Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής για να σέβεσαι τον υπαρκτό σοσιαλισμό IΙ

Στο τέλος της προηγούμενης ανάρτησης παρουσιάσαμε συνοπτικά τα ερωτήματα που ανακύπτουν σήμερα σε ό,τι αφορά το αναμφισβήτητο της τελειοποίησης του προτάγματος της πολιτικής ισότητας από τις αστικές επαναστάσεις και από τις χειραφετητικές συνέπειές τους. Μιλήσαμε επίσης για τον βασικό άξονα της μαρξιστικής απάντησης σ' αυτά τα ερωτήματα, απάντησης που ο Μαρξ έδωσε ήδη απ' το 1843, 169 χρόνια πριν αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε καν εμείς. Ο Μαρξ λοιπόν παρατήρησε ότι με δεδομένο τον χωρισμό του υποκειμένου σε "άνθρωπο" και "πολίτη" και της ζωής σε "κοινωνική/οικονομική" και σε "πολιτική", η αστική τελειοποίηση της πολιτικής ισότητας, όσο τέλεια κι αν είναι, δεν συνιστά παρά μια κολοβή, ανάπηρη χειραφέτηση. Γιατί δεν αλλάζει τίποτε σε ό,τι αφορά τις συντριπτικές ανισότητες που εξακολουθούν να λαμβάνουν χώρα στο οικονομικό πεδίο, ούτε σε ό,τι αφορά την ανελευθερία των ανθρώπων που πρέπει να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο και να πουλούν την εργασία τους για να ζήσουν.

Θα ήταν ψέμματα όμως αν λέγαμε ότι ο Μαρξ και οι επίγονοί του είναι οι μόνοι που δίνουν απάντηση σ' αυτά τα ερωτήματα, αν και αναμφίβολα τη δίνουν πρώτοι και με μεγάλη διαφορά σε ό,τι αφορά την χρονική προτεραιότητα. Απάντηση επιχειρεί να δώσει και η ίδια η αστική ιδεολογία, με την μορφή της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης. Παράδειγμα, τα πολύ διαδεδομένα στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα επιχειρήματα του Κόλιν Κράουτς (Colin Crouch), του οποίου το έργο Μεταδημοκρατία μεταφράστηκε μεταξύ άλλων και στα ελληνικά και συζητήθηκε πολύ, και όχι μόνο ακαδημαϊκά αλλά και στον Τύπο και στην αρθρογραφία σε ιστολόγια. Ποια είναι η απάντηση του Κράουτς; Ας την ακούσουμε δια στόματός του, στην συνέντευξη όπου παρουσιάζει συνοπτικά τα επιχειρήματά του:


Ας συνοψίσουμε τους βασικούς άξονες της απάντησης, που είναι μια από τις βασικότερες "αυτοκριτικές" που κάνει η σημερινή Δύση (αν όχι η βασικότερη, αν λάβουμε υπόψη το πόσο εύκολα --και κατά τη γνώμη μας, λανθασμένα-- συγχωνεύεται από πολλούς με την άλλη βασική αυτοκριτική της Δύσης σε ό,τι αφορά τη μοίρα της δημοκρατίας, αυτή του Ζακ Ρανσιέρ): 

α) Η μεταδημοκρατία είναι στην πολιτική ό,τι είναι η μεταβιομηχανική παραγωγή στην οικονομία. Η θεσμική μορφή της δημοκρατίας παραμένει στη θέση της, αλλά η "ενέργεια" και ο "δυναμισμός" --αυτές τις λέξεις χρησιμοποιεί ο Κράουτς στην αναλογία του-- έχουν χαθεί.
β) Η κρίση της "δημοκρατίας", η οποία ("δημοκρατία") προηγείται λογικά και ιστορικά της "μεταδημοκρατίας", άρχισε σχετικά πρόσφατα και συνδέεται με την πολιτική άνοδο του "νεοφιλελευθερισμού" στην δεκαετία του 1980. 
γ) Ως "ιδιωτικοποίηση της πολιτικής", ο "νεοφιλελευθερισμός" συνοδεύει την ισχυροποίηση των οικονομικών θεσμών όπως οι τράπεζες και οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, που με τη σειρά τους επικυριαρχούν στο κράτος, εκτοπίζουν από την πολιτική σκηνή την ανοιχτή, δημοκρατική διαδικασία και την κενώνουν από νόημα. Εξού και η σημασία κινημάτων όπως το Occupy Wall Street, ή, στην Ελλάδα, των "αγανακτισμένων" του Συντάγματος, ως μοχλών πίεσης στα πολιτικά κόμματα στην κατεύθυνση της "επιστροφής" στη δημοκρατία που χάθηκε εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας.

Είμαστε τώρα έτοιμοι να βάλουμε στο ρινγκ της αναμέτρησης επιχειρηματολογίας και λογικής τον 26χρονο Μαρξ του 1843 και τον 56χρονο Κράουτς του 2012, ή την βάση της κριτικής στην Δύση που ενσάρκωσε το εγχείρημα του υπαρκτού σοσιαλισμού και αυτή που μας προσφέρει το υψηλότερο διαθέσιμο επίπεδο δυτικής αυτοκριτικής. 

Από την πλευρά του, ο Κράουτς, ο δυτικός μας σύγχρονος, μας προσφέρει ένα πολύ ωραίο αφήγημα, ένα αφήγημα πολύ οικείο στις δυτικές κοινωνίες και για αυτό πολύ αγαπητό: Είναι το αφήγημα της Πτώσης από την παραδείσια κατάσταση. Στην αρχή, και για ένα πολύ μεγάλο σχετικά διάστημα (ας πούμε, από το 1790 ως το 1980), η "δημοκρατία" είναι υγιής, σθεναρή, λειτουργική. Και μετά, έρχεται αυτό στο οποίο ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ αναφέρθηκε με ενδεικτικό τρόπο ως "αγγλοσαξωνική αρρώστια", ο νεοφιλελευθερισμός, και κατατρώει τη δημοκρατία μας από μέσα, όπως ο κάνει ο καρκίνος στα ζωτικά όργανα. Κι έτσι, αυτό που χρειαζόμαστε είναι να πολεμήσουμε την παθολογική εκείνη κατάσταση που ονομάζεται "νεοφιλελευθερισμός" ώστε να αποκαταστήσουμε, δια της μαζικής κινητοποίησης, την χαμένη ζωτικότητα --την "ενέργεια" και τον "δυναμισμό"-- της εξαντλημένης μας, υπερβολικά θεσμοποιημένης δημοκρατίας. Αυτό που χρειαζόμαστε, με άλλα λόγια, είναι να επιστρέψουμε στον χαμένο μας παράδεισο, στην πρώτη μας νεότητα, στην αστική μας δόξα (όχι πως δεν το προσπαθήσαμε, συγκαλώντας "Συντακτικές Συνελεύσεις" στην πλατεία και κυκλοφορώντας συντάγματα στο ίντερνετ, δηλαδή στολίζοντας την άδεια περιεχομένου κώμη μας με την περούκα του Τζέφερσον, το φέσι του Καραϊσκάκη, και έναν κότινο ελιάς ταυτοχρόνως).

Από τη δική του πλευρά, ο νεαρός Μαρξ είναι πιθανό να μην είχε καταφέρει να φέρει τον Κράουτς, και μαζί την "θεωρητική αυτοκριτική" της Δύσης, νοκ-άουτ με δυο γρήγορες, γιατί θα είχε πρώτα κατουρηθεί απ' τα γέλια, έχοντας και μια αδυναμία στο χιούμορ και τα χωρατά. Εν πάσει περιπτώσει όμως, κάποια στιγμή θα συνερχόταν, και αφού στόλιζε τον ασπρομάλλη και αξιοπρεπή κύριο Κράουτς με κάμποσα από τα κοσμητικά που πρόβαρε αναλυτικά στη Γερμανική ιδεολογία, θα του έλεγε κάτι όπως το κάτωθι:

"Πρώτον, κύριε Κράουτς, η 'ιδιωτικοποίηση της πολιτικής' για την οποία κάνετε λόγο δεν είναι καθόλου κάτι συγκυριακό. Για να μπορεί η πολιτική να 'ιδιωτικοποιηθεί', θα πρέπει να  προϋπάρχει μια αντίστιξη της πολιτικής και της ιδιωτικής ζωής. Αλλά η ίδια η ελευθερία στις χώρες σας εκφράζεται ακριβώς από τον χωρισμό της πολιτικής, και 'δημόσιας', από την οικονομική, και 'ιδιωτική' ζωή. Είναι ακριβώς αυτός ο χωρισμός που συνιστά την ουσία του πνεύματος που γέννησε την ίδια σας τη σύγχρονη δημοκρατία και την σύγχρονη μορφή του κράτους σας. Η δημοκρατία σας λοιπόν στηρίζεται αναπόφευκτα ακριβώς σε μια αντίστιξη που φέρνει τους δυο πόλους σε συνεχή ένταση και πόλεμο. Αυτόν τον πόλεμο ορισμένες φορές τον κέρδισε η μία πλευρά --η πολιτική ως κυρίαρχη και η οικονομία ως 'απλώς' καθοριστική-- όπως έκανε στις μέρες μου με τον Βοναπάρτη ή θα έκανε μετά με τον Βίσμαρκ, και άλλες φορές η άλλη --η οικονομία ως τόσο κυρίαρχη όσο και καθοριστική-- όπως έγινε με τον δικό σας 'νεοφιλελευθερισμό.'

Δεύτερον, κύριε Κράουτς, είναι πολύ αστεία αυτή η εμμονή του πολιτισμού σας με τα 'μετα-' και τα 'νεο-.' Το πρόβλημα το οποίο στην πραγματικότητα εμπλέκεται δεν είναι η 'μεταδημοκρατία' και η αιτία του δεν ονομάζεται 'νεοφιλελευθερισμός', ούτε και ανακύπτει  τη δεκαετία του 1980. Το πρόβλημα εξακολουθεί να ονομάζεται απλώς 'δημοκρατία' και η πηγή του εξακολουθεί να ονομάζεται απλώς 'καπιταλισμός'. Γιατί το πρόβλημα, κύριε Κράουτς, συνίσταται στον συνδυασμό στην πολιτική μεν ζωή της δημοκρατίας, δηλαδή της αφηρημένης και τυπικής ισότητας, στην οικονομική δε ζωή του καπιταλισμού, της ισχύος των λίγων, των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, έναντι των πολλών, αυτών που δεν έχουν κάτι άλλο να πουλήσουν για να ζήσουν από την ικανότητά τους για εργασία. Αυτή η σχιζοφρενής κατάσταση, κύριε Κράουτς, έχει αναπόφευκτα αποτελέσματα σε ό,τι αφορά την ωραία σας δημοκρατία: γιατί πολύ γρήγορα, η συντριπτική ανισότητα στην κοινωνική και οικονομική ζωή, που από ό,τι μαθαίνω διευρύνεται όλο και περισσότερο μετά το θάνατό μου, με αποτέλεσμα όλο και λιγότεροι να έχουν στον έλεγχό τους όλο και περισσότερους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, αυτή λοιπόν η συντριπτική ανισότητα πολύ γρήγορα μολύνει την ίδια την ραχοκοκκαλιά της πολιτικής ισότητας. Και αυτή είναι μια αρρώστια που υπάρχει στο σώμα της δημοκρατίας σας απ' την αρχή -- απ' το 1776, απ' το 1789.

Γιατί αυτή η συντριπτική ισχύς των λίγων έναντι των πολλών στην οικονομία, κύριε Κράουτς, πολύ γρήγορα τους δίνει την δυνατότητα πλήρους ελέγχου της πολιτικής ζωής, των κομμάτων, των εκλογών, των βουλευτών, και των πολιτικών θεσμών του κράτους, το οποίο στο κάτω-κάτω κύριε Κράουτς, έφτιαξαν οι ίδιοι οι λίγοι και έχοντες. Και αν, κύριε Κράουτς, σε περιόδους ανοδικές για την οικονομία και για την τάξη τους, οι λίγοι και έχοντες είναι αισιόδοξοι και φιλόδοξοι και νομίζουν πως θα κάνουν όλο τον κόσμο μπουρζουά, όπως έλεγε ο μεταθανάτιος μαθητής μου ο Γκράμσι, σε περιόδους ύφεσης και κρίσης --και ο νεοφιλελευθερισμός σας ήταν από την αρχή ένα πολιτικο-οικονομικό 'δόγμα κινδύνου' και προληπτικής αντιμετώπισης της κρίσης, ξεκινώντας ουσιαστικά την πολιτική του καριέρα από την κρίση του 1973-74-- αυτή η φιλοδοξία των αστών χάνεται, ο 'οικονομισμός' ως καθαρή κυριαρχία της ισχύος του κεφαλαίου δεσπόζει σε όλους τους πολιτικούς σας θεσμούς, και η ωραία σας δημοκρατία πάει περίπατο και τύποις και όχι απλώς στην ουσία. 

Τρίτον, κύριε Κράουτς (και κύριε Χάρβεϊ, με τις ωραίες σας 'αγγλοσαξωνικές αρρώστιες'), ξεχάσατε πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα τη 'γερμανική' εκείνη αρρώστια που ξεκίνησε ως διάγνωση της αρρώστιας της δημοκρατίας σε καιρό οικονομικής κρίσης και λεγόταν φασισμός. Κι όμως τότε, κύριε Κράουτς (και κύριε Χάρβεϊ), το πρόβλημα τέθηκε με τρόπο πολύ παρόμοιο· τέθηκε, παραδόξως, με τον τρόπο που το θέτετε και σεις σήμερα, ως πρόβλημα του πώς να επιτρέψουμε ξανά στην πολιτική να επικυριαρχήσει επί της οικονομίας και να βρει πολιτικά μέσα επίλυσης της κρίσης της (Καρλ Σμιτ λεγόταν ο βασικός επινοητής της ιδέας από ακαδημαϊκή άποψη). Η 'δημοκρατία' σας λοιπόν, κύριε Κράουτς, δεν αρρώστησε το 1980. Αρρωσταίνει συχνά, ή νομίζει πως αρρωσταίνει συχνά. Εγώ θα έλεγα πως στην ουσία αρέσκεται να ξεχνά ότι η 'αρρώστια' της ενυπάρχει ήδη στην 'υγιή' της κατάσταση.

Τέταρτον, κύριε Κράουτς, ξεχνώντας τα όλα αυτά, αναγκάζεστε να μετατρέπετε την επιστήμη της πολιτικής ιστορίας και θεωρίας σε μεταφυσική, μιλώντας για εκλιπόντα 'δυναμισμό' και 'ενέργεια' (αλλά και ο φασισμός παρόμοια δε μιλούσε; Επιστροφή της 'ορμής' και της 'ενέργειας' δεν υποσχόταν;), ωσάν η δημοκρατία να ήταν κάποιου είδους ποδοσφαιριστής που είναι 'ντεφορμέ', αντί να σκέφτεστε αυτό που σκέφτηκα εγώ εξ αρχής: ότι υπάρχουν δομικές --και όχι συγκυριακές-- αντιφάσεις στην επινόηση της σύγχρονης δημοκρατίας· και ότι αυτές οι αντιφάσεις, που χαίνουν μπρος στα μάτια σας αλλά δεν τις βλέπετε επειδή κοιτάτε το δέντρο και ποτέ το δάσος, εκδηλώνουν τα συμπτώματά τους σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της νεωτερικής δημοκρατίας, είτε ως 'Βοναπαρτισμός' και 'Βισμαρκισμός', είτε ως 'Μουσολινισμός' και 'Χιτλερισμός', είτε ως 'εξουσία των ειδικών', 'μανατζεριαλισμός', και 'νεοφιλελευθερισμός'. Όλα αυτά τα ωραία ονόματα τα εφήυρε η πολιτική σας επιστήμη για να φωτίσει κάτι συσκοτίζοντας κάτι άλλο και πολύ βαθύτερο. Βάζετε την αστική πολιτική σας θεωρία να κάνει δήθεν ντα την επίσης αστική οικονομική σας επιστήμη, και νομίζετε πως έτσι θα θάψετε την αλήθεια: πολιτική ισότητα και πολιτική ελευθερία χωρίς οικονομική ισότητα και χειραφέτηση από τη μισθωτή δουλεία είναι ήδη άδειο γράμμα. Κι εσείς προσποιείστε τους αδαείς και κλαίτε και οδύρεστε πως έγινε άδειο γράμμα, επειδή δήθεν της τέλειωσε η 'δυναμικότητα' και η 'ενέργεια'. Κι αυτό γιατί; Μόνο και μόνο επειδή ξέρετε πως οι λίγοι και ισχυροί δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, κι έτσι μαθαίνετε να την ξεχνάτε κι εσείς, και μάλιστα κάνοντας και τους εμβριθείς και κριτικά σκεπτόμενους από πάνω."

Κάπως έτσι πιθανολογώ να απαντούσε ο νεαρός Μαρξ, αν είχε το χάρισμα των πνευμάτων --που από ό,τι φαίνεται το έχει-- ώστε να γνώριζε τα καθέκαστα της ιστορίας που τον ακολούθησε και αν μπορούσε να μπει στο ρινγκ των επιχειρημάτων μαζί με το μεσήλικα Κόλιν Κράουτς. Θα έλεγα, ακόμα και αν δεν ήμουν μαρξιστής, ακόμα κι αν ήμουν απλά και μόνο επιστήμονας που θέλει να διερευνήσει την αλήθεια περισσότερο από ό,τι θέλει να γράφει στο Βήμα: "He has a point!"

Και κάπως έτσι απάντησε στην δυτική αστική δημοκρατία το πείραμα του υπαρκτού σοσιαλισμού όταν του τέθηκε (από τη δυτική σοσιαλδημοκρατία) το ερώτημα "μα γιατί, έχοντας ανατρέψει την τσαρική απολυταρχία, δεν φτιάχνετε άλλη μια ωραία --και βελτιωμένη!-- αστική δημοκρατία, να αποφεύγουμε και τους Ψυχρούς Πολέμους;" Απάντησε, στο πιο βασικό και στοιχειώδες επίπεδο: "επειδή διαβάσαμε τον Μαρξ και θεωρούμε ότι έχει τα δίκια του για τις υπεκφυγές της θεώρησης που επέβαλλε η αστική επανάσταση όταν το ζήτημα που τίθεται είναι η οικονομική χειραφέτηση και η θεραπεία του σχίσματος μεταξύ δημόσιας ισότητας και ιδιωτικής υποτέλειας, πολίτη και ανθρώπου".

Ακούγοντας αυτή την απάντηση, σύσσωμη η Δύση, περιλαμβανομένων αρκετών από τους "μαρξιστές" της, αναφώνησε σοκαρισμένη: "Οικονομισμός!" Με άλλα λόγια, μια κοινωνία --μια σειρά από κοινωνίες-- που όχι μόνο δεν γνωρίζει τι θα πει οικονομική ισότητα αλλά θεωρεί ότι αυτή δεν έχει καμία θέση σε μια δημοκρατία (το αντίθετο, πρέπει να καταστέλλεται γιατί οδηγεί στον μαρασμό της ελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης), εξέφρασε την αντίθεσή της με την πρωταρχικότητα της οικονομικής ισότητας ως εγχειρήματος σε μια άλλη κοινωνία, την είδε ως βάση και απαρχή κάθε στρέβλωσης, ως αιτία πολιτικής καταστροφής. Είναι σαν να έχεις γεννηθεί χωρίς κάτω άκρα και να γράφεις συγγράμματα για την αχρηστία της εφεύρεσης των παπουτσιών, ή για τα παπούτσια ως αίτιο δυσμορφιών του σώματος. Είπαμε όμως ότι η αυτοκριτική ικανότητα στη Δύση, η ικανότητά της να μαθαίνει κάτι για τον εαυτό της από την σύγκρισή της με τον άλλο, δεν περνά και τις καλύτερες της μέρες.

Αλλά θα πρέπει να συνεχίσουμε, επιστρέφοντας στον υπαρκτό σοσιαλισμό ως εγχείρημα, σε μια επόμενη ανάρτηση.

57 σχόλια:

  1. Αυτό που λέει για τον Harvey είναι από εδώ http://www.youtube.com/watch?v=qOP2V_np2c0&t=107s που αναφέρει τις διάφορες αφηγήσεις για τη κρίση .Μετά λέει ότι η κρίση είναι θέμα καπιταλισμού και δεν έχει να κάνει με το νεοφιλελευθερισμό, αλλά η μορφή αυτής της κρίσης οφείλεται στον τρόπο που "βγήκαμε" από τη προηγούμενη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη θυμίζω ότι ο Χάρβεϊ έγραψε βιβλίο για τον νεοφιλελευθερισμό (A brief history of neoliberalism, 2005). Θυμίζω επίσης ότι ξετρελάθηκε με το OWS, πράγμα κομματάκι δύσκολο αν παίρνεις τον Μαρξ σου σοβαρά και σοβαρότερα από τον Κράουτς σου, όπως άλλωστε έδειξα αναλυτικά παραπάνω. Αντιγράφω σχετικό κείμενο:

      The geographer and social theorist David Harvey has acquired a wide following in recent years, especially among students, because of his writings and lectures on Marx’s Capital.

      This is hardly surprising in conditions where the bankruptcy of theoretical thought is so marked that the economist and New York Times columnist Paul Krugman is widely regarded as something of a “left,” sometimes even some sort of socialist. Lack of knowledge of Marxist political economy has led to a generally uncritical acceptance of Harvey’s work.

      An analysis of his writings, going back to his book Limits to Capital, first published in 1982 and re-issued in 2006, will show that Harvey falls into the category of those who would seek to accommodate Marx’s theories to the existing order. That is, he is one of those who are out to “trim Marx’s beard.”

      This is not the place for a full-scale review of Harvey’s work. But his response to the Occupy movement does provide an insight into the foundations of his political economy. On the theoretical front, his work is characterised by the attempt to find some means by which the contradictions of capitalism, which Marx demonstrated created the objective conditions for its overthrow, can at least be ameliorated, if not overcome.

      Διαγραφή
    2. This theoretical outlook finds expression in Harvey’s intervention into the Occupy movement, where he advances the perspective that vigorous protests can be utilised to curb some of capitalism’s worst excesses.

      More than 150 years ago, Marx insisted that it was necessary to distinguish between the working class, whose interests lay in transforming the whole of society, and the “democratic petty bourgeois [who] ... only aspire to a change in social conditions which will make the existing society as tolerable and comfortable for themselves as possible.” Harvey speaks for the latter.

      In a comment published on October 28, entitled “Rebels on the Street: The Party of Wall Street Meets its Nemesis,” Harvey denounces the “absolute power of money to rule absolutely.” These are hardly new insights. After all, it was Mark Twain who said “there is no distinctly native American criminal class except Congress” and “we have the best Congress money can buy.”

      Marxists always seek to expose “money politics” and reveal the real workings of parliamentary democracy. Yet Marxism goes much further, explaining that even the most democratic bourgeois republic is, in the final analysis, a political form for the dictatorship of finance capital.

      Διαγραφή
  2. In “normal times” the petty bourgeois politicians and the union bureaucracies work to cover over this truth as they promote the myths and illusions of the “democratic process.” The financial crisis and the response of governments around the world, however, have torn aside the veil of “democracy” to reveal the real situation.

    Across the United States, the multi-trillion dollar bailout of the banks and financial institutions at the expense of the jobs and livelihoods of the broad mass of the working people, the ruthless assault on wages—spearheaded by the Obama administration in the auto industry—and the massive cuts to all levels of public service are an historic political experience. They have established as an indisputable fact of political life that, to use Marx’s words, “the executive of the modern state is but a committee for managing the common affairs of the whole bourgeoisie.”

    In Europe, what remains of parliamentary democracy has been virtually dispensed with in Greece and Italy with the appointment of “technocratic” governments, headed by former employees of US banks, to impose the dictates of finance capital for the impoverishment of the working class.

    These experiences have been registered in the consciousness of millions of people. They powerfully underscore the veracity of the Marxist analysis that the dictatorship of finance capital cannot be ended through the bourgeois parliamentary system but only through the coming to power of a workers’ government, at the head of a mass socialist movement. Such a government must take control of the “commanding heights” of the economy and bring the finance houses, banks and giant corporations into public ownership under democratic control so that economic resources can be used for the benefit of society as a whole.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. At times, such a perspective may have seemed somewhat alien and distant to all but the most politically conscious sections of the working class and the broader working population. Today, after the experiences of the past four years, it can be comprehended by millions. Right at this point, Harvey intervenes to try to bolster the worst illusions in the present political regime.

      Harvey’s perspective is not the overthrow of the present dictatorship of finance capital, but the development of a movement to pressure its representatives to “listen.” With all other channels of expression closed by “money power,” he writes, the movement has “no other option except to occupy the parks, squares and streets of our cities until our opinions are heard and our needs attended to.”

      According to Harvey, corporate privileges must be rolled back, public goods such as health care and education must be publicly provided and freely available, monopoly powers in the media ended, the privatisation of knowledge and culture stopped and the freedom to exploit and dispossess others “severely curbed and ultimately outlawed.”

      How are these goals to be realised? Harvey writes: “In the face of the organized Party of Wall Street ... the movement that is emerging must take as one of its founding principles that it will neither be divided nor diverted until the Party of Wall Street is brought either to its senses—to see that the common good must prevail over narrow venal interests—or to its knees.”

      In other words, for Harvey the essential problem is that the political representatives of finance capital in the Democratic and Republican parties do not understand the enormous damage their policies are causing. The task is to make them see sense.

      Διαγραφή
    2. On the contrary, the leading figures of finance capital and their political servants understand very well that the breakdown of the capitalist economic order, which began with the financial crisis of 2007-2008, means there is no alternative to the impoverishment of the working class in the United States and around the world if the profit system is to be maintained.

      Harvey further elaborated his perspective in an address to Occupy London. He made it clear that for him the present crisis does not arise from a breakdown of the capitalist economy but from the adoption of the wrong policies under the neo-liberal agenda. Consequently, what he termed “Thatcherism” could be reversed if only enough pressure were brought to bear.

      In the past, Harvey claimed, capital was forced to shoulder some of the costs it imposed on society through taxation which financed public health and education. This was done away with by Thatcher, and her agenda had been continued and deepened by all her successors.

      The political perspective of the Occupy movement, he told the London meeting, must be to “end what Thatcher started and reverse it entirely. In other words, what we have to have is a political program to end the whole Thatcher era because it has not ended at all.” The political task before the movement was to “force capital to bear all those costs that it doesn’t want to bear.”

      Διαγραφή
    3. For Harvey this is a well-worn theme. For him neo-liberalism or Thatcherism is not rooted in the objective crisis of capitalism, but a policy that can be reversed. In his books The New Imperialism and A Brief History of Neo-Liberalism, published in 2003 and 2005 respectively, he called for a new “New Deal,” along the lines of the Roosevelt administration in the 1930s, as a replacement for the neo-conservative agenda of the George W. Bush administration.

      Harvey demonstrated at that time that this perspective was developed in direct opposition to the fight for the mobilisation of the working class to overthrow capitalism.

      Advocating what he termed “New Deal” imperialism, Harvey wrote: “There are, of course, far more radical solutions lurking in the wings, but the construction of a new ‘New Deal’ led by the United States and Europe, both domestically and internationally ... is surely enough to fight for in the present conjuncture” (The New Imperialism, Oxford University Press Oxford, 2003, p. 210).

      Eight years on, Harvey’s organic hostility to an independent political struggle of the working class for socialism is undiminished. He advances the prospect that forces can be found from within the present order to advance a new agenda.

      Harvey told the Occupy London meeting: “So yes, indeed bring down David Cameron... But there’s a problem with that, which is you would like to think if you bring down David Cameron, there would be someone on the other side who would do what you want to see done, but there’s not. So what we need to do is to start to build a political force that forces someone on the other side to do what you are asking for. Which is: move away from this gross inequality of wealth, take care of the environmental dilemmas, and do something radically different to end Thatcherism.”

      Διαγραφή
    4. There is no mistaking Harvey’s orientation. In Britain, the Occupy movement should be subordinated to some “left” in the Labour Party, while in the US it must come under the wing of the Democratic Party. These are the very forces responsible for the imposition of the austerity agenda of the bourgeoisie.

      Harvey has built up a reputation as an analyst of Marxist political economy and a sharp critic of capitalism. He is now using this political capital to try to emasculate the Occupy movement and subordinate it to the present political order, and thereby to the dictatorship of finance capital itself.
      http://www.wsws.org/articles/2011/nov2011/harv-n23.shtml

      Νομίζω πως η κριτική αυτή είναι πολύ δύσκολο να διαψευστεί. Δυστυχώς, η "ζιζεκοποίηση" των απομειναριών του μαρξισμού στην δυτική ιντελιγκέντσια είναι ένα ευρύ φαινόμενο.

      Διαγραφή
    5. Όσον αφορά τη στάση του στα occupy έχεις απόλυτο δίκιο και δε νομίζω ότι μπορεί να διαψευστεί η κριτική. Στο θέμα της κριτικής του όσον αφορά την οικονομία και τη φύση της κρίσης πάντως από τις διαλέξεις του και τις άλλες ομιλίες του δε μου φαίνεται να αναφέρει ως αιτία τον νεοφιλελευθερισμό. Στη πιο πρόσφατη ομιλία του η λύση που ο ίδιος βλέπει είναι μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία (βέβαια λέει ότι κεντρικά σχεδιασμένη ήταν αυτή της Αμερικής υπό τον Ρούσβελτ οπότε δε ξέρω πόσο αυτό μπορεί να είναι επιχείρημα ενάντια στη κριτική που παρέθεσες). Επειδή χρησιμοποιώ πολύ τις διαλέξεις του για να κατανοήσω καλύτερα το Κεφάλαιο, θα ήθελα τη γνώμη σου για τις απόψεις του όσον αφορά την πολιτική οικονομία και αν έχεις να προτείνεις κάτι καλύτερο.

      Διαγραφή
    6. Το ζήτημα το οποίο θίγει το άρθρο και είναι σημαντικό δεν είναι η στάση του απέναντι στο OWS αλλά το γεγονός ότι αυτή η στάση ήρθε ως φυσική απόρροια και της δικής του άρνησης να δεχθεί ουσιαστικά την μαρξική κριτική στην αστική δημοκρατία που παρουσίασα στο κείμενό του, και συνεπώς της τάσης του να θεωρεί ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη πολιτικά χωρίς την ανατροπή του καπιταλισμού ως τέτοιου, αλλά με την αναστροφή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

      Με άλλα λόγια, ο Χάρβεϊ δεν αποστάτησε από τις δικές του ήδη διατυπωθείσες ιδέες υποστηρίζοντας ενθέρμως το OWS. Οι ήδη διατυπωθείσες ιδέες του δεν ήταν μαρξιστικές ως προς τις θεμελιώδεις τους παραδοχές.

      Πολιτική οικονομία: Νομίζω πως ο τελευταίος σπουδαίος μαρξιστής εκεί είναι ο Ερνέστ Μαντέλ. Κυκλοφορούν πολλά έργα του στα ελληνικά από ένα μικρό, λογικά τροτσικιστικό εκδοτικό οίκο, μιας και ο ίδιος ήταν τροτσικστής.

      Διαγραφή
    7. στο κείμενό του=στο κείμενό μου.

      Διαγραφή
    8. Εν τω μεταξύ, επειδή το κείμενο απευθύνεται σε μη κομμουνιστές αριστερούς, στη "δημοκρατική" λεγόμενη αριστερά, θα ήθελα να ακούσω τον αντίλογό της για όσα είπα στα μέρη Ι και ΙΙ που έγραψα ως τώρα.

      Διαγραφή
    9. Αν επιτρέπεται να επιτείνω τις τύψεις τής «δημοκρατικής» αριστεράς:

      http://waltendegewalt.wordpress.com/2012/03/14/jean-barraque-sequence-12-%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5/#comment-1337

      (το ένα τρίτο τού κεφαλαίου, στο οποίο περιέχεται και ένα σχόλιο για Ρανσιέρ· θα μεταφραστεί σύντομα)

      Όποιος ενδιαφέρεται για τον φιλελευθερισμό:

      http://domenicolosurdo.blogspot.co.uk/2012/03/interview-with-domenico-losurdo-on.html

      (13:13 ιδανικό για μάθημα αγγλικών στο γυμνάσιο)

      Διαγραφή
    10. Ελπίζω το Πάσχα μου να το βγάλω με Λοζούρντο, αν δεν προλάβω οπωσδήποτε θα τον ξεκοκκαλίσω το καλοκαίρι...

      Διαγραφή
    11. Ο μικρός εκδοτικός οίκος που έχει εκδώσει κάποια από τα έργα του Μαντέλ, μήπως είναι το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο; Αν ναι, αυτό ανήκει στο ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) το οποίο όντως είναι τροτσκιστικό.

      Διαγραφή
    12. Είναι οι εκδόσεις "Εργατική Πάλη", δεν ξέρω πού ανήκουν.

      Διαγραφή
    13. Α, αυτές είναι της ΟΚΔΕ Σπάρτακος, επίσης τροτσκιστικής οργάνωσης και μίας εκ των συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

      Διαγραφή
  3. Αντώνη, μια καλόπιστη κριτική, ενώ συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τις κριτικές σου, εκτιμώ ότι τείνουν όλο και περισσότερο να γίνονται στα πλαίσια της πολεμικής, και όχι της επιστημονικής κριτικής. Αυτό δεν είναι οπωσδήποτε κακό (και μάλλον σε αυτή την συγκυρία είναι και αναγκαίο), αρκεί να εναλλάσεται με διαρκή αναστοχασμό. Αυτό δεν μπορώ να γνωρίζω αν συμβαίνει στην περίπτωσή σου αλλά θεώρησα καλό να το επισημάνω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. εκτιμώ ότι τείνουν όλο και περισσότερο να γίνονται στα πλαίσια της πολεμικής, και όχι της επιστημονικής κριτικής

    Αυτό θα πρέπει να το τεκμηριώσεις. Έτσι λέει τουλάχιστον η "επιστημονική κριτική", σε αντίστξη με την "πολεμική."

    Οπότε αναμένω την τεκμηρίωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και ακόμα και η "πολεμική", σε αντίθεση με την τρολλική, περιλαμβάνει τεκμηρίωση...

      Διαγραφή
  5. Επιζών της Τασκένδης23 Μαρτίου 2012 - 9:17 μ.μ.

    Κατά την άποψη σου δηλαδή ο υπαρκτός σοσιαλισμός αποτελεί μία προσπάθεια να διευρυνθεί η ισότητα και στο επίπεδο της οικονομίας, εκτός από τη σφαίρα της πολτικής, αναιρώντας το σχίσμα που επέβαλλε ανάμεσα στις δύο σφαίρες η αστική δημοκρατία. Μήπως όμως το γεγονός πως ο υπαρκτός σοσιαλισμός έφτασε να αναιρέσει τόσο την πολιτική ισότητα και ελευθερία, έκτος από την οικονομική (που την αρνείται και ο καπιταλισμός) είναι το μεγαλύτερο επιχείρημα των φιλελεύθερων (δεξιών ή αριστερών) ενάντια σε κάθε αντικαπιταλιστική απόπειρα; και αυτό το επιχειρήμα δεν το δημιούργησε η αστική προπαγάνδα, το παραχώρησε ο ίδιος ο υπαρκτός με τα βαϊων και κλάδων. Ο μεγαλύτερος εχθρός του υπαρκτού σοσιαλισμού λοιπόν είναι ο ίδιος ο υπαρκτος και όχι η φιλελεύθερη ιδεολογία.

    Η υπεράσπιση της κομμουνιστικής υπόθεσης δεν μπορεί να γίνει μέσα από την απολογητική του υπαρκτού, αυτό ισοδυναμεί με αυτογκόλ, μετατρέπει τους κομμουνιστές από κατήγορους της αστικής εκμετάλλευσης, πολέμιους της υποκριτικής οικειοποίησης της ισότητας και της ελευθερίας από τους φιλελεύθερους, σε απολογητές καθεστώτων που καμία σχέση δεν είχαν ούτε με την οικονομική ούτε με την πολιτική ισότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατά πρώτο, στα δύο αυτά μέρη θέλησα να στοιχειοθετήσω μία πολύ απλή και μετριοπαθή πρόταση: Ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήταν ένα πείραμα που βασίστηκε σε μια έλλογη βάση, σε ένα ζήτημα το οποίο η δυτική, καπιταλιστική κοινωνία δεν αντιμετώπισε ποτέ στα 300 περίπου χρόνια πολιτικής ιστορίας της, και ούτε πρόκειται ποτέ να επιχειρήσει να αντιμετωπίσει.

      Και έτσι θέλησα να αποκαταστήσω τόσο τον έλλογο πυρήνα του εγχειρήματος από την παντιόθεν λασπολόγηση και απάρνηση όσο και την ηθική ρώμη που διέθετε αυτό το εγχείρημα, γιατί κάποτε, αν και αυτό έχει πια ξεχαστεί, δεν νοούνταν σχεδόν μορφωμένος άνθρωπος που να μην τρέφει συμπάθεια για τον κομμουνισμό, όπως, δυο αιώνες πριν, δεν νοούνταν μορφωμένος άνθρωπος που να μη βλέπει τη γαλλική επανάσταση με συμπάθεια.

      Στο σχόλιό σου γράφεις:

      "Μήπως όμως το γεγονός πως ο υπαρκτός σοσιαλισμός έφτασε να αναιρέσει τόσο την πολιτική ισότητα και ελευθερία, έκτος από την οικονομική (που την αρνείται και ο καπιταλισμός) είναι το μεγαλύτερο επιχείρημα των φιλελεύθερων (δεξιών ή αριστερών) ενάντια σε κάθε αντικαπιταλιστική απόπειρα; και αυτό το επιχειρήμα δεν το δημιούργησε η αστική προπαγάνδα, το παραχώρησε ο ίδιος ο υπαρκτός με τα βαϊων και κλάδων. Ο μεγαλύτερος εχθρός του υπαρκτού σοσιαλισμού λοιπόν είναι ο ίδιος ο υπαρκτος και όχι η φιλελεύθερη ιδεολογία."

      Κάνεις δηλαδή μια σειρά εικασίες τις οποίες παρουσιάζεις ως αυταπόδεικτα γεγονότα. Αλλά το τι συνέβη στις χώρες αυτές είναι όχι μόνο εξαιρετικά περίπλοκο αλλά παραμένει και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο. Και δεν οφελεί να αναπαράγουμε τσιτάτα καφενείου. Όπως είπα, αν υπάρχει κάποια αντίρρηση σε όσα ήδη έγραψα με τεκμηριωμένη βάση να την ακούσω. Προς το παρόν δεν έχω ακόμα δώσει τη δική μου οπτική για τον υπαρκτό πέρα από αυτό που σημείωσα στην πρώτη και δεύτερη παράγραφο, το οποίο θεωρώ στοιχειώδες να παραδεχτεί κάθε έλλογος άνθρωπος, είτε είναι κομμουνιστής είτε όχι.

      Διαγραφή
    2. Επιζών της Τασκένδης23 Μαρτίου 2012 - 10:00 μ.μ.

      Θεωρείς δηλαδή πως η ανυπαρξία πολτικής καθώς και οικονομικής ελευθερίας, στον υπαρκτό είναι τσιτάτο του καφενείου; αν ναι τότε εσύ είσαι αυτός που καλείσαι να αποδείξεις την ύπαρξη τους. Στις δυτικές δημοκρατίες είναι εμφανέστατη η ύπαρξη πολτικής ισότητας, όπως και η εκμάυλιση της από την έλλειψη οικονομικής ισότητας, που επίσης είναι πασιφανής. Η προφάνεια αυτής της πολιτικής ισότητας προκύπτει από διαδικασίες και θεσμούς που κανένας δεν αρνείται (καθολική ψηφοφορία, ελευθερία πολτικής δράσης, νομική ισότητα κλπ). Ξανατονίζω, δεν υποστηρίζω πως αυτοί οι θεσμοί (κοινοβούλιο ,κυριαρχία του νόμου) εξασφάλιζαν την πραγματική ισότητα, τη στιγμή που κατοχύρωναν την οικονομική αντισότητα. Μπορείς να αναφέρεις ποιές αντίστοιχες διαδικασίες - θεσμοί καθολικά αποδεκτοί από την εργατική τάξη αυτών των χωρών (του υπαρκτού) εξασφάλιζαν εκτός από την οικονομική ισότητα και ελευθερία και την πολιτική; Με ποίο τρόπο οι εργάτες σε αυτές τις χώρες αποφάσιζαν ισότιμα και δημοκρατικά για τον οικονομικό και πολιτικό σχεδιασμό των κοινωιών τους; Υπήρχαν αυτοί οι θεσμοί αλλά τους απέκρυπτε η δυτική προπαγάνδα; Μπορεί να υφίσταται παραγματικός έλεχος της οικονομίας από τους εργάτες χωρίς πολιτική ελευθερία, από τη στιγμή που τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος και ο μόνος τρόπος άσκησης ελέγχου πάνω σε αυτό το κράτος είναι πολιτικός (σε αντίθεση με την αστική πραγματικότητα);

      Ο χειρότερος τρόπος να υπερασπιστεί κάποιος την κομμουνιστική υπόθεση είναι να μπει σε μία αντιπαράθεση με τους cold war intellectuals για το ποίος είναι πραγματικά ο αριθμός των θυμάτων του σταλινισμού, πως η σταλινική οικονμία δεν ήταν τόσο δυσλειτουργική όσο την περιγράφουν, πως η συναίνεση των πολιτών προς αυτά τα καθεστώτα ηταν μεγαλύτερη από αυτή που περιγράφει η δυτική ιστοριογραφία κ.ο.κ.

      Το θεμελιώδες ερώτημα είναι το εξής:αυτό που χαρακτηρίζει τον υπαρκτό περισσότερο είναι η ρήξη ή συνέχεια με την Οκτωβριανή επανάσταση; Το καθεστώς του Τσαουσέσκου, που προέκυψε μέσα από τα όπλα του κόκκινου στρατού που είχε καταλάβει τη χώρα, είναι συνέχεια του καθεστώτος του Λένιν ή η άρνηση του; Πόση μελέτη πιστεύεις πως χρειάζεται για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα; περισσότερη από αυτή που έχει γίνει επί 80 χρόνια περίπου από κομμουνιστές που ουδέποτε προσχώρησαν στο φιλελεύθερο δημοκρατικό στρατόπεδο;

      Διαγραφή
    3. Θεωρείς δηλαδή πως η ανυπαρξία πολτικής καθώς και οικονομικής ελευθερίας, στον υπαρκτό είναι τσιτάτο του καφενείου;

      Πουθενά στα κείμενά μου και στα σχόλιά μου δεν χρησιμοποίησα τον όρο "οικονομική ελευθερία." Ο όρος, κατ' αρχάς, είναι συνώνυμος του οικονομικού φιλελευθερισμού. Το να κριτικάρεις ένα σοσιαλιστικό καθεστώς για έλλειψη "οικονομικής ελευθερίας" είναι σαν να κριτικάρεις το άσπρο επειδή δεν είναι μαύρο.

      Ο όρος που χρησιμοποιώ,και στον οποίο βάσισα την ανάλυσή μου είναι "οικονομική ισότητα."

      Αλλά ας πάρω την ευκαιρία για να πω δυο πράγματα για την "οικονομική ελευθερία."

      Αυτή λοιπόν η "οικονομική ελευθερία" είναι σαν το ντόντο. Ένας θρύλος που δεν υπάρχει πουθενά. Διότι "οικονομική ελευθερία" ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ. Δεν υπάρχει πρώτον, λόγω του γεγονότος ότι η ελευθερία αυτή απαιτεί κρατικές παρεμβάσεις, όπως για παράδειγμα αυτές που βλέπουμε διαρκώς σε ό,τι αφορά την "τόνωση του επιχειρείν" με κατέβασμα μισθών των εργαζομένων ή της φορολογίας των επιχειρήσεων. Δεν υπάρχει δεύτερον, επειδή για να είναι "ελεύθερο" το επιχειρείν πρέπει να είναι ΔΟΥΛΟΣ ο εργαζόμενος, που θα δέχεται να εκπληρώσει τα οράματα του επιχειρηματία και όχι τα δικά του, επειδή έχει ανάγκη τον μισθό για να ζήσει. Ο όρος "οικονομική ελευθερία" συνεπώς αναφέρεται στις κρατικές παρεμβάσεις έτσι ώστε κάποιοι να είναι "ελεύθεροι" να εκμεταλλεύονται τους άλλους.

      Και μου ζητάς να αποδείξω ότι ο σοσιαλισμός είχε "οικονομική ελευθερία"....Όχι, δεν είχε, για αυτό ήταν σοσιαλισμός!

      Για την πολιτική ελευθερία θα πρέπει να περιμένεις το τρίτο μέρος του κειμένου.

      Διαγραφή
    4. Ξέχασα το σημαντικότερο. Αν υπάρχει κάποια ελευθερία σε συνάρτηση με την οικονομία που αφορά τον σοσιαλισμό, αυτή δεν μπορεί να είναι παρά Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Η ελευθερία δηλαδή από το άγχος και την αγωνία και την επισφάλεια της επιβίωσης του ανθρώπου λόγω παραγόντων που δεν αφορούν την εργασία του και δεν υπόκεινται στον έλεγχό του.

      Διαγραφή
    5. "Μπορείς να αναφέρεις ποιές αντίστοιχες διαδικασίες - θεσμοί καθολικά αποδεκτοί από την εργατική τάξη αυτών των χωρών (του υπαρκτού) εξασφάλιζαν εκτός από την οικονομική ισότητα και ελευθερία και την πολιτική; Με ποίο τρόπο οι εργάτες σε αυτές τις χώρες αποφάσιζαν ισότιμα και δημοκρατικά για τον οικονομικό και πολιτικό σχεδιασμό των κοινωιών τους;"

      Αν δεν κάνω λάθος, ΟΛΟΙ οι θεσμοί πολιτικής ελευθερίας της εργατικής τάξης αποτελούν δημιουργήματα του εργατικού κινήματος: εργατικά συμβούλια και Σοβιέτ. Αν δεν κάνω λάθος σ' αυτούς στηρίχτηκε η επανάσταση. Και αν δεν κάνω λάθος, η επανάσταση αντιμετώπισε ΑΜΕΣΑ την εξωτερική επέμβαση και τον εμφύλιο πόλεμο, όπως ακριβώς την αντιμετώπισε και η Γαλλική, αστική επανάσταση, οδηγούμενη στην Τρομοκρατία του 1793-4. Τι ακολούθησε την γαλλική Τρομοκρατία για την υπεράσπιση της επανάστασης του 1793-4; Η Θερμιδόρ. Δηλαδή η αντεπανάσταση. Και, λίγο μετά (1804), ο Ναπολέων. Η Γαλλία έγινε αυτοκρατορία. Και για να ξαναδεί θεσμούς ελευθερίας της εργατικής τάξης χρειάστηκε να περιμένει για ένα τρίμηνο που πνίχτηκε στο αίμα την άνοιξη του 1871.

      Αλλά αυτά δεν τα θυμάται κανείς όταν μιλά για την εξέλιξη της επανάστασης που άντεξε, πληρώνοντας τεράστιο κόστος, στην ΕΣΣΔ.

      Πώς κι έτσι; Πώς και εξαντλείται η αυστηρότητα σε ό,τι αφορά τους θεσμούς πολιτικής ελευθερίας για μια χώρα που πήγε απ' την επανάσταση στον Εμφύλιο και από τον Εμφύλιο στο μεγαλύτερο πόλεμο της ανθρώπινης ιστορίας, έχοντας μάλιστα και τα περισσότερα θύματα από όλες τις εμπλεκόμενες χώρες; Και πώς και άντεξε όσο άντεξε, δηλαδή 73 χρόνια, έχοντας ζήσει όσα έζησε, αυτή η επανάσταση αν δεν υπήρχε άλλο απ' την καταστολή; Πώς και αντέχει ακόμα και σήμερα στην Κούβα, στο στόμα των ΗΠΑ, σε εμπάργκο στραγγαλισμού επί δεκαετίες, με αυτοκίνητα του 50, με τεράστιες ελλείψεις ακόμα και όταν προσέφυγε στον τουρισμό για να καλύψει τα ελείμματα που δημιουργήθηκαν από τη Σοβιετική κατάρρευση; Επειδή έχει γεμίσει φυλακές ανάλογες του Γκουαντάναμο; Επειδή ο Κάστρο εκτελεί καμια 500ρια τη μέρα; Όχι. Επειδή εκπροσωπεί κάποιες πολύ συγκεκριμένες κατακτήσεις για το λαό. Αυτές τις κατακτήσεις θέλει να θάψει από την συνείδηση η ψυχροπολεμική και μετα-ψυχροπολεμική τερατουργία για τον υπαρκτό. Αυτές θέλει να ξεχαστούν και να σβηστούν από τη μνήμη. Την εξάλειψη, πχ, του ρατσισμού και των σεξιστικών διακρίσεων κατά των γυναικών. Την εξάλειψη του αναλφαβητισμού. Το ξεπέρασμα των φεουδαρχικών αρχών και συνθηκών ζωής για την πλειοψηφία. Τον εκδημοκρατισμό της μόρφωσης και του πολιτισμού για όλους. Την δωρεάν υγεία. Την στέγαση για όλους.

      Αυτά είναι τα πράγματα που σε πρώτο στάδιο δεν ήθελε η Δύση να δοθεί καμία σημασία και που σήμερα, καθώς ο δικός της πληθυσμός βυθίζεται στην αθλιότητα, δεν θέλει επουδενί να αποτελούν μέρος της συζήτησης για το τι ήταν εφικτό, με όλα τα προβλήματα, εξωτερικών επεμβάσεων και εσωτερικών δυσλειτουργιών, που αντιμετώπισε ο υπαρκτός, και το τι είναι εφικτό σήμερα, για όποιους θέλουν να αντλήσουν μαθήματα από τα λάθη και τις αδυναμίες του παρελθόντος και να προσπαθήσουν ξανά για κάτι καλύτερο από αυτό του πρώτου κύκλου υλοποίησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

      Διαγραφή
    6. "Στις δυτικές δημοκρατίες είναι εμφανέστατη η ύπαρξη πολτικής ισότητας, όπως και η εκμάυλιση της από την έλλειψη οικονομικής ισότητας, που επίσης είναι πασιφανής. Η προφάνεια αυτής της πολιτικής ισότητας προκύπτει από διαδικασίες και θεσμούς που κανένας δεν αρνείται (καθολική ψηφοφορία, ελευθερία πολτικής δράσης, νομική ισότητα κλπ)."

      Καθόλου προφανή δεν είναι. Αν υπήρχε η παραμικρή διάθεση κατανόησης του εγγενούς και δομικού χαρακτήρα του προβλήματος που ανέδειξε ο Μαρξ, δεν θα γινόμασταν μπίλιες με όσους θεώρησαν ότι θα το άλλαζαν γράφοντας συντάγματα ή μουντζώνοντας, δεν θα γινόταν μόδα το "Occupy", και δεν θα έλεγαν όσα λένε οι Κράουτς, οι Χάρβεϊ ή οι Χάμπερμας, που ψάχνουν να βρουν τι έπαθε...η δημοκρατία.

      Αν ήταν προφανή δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να γράψω όσα έγραψα, και που τόσα χρόνια στην Ελλάδα, που ετοιμάζεται για επανάσταση αύριο με την ΚΟΕ, την ΕΛΛΑΔΑ και το ΕΠΑΜ, δεν είδα να γράφονται ποτέ και πουθενά εκτός από μαρξιστές.

      Διαγραφή
    7. Επιζών της Τασκένδης24 Μαρτίου 2012 - 10:24 π.μ.

      Οικονομική ισότητα ήθελα να γραψω και από lapsus έγραψα οικονομική ελευθερία η οποία συμφωνώ, είναι αστική κατηγορία. Υπήρχε λοιπόν οικονομική ισότητα στον υπαρκτό; κατηγορηματικά όχι, οι οικονομικές ανισότητες ανάμεσα στη γραφειοκρατία (κομματική και κρατική) υπήρξαν συγκρίσιμες με αυτές πολλών καπιταλιστικών κρατών.

      όσο αφορά την υπόλοιπη απάντηση σου είναι άσχετη με τα ερωτήματα που έθεσα και απολογητική. Την επίθεση που δέχτηκε η επανάσταση από τις ιμπεριαλιστικές χώρες καθώς και την πολλαπλή πίεση (πολιτική, οικονομική κλπ) δεν την αρνούμαι. Το ερώτημα όμως δεν αφορούσε τις αιτίες του εκφυλισμού, του θερμιδώρ μίας και ανέφερες τη Γαλλική Επανάσταση ή της ανεπανάστασης κατ' άλλους, αλλά το χαρακτήρα αυτών των κοινωνίων: ήταν εργατικά κράτη που εξασφάλιζαν, με διάφορες αντιφάσεις και δυσκολίες, οικονομική ισότητα και πολιτική ελυθερία και ισότητα; αν ναι άξιζαν και αξίζουν την υποστηριξή των κομμουνιστών και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τις νέες κομμουνιστικές προσπάθειες. Αν όχι, αν δηλαδή πρόκειται για εκμεταλλευτικά καθεστώτα στα οποία η εργατική τάξη είχε σε μεγάλο βαθμό απαλλοτριωθεί οικονομικά και πολιτικά, τότε πρέπει να μας βρουν απέναντι τους και η οποιαδήποτε σύνδεση του κομμουνιστικού οράματος με αυτά, υπονομέυει αυτό το όραμα αντί να το ενισχύει. Το ερώτημα είναι απλό αλλά θεμελιώδες και δεν απαντάται με επιχειρήματα του τύπου "πως άντεξε η Κούβα τόσα χρόνια;" το ότι άντεξε η κουβανική επανάσταση τόσες δεκαετίες αυτό καθιστά αυτόματα το κουβανικό κράτος σοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό; είναι μήπως το πρώτο αυταρχικό, γραφειοκρατικό καθεστώς που έχει σημαντική απήχηση στον πληθυσμό; το καθεστώς του Νάσερ είχε εξίσου αν όχι μεγαλύτερη αποδοχή από τους Αγύπτιους, ενώ η οικονομική του πολιτική υποήρξε παρόμοια με αυτής της Κούβας. Ο Καντάφι επίσης άντεξε 4 δεκαετίες και για μεγάλα διαστήματα μπορεί να υποστηριχθεί βασιμα πως εξασφάλιζε την υποστήριξη της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Το να υπερασπίζεται κάποιος την Κούβα από την ιμπεριαλιστικη επιθετικότητα είναι ένα ζήτημα (απαραίτητο για κάθε κομμουνιστή). Το να την προβάλλει ως πρότυπο κομμουνιστικής χώρας όμως σημαίνει δύο πράγματα: ή εθελοτυφλεί απέναντι στην οικονομμική και πολιτική πραγματικότητα του νησιού ή έχει εντελώς διαφορετική αντίληψη για τον κομμουνισμό από αυτή του Μαρξ και του Λένιν.

      Διαγραφή
    8. @επιζώντα
      «μετατρέπει τους κομμουνιστές από κατήγορους της αστικής εκμετάλλευσης, πολέμιους της υποκριτικής οικειοποίησης της ισότητας και της ελευθερίας από τους φιλελεύθερους, σε απολογητές καθεστώτων που καμία σχέση δεν είχαν ούτε με την οικονομική ούτε με την πολιτική ισότητα.»

      Μόνο ο ελευθεριάζων Μίμης θα όριζε τον «κομμουνιστή» βάσει τής ύπαρξης των δύο εκ των τριών γνωρισμάτων (κατήγορος ναι, πολέμιος βεβαίως, απολογητής ποτέ!). Είσθε Πασόκ-ομουνιστής ή Δημαρίτης που ψηφίζει Γιομπαζολιά;

      «τις αιτίες του εκφυλισμού, του θερμιδώρ μίας και ανέφερες τη Γαλλική Επανάσταση ή της ανεπανάστασης»

      Ο πολύ Φυρέ, κάνει κακό πολύ. Πώς σας ξεφεύγουν!

      «να διευρυνθεί η ισότητα και στο επίπεδο της οικονομίας, εκτός από τη σφαίρα της πολτικής, αναιρώντας το σχίσμα ... Στις δυτικές δημοκρατίες είναι εμφανέστατη η ύπαρξη πολτικής ισότητας, όπως και η εκμαύλιση της από την έλλειψη οικονομικής ισότητας»

      Τι είναι εμφανέστατη στις «δημοκρατίες» μας; Η «εκμαύλιση» ή η αδιαμφισβήτητη «ύπαρξη» τής πολιτικής «ισότητας»=«δημοκρατίας»; Αποφασίστε (λιντσαρίσματα νέγρων με εισιτήρια είχαμε μέχρι το 60, σήμερα δολοφονούμε εξίσου «νομίμως» και «δημοκρατικώς» μαύρους και μελαψούς, αλλά τους αποκαλούμε «λαθραίους», να μην αρχίσω για τους «δημοκρατικούς» αποικιακούς πολέμους τής διεθνούς «δημοκρατικής κοινότητας»)

      Διαγραφή
    9. Επιζών της Τασκένδης24 Μαρτίου 2012 - 12:00 μ.μ.

      dkoss

      Ο Κουβέλης ως ο κληρονόμος του ΚΚΕ εσωτερικού, είναι πολύ πιο κοντά στους υπερασπιστές του υπαρκτού και του Στάλιν, σαν και του λόγου σου και όχι σε μένα. Αν θυμάσαι καλά τη δεκαετία του 80 η βασική διεθνή υποστηριξη του ΚΚΕ εσωτερικού ήταν η Ρουμανία του Τσαουσέκου (που είχε απομακρυνθεί από τη Σοβιετική Ένωση μέχρι την έλευση του Γκορμπατσόφ όπου οι σχέσεις αποκαταστάθηκαν) και η Βόρεια Κορέα. Το ΚΚΕ Εσ. είχε μάλιστα μεταφράσει και εκδώσει τη Σκέψη του Κιμ Ιλ Σουγκ (βιβλίο που ψάχνω εναγωνίως να βρω). Γι αυτό για λόγους συνέπειας και συνέχειας, μάλλον εσύ είσαι αυτός που οφείλεις να ψηφίσεις Κουβέλη και όχι εγώ.

      Τα υπόλοιπα που γράφεις είναι ανάξια σχολιασμού.

      Διαγραφή
    10. Η απάντηση είναι "απολογητική"; Όχι, η δική σου στάση είναι μονομερέστατα επιθετική, μπερδεύτηκες. Εγώ θα σημειώσω απλά ότι δεν έχω ολοκληρώσει την απάντησή μου ακόμα, έχω κι άλλες δουλειές.

      Αλλά και πώς να την ολοκληρώσω με αυτά που πρόλαβες να προσθέσεις:

      "Το να υπερασπίζεται κάποιος την Κούβα από την ιμπεριαλιστικη επιθετικότητα είναι ένα ζήτημα (απαραίτητο για κάθε κομμουνιστή). Το να την προβάλλει ως πρότυπο κομμουνιστικής χώρας όμως σημαίνει δύο πράγματα: ή εθελοτυφλεί απέναντι στην οικονομμική και πολιτική πραγματικότητα του νησιού ή έχει εντελώς διαφορετική αντίληψη για τον κομμουνισμό από αυτή του Μαρξ και του Λένιν."

      Μιλάς σοβαρά; Ποιος δημιούργησε την "οικονομική και πολιτική πραγματικότητα" ενός νησιού με αιώνες δουλείας, μονοκαλλιέργειας, ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, και θανατηφόρου εμπάργκο; Και ποιος δημιούργησε την μόρφωση για όλους, τη φυλετική ισότητα, την ισότητα των γυναικών, την αξιοπρέπεια όλων, παρά τόσο την περιορισμένη έκταση και πλουτοπαραγωγικούς πόρους και παρά την διεθνή απομόνωση.

      Εγώ υπερασπίζομαι την Κούβα με απόλυτους όρους και όχι απλώς κόντρα στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, λοιπόν. Βγάλε με από τα κιτάπια του Μαρξ και του Λένιν...που σήμερα, ή το 1960 ή το 1980 θα την...καταδίκαζαν!!!!!

      Μα πού τα πουλάς αυτά;

      Διαγραφή
    11. Αν πας στο youtube στα ντοκυμαντέρ του πανίβλακα του Στόουν, θα δεις ένα κάρο Αμερικάνους να γράφουν ότι τώρα συνειδητοποιούν πόσο στρεβλή εικόνα είχαν για τον Κάστρο και το καθεστώς του, πόσο λογικό και μορφωμένο τον βρίσκουν, πόσο όαση είναι σε σχέση με τους δικούς τους πολιτικούς.

      Εσύ πήγες δεξιότερα από αυτούς τους ανθρώπους.

      Και σε προκαλώ να μού ονομάσεις ΕΝΑΝ σημερινό δυτικό πολιτικό με το ηθικό και πολιτικό στάτους του Κάστρο ως πολεμιστή, αγωνιστή, θεωρητικό και πολιτικό ηγέτη μιας χώρας που πλιατσικολογήθηκε αιώνες από τη Δύση. ΕΝΑΝ θέλω μόνο. Πού να κάνει 75 χρονώ ομιλίες μέσα στη βροχή, που να παλεύει μέχρι θανάτου για τον σοσιαλισμό, που να μην εγκατέλειψε τη μάχη ούτε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

      Φέρε μου μία από τις θλιβερές μαριονέτες που αποκαλούνται σήμερα πολιτικοί στη Δύση και βάλ' τη δίπλα του.

      Διαγραφή
    12. "υπερασπιστές του υπαρκτού και του Στάλιν"

      Σαν τους Roberts, van Ree, ή Getty, αγγλοσάξωνες μη κομμουνιστές και ανοιχτά πολιτικά αντίθετους με τον Στάλιν, για παράδειγμα, που έχουν κάνει ρεζίλι τις "γνώσεις" της Δύσης για τον "Σταλινισμό", εκθέτοντάς τις ως Ψυχροπολεμική Προπαγάνδα;

      Δεξιότερα ΚΑΙ από αυτούς λοιπόν.

      Νέα Δημοκρατία ψηφίζεις;

      Διαγραφή
    13. «Ο Κουβέλης ως ο κληρονόμος του ΚΚΕ εσωτερικού, είναι πολύ πιο κοντά στους υπερασπιστές του υπαρκτού και του Στάλιν»

      Πασοκομουνιστής με λενινιστικές συμπάθειες.

      Ergo:

      «τα υπόλοιπα που γράφεις είναι ανάξια σχολιασμού»

      Ditto.

      Διαγραφή
    14. Επιζών της Τασκένδης24 Μαρτίου 2012 - 12:33 μ.μ.

      Οκ περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
      Αν η αντίληψη σου για το σοσιαλισμό είναι η Κόυβα τότε πάω πάσο. Φυλετική ισότητα και ισότητατα των γυναικών λοιπών, δεν έχεις ακούσει τίποτα δηλαδή για την συστηματική υστέρηση των μαύρων Κουβανών σε όλους τους κοινωνικούς δείκτες (κάτι που ανγνώσρισε και ο Φιντέλ σε συνέντευξη του πριν λίγα χρόνια στον Ραμονέτ αν θυμάμαι καλά, την απέδωσε όμως στην μορφωτική τους υστέρηση!!!); επίσης υπάρχει ισότητα των γυναικών τη στιγμή που είναι διάχυτη η κουλτούρα του matsismo (κατι που χαρακτηρίζει όλη τη Λ. Αμερική), ενώ βέβαια είναι εντελώς ίση μία φτωχή μαύρη εργάτρια μέ ένα μεσαίο για να μην πω ανώτερο στέλεχος της γραφειοκρατίας. Επίσης πόση ισότητα βίωναν μέχρι πριν κάμποσα χρόνια οι ομοφυλόφυλοι που διώκονταν ακόμη και ποινικά για τη σεξουαλική επιλογή τους; (κατάσταση που ευτυχώς έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό) Πόσο εύκολα στηλιτεύουν καποιοι την τυπική ισότητα που συγκαλύπτει και στηρίζει την πραγματική ανισότητ, στο δυτικό καπιταλισμό αλλά την καταπίνουμε αμάσητη όταν μας χτυπάει κατακέφαλα στο "σοσιαλισμό"...

      Μπορείς να μου πεις κατά την άποψη σου που έγκειται το σοσιαλιστικό στοιχείο στον υπαρκτό σοσιαλισμό; Στον κρατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής μήπως; και σε τι συνίσταται ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας του κράτους; μήπως στο ότι ελέγχει τα μέσα παραγωγής; δεν σου φαίνεται κάπως κυκλική αυτή η λογική; το κράτος είναι αποθήκη των μέσων παραγωγής;

      Μπορείς να υποστηρίζεις την Κούβα όσο απόλυτα θέλεις, μην περιμένεις όμως να πείσεις και πολλούς για τον κομμουνισμό φέρνοντας τη ως παράδειγμα. Τώρα μάλιστα που ο αδελφός Ραούλ, ο οποίος εκλέχθηκε ελεύθερα και δημοκρατικά, κατατροπώνοντας τους αντιπάλους του ( α ξέχασα δεν υπήρχαν τέτοιοι, ήταν κάτι σαν τις εκλογές για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ) κανει μαζική στροφή προς της αγορά, απολύωντας ένα εκατομμύριο εργάτες και απελευθερώνοντας στην ιδιωτική πρωτοβουλία μία σειρά τομείς της οικονομίας. Τώρα λοιπόν θα μπορείς να επιχειρηματολογήσεις πως με βάση (και) την εμπειρία της Κούβας, ο κομμουνισμός που πρεσβέυεις είναι ένα στάδιο πριν τον... καπιταλισμό στην κοινωική εξέλιξη.

      Διαγραφή
    15. ΝΑΙ ρε φίλε. Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ Η ΚΟΥΒΑ. Έχεις πρόβλημα; Φάε την Ελλάδα σου τότε και παράτα με.

      Διαγραφή
  6. Καμία διαφωνία στα όσα διατυπώνεις. Περιμένω την ανάρτηση για τον υπαρκτό όμως. Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που περιμένει μία ώριμη πρόταση πέρα του καπιταλισμού. Προσωπική μου άποψη είναι πως μία τέτοια πρόταση μπορεί να δημιουργηθεί μόνο μέσα από μία συστηματική διερεύνηση του υπαρκτού σε όλες τις μορφές του και επιτέλους χωρίς εμμονές και προσκολλήσεις. Δεν έχουμε καιρό για τέτοια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καιρό δεν έχουμε για τίποτα. Η συστηματική και απαλλαγμένη από ψυχροπολεμικές σκοπιμότητες και εμμονές μελέτη του υπαρκτού, ώστε να διαχωριστούν πραγματικές αδυναμίες και προβλήματα από προπαγανδιστικές τερατολογίες έπρεπε να έχει γίνει από χρόνια στην Δύση. Παπάρια έγινε. Γιατί δεν υπήρχε καμία πολιτική βούληση να γίνει. Γιατί έπρεπε να μεταμορφωθεί η Ανατολική Ευρώπη σε εσωτερική αποικία του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου. Και εμάς, στ' αρχίδια μας όλα αυτά τα χρόνια πείνας και εξαθλίωσης. Τώρα που μας μπήκε εμάς το αγγούρι στον κώλο και οδεύουμε προς Ρουμανία πλευρά --ουαί, τελικά έχασαν αι πατριωτικαί δυνάμεις του εμφυλίου;-- τώρα ασχολούμαστε.

      ΚΑΙ για μένα μιλάω.

      Διαγραφή
    2. Αλλά ξέχασα. Όταν γέμιζε η Ελλάδα ανθρώπινα ερείπια της νεοφιλελεύθερης σφαγής, καθαρίστριες με μάστερ και διδακτορικά και ιερόδουλες με σπουδές στην κρατική ορχήστρα, ο Ελληνάρας πήδαγε και έκανε το μάγκα. Τώρα θυμήθηκε τον Κολοκωτρώνη και τον Καραϊσκάκη και τα "εγκλήματα του Σταλινισμού."

      Αηδία...

      Διαγραφή
    3. Μίλησε κανείς για Γκούλαγκ;

      The Russian Federation experienced a surge in death rates of almost 40 percent since 1992, with numbers rising from 11 to 15.5 per thousand (Bhattacharya et al., 2011). The fall of the Soviet Union in 1991 brought with it many social, political, and economic changes that continue to affect Russia to this day. Although all countries progress along the demographic transition model differently, general trends are shown. Nonetheless, Russia appears to be experiencing a unique transition of its own. Each country experiences population decline for varying reasons, such as disease diffusion as experienced by Africa with the AIDS epidemic; others can be caused by societal advancements that lead to lower fertility rates. Population decline was evident in Russia since the fall of the Soviet Union, which is why it serves as an interesting case study. On the surface it is counterintuitive that the state of the country would worsen after the fall of the communist party; however it is likely that political turmoil was responsible for the onset of the demographic problem in Russia. A number of factors including economic, lifestyle, health care, and disease incidence have contributed to Russia’s decrease in population. The following discussion will assess Russia’s current demographic state, identify the underlying causes, and suggest logical next steps for Russia.

      ...
      After the fall of the Soviet Union, the already lacking health care system saw no improvements and began to deteriorate exponentially (Notzon et al., 1998). Poor medical care combined with high pollution from vehicles and factories as well as dwindling resources lowered the health status of the people (Cassileth et al, 1995). The health care system in Russia was in a crisis as a many practicing doctors were under trained, lacked updated medical equipment, and were poorly paid. Ultimately this led to a shortage of doctors, with the ratio dropping to one for every 275 citizens (Curtis, 1996).

      The distaste for the health care system was rooted in the underperformance of two components of the system: polyclinics and hospitals (Brown & Rusinova, 1997). A polyclinic is a place that offers a wide range of health care services. The medical system has produced a population of patients who “refuse hospital admission, decline needed surgery, and only seek medical care after their disease has progressed to advanced stages” (Petrov & Vovin, 1993).

      The transition to a market system of health care was difficult on those accustomed to Soviet-era practices (Brown & Rusinova, 1997). Accessibility to health care resources decreased since free coverage was lost. It was common practice for charges and fees to be applied for medical assistance, a luxury that many low-income families cannot afford (Brown & Rusinova, 1997).

      Διαγραφή
    4. ...
      There were two significant economic crises that riveted Russia in the 1990s; the first occurred in 1992, and the second in 1998. The first coincided with the transition to a market economy following the fall of communism. The second crisis involved the crash of the banking system (Gavrilova et al, 2001). Part of this transition was the removal of price controls leading to a rise in consumer prices of up to 140 percent, without a subsequent raise in living wages (Gavrilova et al, 2001; Kohler & Kohler, 2002). The loss of controlled wages and incentives to maximize employment paved the way to lowered levels of output and productivity; this caused a decrease in productivity of the labour market that led to increased poverty and inequality. A difference in earnings was exacerbated by this effect, placing much of the population in poverty (Klugman & Braithwaite, 1998).

      The second economic crisis was characterized by increased violence and a sharp increase in infectious disease-related mortality (Gavilova, 2001). Reduced demand for labour meant increased layoffs and unemployment. Coinciding with this was a decrease in overall income amongst Russian families. The number of poor households, with 35 percent living below the official poverty line by 1995, rose shortly after the transition to democracy (Klugman & Braithwaite, 1998). The concentration of households experiencing poverty was most prevalent in ones with children and unemployed individuals (Klugman & Braithwaite, 1998).

      Poverty had negative implications on population growth by inducing behavioural changes within the population. The process of having a child, and subsequently nurturing and raising it, was seen as an economic burden during trying times. When there is concern regarding job security and unemployment, the likelihood of reproduction is often reduced to reflect the unwanted burden associated with children (Kohler & Kohler, 2002). The drop in total fertility in the Russian Federation, by almost 35 percent, solidified the positive correlation between poverty and lowered fertility.

      Suicide

      The World Health Organization (WHO) found that suicide rates were on the rise globally; however Russia had one of the highest suicide rates of all with 38 per 1000 people (WHO, 2007). The fall of the Soviet Union brought with it political unrest, economic turmoil, as well as increased stress on the population. With a number of people turning to narcotics and alcohol to ease the pain, others took their lives as a last ditch effort to escape. WHO found that people commit suicide when they feel there is no other solution, whether it is financial or personal problems (WHO, 2007). These feelings were in existence amongst the Russian population, and they were exacerbated by the transition to a market economy. The rates of suicide can be associated with a number of other factors that affect the demography of Russia, e.g., alcoholism and job loss, are discussed herein.

      http://www.kon.org/urc/v10/hoeppler.html

      Διαγραφή
    5. Φάτε δημοκρατία: In these crisis-ridden nations where living standards have seriously deteriorated as unemployment, poverty, pauperism, criminality, as well as alcohol and drug abuse are spreading, along with unaffordable prices for basics like food, housing and fuel, public satisfaction with how the government is actually performing is minimal almost everywhere. And where there is a large discrepancy between popular expectations and government performance in terms of providing necessary public goods and services, as in nearly all post-Communist countries, adherence to democratic attitudes gradually erodes over time. Underperforming regimes which fail to meet public aspirations over long periods of time can lose their legitimacy, risking systemic crisis and instability (e.g., the paradigmatic case of Weimar Germany). Given their appalling living and working conditions, many post-Communist citizens are losing their long-held belief in Western-style capitalism and liberal democracy. Many are also rejecting the very idea that their ex-Communist countries are indeed democratic. The population’s negative perceptions of performance thus cannot but affect democratic attitudes (how the value of democracy is perceived) and hence the so-called “democratic deficit” is statistically quite substantial across the entire region. The local governing elites are slowly losing their legitimacy to rule.
      http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23616

      Διαγραφή
    6. Να το ξαναπώ; Ζήτω ο Φιντέλ και η ηρωϊκή Κούβα! Κάτω η ατέλειωτη υποκρισία των τσανακογλυφτών του κεφαλαίου που μού επιτρέπουν τον σοσιαλισμό μόνο με την προϋπόθεση να είναι ανύπαρκτος!

      Διαγραφή
    7. Επιζών της Τασκένδης24 Μαρτίου 2012 - 12:56 μ.μ.

      Ήταν απλά ζήτημα χρόνου το πότε θα κατέφευγες στην επίκληση των "ηρώων" και τις προσευχές. Εύχομαι ο θεός με το μούσι ή με το μουστάκι να σε προστατεύει...

      Διαγραφή
    8. Ήταν απλά ζήτημα χρόνου να επιβεβαιώσεις αυτό που ήδη δείχνει το νικ σου, πόσο ψυχροπολεμικός δεξιός είσαι.

      Διαγραφή
    9. Άντε πάλι πήρες ευχές, ξέχασε βέβαια τον αρχαιότερο, με τα μαλλιά και τα μούσια.
      Δεν μας λέει ο επιζών κι εμάς ποιος είναι ο κανονικός Θεός, μπας και δούμε το φως το αληθινό;

      Διαγραφή
    10. Είναι ζήτημα στοιχειώδους αυτογνωσίας να ξέρω ότι εμπνέω εκνευρισμό και ότι δεν με αγαπάει ο κόσμος. Πώς το είπε ο Ρόμπερς όμως; "Ξέρω ότι είναι δυσάρεστα τα συμπεράσματά μου για πολύ κόσμο, αλλά τι να κάνουμε, εμένα η δουλειά μου δεν είναι να λέω το αρεστό." Κάπως έτσι.

      Διαγραφή
  7. Επιζών της Τασκένδης24 Μαρτίου 2012 - 1:04 μ.μ.

    απλά ψυχροπολεμικός δεξιός, ούτε καν αντικομμουνιστής, πρακτορας έστω;
    μου φαίνεται πως παρεκλίνεις επικίνδυνα από τη γραμμή του κόμματος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απλά ψυχροπολεμικός δεξιός. Και σαχλαμάρας.

      Διαγραφή
  8. Αντωνης: «Ελπίζω το Πάσχα μου να το βγάλω με Λοζούρντο, αν δεν προλάβω οπωσδήποτε θα τον ξεκοκκαλίσω το καλοκαίρι...»
    Clarke argues that Losurdo’s point isn’t simply to denigrate the liberal tradition
    ‘For his conclusion is not that we need less liberalism but that we need more. Specifically, we need to be more scrupulous in overcoming the various “exclusion clauses” that have disfigured the liberal tradition but are not intrinsic to its central values. Thus liberty, justice, emancipation and democracy must be made genuinely available to all, through conscious efforts that many liberals have evaded. As Losurdo puts it: “Liberalism's merits are too significant and too evident for it to be necessary to credit it with other, completely imaginary ones.”’
    Εγώ δεν θα έχανα πολύ πασχαλιάτικο ή καλοκαιρινό χρόνο με μια (ενδελεχή) χαρτογράφηση του Φιλελευθερισμού που καταλήγει σε μια απο τα ίδια
    M

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η δουλειά του για τον Χέγκελ με εντυπωσίασε και έχω σκοπό να τον διαβάσω σοβαρά και συστηματικά.

      Διαγραφή

    2. το απόσπασμα «Liberalism's merits are too significant...» είναι από τη βιβλιοκριτική στους FT· τι περίμενες να γράψουν οι FT; O leftliberal έγραψε κι αυτός την «κριτική» του, αλλά θα ευχόταν να μην την είχε γράψει. Στάλιν και κουβελο-«φιλελευθερισμός»! Τη «γλώσσα τής αυτοκρατορίας» τη διάβασες; Τα σημειώματα για την επέμβαση στη Λιβύη που μετέφρασα;

      Διαγραφή
    3. http://www.ft.com/cms/s/2/0369b4a2-7ce7-11e0-a7c7-00144feabdc0.html

      Διαγραφή
  9. Sorry. Παράλειψη σε παραπάνω σχόλιο: η φράση «Clarke argues that Losurdo's point isn't… etc» όπως και το εδάφιο που την ακολουθεί προέρχεται απο http://marxistupdate.blogspot.com/2011/05/liberalism-counter-history.html
    M

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κείμενο που παρέθεσες είναι όντως του Peter Clarke από τους Financial Times, όπως έδειξε ήδη ο dkoss. Από εκεί και πέρα, αν δεις τα δικά μου κείμενα "Γιατί δεν χρειάζεται..." θα δεις μια επιχειρηματολογική λογική πάρα πολύ παρόμοια με αυτή που βρίσκει...αστική ο Clarke.

      Διαγραφή
    2. Και για να εξηγηθώ πολύ καθαρά:

      Αν λες ότι το θετικό του κλασικού φιλελευθερισμού ήταν το πρόταγμα της πολιτικής ισότητας

      και

      ότι το αρνητικό του ήταν οι ενδογενείς περιορισμοί αυτού του προτάγματος

      και

      ότι πρέπει να κρατήσουμε τα καλά και να πετάξουμε τα κακά

      τότε περνάς, όπως ακριβώς έκανα εγώ, από τις αστικές επαναστάσεις στον υπαρκτό σοσιαλισμό ως μια αναγκαία και έλλογη μετάβαση.

      Και αυτό είναι το νόημα της παρέμβασης Λοζούρντο όπως εγώ την εκλαμβάνω. Η ανάκτηση αυτού που αποκάλεσα και παλιότερα "λογικό πυρήνα" ΚΟΝΤΡΑ στους υποτιθέμενους κληρονόμους του.

      Διαγραφή