Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Οι δύο θεμελιακές στρατηγικές της αριστεράς στο κατώφλι της εκλογικής αναμέτρησης (II)

Αν και υπάρχουν μεγάλες διαφορές και αποκκλίσεις ανάμεσα σε διαφορετικές δημοσκοπήσεις για την πρόθεση ψήφου που δημοσιεύτηκαν την τελευταία χρονιά, ωστόσο όλες μοιράζονται μια βασική κοινή συνισταμένη: είτε τοποθετούν τα δύο κόμματα στα ίδια ακριβώς ποσοστά, είτε τα τοποθετούν με ελάχιστη απόκλιση του ενός από το άλλο (+/- 0.5%). Συνεπώς, η ως τώρα δημοσκοπική εικόνα είναι αυτή της ισοδυναμίας, που από μια άλλη οπτική --αυτή της κυριαρχίας-- είναι επίσης κοινή αδυναμία επιβολής επί του άλλου. 

Ποιοι ήταν οι βασικοί λόγοι που απέτρεψαν τις στρατηγικές των δύο κομμάτων απ' το να οδηγήσουν σε μια "επικράτηση επί του αντιπάλου", οδηγώντας έτσι στην πρακτική ισοδυναμία;

Η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ προσέκρουσε και συνεχίζει να προσκρούει σε κάτι που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "οικονομικό πραγματικό": η θελκτικότητα του κινηματισμού για μια μερίδα της ελληνικής κοινωνίας στο παρόν είναι δεδομένη και ισχυροποιεί το κόμμα, εξίσου δεδομένη όμως είναι η αδυναμία του να αντιμετωπίσει επαρκώς, πόσο μάλλον να υπερκεράσει, το ζήτημα της οικονομικής κατάστασης στη χώρα. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζεται να βγει έξω από το συναισθηματικό πλαίσιο αναφοράς των κινημάτων και να μιλήσει ξεκάθαρα για την έξοδο από την κρίση αναγκάζεται σε παλινωδίες και υπεκφυγές που καθυπαγορεύονται από την ταυτόχρονη θέλησή του να μην εγκατελείψει τον "ευρωπαϊσμό" --θέληση που δεν είναι στενά εκλολογική, διότι ο ευρωπαϊσμός αποτελεί το συγκροτητικό στοιχείο της πολιτικής και ιδεολογικής του φύσης και όχι απλώς καιροσκοπικό τακτικισμό-- και να δώσει την αίσθηση της εφικτότητας εναλλακτικών λύσεων για τα μη μεγαλοαστικά στρώματα. Φυσικά, υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ και "αντι-ευρωπαϊκό" ρεύμα (Αριστερή Πτέρυγα), αυτό όμως αφενός έχει πολλούς ιδεολογικούς ανταγωνιστές εκτός κόμματος (ΕΠΑΜ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκδοχές δεξιού αντι-ευρωπαϊσμού), αφετέρου δε η εσωκομματική του επικράτηση προσκρούει στο ανυπέρβλητο εμπόδιο της μεταμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι που ιστορικά θα ήταν πρωτόγνωρο για την ευρωαριστερή του καταγωγή (ήδη από τις μέρες του ΚΚΕ "εσωτερικού"), δηλαδή την κατάργηση της ευρωαριστερής του αντίληψης. Ένα ευρωαριστερό κόμμα που δεν είναι ευρωαριστερό κόμμα είναι πολιτικό contradictio in terminis, και μια τέτοια μεταμόρφωση θα καταργούσε ολοκληρωτικά τη βάση της ίδιας της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ. 

Στο ΚΚΕ, αντίστοιχα, το θεμελιακότερο εμπόδιο που συναντά η δική του πολιτική στρατηγική είναι πρωτίστως η αντίσταση του "ιδεολογικού πραγματικού", αν μπορεί να μας επιτραπεί ο όρος. Τι εννοούμε με αυτό; Πρώτον, ότι η ταξική απεύθυνση του ΚΚΕ δεν βρίσκει εκτεταμένη απήχηση σε στρώματα της ελληνικής κοινωνίας που διαμορφώθηκαν από τουλάχιστον δύο δεκαετίες φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, αλλά και από μια ακόμα πιο μακροπρόθεσμη πολιτική του "κοινωνικού συμβιβασμού και συμφιλίωσης", και για τα οποία η εργατική ταυτότητα είναι ανάθεμα, σύμβολο αποτυχίας, καθοδικής κοινωνικής κινητικότητας και συντριβής των προσωπικών και οικογενειακών προσπαθειών για ανέλιξη, που κρατούν ήδη από την δεκαετία του 1950 και το κύμα αστυφιλίας μετά τον Εμφύλιο. Δεύτερο, ότι η ταξική του αντίληψη προσκρούει μετωπικά στην εξαιρετική σημασία που έχει η μικροϊδιοκτησία για την αυτοαντίληψη του Έλληνα αγρότη και μικροαστού και τις βασικές της προκείμενες (αυτονομία, αυτοκαθορισμός, κλπ), πυροδοτώντας εκ νέου αντικομμουνιστικές τάσεις στα μη προνομιούχα εκείνα στρώματα τα οποία έχουν επί μακρόν δει εχθρικά το ΚΚΕ με όρους παρόμοιους με αυτούς των αγροτών της Σοβιετικής Ένωσης: ως κόμμα που θα επιβάλλει τη δια βίας κολλεκτιβοποίηση της παραγωγής και θα συρρικνώσει τον χώρο της ατομικής (εμπορικά "έξυπνης") πρωτοβουλίας και της ατομικής ελευθερίας στις αποφάσεις που αφορούν τον προσωπικό βίο.

Κατά την δική μας εκτίμηση, η σημαντική απήχηση τόσο του κινηματισμού όσο και ιδεολογικών μορφωμάτων που εδράζονται στην αυτονομία και την αυτενέργεια (από τον Καστοριάδη και τους επιγόνους του στην Ιταλική autonomia)  δεν αποτελεί διανοητική "μόδα" αλλά ανταποκρίνεται στην κεντρική σημασία της μικροϊδιοκτησίας για την αυτοαντίληψη των αγροτικών και μικροαστικών στρωμάτων στη χώρα. Οι κριτικές δε για τον "γραφειοκρατικό" ή "σταλινικό" χαρακτήρα του κόμματος δεν είναι, πάντα κατά τη δική μας άποψη, παρά επιφαινόμενα μιας βαθύτερης αντικομμουνιστικής θεώρησης, ενός "αντικομμουνισμού από τα κάτω" που είναι πάρα πολύ επιρρεπής στη χειραγώγηση και την κινητοποίηση από τον "από τα πάνω αντικομμουνισμό" των αστικών ΜΜΕ, του αντιδραστικού πολιτικού προσωπικού των αστικών κομμάτων, και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Συνέπεια των αντιστάσεων αυτών (αν και υπήρξαν και άλλοι, πιο πραγματιστικοί και οργανωτικοί λόγοι για αυτό) είναι ότι η ηρωϊκή απεργία των Χαλυβουργών δεν μπόρεσε να εξελιχθεί, μετά από 140 περίπου μέρες εξέλιξης, στην αρχή ενός απεργιακού κύματος που θα παρέλυε την οικονομία και θα οδηγούσε, πιθανώς, στη διαμόρφωση προεπαναστατικών συνθηκών στη χώρα. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν μοιάζει καλύτερα προσαρμοσμένος στις ιδεολογικές συνθήκες που επικρατούν πλειοψηφικά στην ελληνική κοινωνία, αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς στα οικονομικά δεδομένα που τις σχετικοποιούν ή τις διαψεύδουν χωρίς να αυτοαναιρέσει την ιδεολογική του καταγωγή στις ξεπερασμένες από τα πράγματα θεωρίες περί εφικτότητας του σοσιαλισμού μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής οικονομίας. Το ΚΚΕ μοιάζει καλύτερα εξοπλισμένο να εξηγήσει και να αναλύσει την κρίση με όρους συστημικής κατάρρευσης, αλλά δεν έχει βρει τρόπους να υπερκεράσει τις επί μακρόν συσσωρευμένες αντιστάσεις στον Μαρξισμό χωρίς να νιώσει ότι απειλείται το δικό του βασικό ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς. Ή, με άλλα λόγια, τα ιδεολογικά οπλοστάσια των δεκαετιών του 1960 και 1990 και του δεύτερου μισού του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα παρουσιάζουν αντίστροφα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σε ό,τι αφορά τις συγκεκριμένες συνθήκες της συνολικής κρίσης της ελληνικής οικονομίας, πολιτικής και κοινωνίας. 

Σημείο σύνθεσης μεταξύ των δύο, όπως αναζητά η λεγόμενη "αριστερή ενότητα", όχι μόνο δεν διαφαίνεται, αλλά δεν θα μπορούσε παρά να είναι ψευδές και παραπλανητικό· όσο διαρκεί η κρίση, οι δύο οπτικές που παρουσιάσαμε θα συγκρουστούν στην Ελλάδα, η οποία είναι αυτή τη στιγμή και η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου είναι πρακτικά ισοδύναμες (πουθενά αλλού στις χώρες της Ε.Ε δεν υπάρχει εξίσου ισχυρή με την "ευρωαριστερή" κομμουνιστική οπτική). 

Ποια θα επικρατήσει; 

Το βάθεμα και η όξυνση της κρίσης οπωσδήποτε ασκούν μεγαλύτερες πιέσεις στο "ευρωαριστερό" ρεύμα από ό,τι στο κομμουνιστικό, μιας και αποτελούν εκδηλώσεις της πρωταρχικότητας του οικονομικού καθορισμού. Όμως η επιμονή των ιδεολογικών αντιστάσεων στο ΚΚΕ, που έχει τη δική της οικονομική και υλική βάση, θα εργαστεί, σε μια τέτοια περίσταση, για να οδηγήσει μεγάλο ποσοστό δυνητικά χαμένης από την ευρωαριστερά στήριξης προς κατευθύνσεις όπως αυτή του ΕΠΑΜ και άλλων συναφών σχηματισμών. Η ύπαρξή τους άλλωστε έχει αυτή ακριβώς τη λογική: να αποτρέψει την ενίσχυση του κομμουνιστικού ρεύματος από τυχόν αδυνάτισμα της στήριξης στο ευρωαριστερό. Εάν το ΚΚΕ ήταν διατεθειμένο να απαρνηθεί τον Μαρξιστικό του χαρακτήρα, θα ήταν πολύ καλά τοποθετημένο να εκμεταλλευτεί τέτοιου είδους διαρροές, όχι μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πολύ περισσότερο από το καταρρέον ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι --και αυτό χωρά ελάχιστη αμφισβήτηση, ακόμα και από τους φανατικότερους εχθρούς του-- και για αυτό διάλεξε τον πολύ δυσκολότερο δρόμο, αλλά και αυτόν, συνάμα, που εγγυάται ότι κάθε ψήφος προς αυτό έχει περισσότερες πιθανότητες να δηλώνει μια μετατόπιση στον τρόπο σκέψης του ψηφοφόρου από ό,τι οπουδήποτε αλλού. Ή, για να το πω απλούστερα, το ΚΚΕ φαίνεται να προτιμά την ποιότητα μιας ψήφου που θα συνεπάγεται βαθύτερη σύνδεση με την κομμουνιστική οπτική για τα πράγματα από την ποσότητα, που μπορεί να μειωθεί όσο συγκυριακά αυξάνεται, μέσα στα πλαίσια μιας επιφανειακής "τιμωρίας του δικομματισμού."

Για να μπορέσει όμως να ισχυροποιηθεί μακροπρόθεσμα (και όχι απλώς εν όψει εκλογών, που πρόδηλα δεν είναι και ο στόχος του, ακριβώς για τους λόγους που αναπτύξαμε ήδη), δεν μπορεί να επαναπαυθεί στη λογική ότι "η οικονομία θα κάνει την πολιτική δουλειά": θα πρέπει να βελτιώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ικανότητα διείσδυσής του ιδεολογικά στα αγροτικά και μικροαστικά στρώματα, όχι φυσικά δια της παράδοσης στην δική τους κοσμοαντίληψη, αλλά δια του δημιουργικά επινοητικού μετασχηματισμού της δικής τους. Αυτό προϋποθέτει αλλαγές και στην οργανωτική του δομή (που πρέπει να γίνει ελαστικότερη και δυναμικότερη), και στις μεθόδους ιδεολογικής του απεύθυνσης (που πρέπει να γίνουν περισσότερο πολυεπίπεδες, περισσότερο προσαρμοσμένες σε ειδικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, περισσότερο τολμηρές στην απεικόνιση καταφατικών προοπτικών για έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, λιγότερο αμυντικογενώς προσανατολισμένες, περισσότερο εκφραστικές ιστορικής και ιδεολογικής αυτοπεποίθησης -- που διαφέρει κρίσιμα από την αμυντικογενή έπαρση). 

35 σχόλια:

  1. Πολύ καλή η ανάλυση! Νομίζω όμως ότι στο ζήτημα της επικοινωνιακής στρατηγικής των δύο κομμάτων χρειάζεται να σταθούμε περισσότερο.

    Η επικοινωνία, ο τρόπος με τον οποίο εκφράζει το κάθε κόμμα το δημόσιο λόγο του, είναι ενδεικτικό πολλών πραγμάτων.

    Τελευταία παρατηρώ μια στροφή του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν λιγότερο "ευρωπαϊκό" και περισσότερο "πατριωτικό" λόγο. Επίσης παρατηρώ ότι ο Τσίπρας προσπαθεί να γίνει ατακαδόρος (θυμόμαστε τις δηλώσεις του περί ομερτα, κονφερασιέ, Ράιχενμπαχ υπερπρωθυπουργού κτλ).

    Απο την άλλη το ΚΚΕ συνεχίζει να μιλάει σε μια γλώσσα την οποία πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει. Αυτό μπορεί να του εξασφαλίζει όπως γράφεις λιγότερες αλλά πιο συνειδητοποιημένες ψήφους, όμως του κλείνει τους διαύλους επικοινωνίας με τις μάζες.

    Επίσης, ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ένα -αναμενόμενο λόγω της πολλαπλότητας των συνιστωσών του- ιδεολογικό μπαλαντζάρισμα μεταξύ "politically correct" στάσεων και κινηματικών -υπερεπαναστατικών- πράξεων. Δεν είναι παράξενο δηλαδή το γεγονός ότι ο Τσίπρας είναι και με τους κουκουλοφόρους και απέναντί τους. Δεν είναι παράξενο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και με την ΕΕ και χωρίς αυτήν (Λαφαζάνης).

    Το ζήτημα είναι να μπορούμε να ξαναπούμε τις λέξεις "επανάσταση", "σοσιαλισμός", "κομμουνισμός", "ταξική πάλη".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Απο την άλλη το ΚΚΕ συνεχίζει να μιλάει σε μια γλώσσα την οποία πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει. Αυτό μπορεί να του εξασφαλίζει όπως γράφεις λιγότερες αλλά πιο συνειδητοποιημένες ψήφους, όμως του κλείνει τους διαύλους επικοινωνίας με τις μάζες."

      Αυτή την κουβέντα είχαμε με ένα φίλο προχθές... Όμως ( δεδομένου ότι η επίσημη γλώσσα απευθυνσης του ΚΚΕ στον κόσμο, έχει εν πολλοίς σταματήσει να χρησιμοποιεί τους πιο επιστημονικούς όρους της ΜΛ ανάλυσης [ δικτατορία του προλεταριάτου , υπεράξια της εργασίας κτλ ] και τους έχει αντικαταστήσει με πιο απλούς [ π.χ εργατική / λαϊκή εξουσία , πόσο πιο απλές λέξεις να χρησιμοποιήσει κανείς ? ] σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του φίλου μου ) θεωρώ τουλάχιστον εγώ προσωπικά ότι αυτό που πρέπει να έχει η γλώσσα που χρησιμοποιεί το ΚΚΕ εκτός βεβαίως του να είναι κατανοητή είναι να ΣΥΝΕΓΕΙΡΕΙ και να ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΙ βαθύτερες σκέψεις, εικόνες και παραστάσεις του κόσμου στον οποίο απευθύνεται .. και αυτό είναι μια πολύ δύσκολη δουλειά ... Γιώργος από Ηράκλειο Κρήτης

      Διαγραφή
  2. Νομίζω ότι χωρίς να μπαίνω σε εξαντλητικές λεπτομέρειες, αναφέρομαι και στις παλινωδίες και αντιφάσεις που αναφέρεσαι για ΣΥΡΙΖΑ (οι οποίες είναι ευκολότερες όταν έχεις μια χαλαρότερη ιδεολογική δομή, εξού και η φυσική συγγένεια του ΣΥΡΙΖΑ με τον μεταμαρξικό κινηματισμό, που εκφράζει την ίδια χαλαρότητα) και στη δυσκολία του ΚΚΕ να "μεταφράσει" τον εαυτό του μαζικότερα, αλλά και στις σπανιότατα συζητημένες αιτίες για αυτό που ΔΕΝ αφορούν απλά το "επικοινωνιακό."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πρόσθεση: υπό μη κρισιακές συνθήκες, η οργανωτική και ιδεολογική χαλαρότητα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ φαντάζει καταφατικά, ως "πολυφωνία", "περιεκτικότητα", κλπ. Μόνο υπό την πίεση της κρίσης αρχίζει να διαμορφώνεται μια αντίληψή τους ως ανεπίλυτων αντιφάσεων. Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα για το οργανωτικό μοντέλο πάνω στο οποίο βασίζει νομοτελειακά την στρατηγική του αυτός ο σχηματισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μία βασική αιτία του χάσματος είναι η αξιολόγηση της σοσιαλιστικής εμπειρίας. Ο "σοσιαλισμός όπως τον γνωρίσαμε" κατέρρευσε, αλλά αυτό ελάχιστα άλλαξε την κυρίαρχη θεώρηση του κάθε χώρου γι' αυτόν, παρά την πολλαπλασίασε. Το ΚΚΕ υπερασπίζεται αυτή την εμπειρία και μιλά για κάποια "λάθη", για "υπερβολές" και "ακρότητες" στην πορεία οικοδόμησης, που τελικά την έβγαλαν εκτός τροχιάς. Όμως όσοι είναι στο ΚΚΕ ξέρουν που θέλουν να πάνε. Η πορεία προς το σοσιαλισμό είναι για το σχηματισμό αυτόν δεδομένη ως ένα βαθμό, περνά μέσα από συγκεκριμένα στάδια και κινήσεις - είναι ένας δρόμος δύσκολος από πολλές απόψεις, αλλά βέβαιος.

    Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ πάλι (την οπτική του οποίου υποστηρίζω), μάλλον αξιολογεί θετικά το γεγονός της κατάρρευσης, από την άποψη της δυναμικής απελευθέρωσης και του πληθωρισμού των ανοιχτών και υπό συζήτηση θεμάτων - τίποτε δεν είναι δεδομένο, πρέπει να επαναπροσδιοριστούν τα πάντα. Ως συνέπεια, ταλανίζεται από παλινωδίες, και μια αίσθηση χαμένου προσανατολισμού. Η γενική του στρατηγική είναι να υποστηρίζει και να ενδυναμώνει πολιτικά κινήματα αμφισβήτησης που αναδύονται εμμενώς από τις κοινωνικές συγκρούσεις, και άρα ταξικά ή πολιτικά συγκεχυμένα (που δένουν έτσι με την θεωρητική υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης, σε σχέση τουλάχιστον με τον σκληρό ταξικό λόγο του ΚΚΕ), ώστε μέσω της ενίσχυσης και του πολλαπλασιασμού των ριζοσπαστικών στοιχείων τους να προεκταθούν συγκλίνοντας σε μια ευρύτερη αντικαπιταλιστική στρατηγική. Ο ιδιόρρυθμος "σοσιαλισμός με δημοκρατία και ελευθερία" του χώρου δεν έχει έρθει ακόμα (και μάλλον δεν προβλέπεται στο εγγύς μέλλον!) και όψεις του περιεχομένου του μονάχα υπαινίσσονται τα επιμέρους κινήματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η επόμενη μετάφραση που θα ανεβάσω θα είναι από το "Οι αντινομίες του Αντόνιο Γκράμσι" του Πέρι Άντερσον. Συνιστώ προσεκτική ανάγνωση. Πιστεύω ότι θα είναι γόνιμη.

      Διαγραφή
    2. Αντωνη πολυ καλη η αναλυση σου οπως παντα.
      Θα μπορουσες να αναπτυξεις περισσοτερο την τελευταια παραγραφο;

      AntonXXXX

      Διαγραφή
  5. Σχετικά με τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς η αναλυση -ορθη σε μεγαλο βαθμο-
    ότι υπήρχε ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία μεσοστρωμάτων, εξέφραζε δηλαδή τις αριστερες τάσεις της νέας μικροαστικής τάξης- με τους όρους του Πουλαντζα. Δεν θα πρέπει βέβαια να παραλέιψουμε οτι και το ΚΚΕ έκανε παραχωρήσεις ιδεολογικές και πολιτικές στην παραδοσιακή μικροαστική τάξη. Μία κοινωνιολογική ανάλυση των δυνάμεων που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα αποδείκνυε ότι αυτό σήμερα δεν ισχύει,(ιδίωσ μετά την αποχώρηση τησ ΔΗΜΑΡ) όχι ωσ αποτέλεσμα της κρίσης άλλα των τάσεων προλεταριοποίησης της διανοητικής εργασίας που ισχύουν εδώ καιδύο δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ωε κόμμα που απευθύνεται στην εργατική τάξη πρέπει να αυτοκατανοείται ο Συριζα- έστω στην διευρυμένη της μορφή - και αν δεν το κατορθώσει τότε πρόβλημά του. Το αριστερό κεινσιανό του πρόγραμμα, η προσπάθεια συμβιβασμού ενός όψιμου αριστερού πατριωτικού λόγου με τις αναφορές στα ελευθεριακά κοινωνικά κινήματα, πηγάζουν από την έλλειψη κοινωνικής γείωσης σε οργανωμένους εργατικούς χώρους και από την προσπάθεια να αποκαταστήσει σχέσεις εκπροσώπησης με λαικά στρώματα που απαιτούν την αριστερη απάντηση εδώ και τώρα. Η προσπάθεια αυτή δεν θα μπορέσει να πάει μακριά - και αυτό το ξέρουν αρκετοί στο ΣΥΡΙΖΑ-αν δεν υπάρξει κάποιου είδους συνεργασία με το Κομμουνιστικό Κόμμα, που θα σηματΟδοτούσε όχι τη συγκόληση αντιφατικών προγραμμάτων αλλά κυρίωσ τη συμβολική κοινωνική συμμαχία και το ξεπέρασμα στη βάση των διαχωρισμών μεταξύ παραδοσιακών κομματιών της τάξης με εργαζόμενους που υφίστανται τις νέες μορφές εκμετάλευσης. Αυτή η συμμαχίς θα άνοιγε πραγματικά νέες δυνατότητες. Και ας μην πιστεύει κανείς ότι οι καπιταλιστες -Ελληνες και Ευρωπαίοι θα παραχωρήσουν έτσι απλά την εξουσία στον Τσίπρα για να εφαρμόσει πρόγραμμα αλλά Ανδρέας το 81, διακυβεύονται για τους απο πάνω η ίδια η αναπαραγωγή του συστήματός τους. Ο λόγος του Σαμαρα ήταν πολύ διαφωτιστικός, το ίδιο και η αρθρογραφία των φιλελέυθερων -ΠΡΟΤΑΓΚΟΝ -του νόμου και της τάξης που θαυμάζουν τόσο τον Βορίδη, και ας διαφωνούν για το βιβλίο της Ρεπόυση- πρέπει κάπωσ να δικαιολογήσου την υπαρξή τουσ. Η αριστερά -άνευ περαιτέρω διακρίσεων- είναι ο εχθρός αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό της κοινωνίας. Ο λόγος των απο πάνω μας ενοποιεί, μιλούν για τις απεργίες και τα προνόμια των συνδικαλιστών που στήριζε η αριστερά, ο τόνος τους όμωσ παραπέμπει στα εγκλήματα των συμμοριτών στο Μελι-Γαλά. Σε αυτό το πλαίσιο θα πορευτούμε το επόμενο διάστημα. Οι αντιπαλοί μας είναι σαφείς και σε αυτό μας βοηθάνε.Εμείς τι θα κάνουμε είναι άλλο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νομίζω πως η δομική διαφορά της σκέψης ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, είναι (υοερβολικά συνοποτικά) η εξής:
    Το ΚΚΕ επιμένει να κάνει και να πορεύεται μέσω μίας Μ-Λ ανάλυσης.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του έχοντας ξεκόψει τελείως από την μαρξιστική παράδοση σκέψης, ανάγει το δευτερεύων (πολιτικό επικοδόμημα) σε πρωτεύων, αγνοώντας επιδεικτικά τις σχέσεις παραγωγής (με την έννοια της ταξικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής).
    Ετσι ψάχνει για πολλαπλά "επαναστατικά υποκείμενα", και ανλώνεται στην υποστήριξη αιτημάτων, πάντα εν δυνάμει ενσωματόσημων στον καπιταλισμό* (δικαιώματα μεταναστών, γυναικών, ομοφυλόφυλων κλπ), και χωρίς ποτέ να παραχωρεί ιδεολογική "ηγεμονία" στην εργατική τάξη, προκειμένου να μην αυτοκαταργηθεί πολιτικά. Νομίζω πως το χάσμα είναι βαθύ και αγεφύρωτο.
    *όπως μας έχει δείξει η εμπειρία της αμερικάνικης αριστεράς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αντωνη σε ευχαριστω

    Η οξυδερκεια και η καθαροτητα της αναλυσης σου κανουν το κειμενο σου ικανο να μου προσφερει συγκινηση συγκρινομενη με αυτην που μου προσφερουν μεγαλα λογοτεχνικα κειμενα ... Γιωργος απο Ηρακλειο Κρητης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. 1

    "...αλλά και αυτόν, συνάμα, που εγγυάται ότι κάθε ψήφος προς αυτό έχει περισσότερες πιθανότητες να δηλώνει μια μετατόπιση στον τρόπο σκέψης του ψηφοφόρου από ό,τι οπουδήποτε αλλού. Ή, για να το πω απλούστερα, το ΚΚΕ φαίνεται να προτιμά την ποιότητα μιας ψήφου που θα συνεπάγεται βαθύτερη σύνδεση με την κομμουνιστική οπτική για τα πράγματα από την ποσότητα, που μπορεί να μειωθεί όσο συγκυριακά αυξάνεται, μέσα στα πλαίσια μιας επιφανειακής "τιμωρίας του δικομματισμού."

    To παραπάνω είναι μάλλον επιθυμία του συγγραφέα πάρα η πραγματικότητα, διαφορετικά θα έπερεπε ένα (12 με 13)% του εκλογικού σώματος και κατ' επέκταση του πληθυσμού στην Ελλάδα σήμερα, να είναι μαρξιστές (έστω της σοβιετικής εκδοχής που πρεσβέυει το ΚΚΕ). Όμως όλες οι έρευνες της κοινής γνώμης τα τελευταία χρόνια δείχνουν πως ο πυρήνας ιδεολογικής και πολιτικής συμφωνίας με το ΚΚΕ είναι της τάξεως του (2,5 - 3)% και το υπόλοιπο ποσοστό που καταγράφει το κόμμα στις εκλογές ή δημοσκοπικά είναι ψήφοι διαμαρτυρίας. Επειδή το ΚΚΕ είναι καταγεγραμμένο ως το πιο "ακραίο" κοινοβουλευτικό (άρα ορατό) κόμμα του αριστερού φάσματος που ταυτόχρονα αποκυρήσσει όλα τα υπόλοιπα κόμματα, ενώ αποκλείει εκ των προτέρων οποιαδήποτε πιθανότητα συνεργασίας και ανάλειψης κεντρικών κυβερνητικών ευθυνών. Κεντρικών διότι το ΚΚΕ έχει διαχειριστεί και διαχειρίζεται μία σειρά δήμους και αυτή του η διαχείριση δεν έχει αποδειχτεί ποιοτικά ανώτερη από αυτή των υπολοίπων κομμάτων, γι αυτό άλλωστε και έχει χάσει τους περισσότερους δήμους που έβγαζε δήμαρχο στο παρελθόν. Πρόκειται δηλαδή για την πιο ακραία ορατή διαμαρτυρία που προσφέρει το πολιτικό σύστημα και όχι για μία θετική πρόταση στράτευσης και αποδοχής ενός πολιτικού προγράμματος. Η επιλογή ΚΚΕ λοιπόν για το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων του (πραγματικών ή δυνητικών) είναι περισσότερο αυτή της διαμαρυτίας από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δημιουργεί την ψευδαίσθηση μίας πραγματικά εναλλακτικής διακυβέρνησης, χωρίς σοβαρές ρήξεις και με ελάχιστο κόστος για το λαό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. 2.


    Εκτός και αν πιστεύει κανείς πως το ΚΚΕ έκανε τέτοιας κλίμαλκας ιδεολογική και πολιτική παράμβαση στις λαϊκές μάζες και με παροιμιώση επιτυχία, τα προηγούμενα χρόνια, ώστε να έχει αναπτύξει ένα ρεύμα της τάξεως του 13% στον πληθυσμό που είναι υπερ του κομμουνισμού. Άλλωστε εάν ένα τέτοιο ποσσοστό του πληθυσμού κινούνταν προς κομμουνιστική κατεύθυνση αυτό θα ήταν ορατό σε πολλά επίπεδα (οργάνωση, συνειδητοποίηση, μαχητικότητα, ποιότητα των κινητοποιήσεων). Όμως αν ρίξει κανείς προσεκτικά μία ματιά ακόμη και σε αυτόν τον πολύ σημαντικό προλεταριακό αγώνα που καθοδηγεί το κόμμα αυτή τη στιγμή, την απεργία στην Χαλυβουργία, θα δει πως το ΚΚΕ έχει κρατήσει το επίπεδο της αντιπαράθεσης και του πολιτικού και ιδεολογικού προβληματισμού αυστηρά σε οικονομικά πλαίσια. Καμία ουσιαστική προσπάθεια δεν έγινε να ξεφύγει αυτός ο αγώνας από αυτά τα στενά οικονομικά όρια και να μετατραπεί σε πολυτιμο κέντρο πολιτικών και ιδεολογικών αναζητήσεων σε κομμουνιστική κατεύθυνση (ανεξάρτητα από το τί θα καταφέρει να κερδίσει το σωματείο στο τέλος). Είναι αυτός ο οικονομισμός στη συγκεκριμένη παρέμβαση στην τάξη (και όχι στην αφηρημένη προπαγάνδα του κόμματος που είναι υπερβολικά ιδεολογικοποιημένη ακριβώς για να κρύψει την πολιτική και ιδεολγική γύμνια και ρηχότητα του κόμματος στην τάξη και τα λαϊκά στρώματα) που άφησε έκθετους τους χαλυβουργούς στην προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής (και όχι βέβαια κάποια συνομωσία του του ΚΚΕ εναντίων των αριστεριστών) ή που καθιστά τη Λιάνα Κανέλη την πιο δημοφιλή βουλευτή στις τάξεις των ψηφοφόρων του ΚΚΕ (παίρνει άλλωστε και τους περισσότερους σταυρούς). Κάτι τέτοιο θα έρχονταν σε κάθετη αντίθεση με τη βαθιά ριζωμένη λογική του ΚΚΕ να βλέπει τον ευτό του (το κόμμα) ως το μοναδικό φορέα των κομμουνιστικών αντιλήψεων και την εργατική τάξη ως τους στρατιώτες που υπό την καθοδήγηση του θα το φέρουν στην εξουσία για να υλοποιήσει τη λαϊκή οικονομία (σοσιαλισμός από τα πάνω το ονόμαζε ο αμερικάνος μαρξιστής Χαλ Ντράπερ για να διαχωρίσει τη Β Διεθνή και το σταλινισμό από την πρακτική του Μαρξ και του Λένιν). Το πρόσφατο κείμενο του Γόντικα που εμφανίστηκε ως άτυπη απάντηση στον Α. Χαλβατζή είναι ενδεικτικό αυτής της αντίληψης.

    Η ανάλυση σου σε αυτό το σημείο καθώς και για το ρόλο του ΚΚΕ γενικότερα, είναι περισσότερο εκδήλωση επιθυμιών παρά μία ρεαλιστική καταγραφή των ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων που διαπερνούν την ελληνική κοινωνία και τη σχέση των κομμάτων της αριστεράς με αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ λογική Δημήτρη. Αφενός το ΚΚΕ παίρνει το μεγαλύτερο ποσοστό του από ψήφο διαμαρτυρίας "επειδή το ΚΚΕ είναι καταγεγραμμένο ως το πιο "ακραίο" κοινοβουλευτικό (άρα ορατό) κόμμα του αριστερού φάσματος που ταυτόχρονα αποκυρήσσει όλα τα υπόλοιπα κόμματα." Αφετέρου, αυτό ακριβώς --ο περίφημος σεχταρισμός--είναι το πρόβλημά του.

      Αν το ΚΚΕ ήταν λιγότερο σεχταριστικό, συνεπώς, σύμφωνα με αυτό το εκπληκτικό επιχείρημα...θα έπαιρνε το 2.5-3% που του ανήκει πραγματικά. Αλλά, από την άλλη, το ΚΚΕ, όντας σεχταριστικό, περιχαρακώνεται και δεν καταφέρνει να αποσπάσει μια ευρύτερη συναίνεση από τον κόσμο, της τάξης, ας πούμε (άσε με να μαντέψω) που έχει ήδη.

      Στείλ' το στο Θέσεις να το δημοσιεύσει ο Μηλιός.

      Διαγραφή
    2. Κατά τα άλλα εγώ βλέπω αυτό που επιθυμώ και όχι την πραγματικότητα...Πώς γίνεται ΚΑΙ να πριμοδοτείται από τον ψηφοφόρο το γεγονός το ΚΚΕ είναι "ακραίο" ΚΑΙ να τιμωρείται ταυτόχρονα εκλογικά επειδή είναι οικονομίστικο και όχι συναινετικό ("ταυτόχρονα", μιας και μιλάμε για το ίδιο σώμα ψηφοφόρων, οι δεξιοί δεν ψηφίζουν ΚΚΕ), μόνο εσύ το κατάλαβες.

      Κι όλα αυτά για να αντιπαρέλθεις την ουσία που ο ίδιος ομολογείς, ότι το ΚΚΕ δεν έπαιξε το παιχνίδι του να στήσει τον εαυτό του ως ένα απλό κόμμα διαμαρτυρίας υιοθετώντας το πολιτικό λεξιλόγιο του συρμού περί λαού, κατακτητών και έθνους. Και η Κανέλη είναι δημοφιλής επειδή είναι οικονομίστρια στην ταξική της θεώρηση, όχι επειδή είναι το πιο μικροαστικά συμβατό πρόσωπο που διαθέτει το ΚΚΕ, ε; Ό,τι να ναι.

      Διαγραφή
    3. Μιλάμε για την εκδότρια του Νέμεσις τώρα, κι εσύ την εντάσσεις στον "στενά ταξικό οικονομισμό". Έλεος!!!!

      Διαγραφή
    4. @Αντώνης
      1.
      ό,τι νά 'ναι απαντάς...
      Πότε έγραψα εγώ για σεχταρισμό; Εγώ έγραψα πως τα υψηλά ποσοστά που καταγράφει το κόμμα τα τελευταία χρόνια δεν αντανακλούν μία συνολικότερη συμφωνία πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων με το πρόγραμμα που υποτίθεται πως διακηρύσσει (σοβιετικού τύπου σοσιαλισμό) αλλά το γεγονός πως καταγράφεται ως το πιο ακραίο, ορατό κόμμα διαμαρτυρίας. Αυτό σημαίνει πως το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου που δηλώνει πως θα το ψηφίσει το κάνει επειδή είναι εκείνη η δύναμη που τα "χώνει" γενικώς και σε όλους και όχι επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμά του. Δεν μετατράπηκε μέσα σε δύο χρόνια το 13% του πληθυσμού σε κομμουνιστές, αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο πίστεψέ με θα το είχαμε πάρει είδηση. Ένα αντίστοιχό αλλά πιο περιορισμένο φαινόμενο έχουμε αυτή τη στιγμή στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος όπου η Χρυσή Αυγή φτάνει να καταγράφει ποσοστά μέχρι και 4%. Αυτό δεν σημαίνει πως το 4% του πληθυσμού γίνανε ξαφνικά ναζί, αλλά απογοητευμένοι από τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα (ΝΔ, ΛΑΟΣ) επιλέγουν αυτό που καταγράφεται ως το πιο ακραίο για να καταστήσουν όσο πιο ευδιάκριτη τη διαμαρτυρία τους. Έχεις να μου υποδείξεις κάποια έρευνα ή άλλα στοιχεία που να κταγράφουν μία τόσο έντονη ιδεολογική μετατόπιση στην ελληνική κοινωνία (13% να ασπάζεται την κομμουνιστική ιδεολογία); ή απλά εκφράζεις την επιθυμία σου να είναι έτσι; Επίσης πότε έγραψα εγώ πως τιμωρείται εκλογίκα το ΚΚΕ; το αντίθετο υποστήριξα, πως κερδίζει δημοσκοπικά επειδή εμφανίζεται ως η πιο ακραία πολιτική δύναμη διαμαρτυρίας. Μία τακτική που είναι ικανή να προσελκύσει σημαντικό κομμάτι δυσαρέσκειας χωρίς όμως να φαντάζει ως δύναμη διακυβέρνησης, συστημική ή μη. Ο κόσμος που το στηρίζει το κάνει περισσότερο επειδή θέλει να στείλει μήνυμα στα κόμματα εξουσίας και όχι επειδή συμφωνεί με το πρόγραμμα του.

      Αυτή η αποδοχή του ΚΚΕ έστω και ως κόμμα διαμαρτυρίας δεν έιναι κατ' ανάγκη κακή, χρειάζεται όμως να μετουσιωθεί από "αρνητική" επιλογή σε θετική προγραμματική σύγκλιση και ταύτιση αυτού του κόσμου με το ΚΚΕ. Αυτό όμως απαιτεί άλλου τύπου πολιτική από την οικονομίστική που κάνει το ΚΚΕ στους χώρους αυτής τη στιγμή (με πρώτη και καλύτερη τη Χαλυβουργία) την οποία προσπαθεί να τη υπεραναπληρώσει μέσω της υπερεπαναστατικής αφηρημένης προπαγάνδας στα κομματικά έντυπα και κείμενα. Χρειάζεται επίσης να εγκαταλείψει τη θεολογική αντίληψη για το ρόλο του (το ΚΚΕ ως ο μοναδικός φορέας του κομμουνισμού) και να τοποθετήσει την εργατική τάξη στο κέντρο της κομμουνιστικής υπόθεσης.
      Υπέδειξε μου λοιπόν ένα σημαντικό αγώνα ή χώρο που καθοδηγεί το ΚΚΕ όπου ξέφυγε από το πλαίσιο των στενών οικονομικών διεκδικήσεων (Χαλυβουργία; Πέραμα; οικοδόμοι; τα σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ που είναι εξίσου γραφειοκρατικοποιημένα με αυτά της ΓΣΣΕ και που η συμμετοχή της βάσης είναι ανύπαρκτη;)

      Διαγραφή
    5. 2.

      Όσο για την Κανέλη, αφού κατά την άποψη σου η στήριξη στο ΚΚΕ εκφράζει πολύ περισσότερο από κάθε άλλο κόμμα, προγραμματική σύγκλιση και πολιτικο - ιδεολογική συμφωνία, γιατί παραμένει μακράν η πιο δημοφιλής πολιτικός στις τάξεις των οπαδών του; Αφού όπως απαντάς είναι η πιο μικροαστικά συμβατή;

      Η στρατηγική του ΚΚΕ είναι επαναστατικός βερμπαλισμός για να υψώνει σινικά τείχη απέναντι στην παραμικρή πιθανότητα συνεργασίας με άλλες αριστερές δυνάμεις (έστω και σε κινηματικό επίπεδο και όχι σε κεντρικό πολιοτικό) και να έλκει ψήφους διαμαρτυρίας από τους απογοητευμένους του πολιτικού συτήματος. Σε συνδυασμό με μία αυστηρά οικονομίστικη, μινιμαλιστική τακτική στο κίνημα, στους χώρους που ελέγχει. Στους χώρους που δεν ελέγχει και οι δυνάμεις του είναι μειοψηφία η τακτική τους είναι η αντίθετη, μαξιμαλιστική, με πλαίσια που μπορεί να περιέχουν μέχρι και το σοσιαλισμό, προκειμένου να αποκλείσει συνεργασία με άλλες παρατάξεις και να τις καταγγείλει για οπορτουνισμό και ταξική συνεργασία. Με λίγα λόγια: δεξιά πολιτική στην πράξη, σε επαναστατικό περιτύλιγμα. Μπορείς να συνεχίζεις να αγνοείς την πραγματικότητα και να θαμπώνεσαι από το περιτύλιγμα. (Αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει κάποιος άλλος αριστερός φορέας που να τοποθετείται με συνέπεια πιο αριστερά από το ΚΚΕ αυτή τη στιγμή, σίγουρα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτός...)

      Αν θέλεις λοιπόν να απαντήσεις κάνε το στα ζητήματα που πραγματικά θέτω και όχι σε αυτά που φαντάζεσαι πως θέτω.

      Διαγραφή
    6. Έχεις ξεφύγει...Μίλησα εγώ ποτέ για 13%; Έδωσα οποιοδήποτε ποσοστό που πιστεύω εγώ ότι αντιπροσωπεύει το ΚΚΕ; Με απασχολεί καν; Εκλογολόγος είμαι; Είσαι ο μοναδικός που όχι απλά το κάνει, αλλά εξάγει και αναλυτικά συμπεράσματα για το τι αντιπροσωπεύουν. Έκανες έρευνα πεδίου; Αποφασίζεις μόνος σου για το ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα "επαναστατικού βερμπαλισμού" και στη βάση αυτή θέλεις να κάνεις πολιτική συζήτηση; Τι συζήτηση θα κάνεις έτσι; Το ότι το επιχείρημά σου είναι εντελώς αντιφατικό δεν θέλεις να το συζητήσεις καν. Φτάνει να επιβεβαιώνει αυτό που ήδη προαποφάσισες.

      Η αντίληψή σου για τη Χαλυβουργία απ' την άλλη είναι εντελώς μονοδιάστατη και ισοπεδωτική. Στο παραμικρό δεν σε απασχολεί ούτε το τι σημαίνει να απεργείς (βέρσους να μουντζώνεις σε πλατείες, πχ) στη σημερινή Ελλάδα, ούτε το ποιες δυσκολίες δημιουργεί ο εντελώς συντηρητικός χαρακτήρας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ.

      Όσο για την Κανέλη, την οποία βρήκες για να στηρίξεις τον οικονομισμό ως θεώρηση, ε, πώς να το κάνουμε, βρήκες το λάθος παράδειγμα. Ούτε καν μέλος του κόμματος δεν είναι, κι αν το ΚΚΕ αποτελούνταν από πολλές Κανέλη κατά πως ζητούν ορισμένοι, δεν θα ασχολούμουν καν με το κόμμα.

      Διαγραφή
    7. Που την είδες την αντίφαση σε όσα υποστηρίζω, μπορείς να μου την επισημάνεις; Η θέση που υποστηρίζω είναι η αντίθετη από τη δική σου και θέλει την πλειοψηφία του κόσμου που ψηφίζει ή δηλώνει πως θα ψηφίσει ΚΚΕ, να το κάνει για λόγους διαμαρυτίας και όχι αποδοχής του προγράμματτος του. Όσο για τα ποσοστά, αναφέρομαι σε αυτά που δίνουν σχεδόν όλες οι έρευνες των τελευταίων μηνών στο ΚΚΕ (σταθερά πάνω από 10% με ανώτερο το 14%). Οι εκλογές αλλωστε είναι σε δύο μήνες, η εκτίμηση μου είναι πως το ΚΚΕ θα διπλασιάσει περίπου, τα ποσοστά του. Σύμφωνα λοιπόν με την ανάλυση που καταθέτεις στο κείμενο, αυτός ο κόσμος τείνει να ασπαστεί την κομμουνιστική ιδεολογία.

      Δεν υποτιμώ καθόλου τον αγώνα των Χαλυβουργών, τις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες που διεξάγεται και τη σημασία του. Αυτό που επισήμανα είναι πως το ΚΚΕ που τον καθοδηγεί τον έχει κρατήσει αυστήρα στο πλαίσιο των οικονομικών διεκδικήσεων. Καμία ιδεολογική και πολιτική δουλεία στους απεργούς, καμία προσπάθεια υπέρβασης της τρεϊντγιουνιονίστικής συνείδησης, για να χρησιμοποιήσω μία έκφραση του Λένιν, που τόσο υπερασπίζεσαι.

      Την Κανέλη δεν την ανέφερα ως παράδειγμα για να στηρίξω την άποψη περί οικονομίστικής λογικής του ΚΚΕ, αλλά για να καταδείξω το πόσο ο κόσμος που στηρίζει το ΚΚΕ δεν το κάνει επειδή ασπάζεται την κομμουνιστική ιδεολογία (όχι όλοι προφανώς). Η μεγάλη δημοφιλία της Κανέλη στις τάξεις των οπαδών του κόμματος είναι χαρακτηριστική απόδειξη της κυριαρχίας της μικροαστικής, εθνοπατριωτικής ιδολογίας σε μεγάλο μέρος αυτών των οπαδών.

      Σε ρώτησα όμως κάποια πράγματα, όπως να μου υποδείξεις έναν χώρο ή αγώνα που καθοδηγεί το ΚΚΕ και χαρακτηρίζεται από υψηλή συμμετοχή και οργάνωση της βάσης αλλά και διεισδυτικότητα της κομμουνιστικής ιδεολογίας σε αυτόν τον κόσμο.

      Διαγραφή
    8. Δημήτρη:
      -Εάν το σύνθημα "εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά" δεν είναι πολιτικό, τότε έχεις δίκιο, το ΠΑΜΕ κρατάει τους εργατικούς αγώνες σε αυστηρά "οικονομίστικα" πλαίσια, και δεν βάζει πολιτικό πρόσγμο.
      Περιμένουμε βέβαια να μας πεις τι είναι πιο "πολιτικά παρεμβατικό" από αυτό.
      -Το ΚΚΕ "έχασε" δήμους, ακριβώς στις εκλογές με τα μεγαλύτερα αυτοδιοικητικά ποσοστά που είχε ποτέ! Αυτό βέβαια δεν συνέβη γιατί ξαφνικά ο κόσμος ανακάλυψε (για πρώτη φορά το 2009!) ότι "η διαχείριση δεν έχει αποδειχτεί ποιοτικά ανώτερη από αυτή των υπολοίπων κομμάτων," αλλά για τον πολύ απλό λόγο πως στην συγκεκριμένες εκλογές αρνήθηκε συνειδητά κάθε πολιτική συνεργασία με ο,ποιονδήποτε άλλον, και κατά συνέπεια για να πάρει δήμο θα έπρεπε αυτήν την φορά να συγκεντρώσει το 50%+1 ψήφο.
      Περιμένουμε λοιπόν να μας εξηγήσεις και εδώ, τι σόϊ "τιμωρία" για την πολιτική του από το εκλογικό σώμα, ήταν αυτή που σχεδόν διπλασίασε τα αυτοδιοικητικά ποσοστά του...
      -"Όμως όλες οι έρευνες της κοινής γνώμης τα τελευταία χρόνια δείχνουν πως ο πυρήνας ιδεολογικής και πολιτικής συμφωνίας με το ΚΚΕ είναι της τάξεως του (2,5 - 3)% "
      Ποιές ακριβώς είναι αυτές οι έρευνες που δείχνουν πως οι ψηφοφόροι του ΚΚ διαφωνούν με την ιδεολογία του, και μάλιστα σε ποσοστό σχεδόν 80%; Γιατί με τα ποσοστά που δίνεις βγαίνει να διαφωνούν ακόμη και τα μέλη του κόμματος με την ιδεολογία του!
      -Οταν το ΚΚΕ απαντάει σε κάτι, απαντάει συγκεκριμένα. Πάνω σε αυτό δεν μπορεί να το κατηγορήσει κανείς. Το άρθρο του Γόντικα δεν προκύπτει από πουθενά να αναφέρεται στον χαλβατζή JR, εκτός εάν κάποιοι έχουν την μύγα, ή ακόμη χειρότερα "δημιουργούν" το είδος των απαντήσεων που θα μπορούσαν να χειριστούν οι ίδιοι.
      -Τελικά δίνεις την εντύπωση πως κάνεις αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορείς τον Αντώνη, και μάλιστα στο πολλαλπάσιο, εάν υποθέσουμε πως η κριτική σου είχε κάποια βάση. Προβάλεις τις επιθυμίες σου σαν πραγματικότητα!

      Διαγραφή
  10. Δημήτρη
    Το εργάτη Μπορείς χωρίς αφεντικά είναι το πιο
    Υπό νέο σύνθημα των χαλυβουργων.
    Το ίδιο και το Τωρα με το Παμε για κοινωνία άλλη.
    Τουλάχιστον σε δυο ομιλίες του Σιφονιου που είδα σε βίντεο μιλάει για λαϊκή εξουσία.
    Αν εννοείς ότι οι χαλυβουργοι δεν πήρα ν ακόμη τα όπλα, τότε αλλάζει το θέμα.
    Συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα, έστω και σε επιμέρους θέματα, μ αυτούς που σέρνονται πίσω απο την ΓΣΕΕ θα Ήταν απάτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μερικές σκέψεις για τις δύο θεμελιακές στρατηγικές της αριστεράς στο κατώφλι της εκλογικής αναμέτρησης (I) & (ΙΙ)


    Νομίζουμε ότι πρόκειται για μία πολύ σημαντική ανάλυση. Η σημαντικότητά της έγκειται όχι τόσο στην ορθότητά της, αφού περιλαμβάνει, κατά τη γνώμη μας, όχι μόνο σωστές επισημάνσεις, ή όχι όλες τις σωστές, αλλά κυρίως στο εξής: είναι μία ανάλυση από τη σκοπιά κάποιου θετικά διακείμενου προς την πολιτική γραμμή τού ΚΚΕ, στην οποία θίγονται άκρως ενδιαφέροντα ζητήματα, που όμως, ακριβώς επειδή η οπτική ματιά τού αρθρογράφου δεν είναι μηχανικά αναπαραγωγική, αλλά κριτικά παραγωγική, επιτρέπει μία ανταλλαγή απόψεων χρήσιμη από όλες τις πλευρές, ανεξάρτητα από υπαρκτές διαφωνίες ή συμφωνίες κι από όσες προκύψουν.

    Συμφωνίες

    Ναι, οι κύριες μετατοπίσεις είναι για το ΚΚΕ η ‘‘αριστερή στροφή’’ και για τον ΣΥΡΙΖΑ η εγκατάλειψη του ‘‘τυφλού’’ κινηματισμού και, γενικότερα, το χαμήλωμα των αριστεροπολιτισμικών και ‘‘κοσμοπολίτικων’’ τόνων. Και ναι, (αυτό δεν είναι καινούργιο), τη διείσδυση στην ελληνική κοινωνία που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ την οργανώνει μέσω κυρίως της σύνδεσής του με τα θεματικά κινήματα, ενώ το ΚΚΕ μέσω της σύνδεσής του με τον ‘‘σκληρό’’ πυρήνα τής εργατικής τάξης (βιομηχανική/χειρωνακτική/κατώτερη υπαλληλική εργασία. Όσο για τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντά η κάθε προσέγγιση, κι εκεί θα συμφωνήσουμε.

    Διαφωνίες

    Πέρα από τη διαφορετική εκτίμηση για την κατά την ανάλυση του Αντώνη μετατόπιση του ΚΚΕ στο μεταναστευτικό (βλ. χθεσινό σχόλιο εδώ), θα θέλαμε να προσθέσουμε και το εξής σημαντικό, κατά την άποψή μας. Αναφέρεται ότι το συγκροτητικό στοιχείο τής πολιτικής φυσιογνωμίας τού ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ευρωπαϊσμός (εμείς προτιμάμε το ευρωενωσιακός, για προφανείς λόγους). Αυτό είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό του ανακριβές. Και δεν στέκει ούτε ακόμα και για την κύρια δύναμη τού ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΝ, όπως αυτός μορφοποιήθηκε μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1991 και την αποχώρησή του από το σχήμα. Στην πραγματικότητα ο ΣΥΝ και φυσικά και ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα είχε δύο ‘‘ψυχές’’. Μετά την προεδρία Αλαβάνου το πάνω χέρι το πήρε το Αριστερό Ρεύμα (προερχόμενοι από το ΚΚΕ στο σκληρό του πυρήνα). Η διαμάχη Αλαβάνου – Τσίπρα και η ανάγκη επιβίωσης του δεύτερου ως ηγέτη είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας νέας ‘‘προεδρικής’’ τάσης η οποία ενσωμάτωσε τους ανανεωτικούς τού Κουβέλη (ως αντιαλαβανικοί μέχρι κόκαλο δεν έχασαν την ευκαιρία) και ένα μέρος από το Αριστερό Ρεύμα. Παρά την αποχώρηση των κουβελικών η ‘‘προεδρική’’ τάση εξακολουθεί και ελέγχει την κατάσταση με το Ρεύμα σε μειοψηφική θέση. Η διαπάλη όμως συνεχίζεται. Και (επισημαίνεται και στο κείμενο αυτό) οι πιέσεις τής πραγματικότητας προς τους «μια έτσι, και μια γιουβέτσι ‘‘προεδρικούς’’» θα αυξάνονται. Αν δε το ΜΑΑ (Αλαβάνος) ενταχθεί και πάλι κανονικά στον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα γι' αυτούς θα πάρουν ένα σκούρο χρώμα…

    Μία δεύτερη διαφωνία: αποδίδεται ένα βάρος στο ΕΠΑΜ που τίποτε μέχρι στιγμής δεν δείχνει ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.


    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' αρχάς ευχαριστώ για το σχόλιο και για την καλή διάθεση απέναντι στο κείμενο.

      Κατά δεύτερο, δεν πρόλαβα να απαντήσω το προηγούμενο σχόλιο στο οποίο παραπέμπεις, οπότε ας το κάνω εδώ.

      Στις 29/1/2011, το Radical Desire ξεκίνησε τη δημοσίευση, σε τρία μέρη, ενός οργισμένα επικριτικού για τα κόμματα της αριστεράς (ας μου επιτραπεί η ανακριβής χρήση του όρου για σκοπούς συντομίας) κειμένου με γενικό τίτλο "Ενότητα στη φαυλότητα".

      Το πρώτο μέρος του κειμένου (http://radicaldesire.blogspot.com/2011/01/blog-post_29.html) ασχολήθηκε με τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα της κατάληψης της Νομικής.

      Το δεύτερο ασχολήθηκε με τη στάση του ΚΚΕ, επικριτικότατα, παραθέτοντας φυσικά και την ανακοίνωση που γράφεις πως αγνοώ: http://radicaldesire.blogspot.com/2011/02/blog-post_03.html

      Το τρίτο ασχολήθηκε με τη στάση της ΔΗΜΑΡ: http://radicaldesire.blogspot.com/2011/02/blog-post_05.html

      Και σε ξεχωριστό κείμενο, το οποίο είναι το μόνο που φαίνεται να θυμάσαι, ασχολήθηκα με τον κύριο Ρινάλντι της ΚΟΕ.

      Στις 20 Μάη του ίδιου έτους, ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε κείμενο με τίτλο "Μονόδρομος η ενότητα Ελλήνων και μεταναστών εργατών" (http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_2487.html), σε χρονικό σημείο που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε σταματήσει να ασχολείται με το θέμα. Αναδημοσίευσα το κείμενο, διαισθανόμενος ότι το ΚΚΕ είχε ξανασκεφτεί τα πράγματα με θετικότερο για την δική μου εκτίμηση τρόπο.

      Φυσικά, το ΚΚΕ είχε επίσης εμπλοκή με τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών στη Μανωλάδα, οπότε εικάζω --μπορεί να κάνω λάθος-- ότι η στάση του στην Υπατία οφειλόταν σε κομματικό ανταγωνισμό.

      Όπως και να έχει, είναι ακριβώς εν όψει της ανακοίνωσης του κόμματος για Υπατία και του μετέπειτα πρωτοσέλιδου του Ρίζου που έκανα λόγο για "στροφή".

      Τέλος, σε ό,τι αφορά το ΕΠΑΜ η εκλογική του απήχηση είναι για μένα (και για το κείμενο) λιγότερο σημαντική από τον ρόλο του ως μοχλού πίεσης του ΚΚΕ προς τα αριστερά, ώστε να διαφοροποιηθεί από έναν χώρο που φαίνετα να επενδύει όλο και πιο ανοιχτά στον αντικομμουνισμό (βλ. και συνέντευξη Καζάκη με τα διάφορα τερατώδη που λέει περί τηλεφώνων, κλπ).

      Διαγραφή
    2. @LeftG700:
      "... Αναφέρεται ότι το συγκροτητικό στοιχείο τής πολιτικής φυσιογνωμίας τού ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ευρωπαϊσμός (εμείς προτιμάμε το ευρωενωσιακός, για προφανείς λόγους). Αυτό είναι στο μεγαλύτερο ποσοστό του ανακριβές. Και δεν στέκει ούτε ακόμα και για την κύρια δύναμη τού ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΝ,..."
      Σήμερα το πρωί στον Σκάι ο κ.Τσίπρας φρόντισε να διαψεύσει την ανάλυση σας, δηλώνοντας κατηγορηματικά στον Αυτιά:
      "Είμαστε υπέρ της παραμονής σε ΕΥΡΩ-ΕΕ!"
      Καμμία φορά οι "ίσες αποστάσεις" απαιτούν μειομένη μνήμη και παρατηριτικότητα....

      Διαγραφή
    3. Φίλε Αντώνη,


      Δύο-τρία (καθυστερημένα) λόγια:

      Δεν μνημόνευσα τον Ρούντι επειδή του έχω αδυναμία. Αυτό μου είχε μείνει. Τώρα, αν κάτι τέτοιο οδηγούσε στην εντύπωση πως ήσουν μονομερής, δεν ήταν μέσα στις προθέσεις μου και από αυτή την άποψη καλά κάνεις και το διευκρινίζεις.

      Για το κυρίως θέμα τού σχολίου μας τώρα, νομίζω ότι πέρα από τις διάφορες λεπτομέρειες η ουσία είναι μία:

      Το ΚΚΕ, που φυσικά θεωρεί μονόδρομο την ενότητα Ελλήνων και ξένων εργαζομένων, δεν ενθαρρύνει ιδιαίτερο και ξεχωριστό κίνημα μεταναστών.

      Αυτή ήταν και είναι η πολιτική του και με αυτή την πολιτική συμφωνούσαμε και συμφωνούμε.


      Τα λέμε

      Διαγραφή
    4. Φίλε TRASH,


      Έκανα λόγο γι' αυτό που έκανε λόγο ο Αντώνης: συγκροτητικό στοιχείο. Ούτε ο αρχικός ΣΥΝ, με τη συμμετοχή τού ΚΚΕ, χαρακτηριζόταν από κάτι τέτοιο, αλλά ούτε και ο ΣΥΝ όπως διαμορφώθηκε μετά τη διάσπαση του 1991. Γιατί και τότε ακόμα, το ρεύμα τών ευρωκομμουνιστών απέκτησε το αντίθετό του: το ρεύμα των (επιεικώς) ευρωσκεπτικιστών, δηλαδή των πολλών που αποχώρησαν από το ΚΚΕ μαζί με τη μισή του Κεντρική Επιτροπή.

      Μας θεωρείς μονομερείς, απ' ό,τι βλέπω. Κάνεις λάθος. Και ειδικά για το ζήτημα που αναφέρεις (Τσίπρας - ΣΚΑΪ), ρίχνε που και που καμιά ματιά στο τσαρδί μας τις μέρες που έρχονται... ;-)


      Τα λέμε

      Διαγραφή
    5. Το ΚΚΕ, που φυσικά θεωρεί μονόδρομο την ενότητα Ελλήνων και ξένων εργαζομένων, δεν ενθαρρύνει ιδιαίτερο και ξεχωριστό κίνημα μεταναστών.

      Σωστό είναι αυτό, εφόσον η "ομπρέλα" είναι η εργατική ταυτότητα και όχι η εθνικότητα. Και φυσικά είναι και σωστό πολιτικά κατά τη δική μου άποψη επίσης.

      Διαγραφή
    6. Περί ΕΕ και ΣΥΝ: Θα εμμείνω ότι είναι ΑΔΥΝΑΤΟ για τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει μια πολιτική απεγκλωβισμού από την ΕΕ χωρίς να αυτοαναιρεθεί ιστορικά ως σχηματισμός, για τον απούστατο λόγο ότι δεν έχει άλλο πλαίσιο αναφοράς θεωρητικοπολιτικά. Εάν κάνει κάτι τέτοιο, πολύ απλά θα διολισθήσει προς ΕΠΑΜ μεριά (δεν το εννοώ κομματικά, το εννοώ ως πολιτικό στίγμα) και θα πάψει να υφίσταται ευρωαριστερή παράταξη στην Ελλάδα για πρώτη φορά μετά τις ανακατατάξεις του 1968.

      Διαγραφή
    7. Και επειδή είχα δει ότι είχατε αξιολογήσει ως σημαντικές κάποιες δηλώσεις του Έλληνα Ζίζεκ (Αλ. Αλαβάνος) για έξοδο από ΕΕ ή κάτι τέτοιο: I wouldn't bet my money on what the Jokerman says.

      Διαγραφή
  12. ΣΥΝΕΧΕΙΑ


    Παραλείψεις

    Αν και από τα συμφραζόμενα της ανάλυσης μπορεί κάποιος να οδηγηθεί σε αυτό που θα επισημάνουμε, ωστόσο η μη ρητή αναφορά του δεν αφήνει να φωτιστούν πλήρως οι αιτίες που αφήνουν λειψά τα δύο βασικά πολιτικά σχήματα της Αριστεράς και από αυτή την άποψη θα λέγαμε ότι κάνουν την ανάλυση κάπως ‘‘εργαστηριακή’’ (= με τεχνητή δημιουργία κανονικών συνθηκών που όμως δεν ισχύουν στην πραγματικότητα).

    Η διαπάλη τών δύο ρευμάτων για την ηγεμονία υποχρεώνει και τα δύο σε κινήσεις, στρατηγικού ή τακτικού χαρακτήρα, των οποίων το κινούν αίτιο είναι ακριβώς αυτό: να παραμείνουν διακριτά χωρισμένοι ο ένας από τον άλλον. Αυτό ισχύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό για το ΚΚΕ, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αθώος. Τι δεν φωτίζεται επαρκώς από αυτή την παράλειψη;

    Μα η ‘‘αριστερή στροφή’’ τού ΚΚΕ! (Στροφή που λανθασμένα ο Αλέκος Χαλβατζής απέδωσε σε λαθροχειρίες λαθρεπιβατών. Αν διάβαζε πιο προσεκτικά τα ντοκουμέντα των συνεδρίων από το 15ο και μετά, θα είχε δει τις μετατοπίσεις τού 18ου καθαρά. Κι αν πάλι διάβασε προσεκτικά, αλλά προτίμησε να εισάγει όλη αυτή τη συνωμοσιολογία για να κάνει πιο πειστική την κριτική του, έβαλε ένα αυτογκόλ που θα το ζήλευε κι ο πιο ατζαμής σέντερ μπακ —ας πούμε ο Ανατολάκης, Αντώνη! ;-) )

    Διότι η ‘‘αριστερή στροφή’’ τού ΚΚΕ σηματοδοτεί και την εγκατάλειψη του πολιτικού σκέλους τής Λαϊκής Συμμαχίας και, επομένως, κόβει (προς το παρόν, φυσικά) κάθε προοπτική ενιαιομετωπικής δράσης τής Αριστεράς, ακόμα κι αν οι εκτός ΚΚΕ μερίδες της πλησιάσουν τις θέσεις τού Κόμματος. Πράγμα που ήδη γίνεται, όπως επισημαίνει το κείμενο. Έτσι, το ΚΚΕ επιλέγει τη φυγή προς τα εμπρός (προς τα ‘‘αριστερά’’) ξαναπαίρνοντας τις ‘‘αποστάσεις’’ του μέσω του χαρακτηρισμού τής αλλαγής ως σοσιαλιστικής. Όπου συμβαίνει το εξής ‘‘σχιζοφρενικό’’: από τα μέσα της δεκαετίας τού ’90, όταν η Ελλάδα βάδιζε ‘‘σημαιοστολισμένη’’ προς την ισχυροποίησή της («Ισχυρή Ελλάδα») μέσα στον καπιταλιστικό δυτικοευρωπαϊκό σχηματισμό, η αλλαγή είχε χαρακτηριστικά αντιμονοπωλιακά, αντιιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά (ΑΑΔΜ). Γραφότανε, ας πούμε, στην πολιτική απόφαση του 16ου συνεδρίου (2000) για το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο (αντιγράφουμε κατά λέξη και κατά έμφαση):

    Πολιτικές δυνάμεις, ομάδες και κινήσεις που υποστηρίζουν την ανάγκη του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού αγώνα, την ανάγκη ενός άλλου δρόμου εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας, σε αντίθεση με τα συμφέροντα των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων. Επίσης, κοινωνικοπολιτικοί παράγοντες, πατριώτες, δημοκράτες, προοδευτικοί άνθρωποι που συμφωνούν και θέλουν να δράσουν για τα λαϊκά συμφέροντα, σε αντίθεση με τις επιλογές των μονοπωλίων, του ιμπεριαλισμού.

    Και τώρα που ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός (άντε, να κάνουμε το χατίρι στον Μηλιό! ;-) ) υποβαθμίζεται στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, τώρα που η μικροϊδιοκτησία, όπως γράφει και ο Αντώνης, συμπιέζεται μέχρι ασφυξίας και κλαίει και οδύρεται και λέει «αμάν ρε παιδιά, να σώσω το μαγαζάκι μου, (το γραφειάκι μου, το συνεργειάκι μου, κ.λπ., κ.λπ), τώρα μέσα σε αυτό το χαλασμό που η μικροαστική Ελλάδα ψάχνει σανίδα επιβίωσης, έρχεται το ΚΚΕ και στην ουσία λέει:

    «Ξεχάστε όλα αυτά τις περί κοινωνικής και πολιτικής συνεργασίας. Λέγαμε και καμιά μαλακία, για να περνά η ώρα… Τώρα σοσιαλισμός όπως τον εννοούμε εμείς, άρα μόνο μ’ εμάς.»!!!


    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ΣΥΝΕΧΕΙΑ



    Προβλέψεις

    Κανένα ρεύμα δεν πρόκειται να επικρατήσει επί τού άλλου. Και τα δύο εκφράζουν υπαρκτά κοινωνικά στρώματα και μερίδες της εργατικής τάξης. (Κι εδώ οι φίλοι τού ΚΚΕ ας έχουν και το εξής στο μυαλό τους: η εργασία, ακόμα και η χειρωνακτική, θα ‘‘διανοητικοποιείται’’· αργά ίσως, αλλά πάντως σταθερά.) Και επιπλέον γιατί και τα δύο έχουν τις μαύρες τρύπες τους: Το μεν ΚΚΕ τον σεχταρισμό του (μπορεί να τον ιδεολογικοποιεί, αλλά κάνει μπαμ για όποιον δεν έχει κόκκινη μαρμελάδα στα μάτια!) και ο ΣΥΡΙΖΑ τον οπορτουνισμό του. Οι πιέσεις όμως της πραγματικότητας θα αυξάνονται και θα πληθύνονται αμείλικτα…


    ΥΓ Σε όλες τις ενότητες του σχολίου μείναμε στα κύρια. Δεν πρόκειται για πλήρη καταγραφή συμφωνιών, διαφωνιών, κ.λπ., κ.λπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @LeftG700
    Από το σχόλιό σας προκύπτουν μερικές βασικές κατά τη γνώμη μου παρανοήσεις της πολιτικής του ΚΚΕ που δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστες. Το βασικότερο ζήτημα είναι η υποτιθέμενη αριστερή στροφή του ΚΚΕ στο ζήτημα της εξουσίας που λανθασμένα εντελώς ανακαλύπτει κάποια μετατόπιση τη πολιτικής του ΚΚΕ απ το 15ο στο 18ο Συνέδριο. Το 15ο συνέδριο δεν έκανε πουθενά λόγο για "αλλαγή με χαρακτηριστικά αντιμονοπωλιακά, αντιιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά". Το ΚΚΕ έκανε καθαρά λόγο για μονοπωλιακό καπιταλισμό στην Ελλάδα και κατά συνέπεια ανάγκη σοσιαλιστικής επανάστασης (και όχι "αλλαγής" οποιουδήποτε είδους). Ως τακτική προσέγγισης της σοσιαλιστικής επανάστασης καθορίστηκε η κοινωνικοπολιτική συμμαχία του ΑΑΔΜ.

    Το ΚΚΕ δεν αφαίρεσε ποτέ το πολιτικό σκέλος της συμμαχίας. Απλά η ανάλυση που κάνει είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν κόμματα στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό που να αμφισβητούν τα μονοπώλια και την πολιτική τους πέρα απ το ΚΚΕ. Είναι πιθανό να προκύψουν τέτοια κόμματα στο μέλλον, αλλά αυτό δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την δράση του ΚΚΕ. Αντίθετα, η κοινωνική συμμαχία σε αυτή την κατεύθυνση είναι ζήτημα που το ΚΚΕ με την δράση του μπορεί να δράσει σαν καταλύτης, επομένως είναι λογικό να αποκτά μια προτεραιότητα αυτή τη στιγμή στην δράση του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Στο σημείο αυτό της "αριστερής στροφής" διαφωνώ και με τον Αντώνη. Δεν άλλαξε το ΚΚΕ σε τίποτα την πολιτική του τα τελευταία χρόνια. Το ότι κατέκτησε μια μεγαλύτερη ωριμότητα και ικανότητα στο να δρα με την στρατηγική του αυτό είναι σωστό. Αυτό που σίγουρα άλλαξε είναι οι αντικειμενικές συνθήκες. Αυτό που το ΚΚΕ προέβαλλε ως ζήτημα ζύμωσης τα προηγούμενα χρόνια (λαϊκή εξουσία- οικονομία-σοσιαλισμός) πλέον μπαίνει από τις εξελίξεις ως πρακτικό καθήκον του κόμματος και του κινήματος. Επομένως, όσες διαφοροποιήσεις παρατηρεί κανείς στην φρασεολογία ή την τακτική του ΚΚΕ δεν εκφράζουν τίποτα παραπάνω από την εφαρμογή της πολιτικής του σε συνθήκες οξυμένης καπιταλιστικής κρίσης όπου το ζήτημα της εξουσίας τίθεται αντικειμενικά ως άμεσο καθήκον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ένα ενδιαφέρον κείμενο που γράφτηκε πριν από 10 χρόνια, αρκετά σχετικό με το αντικείμενο της συζήτησης.

    http://www.politikokafeneio.com/oplostasio/klironomia309.htm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Φίλε Μολότωφ,


    Φαίνεται ότι ανήκεις σε αυτούς που θεωρούν τις μετατοπίσεις, τις διορθώσεις και τις προσαρμογές γραμμής ως έγκλημα καθοσιώσεως (εμείς πάλι, όταν τις βρίσκουμε σωστές, το θεωρούμε ευλογία!). Οι φίλοι τού ΚΚΕ έχετε ένα αυξημένο ποσοστό σε αυτή την κατηγορία (αλλά, για να τα λέμε όλα, το φαινόμενο παρουσιάζεται σε όλα τα κόμματα της Αριστεράς).

    Τα λέω όλα αυτά γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τον ισχυρισμό σου ότι δεν υπάρχει αριστερή στροφή. Για να μη μπλέξουμε με αναλύσεις των αποφάσεων των συνεδρίων σας από το 15ο και μετά και μας πιάσει το Πάσχα, ας πάμε σε κάτι πιο απτό:

    Στις παλιότερες πολιτικές συνεργασίες τού ΚΚΕ με ΔΗΚΚΙ και Κομμουνιστική Ανανέωση. Θέλεις να μου πεις ότι το ΔΗΚΚΙ και η ΚΑ συγκέντρωναν τότε τις προϋποθέσεις για συνεργασία περισσότερο από αυτές που συγκεντρώνουν σήμερα μερικές συνιστώσες τού ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. ΚΟΕ), Αλαβάνος ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ας πούμε;

    Φίλε Μολότωφ. Τρώμε κι εσύ κι εγώ κάποιες ώρες στο νετ. Ας μη τις τρώμε τζάμπα και βερεσέ κοροϊδεύοντας ο ένας τον άλλον ή τον εαυτό μας! Να χαρείς ό,τι αγαπάς! :-)


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή