 διαγράφεται χωρίς ίχνος από το ωραίο αυτό θεωρητικό σχήμα.

Δεύτερον, η "υπεράσπιση" θα μετατραπεί άμεσα σε πολεμική, αφού η άμεση δημοκρατία ανακηρύσσεται η κατεξοχήν υπεύθυνη της κατάληξης στον φαινομενικά αντίθετο πόλο του "κρατισμού" και του "συγκεντρωτισμού": "...η άμεση δημοκρατία του απλού λαού ή το κίνημα για την αυτοδιαχείριση [είναι] μονοπάτι που, αργά ή γρήγορα, οδηγεί αναπόφευκτα [η έμφαση δική μου] στο κρατικιστικό δεσποτισμό ή την δικτατορία των ειδικών" (Πουλαντζάς, "Προς ένα δημοκρατικό σοσιαλισμό", σελ. 79). Το γεννεσιουργό λοιπόν αμάρτημα του "υπαρκτού σοσιαλισμού", αυτό που τον οδήγησε στον ολοκληρωτισμό, ήταν ότι ήθελε άμεση δημοκρατία του απλού λαού υπερβολικά πολύ, παρακάμπτωντας τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής, "τυπικής" δημοκρατίας (ούτε νύξη για το γεγονός ότι στην πραγματικότητα, ήταν ακριβώς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η δημοκρατία της "τυπικής ισότητας" των εκλογών, που αρνήθηκε την εξουσία της άμεσης και οδήγησε στη μετωπική σύγκρουση των δύο).

Τρίτον, η "θεραπεία" των αδιεξόδων του υπαρκτού σοσιαλισμού που προτείνει ως συνέπεια της διάγνωσής του ο Πουλαντζάς είναι η εξής:
...να μεταμορφώσουμε δραστικά το κράτος με τέτοιο τρόπο ώστε η επέκταση και εμβάθυνση των πολιτικών ελευθεριών και των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (που επίσης ήταν κατάκτηση των λαϊκών μαζών) να συνδυαστούν με την εκδίπλωση των μορφών της άμεσης δημοκρατίας και του πολλαπλασιασμού των σωμάτων αυτοδιαχείρισης (σελ. 79).
Με άλλα λόγια, η "δημοκρατική σοσιαλιστική" απάντηση στον υπαρκτό σοσιαλισμό είναι να επαναλάβουμε το αποτυχημένο εγχείρημα των ίδιων των Μπολσεβίκων από τον Οκτώβρη του 1917 ως τον Γενάρη του 1918: να προσπαθήσουμε να συμβιβάσουμε τις δομές και τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με αυτούς της άμεσης. Και να το κάνουμε, ειρήσθω εν παρόδω, χωρίς καν να έχουμε καταγράψει την ιστορική ύπαρξη αυτής της προσπάθειας και την αποτυχία της, πόσω μάλλον στοχαζόμενοι για το γιατί αυτής της αποτυχίας, ή για το τι άλλο από τη "δικτατορία του προλεταριάτου" θα μπορούσε να είναι η σοσιαλιστική απάντηση σε μια τέτοια αποτυχία. Αυτή είναι η "πρόοδος" της δυτικής σκέψης έναντι του εγχειρήματος του υπαρκτού σοσιαλισμού εξήντα χρόνια μετά.

Υπάρχει και τέταρτο: στην αρχή του κειμένου του, ο Πουλαντζάς καταγράφει το διάχυτα αποδεκτό στάτους στη Γαλλία της εποχής του της εξής αντίληψης, την οποία βεβαίως αμφισβητεί και τροποποιεί στην συνέχεια, όπως ήδη είδαμε:
Στη Γαλλία, πολλοί αρέσκονται τώρα να μιλούν για δύο παραδόσεις των εργατικών και λαϊκών κινημάτων: το κρατικιστικό και το Ιακωβίνικο, που πάει από τον Λένιν στην Οκτωβριανή επανάσταση, στην Τρίτη Διεθνή και το κομμουνιστικό κίνημα· και μια δεύτερη παράδοση, που χαρακτηρίζεται από έννοιες της αυτοδιαχείρισης και της άμεσης δημοκρατίας του απλού λαού (σελ. 75).
Όποιος αναγνώρισε στην παραπάνω περιγραφή αντιλήψεων την ακριβή θέση της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας των πλατειών που αποκηρύττει τον κομμουνιστικό "συγκεντρωτισμό" --ως μορφώματος όμως που μιλά εκ μέρους των ιδεών που ο Πουλαντζάς συνδέει στο άρθρο του με την κατάληξη στον "κρατικιστικό δεσποτισμό"(!)-- δεν κερδίζει τίποτε, αφού είναι απολύτως προφανής αυτή η ταύτιση σε όποιον κατοικεί στη σημερινή Ελλάδα. Πού όμως καταλήγει ο Πουλαντζάς, ο οποίος ουσιαστικά εκθέτει ανεπανόρθωτα τους σημερινούς σοσιαλδημοκράτες, ταυτίζοντας τα κεντρικά τους συνθήματα με την απαρχή του "κομμουνιστικού συγκεντρωτισμού" α λα Λένιν; Μα, φυσικά, στη θεωρητική νομιμοποίηση της...σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας των πλατειών, των αυτοδιαχειριζόμενων νοσοκομείων και του κινήματος της πατάτας!
Στον δημοκρατικό δρόμο για τον σοσιαλισμό, η μακρά διαδικασία της κατάληψης της εξουσίας συνίσταται ουσιαστικά στην εξάπλωση, ανάπτυξη, ενίσχυση, συντονισμό και κατεύθυνση αυτών των διάχυτων εστιών αντίστασης που οι μάζες πάντα έχουν στην κατοχή τους μέσα στα κρατικά δίκτυα, έτσι ώστε να γίνουν τα πραγματικά κέντρα της εξουσίας στο στρατηγικό έδαφος του κράτους. [...] Ακούω ήδη την ερώτηση: δηλαδή, παραδοθήκαμε στον παραδοσιακό ρεφορμισμό; [...] Τώρα, ο ρεφορμισμός είναι πάντα κίνδυνος που ελλοχεύει. [...] στην περίπτωση του δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό, το κριτήριο για το τι είναι ρεφορμιστικό δεν είναι όσο αυστηρό όσο στην στρατηγική της δυαδικής εξουσίας, ακόμα και αν (δεν υπάρχει λόγος να το αρνιόμαστε), με τον τρόπο αυτό [με τα χαλαρότερα κριτήρια του τι συνιστά ρεφορμισμό που εξυπακούει ο "δημοκρατικός δρόμος"] αυξάνεται το ρίσκο σοσιαλδημοκρατικοποίησης (Πουλαντζάς, σελ. 81).
Ενάντια στη λενινιστική άμεση δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση που οδηγεί στον δεσποτικό κρατικισμό του υπαρκτού, και κόντρα στην σοσιαλδημοκρατική απέχθεια για αυτούς τους θεσμούς, ζήτω η εξαγνισμένη απ' τις αμαρτίες και των δύο νέα, βελτιωμένη σοσιαλδημοκρατία που κατακτά την πολιτική εξουσία μέσω της ανάπτυξης και ενίσχυσης θεσμών άμεσης δημοκρατίας και αυτοδιαχείρισης που διαπερνούν το κράτος, εκμεταλλευόμενες τα "ρήγματα" και τις "αντιφάσεις" του! Εάν ο αναγνώστης μας βγαίνει από αυτό, το τέταρτο μέρος της ανάλυσης του τι διακυβεύτηκε στον υπαρκτό σοσιαλισμό και στην μετέπειτα πρόσληψή του ιδιαίτερα μπερδεμένος, ας το πάρει ως καλό σημάδι: το λιγότερο που μπορεί να διεκδικήσει στη βάση της σύγχυσής του είναι διανοητική συγγένεια με τον μεγάλο μας θεωρητικό Νίκο Πουλαντζά.

Ο υπαρκτός σοσιαλισμός --αυτό έχει ελπίζω αρχίσει να γίνεται προφανές-- δεν ήταν απλή υπόθεση, για αυτό και τα γενικόλογα και σχηματικά καφενειακά αφηγήματα περί προπατορικών αμαρτημάτων και αναπόφευκτων καταστροφών έχουν μεγάλη απήχηση στις απελπιστικά μέτριες γενιές που ακολούθησαν την περίοδο της επαναστατικής αναταραχής που ο Μπαντιού ονομάζει "Αιώνα": εξυπηρετούν τη γαλήνη του μυαλού, δηλαδή του εξασφαλίζουν μια ευτυχή άγνοια που το συμφιλιώνει με την αστική του νάρκωση.

Αλλίμονο, θα χρειαστεί να συνεχίσουμε.

21 σχόλια:

  1. Θα γίνει χαμός στα σχόλια. Είμαι βέβαιος!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέχασα ότι η πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Λένιν έρχεται πριν καν καταψηφιστεί η πρόταση του για σοβιετική δημοκρατία. Προστέθηκε εκ των υστέρων η μικρή αυτή λεπτομέρεια.

      Διαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=g7n9DGaKARo&feature=g-all-u&context=G2d21165FAAAAAAAAAAA

    Ασχετο, ενδιαφέρουσα τοποθέτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ χρήσιμη η σημερινή σου ανάρτηση. Σχεδόν κανείς δεν θέλει να θυμάται πως το αρχικό μπολσεβίκικο πρόγραμμα θα μπορούσε (με τα σημερινά δεδομένα, για να μην παρεξηγηθώ) να χρακτηριστεί έως και ...αναρχοκομμουνιστικό! Και σίγουρα είναι πολύ βολικό να "ξεχνιέται" πως η τελικές απαντήσεις που δώθηκαν, δεν αφορούσαν παρά πολύ συγκεκριμένα και υπαρκτά ερωτήματα, που έβαλε στην επανάσταση η πραγματικότητα η ίδια.
    Αυτού του τύπου η επιλεκτική "αμνησία" βοηθάει πολύ στο να παρουσιάζονται στο σήμερα, σαν δήδεν "καινοτόμες" και "ρηξικέλευθες", λύσεις και θεωρίες τις οποίες η πραγματικότητα τις έχει χρεοκοπήσει, ήδη 100 χρόνια πριν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. stelios papalangi

    Χαίρομαι, που δεν διαφωνούμε ως προς τα γεγονότα.
    Διαφωνούμε βεβαίως πως τα αντιλαμβανόμαστε και κατά πόσο τα γεγονότα τα ίδια "αποδυκνύουν ειλικρινής προθέσεις".

    Τουλάχιστο, συμφωνούμε ότι δεν υπήρχε κανένας ξεσηκωμός ευρήτερος. Η ρωσία που μας ενδιαφέρει περιόριζεται στο Μόσχα - Αγία πετρούπολη. Το γιατί όλη η υπόλοιπη ρωσία δεν επαναστατεί - δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Το κατά ποσο η συμμετοχή της υπόλοιπης ρωσίας θα έπρεπε να ήταν απαραίτητη προυπόθεση για να μπορεί το γεγονός να ονομαστεί "επανάσταση" , ακόμα λιγότερο.


    Συμφωνούμε και στα νούμερα (30-40,000) ( αν και άλλες πηγές αναφέρουν ακόμα πιο λίγους - λίγη σημασία έχει). Αυτά είναι τα μεγέθη...της "επανάστασης"
    .... Βεβαίως ενδιαφέρον η σύγκρίση με την γαλλική.... Αλλά άμα θυμηθούμε και τον Φλεβάρη του ίδιου χρόνου, μόνο στην αγία πετρούπολη κατέβηκαν στους δρόμους 200,000 κόσμος.... Χωρίς ηγεσία, χωρίς κατάληψη εξουσίας....Σε κάνει λίγο να αναρωτιέσαι....


    Συμφωνούμε ότι δεν έπεσε σφαίρα κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Δεν υπήρχε κυβέρνηση, και ένα κόμμα αποφάσισε να πάει να την πάρει μπήκε μέσα και την πήρε. Τόσο απλά.... Θετική και αυτή η παραδοχή αφού και αυτή όπως όλες οι επαναστάσεις φαντάζονται εκ των υστέρων μεγάλες μάχες σε πίνακες, ταινίες, βιβλία κλπ....


    Συμφωνούμε επίσης στα αποτελέσματα των εκλογών (αν και 24 + 40 +1 = 64 %... κάπου μας λοίπει ένα 35% που δεν μας νοιάζει τι ψήφισε... δεν δικαιούται λόγο μάλλον στο μέλλον της ρωσίας).


    Συμφωνούμε επίσης ως προς το ότι "Οι αριστεροί Εσέροι, που είχαν στηρίξει τους Μπολσεβίκους και είχαν στο μεταξύ αποσπαστεί από το κόμμα των Εσέρων, πήραν μόλις 1%."

    Που βεβαίως απαντά ξεκάθαρα στην "δικαιολογία" που χρησιμοποιήθηκε με σκοπό να νομιμοποιήσει το κλείσιμο της συνέλευσης την οποία βρίσκουμε λίγες γραμμές πιο κάτω: "Όταν ο λαός τον καιρό εκείνο [των εκλογών του Νοέμβρη του 1917] ψήφιζε τους υποψήφιους των Εσέρων, δεν βρισκόταν σε θέση να επιλέξει ανάμεσα στους δεξιούς Εσέρους, τους υποστηρικτές της μπουρζουαζίας, και τους αριστερούς Εσέρους, τους υποστηρικτές του σοσιαλισμού."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. stelios papalangi

    Και από κει και πέρα η ανάγνωση μας είναι τελείως διαφορετική....


    Γίνονται εκλογές και οι μπολσεβίκοι παίρνουν 24%.
    Παραδεχόμαστε ότι οι σοσιαλεπαναστάτες ήρθαν πρώτοι με 40% και αυτό γιατί είχαν την υποστήριξη των αγροτών.
    Και όμως το κλείσιμο της εθνοσυνέλευσης δικαιολογείται στη βάση της "άρνηση της αφηρημένης πολιτικής ισότητας εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων".
    Δηλαδή αγρότης = εκμεταλευτής, εργάτης=εκμεταλευόμενος.


    το 74% βαφτιστηκε δεξιό, κεφαλαιοκρατικό, εκμεταλευτές σε μια χώρα που η μεγαλύτερη μάζα του λαού ήταν αγρότες..... Και όλα αυτά γιατί αποφασίσαμε ότι μια καταπιεσμένη ομάδα ανθρώπων αποτελεί πρόοδο, ενώ η άλλη (που στη περίπτωση της ρωσίας ήταν και η πολυπληθέστερη) αποτελεί συντήρηση.


    Και από κει πάμε στα σοβιέτ.
    Δεν λέω καλή η ιδέα, και ας δεκτούμε ότι είναι καλύτερο από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

    Άμα όμως μόνο 2 στους 10 θεωρούν ότι είναι καλή ιδέα και οι υπόλοιποι οκτώ δεν συμφωνούν και δεν συμμετέχουν τότε το να βαφτίσεις τα σοβιετ "αντιπροσωπευτικό" όργανο είναι λίγο τραβημένο....

    Και άντε τότε το στήριζες... Σήμερα πως μπορεί να το στηρίζει κάποιος γνωρίζοντας ότι καμιά απόφαση δεν πάρθηκε από τα σοβιέτ, αλλά επιβλήθηκαν από πάνω....


    Τέλος πάντων.... έχει το κείμενο πολλά.... Όπως το μοναδικό

    "Το ότι αυτή ήταν η ειλικρινής τους πρόθεση και όχι κάποιου είδους τακτικιστική κίνηση πιστοποιείται από την γκάφα ολκής της απώλειας των εκλογών, των οποίων το αποτέλεσμα είναι προφανές ότι ούτε διανοήθηκαν να νοθεύσουν (όπως είθισται από την "δημοκρατική" κυβέρνηση Πούτιν) ούτε και να εξασφαλίσουν δια της τρομοκρατίας"


    Πάτε καλά ;
    Είχαν ειλικρινείς προθέσεις ως προς τις εκλογές, γιατί 1) τις άφησαν να γίνουν, γιατί 2) δεν τις νόθευσαν και γιατι 3) δεν τες εξασφάλισαν μέσω τρομοκρατίας (πάλι καλά).... Αλλά μόλις το αποτέλεσμα βγήκε εναντίον τους δεν έκλεισαν την εθνοσυνέλευση.....


    Τέλος πάντων...
    Έχει κι άλλα πολλά το κείμενο....άλλη φορά....
    Είναι κάποια από τα επιχειρήματα νομιμοποίησης που χρησιμοποιήθηκαν ταυτόσημα σε δεξιές δικτατορίες που είναι τρομακτικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Συμφωνούμε και στα νούμερα (30-40,000) ( αν και άλλες πηγές αναφέρουν ακόμα πιο λίγους - λίγη σημασία έχει). Αυτά είναι τα μεγέθη...της "επανάστασης"
      .... Βεβαίως ενδιαφέρον η σύγκρίση με την γαλλική."

      Υποκλίνομαι και ΒΓΑΖΩ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ!!!!!

      Συμμετέχοντες στην έφοδο στη Βαστίλη: 600-1000
      Συμμετέχοντες στην έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα: 30.000-40.000

      ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ GENIUS:
      Η ΓΑΛΛΙΚΗ, ΜΑΛΙΣΤΑ, ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΛΑΪΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ!
      Η ΡΩΣΙΚΗ, ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΜΩΡΕ, ΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ!

      Αυτό θα πει να είσαι ΑΣΤΟΣ!!!

      Μεγάλη μαγκιά! Ακολουθούν, βάσει αυτής της εκπληκτικής λογικής και τα δέοντα συμπεράσματα: Έλα μωρέ τώρα, τι τι θέλανε την επανάσταση; Αφού ο λαός δεν τους ήθελε! (τους αστούς τους ήθελε).

      Πιες κι ένα τσιπουράκι για μένα στο καφενείο...

      Διαγραφή
    2. Και καθώς τα πίνεις, να σε ενημερώσω και για τα στατιστικά των επαναστάσεων σε λαϊκή συμμετοχή.

      Η μεγαλύτερη σε λαϊκή συμμετοχή επανάσταση όλων των εποχών είναι η Ιρανική. Δέκα φορές μεγαλύτερη συμμετοχή από την Οκτωβριανή, που είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερη από τη Γαλλική (όπως προκύπτει από τα εναρκτήριά τους γεγονότα, πολλαπλασίασε το 600-1.000 επί το 30.000-40.000 σε κανα κομπιουτεράκι. Για την Ιρανική εδώ: http://xstefanou.weebly.com/uploads/1/6/3/8/1638660/iran.pdf

      Πόσο ήταν το ποσοστό συμμετοχής αυτής της γιγαντιαίας, σούπερ-ντούπερ λαϊκής επανάστασης;

      Λίγο πάνω από 10% του πληθυσμού (http://en.wikipedia.org/wiki/Iranian_Revolution). Όσο ενός κομπάρσου της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, και λιγότερο απ' το μισό του ποσοστού των Μπολσεβίκων στις εκλογές.

      Τόσα κατάλαβες για τη διαφορά επαναστατικής ισότητας και κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, κι ας μάλλιασε η γλώσσα μου στο ποστ για τα μοντέλα αντίληψης του τι είναι πολιτική ισότητα που συγκρούστηκαν.

      Άντε, άσπρο πάτο. Και μην ανησυχείς, ε; Με τέτοια μυαλά, στη χώρα που ζεις επανάσταση δεν θα γίνει ούτε όταν το φαϊ απ' τα σκουπίδια θα θεωρείται πολυτέλεια δίπλα στον κανιβαλισμό.

      Διαγραφή
    3. Για το μύθο τής «ειρηνικής» επανάστασης του Φλεβάρη και την υποτιθέμενη έναρξη των βιαιοτήτων από το φθινόπωρο, Λοζούρντο 140 επ. (στηρίζεται στους Figes, O. (1997) A People's Tragedy, Werth N. (2001) Histoire de l' Union soviétique).

      @stelios papalangi
      Οι «αστικοδημοκράτες» λιποτάκτες-στρατιώτες έγδερναν κυριολεκτικά ζωντανούς τους αξιωματικούς τους. Παραδειγματική ειρηνικότητα...

      Διαγραφή
    4. @stelios papalangi
      «Αλλά άμα θυμηθούμε και τον Φλεβάρη του ίδιου χρόνου, μόνο στην αγία πετρούπολη κατέβηκαν στους δρόμους 200,000 κόσμος.... Χωρίς ηγεσία, χωρίς κατάληψη εξουσίας»

      Αυτό είναι μάλλον παράθεμα από τις «1001 νύχτες τής Αναρχο-Σοβιετικής Χαλιμάς» («Ο Σεβάχ στη χώρα των ειρηνικών μικροαστών»).

      Διαγραφή
    5. Τα είπαμε: Το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν το διαλύσανε με ένα ωραίο πάρτι να πιουν τις βότκες τους να γουστάρουν και τέρμα οι επαναστάσεις και οι αηδίες. Το βασικό πρόβλημα με τον υπαρκτό είναι ότι υπήρξε. Αν δεν υπήρχε, αν ήταν μια παρωδία επανάστασης που θα άρχιζε με την αναίμακτη κατάληψη των ανακτόρων τον Οκτώβρη και θα τέλειωνε με την διάλυση των Σοβιέτ απ' την Κερενσκική εκλογική πλειοψηφία τον Γενάρη και την εγκαθίδρυση δυτικού αστικού κοινοβουλευτισμού, πολύ θα τον σεβόμασταν σήμερα, ο καλύτερος θα ήταν.

      Αυτή την μαύρη κοροϊδία τρώμε τόσα χρόνια. Και κάπου σκάει ο άνθρωπος, δεν μπορεί, τον πιάνει να γράψει.

      Διαγραφή
    6. "ολλαπλασίασε το 600-1.000 επί το 30.000-40.000': Διαίρεσε το δεύτερο με το πρώτο ώστε να βρεις περίπου το πολλαπλάσιο, εννοώ.

      Διαγραφή
  6. Κάποιες σκέψεις ενάντια στην κοινή λογική.
    Μία επανάσταση:
    -σε μία χώρα πλήρως κατεστραμένη
    -σε διεθνή οικονομικό αποκλεισμό
    -με την ανοιχτή -πρώτα οικονομική και πολιτική- υποστήριξη των αντεπαναστατών από το εξωτερικό
    -και τέλος με την απροκάλυπτη στρατιωτική επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων της επόχής εναντίων της
    Πως στα κομμάτια κατάφερε και νίκησε, αν δεν είχε μαζί της τον λαό;
    περιμένω προτάσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Θα γίνει χαμός στα σχόλια. Είμαι βέβαιος!!!"
    Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις αγαπητέ Αντώνη...

    Επί της ουσίας επιφυλάσσομαι να απαντήσω αργότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εκλογές και επαναστατική διαδικασία (1)

    Δεν έχω το χρόνο να διαβάσω όλα τα κείμενα αλλά μου προκαλεί κατάπληξη η εκλογική λογική της επανάστασης και η αριθμολογία κομμάτων, διαδηλώσεων, επαναστατών κλπ, κλπ.

    Είναι απίστευτο αλλά οι ταξικές εξουσίες και επαναστάσεις δεν έχουν και τόση σχέση με αριθμούς και εκλογικές διαδικασίες. Πως δηλαδή να πειστεί ο εργαζόμενος ότι έχει να επιλέξει μεταξύ της ιδιοκτησίας του πλούτου που παράγει και της εκμετάλλευσής του και της απόσπασης όλου του πλούτου που παράγει από τον καπιταλιστή και πώς να πείσεις τον καπιταλιστή να επιλέξει μεταξύ της εκμετάλλευσης των εργατών και της καταστροφής και αφανισμού του κεφαλαίου του; δεν μιλάμε για πολίτες που θα ψηφίσουν υπέρ ή ενάντια στο ταξικό τους συμφέρον. Μιλάμε για τάξεις που η εξουσία της μιας έχει ως προϋπόθεση την εξαφάνιση της άλλης. Γιατί, πώς να το κάνουμε και να με εκμεταλλεύεται ο καπιταλιστής και ταυτόχρονα να είμαι ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγω, δεν γίνεται. Ή το ένα ή το άλλο.

    Αυτά είναι τα διλήμματα των ταξικών επαναστάσεων και εξουσιών και δεν σχετίζονται με καμιά εκλογική πλειοψηφία. Όποιο και αν είναι ένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν αλλάζει σε τίποτα η ταξική εξουσία. Γιατί ποτέ δεν μπαίνει σε εκλογές το σύστημα αλλά μόνο οι πολιτικοί διαχειριστές του συστήματος.

    Εξ ορισμού ο εργάτης, είτε το συνειδητοποιεί είτε όχι και ανεξάρτητα τι ψηφίζει και αν πεθαίνει υπερασπίζοντας τα κόμματα της εξουσίας του κεφαλαίου, όπως ο δούλος στον εμφύλιο των ΗΠΑ υπεράσπιζε τον δουλοκτήτη του, είναι κατά της εκμετάλλευσής του. Εξ ορισμού ο καπιταλιστής είναι ταξικά υπέρ της εκμετάλλευσης λαού αλλιώς δεν υπάρχει.

    Τι εκλογική διαδικασία να γίνει μεταξύ αλληλοαποκλειομένων ταξικών εξουσιών; Δεν γίνεται να έχουμε και δικτατορία του προλεταριάτου και δικτατορία του κεφαλαίου. Μήπως δεν το είδαμε στην Ισπανία ή στην Χιλή; Σε λόγια να βρισκόμαστε δηλαδή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εκλογές και επαναστατική διαδικασία (2)

    Ένα άλλο είναι ότι η ταξική επανάσταση δεν είναι νεκρή αριθμητική αλλά δυναμική. Δεν είναι κατά της επανάστασης ένας εργάτης που δεν κατέβηκε στην επανάσταση όπως ένας έλληνας δεν ήταν υπέρ της κατοχής επειδή δεν βγήκε στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Όλοι θα γνωρίζουν ότι οι πρωτοπόροι και επαναστάτες σε κάθε λαό, σε κάθε χώρα είναι πάντα μια ελαχιστότατη μειοψηφία αλλά μπορούν να εκφράζουν ακόμη και το 90% του λαού. Ας μη φέρουμε παραδείγματα από διάφορες χώρες. Αρκεί να ρωτήσουμε αν οι 10 χιλ. κρατούμενοι της χούντας και 10-20 χιλ αντιστασιακοί στην Χώρα εξέφραζαν τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού στα μαύρα χρόνια της δικτατορίας πριν γίνει το Πολυτεχνείο. Τόσο λίγοι εξέφραζαν τόσους πολλούς!

    Μόνο όποιος έζησε τότε στην παρανομία ξέρει τι απομόνωση και πόσο «λίγος» ήταν αριθμητικά αλλά τι τεράστια μάζα του λαού εξέφραζε. Δεν χρειάζονται αριθμητικές. Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό γιατί δεν παίζονταν τότε ταξικές εξουσίες αλλά μπορεί κάλλιστα να δώσει την αντίφαση αριθμών και λαϊκής επιθυμίας.

    Το θέμα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αν το πρωτοπόρο κόμμα ή τμήμα εκφράζει τα βασικά συμφέροντα της τάξης που την οδηγεί και την εγκαθιστά στην εξουσία της. Μετά την εγκαθίδρυση της εξουσίας αυτής κανονικά πρέπει να γίνονται εκλογές και ο λαός να αποφασίζει, όχι αν θα ανατρέψει την ταξική εξουσία αλλά ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα την εγκαθιδρυμένη εξουσία. Το ότι μέχρι να γίνει η επαναστατική ανατροπή η εργατική τάξη μπορεί να ακολουθήσει και διαδρομές όπως το ΚΚ του Λένιν δεν αλλοιώνει καθόλου την ταξική ουσία της ανατροπής.

    Ούτε η χρήση αστικών δημοκρατικών διαδικασιών όπως εκλογές για συντακτική κλπ αλλοιώνει την πρόθεση της εγκαθίδρυσης της ταξικής εξουσίας και των νέων σοσιαλιστικών δημοκρατικών θεσμών με βάση τις οποίες τώρα θα γίνει η εκλογική και πολιτική διαδικασία επιλογής των διαχειριστών της νέας ταξικής εξουσίας. Ας μη μπερδεύουμε τα ζητήματα της τακτικής με τα ζητήματα των αρχών.

    Η ιδιορρυθμία του μονοκομματισμού στην υπαρκτό σοσιαλισμό και η ταύτιση κόμματος, τάξης, πολιτικής και ταξικής εξουσίας, νομίζω πως δεν θα επαναληφτεί στον μελλοντικό σοσιαλισμό, θα είναι αδύνατο.

    Η ταξική εξουσία δεν αλλάζει ούτε εγκαθίσταται με εκλογές αλλά μόνο με επαναστατική ανατροπή ανεξαρτήτως πρακτικών διαδικασιών, αιματηρών ή όχι, να το ξεκαθαρίσουμε πάλι για να μην έχουμε αυταπάτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ιδιορρυθμία του μονοκομματισμού στην υπαρκτό σοσιαλισμό και η ταύτιση κόμματος, τάξης, πολιτικής και ταξικής εξουσίας, νομίζω πως δεν θα επαναληφτεί στον μελλοντικό σοσιαλισμό, θα είναι αδύνατο.

      Κι εγώ αυτό θεωρώ. Πως δεν μπορεί να επαναληφθεί αυτό.


      Για τα προηγούμενα, πίστευα πως είναι αντιληπτή η διαφορά επαναστατικής και κοινοβουλευτικού τύπου πλειοψηφίας και βάσης νομιμότητας, πιθανώς δεν είναι. Έχουν περάσει και πολλά χρόνια απ' το 1917, πολλές ανεκπλήρωτες ελπίδες επανάστασης, ίσως να έχει χαθεί πια και η δυνατότητα να σκεφτούμε πάνω σ' αυτά τα ζητήματα, δεν ξέρω...

      Διαγραφή
  10. «η άμεση δημοκρατία του απλού λαού ή το κίνημα για την αυτοδιαχείριση [είναι] μονοπάτι που, αργά ή γρήγορα, οδηγεί αναπόφευκτα στο κρατικιστικό δεσποτισμό ή την δικτατορία των ειδικών»

    ...ή αλλιώς, πιάνουμε ένα τσιτάτο, το ξεκόβουμε από τα συμφραζόμενά του, το απογυμνώνουμε από το νόημα που λαμβάνει εντός τους και το κάνουμε λάβαρο εναντίον του συγγραφέα, αφού μπορούμε σ' αυτή την τόση δα φρασούλα να αποδώσουμε πια ό,τι περιεχόμενο μας βολεύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήθελες να παραθέσεις την δική σου, εναλλακτική ερμηνεία και ανάλυση του δοκιμίου Πουλαντζά υποδεικνύοντας τι παραμορφώνω και πού, ή απλά θέλεις να εκφράσεις τον εκνευρισμό σου;

      Διαγραφή
    2. Το λέω γιατί όπως τα μετράω παρέθεσα πέντε αποσπάσματα από το συγκεκριμένα δοκίμιο. Σε κείμενο σε μπλογκ δεν μπορώ να βάλω περισσότερα, αλλά έχω μια ολοκληρωμένη, νομίζω, ερμηνεία του κειμένου και θα με ενδιέφερε ο στοιχειοθετημένος, με βάση το κείμενο βέβαια, αντίλογος.

      Διαγραφή