Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Μ. Μαϊλης-Θέλει το ΚΚΕ να κυβερνήσει;

Κείμενο που δημοσιεύεται στα πλαίσια των προηγούμενων αναρτήσεων για τις στρατηγικές των κομμάτων της αριστεράς ενόψει εκλογών (επαναλαμβάνω ότι ο όρος χρησιμοποείται εντελώς περιγραφικά, για χάριν συντομίας, και όχι για να ταυτίσει "αριστερά" και "κομμουνισμό", κάτι που είναι ασύμβατο με τις βασικές πολιτικές θέσεις του γράφοντος). Με έντονα στοιχεία έχουν σημανθεί κάποια σημαντικά αποσπάσματα.
----


Θέλει το ΚΚΕ να κυβερνήσει;
Άρθρο του Μάκη Μαΐλη

Η απάντηση είναι τελείως διαφορετική από εκείνη που ίσως περιμένει ο απλός άνθρωπος ο οποίος γνωρίζει λίγο την πολιτική του ΚΚΕ, και είναι η εξής: Το ΚΚΕ δεν παλεύει για να κυβερνήσει το ίδιο, παλεύει για να κατακτήσει η εργατική τάξη την εξουσία της, που θα την ασκήσει σε όφελος όλου του λαού. Σε αυτή την εξουσία το ΚΚΕ θα πρωταγωνιστεί και θα παλεύει από τη συγκεκριμένη θέση, που θα είναι και κυβερνητική, για την εδραίωση της εργατικής εξουσίας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Το ΚΚΕ δεν υπόσχεται στους εργαζόμενους ότι θα τους λύσει τα προβλήματα. Αν οι ίδιοι οι εργατοϋπάλληλοι δεν γίνουν πρωταγωνιστές και ρυθμιστές του μέλλοντός τους, κανένα ΚΚΕ δεν θα μπορέσει από μόνο του να τους σώσει.

Επομένως το ερώτημα, «αν το ΚΚΕ θέλει να κυβερνήσει», από τη στιγμή που αναφέρεται στις σημερινές συνθήκες, μία απάντηση επιδέχεται: Το ΚΚΕ δεν πρόκειται να συναινέσει ή να πάρει μέρος σε οποιαδήποτε αστική κυβέρνηση, με σκοπό να διαχειριστεί την καπιταλιστική κρίση και γενικότερα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δηλαδή τα κέρδη του κεφαλαίου σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Αν έκανε κάτι τέτοιο, θα εγκληματούσε σε βάρος των συμφερόντων των εργατοϋπαλλήλων και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων της πόλης και της υπαίθρου. Τέτοιο δικαίωμα δεν το έχει. Αν έκανε κάτι τέτοιο, η εργατική τάξη θα έχανε την πρωτοπορία της και γενικά ο λαός θα έμενε δίχως πυξίδα, έρμαιο της αστικής πολιτικής.

Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση υπέρ του λαού στο πλαίσιο της κυριαρχίας των μονοπωλίων, στο πλαίσιο της εξουσίας τους. Οποιο κόμμα υποστηρίζει το αντίθετο, απλώς κοροϊδεύει τον κόσμο. Το δίλημμα είναι: Εργατική - λαϊκή εξουσία ή αστική. Τίποτα ενδιάμεσο.

Με βάση την παραπάνω στρατηγική το ΚΚΕ δρα καθημερινά για την ανάπτυξη της εργατικής - λαϊκής πάλης, της λαϊκής συμμαχίας, δίνοντας το βάρος πρώτα απ' όλα στα εργοστάσια και στους κλάδους. Επιδιώκει την ανασύνταξη του κινήματος και την οργάνωση της δράσης του ενάντια στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, για να μην εφαρμόζονται οι ατομικές συμβάσεις, ενάντια στις απολύσεις, στις περικοπές μισθών και των συντάξεων, στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία, στη μερική και ελαστική εργασία, για την προστασία των ανέργων, ενάντια στα χαράτσια, για να μην κόβεται το ρεύμα στις λαϊκές οικογένειες και για πολλά άλλα παρόμοια. Και υποστηρίζει (η ζωή το έχει επιβεβαιώσει) ότι η πάλη ενάντια στα μέτρα κυβερνήσεων - ΕΕ είναι τόσο πιο ισχυρή, όσο περισσότερο αναπτύσσεται το ταξικό εργατικό και τα άλλα κινήματα (των αυτοαπασχολούμενων, της αγροτιάς κλπ.), όσο περισσότερο αυξάνεται η επιρροή του ΚΚΕ, δηλαδή όσο περισσότερο η πάλη κατευθύνεται στην καρδιά της πολιτικής, που είναι η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.

Πολλοί εργαζόμενοι, εξουθενωμένοι από τα απανωτά σε βάρος τους μέτρα των τριών τελευταίων χρόνων, και μη έχοντας συνειδητοποιήσει ακόμα την ανάγκη για ριζικές αλλαγές, αναζητούν εδώ και τώρα, απεγνωσμένα ορισμένες φορές, μια λύση που θα τους ανακουφίσει έστω σε κάποιο βαθμό από τα βάσανά τους. Γιατί βεβαίως ο άνεργος δεν μπορεί να περιμένει το σοσιαλισμό για να μπορέσει να εργαστεί και άρα να επιβιώσει. Και αυθόρμητα ελπίζουν να δημιουργηθεί στις εκλογές μια κυβέρνηση που θα κοιτάξει και το φτωχό, όπως λέγεται.

Ο άνεργος, ο κόσμος που ζει με 300 και 500 ευρώ, όλοι οι εξαθλιωμένοι, έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους και κάθε δικαίωμα να αγανακτούν και να εξεγείρονται, κάθε δικαίωμα να ζητούν εδώ και τώρα επίλυση στοιχειωδών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Το ζήτημα είναι ο τρόπος με τον οποίο θα υπάρξει λύση αυτών και πολλών άλλων προβλημάτων. Δηλαδή πώς είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί η ανεργία, η πλήρης αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, πώς θα γίνει δυνατό να υπάρχει σταθερή δουλειά για όλους, με αξιοπρεπείς μισθούς και ελεύθερο χρόνο και πολλά ακόμα; Και είναι δυνατό να δημιουργηθεί μία κυβέρνηση που θα τα αντιμετωπίσει; Οσοι εργατοϋπάλληλοι και άλλοι βιοπαλαιστές θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό, ας επιτραπεί να πούμε ότι έχουν αυταπάτες. Από την εξαθλίωση που τους οδήγησε η αντιλαϊκή πολιτική πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα και να αντεπιτεθούν σε συμπόρευση με το ΚΚΕ και άλλες πρωτοποριακές εργατικές και λαϊκές δυνάμεις και μάλιστα με ταξικό μίσος για εκείνους που ευθύνονται: Τα μονοπώλια, τα κόμματά τους, η ΕΕ. Δεν έχουν άλλη επιλογή. Διαφορετικά θα υποστούν τα ίδια και χειρότερα. Και κυρίως τα παιδιά τους.

Ποια είναι εκείνη η κυβέρνηση που και να ήθελε, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την ανεργία, τα μεροκάματα πείνας, την ακρίβεια, το Ασφαλιστικό, δίχως να τα βάλει με τα μονοπώλια και την ΕΕ; Τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρξει. Κι αν ακόμα υποθέσουμε ότι υπήρχε και το επιχειρούσε, θα ήταν υποχρεωμένη να συγκρουστεί εφ' όλης της ύλης με τα μονοπώλια και την ΕΕ, που θα αντιδρούσαν και θα την υπονόμευαν. Για παράδειγμα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι η λεγόμενη αριστερή κυβέρνηση θα καταργήσει το μνημόνιο. Αυτό σημαίνει απευθείας σύγκρουση με την ΕΕ και με το εγχώριο κεφάλαιο, άρα υπονόμευση της αριστερής κυβέρνησης από τη μεριά τους και διαφόρων μορφών οικονομική και πολιτική αντίδραση, που θα έφερνε αυτήν την κυβέρνηση μπροστά στην ανάγκη να προχωρήσει στη ρήξη με την ΕΕ, βγάζοντας την Ελλάδα από αυτήν. Διαφορετικά θα υποχρεωνόταν σε αναδίπλωση, οδηγώντας το λαό σε μία ακόμα τραγωδία. Ομως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι αντίθετος με την αποδέσμευση από την ΕΕ. Να γιατί η πρότασή του αποτελεί εμπαιγμό. Χονδροειδή εμπαιγμό, όπως ότι θα χτυπάει γερά τη γροθιά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ, για να την εξαναγκάσει!!

Πολύ περισσότερο τώρα που επίκειται νέα θύελλα αντιλαϊκής επίθεσης μετά τις εκλογές, πολύ περισσότερο που αυτή έχει αποφασιστεί και τα αστικά κόμματα, όποια κυβέρνηση κι αν διαμορφώσουν, έχουν δεσμευτεί να την υλοποιήσουν.

Το συμπέρασμα είναι ένα: Τίθεται επί τάπητος η ανάγκη κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, αποδέσμευσης από την ΕΕ και εγκαθίδρυσης της εργατικής - λαϊκής εξουσίας, που θα διαγράψει το χρέος. Οσοι, όπως ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, προβάλουν τη λεγόμενη «αριστερή κυβέρνηση» ή την «αντιμνημονιακή κυβέρνηση», εξαπατούν το λαό, για τον εξής απλούστατο λόγο: Υπόσχονται φιλολαϊκά μέτρα, δίχως σύγκρουση με τα μονοπώλια και την ΕΕ. Καλλιεργούν ψεύτικες ελπίδες ότι υπάρχουν εύκολες λύσεις, ενώ τέτοιες δεν υπάρχουν.

Το ΚΚΕ αξιοποιεί και τις βουλευτικές εκλογές ως ένα μέτωπο της ταξικής πάλης και ζητάει από το λαό να το υπερψηφίσει, ώστε να εκφραστεί και στην κάλπη ένα ισχυρό πλήγμα στο σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα. Αυτή η αποφασιστική ενίσχυση θα δυναμώσει την εργατική - λαϊκή πάλη μετά τις εκλογές, μέχρι να το ανατρέψει.

Το ΚΚΕ παλεύει για να εκμηδενίσει ο λαός την ιδεολογική επίδραση των κομμάτων του «ευρωμονόδρομου» και όχι απλώς για να ηττηθεί ο δικομματισμός. Βεβαίως οι περισσότερες λαϊκές δυνάμεις είχαν ψηφίσει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και στις τελευταίες εκλογές, και απ' αυτήν την άποψη ο βασικός όγκος των ψηφοφόρων τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να εγκαταλείψουν. Ομως αυτό δε φτάνει. Η ψήφος που πιάνει τόπο είναι αυτή που κατευθύνεται στην κάλπη του ΚΚΕ και μόνο.

Απ' όλα τα προηγούμενα -και πρωταρχικά βεβαίως από το πρόγραμμα του ΚΚΕ- συνάγεται ότι το ΚΚΕ δεν είναι ένα από τα λεγόμενα αριστερά κόμματα. Είναι Κομμουνιστικό Κόμμα, όχι μόνο στο όνομα, αλλά και στο περιεχόμενο. Αν ήταν μόνο στο όνομα, όπως συμβαίνει με άλλα κομμουνιστικά κόμματα, η αστική τάξη δεν θα το αντιμετώπιζε ως εχθρό της, αλλά ως εφεδρικό πολιτικό προσωπικό της.

Ο χαρακτήρας των κομμάτων δεν προσδιορίζεται γεωγραφικά, όπως επιχειρείται και έχουν καθιερώσει: Δεξιά, κέντρο, αριστερά, κεντροαριστερά και πάει λέγοντας. Αυτή η ονομασία δεν λέει τίποτα. Αντίθετα, συγκαλύπτει την ταξική έκφραση των κομμάτων που αυτοπροσδιορίζονται με τη μια ή την άλλη ονομασία. Συγκαλύπτει και το διαφορετικό χαρακτήρα του ΚΚΕ από τη στιγμή που το τσουβαλιάζουν με άλλους στη λεγόμενη αριστερά.

Το ΚΚΕ είναι το κόμμα της εργατικής τάξης. Τα άλλα κόμματα εκφράζουν τα αστικά συμφέροντα, ανεξάρτητα από το αν ονομάζονται σοσιαλδημοκρατικά ή αλλιώς.

Ακριβώς επειδή το ΚΚΕ είναι Κομμουνιστικό Κόμμα και ακριβώς επειδή έχει το συγκεκριμένο πρόγραμμα, είναι το κόμμα που μπορεί να εκφράσει τα συμφέροντα όχι μόνο της εργατικής τάξης, αλλά και των άλλων εργαζομένων - αυτοαπασχολούμενων. Αρα και τα συμφέροντα όλων εκείνων που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί ή ριζοσπάστες της αριστεράς, ανεξάρτητα αν δεν συμφωνούν με το ΚΚΕ σε όλα. Είναι το μόνο κόμμα στο οποίο μπορούν να ακουμπήσουν, σίγουροι ότι δεν θα τους πει αύριο διαφορετικά πράγματα απ' αυτά που λέει και κάνει σήμερα. Δεν ψαρεύει σε θολά νερά ούτε πατάει σε πολλές βάρκες.

Πηγή: Ριζοσπάστης/via Redfly Planet

19 σχόλια:

  1. http://www.epirusinfo.com/?p=26308

    Nikos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η νέα μεγάλη φόλα αντιπερισπασμού ενόψει εκλογών έχει το όνομα "χτυπήστε τον δικομματισμό."

      Διαγραφή
  2. Αυτό δημοσιεύθηκε δυο φορές για κάποιο μυστήριο λόγο (μάλλον ανανεώθηκε το σχόλιο):

    http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7060:stratigiki-kke-zahariadis&catid=56:an-aristera&Itemid=285

    «Δεν σχολιάζουμε προς το παρόν τις κατά τον Μ. Μαϊλη ''ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που διαπέρασαν τις αστικές τάξεις όλων των καπιταλιστικών κρατών, διαχωρίζοντας αυτές σε φιλοχιτλερικές και αντιχιτλερικές. Ωστόσο στόχος και των δύο πλευρών ήταν η διατήρηση της αστικής εξουσίας και μετά τον πόλεμο''. »

    Τι να μη σχολιάσουν; Ή βρίσκονται σε μεγάλη σύγχυση στην Ίσκρα ή θεωρούν ότι ο ψυχρός πόλεμος (όταν, για παράδειγμα, δολοφονήθηκαν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο Καμποτζιανών από τους βομβαρδισμούς των Νίξον/Κίσσινγκερ, ή όταν οι φίλοι μας οι Άγγλοι εξόντωναν γυναικόπαιδα με πείνα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κένυα κατά την εξέγερση των Μάου-Μάου) δεν έλαβε ποτέ χώρα. Μάλλον το δεύτερο, διότι οι τής Ίσκρα την εποχή αυτή οικοδομούσαν μαζί με τον Πουλαντζά των ευρωκομμουνισμό.

    Θα επιμείνουν οι του ΣΥΝ/ΡΙΖΑ στη θέση τής «τροτσκικής» απόκλισης μὲχρι να φάνε τα μούτρα τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδα το κείμενο μόλις, Παραθέτω ένα λίγο πιο εκτεταμένο απόσπασμα από το ίδιο σημείο:

      "ΥΓ. Δεν σχολιάζουμε προς το παρόν τις κατά τον Μ. Μαϊλη ''ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που διαπέρασαν τις αστικές τάξεις όλων των καπιταλιστικών κρατών, διαχωρίζοντας αυτές σε φιλοχιτλερικές και αντιχιτλερικές. Ωστόσο στόχος και των δύο πλευρών ήταν η διατήρηση της αστικής εξουσίας και μετά τον πόλεμο''.

      Ίσως, για πρώτη, σε κείμενα του ΚΚΕ παρατηρούμε να εξομοιώνονται, περίπου, ''φιλοχιτλερικές και αντιχιτλερικές αστικές τάξεις'' και οι μεταξύ τους αντιθέσεις να χαρακτηρίζονται απλώς ως ''ενδοϊμπεριαλιστικές''. Εκτός και αν έχουμε φραστικό ολίσθημα και όχι ολίσθηση σε άλλα ρεύματα σκέψης."

      Επειδή εγώ τραβάω μπλανκ (δεν το λέω ειρωνικά), τι εννοεί ο παρατηρητής του Ίσκρα όταν κάνει λόγο όχι απλώς για φραστικό ολίσθημα (που εγώ δεν βλέπω καν ποιο είναι το ολίσθημα στην αναφορά σε ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αν μπορεί κάποιος ας μου εξηγήσει) αλλά για "ολίσθηση σε άλλα ρεύματα σκέψης"; Σε ποια "άλλα ρεύματα σκέψης" αναφέρεται;

      Διαγραφή
    2. Θέλει να πει ότι είναι απαράδεκτο να το βλέπει κανείς με όρους ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ότι πρέπει να το δει με όρους αντιπαράθεσης φασισμού και δημοκρατίας; Δηλαδή, πχ, ο Τσώρτσιλ ήταν δημοκρατικός αντιφασίστας και ο πρώην σοσιαλδημοκράτης Ανρί Ντε Μαν ήταν γεννημένος Χιτλερικός;

      Διαγραφή
    3. Ενα σχόλιο μου στην "Ισκρα" παντως, που έλεγε πως μένω έκπληκτος από το γεγονός πως ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος υπερασπίζεται την "Σταλινική" πολιτική των Λαϊκώ μετώπων και τον Ζαχαριάδη, ενάντια στο ...ΚΚΕ(!), μέχρι χθες δεν είχε δημοσιευθεί....

      Διαγραφή
    4. Δεν μασάει από τέτοιες λεπτομέρειες το διεθνές τρολεταριάτο!

      Διαγραφή
  3. Η μόνη αντίρρηση που σώφρων άνθρωπος θα μπορούσε να φέρει στη διατύπωση Μαἴλη είναι ότι θα έπρεπε να πει «διαχωρίζοντας αυτές σε περισσότερο ή λιγότερο φιλοχιτλερικές ή/και φιλομουσολινικές».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι η λεγόμενη αριστερή κυβέρνηση θα καταργήσει το μνημόνιο. Αυτό σημαίνει απευθείας σύγκρουση με την ΕΕ και με το εγχώριο κεφάλαιο, άρα υπονόμευση της αριστερής κυβέρνησης από τη μεριά τους και διαφόρων μορφών οικονομική και πολιτική αντίδραση, που θα έφερνε αυτήν την κυβέρνηση μπροστά στην ανάγκη να προχωρήσει στη ρήξη με την ΕΕ, βγάζοντας την Ελλάδα από αυτήν. Διαφορετικά θα υποχρεωνόταν σε αναδίπλωση, οδηγώντας το λαό σε μία ακόμα τραγωδία."
    Ωραία, λοιπόν, αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει το ΚΚΕ. Να σύρει (μέσα από μια συμμαχία) τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε μια τέτοια θέση που αναπόφευκτα θα πρέπει να δεχθεί την έξοδο από την ΕΕ και τη σύγκρουση με τις ιμπεριλιαστικές δυνάμεις της συμμαχώντας με τους εργαζόμενους ανά την Ευρώπη και τον κόσμο. Γιατί, λοιπόν, δεν το κάνει; Γιατί να μην έχει μια τέτοια πρόταση διακυβέρνησης; Και να πει ότι "συμμαχώ και με τον διάολο αρκεί να 1.2.3.4. ένα πρόγραμμα υπεράσπισης των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και του πλούτου της χώρας από τη λεηλασία των ιμπεριαλιστών. Και αποσύρω την υποστήριξή μου και δημιουργώ κρίση όποτε κρίνω ότι πρέπει. Να δεις ψήφους που θα έπαιρνε. Η πολιτική του "περιμένω να φτάστε στο πάτο και να συνειδητοποιηθείτε" είναι αδιέξοδη.
    Εκτός και αν φοβάται ή έχει άλλες επιδιώξεις.
    Πάντως, ούτε οι πόντιοι πιλάτοι είναι επαναστάτες ούτε οι προάγγελοι μυρίων δεινών .... Το ζήτημα είναι να μη φθάσουμε στον πάτο για να μπορούμε να αντισταθούμε. Να μη μπει η ζωντανή εργασία στο περιθώριο... Να μην εξαθλιωθούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπική απάντηση, διευκρινίζω, όχι κομματική ή εκ μέρους του Μαϊλη ή του οποιουδήποτε, για να συννενοούμαστε:

      Να σύρει τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε μια θέση που θα πρέπει να δεχθεί την έξοδο από την ΕΕ το ΚΚΕ δεν μπορεί. Για πολλούς λόγους. Ένας είναι ότι η "συμμαχνία με τους εργαζόμενους ανά την Ευρώπη και τον κόσμο" είναι αέρας κοπανιστός. Δεν υπάρχει τέτοια συμμαχία παρά στα όνειρα των σκληροπυρηνικότερων ευρω-αριστερών.

      Ένας δεύτερος είναι ότι καλώς ή κακώς, δεν είναι ίδια η ταξική τους βάση, δεν εκπροσωπούν τις ίδιες τάξεις εκπροσωπώντας απλώς διαφορετικές στρατηγικές, Εκπροσωπούν διαφορετικές τάξεις, κατά κύριο λόγο εργατικές/αγροτικές μάζες στην περίπτωση του ΚΚΕ και κατά κύριο λόγο αστικές και ημι-αστικές στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πολιτικά προοδευτικότερο πρόσωπο που έχει η μορφωμένη αστική και ημιαστική τάξη στην Ελλάδα (δικηγόροι, γιατροί, καθηγητές στην Μέση και Ανώτερη Εκπαίδευση, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, graphic και website designers, εργαζόμενοι στις υπηρεσίες, white collar workers, κλπ) και εκπροσωπεί επίσης μια ελκυστική πρόταση και για μερίδα των ανέργων, οπωσδήποτε για ένα σημαντικό κομμάτι των φοιτητών, και για την συντριπτική πλειοψηφία των διανοουμένων. Για να μπορέσει να "σύρει" το ΚΚΕ τον ΣΥΡΙΖΑ προς οτιδήποτε, θα πρέπει, για να αντλήσω απ' το λεξιλόγιο της εποχής, να "ηγεμονεύσουν" οι χτίστες, οι μπετατζήδες, οι ναυτικοί, οι βιομηχανικοί εργάτες, οι αγρότες, κλπ πάνω σ' αυτά τα μορφωμένα και κοινωνικά φιλόδοξα στρώματα. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.

      Τρίτον, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπερκεράσει τις εξαρτήσεις του από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία τύπου Die Linke κλπ και να χαράξει μια πολιτική συνεργασίας με το ΚΚ. Πουθενά στην Ευρώπη δεν έχει γίνει κάτι ανάλογο και είναι τρομερά δύσκολο να γίνει εφόσον τα πλαίσια αναφοράς των δύο είναι αντίρροπα και εχθρικά μεταξύ τους.

      Τέταρτον, η ισοδυναμία από ό,τι φαίνεται μεταξύ των δύο δεν ασκεί πιέσεις τέτοιες στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ να "συρθεί" σε μια συμμαχία με τους όρους που αναφέρεις. Αυτό το οποίο προσφέρει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι μια συμμαχία που έχει ουσιαστικά τους δικού του όρους (και καλά κάνει), δηλαδή μια συμμαχία με εκλολογική και διαχειριστική λογική.

      Είναι αμαρτία αυτό; Όχι, για μένα δεν είναι αμαρτία. Απλά, το ΚΚΕ έχει δίκαιο όταν λέει ότι αν εισέλθει σε κάτι τέτοιο απλώς θα αυτοευνουχιστεί, γιατί είναι αδύνατο να αλλάξεις κάτι επί της ουσίας σε ένα διαχεριστικό πλαίσιο. Θεωρεί ότι η πολιτική του επιβίωση εξαρτάται από το να μη φθαρεί ως ένα ακόμα αστικό χαρτί. Και πιθανά, θεωρεί ότι αυτή είναι η ιστορική του ευκαιρία να γυρίσει το παιχνίδι, να πάρει το πολιτικό του αίμα πίσω. Με άλλα λόγια, να γίνει το κατεξοχήν αντισυστημικό κόμμα στα μάτια της πλειοψηφίας των πολιτών, και να διεκδικήσει μια δεύτερη ιστορική ευκαιρία μετά τον εμφύλιο.

      Μπορεί να φτάσει ως εκεί, και αν φτάσει μπορεί να πετύχει σ' αυτόν τον ιστορικό ρόλο; Δεν το ξέρω και είναι αδύνατο να το προβλέψω.
      Το πιστεύει ότι αυτός είναι πια ο στόχος του και όχι απλά μια ακόμα περιπέτεια σε συγκυβέρνηση καταδικασμένη σε αποτυχία; Νομίζω, αυτό αισθάνομαι, δεν μπορώ να το αποδείξω, πως το πιστεύει.

      Διαγραφή
  5. Νομίζω ότι το ποιους εκφράζει ένα κόμμα, ποιοι το ψηφίζουν και ποιους τελικά πείθει για το πρόγραμμά του είναι τρία διαφορετικά πράγματα. Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν σήμερα εκφράζει (ή προσπαθεί να εκμεταλλευθεί) την σημερινή ανάγκη μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού: της διεξόδου από τη στενωπό που τον έχουν στριμώξει σε μια κατεύθυνση που να μην είναι φασιστική/εθνικιστική (διότι είναι οι μόνοι άλλοι που εκφράζουν την αντίθεσή τους με το μνημόνιο).
    Πραγματικά, δεν μπορώ να αντιληφθώ σε τι θα αναφέρεται το ΚΚΕ και από ποιον θα πάρει το ΚΚΕ το "πολιτικο του αίμα πίσω" όταν θα έχει περιπέσει ο ελληνικός λαός (όχι ως έθνος, αλλά ως το σύνολο των ανθρώπων που εργάζονται σκληρά για να βγάλουν το μεροκάματο) σε εξαθλίωση και ουσιαστικά, υποδούλωση στους νέους ελέω θεού μονάρχες, ράιχενμπαχ και σία. Η κατάσταση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θυμίζει εξαιρετικά τον 19ο αιώνα και όχι τον 20ο. Μοιάζει να μας φέρνει παραπάνω από έναν αιώνα πίσω και σε ότι αφορά τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης αλλά και σε ότι αφορά την εθνική ανεξαρτησία. Και επειδή ο Λένιν έθετε εκτός των άλλων και το δικαίωμα των λαών για την αυτοδιάθεσή τους δε μπορεί το ΚΚΕ σήμερα να αγνοεί την υποδούλωση στην οποία μας σέρνει η κομπραδόρικη και κοσμοπολίτικη ελληνική αστική τάξη. Και εδώ χρειάζονται συμμαχίες με αυτούς που ρίχνονται σήμερα από αυτή την κατάσταση και είναι ακέφαλοι (δηλαδή εύκολα μπορεί σε αυτούς να ηγεμονεύσει η εργατική τάξη): μικροαστικά στρώματα αλλά και μεσοαστικά στρώματα που προλεταριοποιούνται ή προλεταριοποιήθηκαν. Σήμερα, δε μπορεί να ορίζεις συλλήβδην κατηγορίες εργαζομένων σε ένα στρώμα. Μέσα στις ίδιες κατηγορίες, π.χ. στους δασκάλους και τους καθηγητές με το νέο μισθολόγιο διαμορφώνονται μέσα τους στρώματα που θα απέχουν πάρα πολύ: άλλο τα 1600 ευρώ και άλλο τα 600. Άλλο ο μόνιμος και άλλο ο ωρομίσθιο με το μπλοκάκι. (Δηλαδή, οι ταξιτζήδες είναι πιο κοντά στην εργατική τάξη από τους δασκάλους και τους καθηγητές που πληρώνονται με 600 ευρώ ή δουλεύουν τρεις μήνες το χρόνο;). Επίσης, εξηγείστε μου παρακαλώ: η ταμίας του σούπερ μάρκετ που δε χρειάζεται καν να ξέρει αριθμητική για να κάνει τη δουλειά της ανήκει στους διανοούμενους; Ή στην εργατική τάξη; Ο πιτσαδόρος που μεταφέρει τις πίτσες με το μηχανάκι; Η κομμώτρια, υπάλληλος με δεκάωρα, είναι ίδιο με τον τάδε φημισμένο κομμωτή που έχει αλυσίδα κομμωτηρίων;
    Είναι εξαιρετικά σεχταριστικό πραγματικά σήμερα το ΚΚΕ να περιχαρακώνεται πίσω από στενά ιδεολογικά πλαίσια. Σήμερα που χρειάζεται η εργατική τάξη να συνάψει ευρύτατες συμμαχίες με τη δική της ηγεμονία. Σήμερα που τα μεσοστρώματα της Ελληνικής κοινωνίας τα οποία παραδοσιακά έκφραζε το ΠΑΣΟΚ, αφενός προλεταριοποιούνται αφετέρου δεν βρίσκουν έκφραση πρέπει να ηγεμονεύσει σε αυτά η εργατική τάξη. Και αυτό δε γίνεται με ιδεολογικές περιχαρακώσεις και με "μη μου άπτου" πολιτική. (Αυτό το μη μου άπτου εκφράζεται ως γραμμή και στην κεντρική στάση του ΚΚΕ στις διαδηλώσεις όπου εννοεί να συγκρούεται μόνο με διαδηλωτές (έστω και κάφρους) και ποτέ με τις δυνάμεις καταστολής).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Νομίζω ότι το ποιους εκφράζει ένα κόμμα, ποιοι το ψηφίζουν και ποιους τελικά πείθει για το πρόγραμμά του είναι τρία διαφορετικά πράγματα"

      Δεν καταλαβαίνω τον διαχωρισμό επιστημολογικά, αν θες εξήγησέ τον. Τι θα πει "ποιους τελικά πείθει για το πρόγραμμά του", κλπ; Θυμίζω ότι ο Πουλαντζάς επιμένει ότι η εργατική τάξη είναι μια τάξη που δεν μπορεί να εγκολπωθεί στην αστική, ανεξάρτητα του αν είναι επαναστατική ή όχι, διότι πολύ απλά μια τέτοια εγκόλπωση θα συνεπαγόταν το τέλος της ταξικής πάλης.

      "Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν σήμερα εκφράζει (ή προσπαθεί να εκμεταλλευθεί) την σημερινή ανάγκη μιας μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού: της διεξόδου από τη στενωπό που τον έχουν στριμώξει σε μια κατεύθυνση που να μην είναι φασιστική/εθνικιστική (διότι είναι οι μόνοι άλλοι που εκφράζουν την αντίθεσή τους με το μνημόνιο). "

      Δεν βλέπω κάτι συγκεκριμένο ιδεολογικά στην δική σου περιγραφή για το ιδεολογικό στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε κατάλαβα το "είναι οι μόνοι άλλοι που εκφράζουν την αντίθεσή τους με το μνημόνιο"--όλοι αντιμνημονιακοί είναι. Παρεμπιπτόντως, η "διέξοδος από τη στενωπό" παραπέμπει σε παλιό Παπανδρεϊκό σλόγκαν: "1985: Επανέρχεται το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και νέα λέξη ακούγεται από το στόμα του Ανδρέα Παπανδρέου: Στενωπός (δεν ήταν μονότονος τουλάχιστον ο μακαρίτης). Στενωπός άρα σφίξτε το ζωνάρι, αρχίζει η λιτότητα."

      Διαγραφή
    2. Πραγματικά, δεν μπορώ να αντιληφθώ σε τι θα αναφέρεται το ΚΚΕ και από ποιον θα πάρει το ΚΚΕ το "πολιτικο του αίμα πίσω" όταν θα έχει περιπέσει ο ελληνικός λαός (όχι ως έθνος, αλλά ως το σύνολο των ανθρώπων που εργάζονται σκληρά για να βγάλουν το μεροκάματο) σε εξαθλίωση και ουσιαστικά, υποδούλωση στους νέους ελέω θεού μονάρχες, ράιχενμπαχ και σία.

      Ούτε έθνος λοιπόν, ούτε τάξη, απλά άνθρωποι που "εργάζονται σκληρά για να βγάλουν το μεροκάματο." Τι είναι τώρα αυτό; Εγώ είμαι μαρξιστής, δεν το καταλαβαίνω. Έναν σκληρά εργαζόμενο καρδιοχειρούργο τον περιλαμβάνει;

      "Η κατάσταση στην Ελλάδα και στην Ευρώπη θυμίζει εξαιρετικά τον 19ο αιώνα και όχι τον 20ο. Μοιάζει να μας φέρνει παραπάνω από έναν αιώνα πίσω και σε ότι αφορά τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης αλλά και σε ότι αφορά την εθνική ανεξαρτησία."

      Φαντάζομαι όταν μπήκαμε στην ΕΕ μετά βαϊων και κλάδων δεν εκχωρήσαμε κομμάτι της εθνικής ανεξαρτησίας; Στην εποχή του σχεδίου Μάρσαλ ούτε; Στην εποχή που η Ελλάδα έκανε εξωτερική πολιτική με τον Σπάιρο Άγκνιου και τον Χένρι Κίσιγκερ; Στην εποχή των Γαλλόφιλων, Αγγλόφιλων και Ρωσσόφιλων; Στην εποχή της Αντάντ; Αν ρωτήσω μήπως τελικά υπερβολικά πολλοί άνθρωποι χάψανε τις κορώνες του Ανδρέα την εποχή του "έξω/μέσα, και μέσα και έξω" και το πήραν σοβαρά, θα είμαι αγενής;

      "Και επειδή ο Λένιν έθετε εκτός των άλλων και το δικαίωμα των λαών για την αυτοδιάθεσή τους δε μπορεί το ΚΚΕ σήμερα να αγνοεί την υποδούλωση"

      Τίθεται λοιπόν σήμερα θέμα του δικαιώματος των Ελλήνων στην αυτοδιάθεσή τους; Εγώ νόμιζα ότι τίθεται θέμα δικαιώματος σε μισθό, υγεία, ασφάλεια, τέτοια πράματα. Και έχουμε και "υποδούλωση"; Μα τότε ο ΣΥΝ που εμμένει στην ευρωπαϊκή μας προοπτική διαπράττει έσχατον προδοσίαν. Και θα πρεπε να σαι βαμμένος ΚΚΕς, αφού το ΚΚΕ μιλά για έξοδο από την επονείδιστη ΕΕ. Και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο;

      Διαγραφή
    3. "η κομπραδόρικη και κοσμοπολίτικη ελληνική αστική τάξη."

      Βαρετό να απαντάω τα ίδια στα ίδια, αλλά τι να γίνει; Από πότε έγινε "κομπραδόρικη η ελληνική αστική τάξη" και πώς έγινε "κομπραδόρικη";

      "Σήμερα, δε μπορεί να ορίζεις συλλήβδην κατηγορίες εργαζομένων σε ένα στρώμα. [...] . Επίσης, εξηγείστε μου παρακαλώ: η ταμίας του σούπερ μάρκετ που δε χρειάζεται καν να ξέρει αριθμητική για να κάνει τη δουλειά της ανήκει στους διανοούμενους; Ή στην εργατική τάξη; Ο πιτσαδόρος που μεταφέρει τις πίτσες με το μηχανάκι; Η κομμώτρια, υπάλληλος με δεκάωρα, είναι ίδιο με τον τάδε φημισμένο κομμωτή που έχει αλυσίδα κομμωτηρίων; "

      Δεν έχω ιδέα γιατί μου απευθείνεις τέτοιες ερωτήσεις. Έγραψα κάτι για το πού ανήκει ο πιτσαδόρος και η κομμώτρια; Τι θα ήθελες εδώ; Μια ταξική θεωρία που να συμπεριλαμβάνει τις διαφορές της Λίτσας στο Μπραχάμι από την Τούλα στο Περιστέρι, από τον Τάκη στο Μενίδι;

      "Είναι εξαιρετικά σεχταριστικό πραγματικά σήμερα το ΚΚΕ να περιχαρακώνεται πίσω από στενά ιδεολογικά πλαίσια. "

      Οι φράσεις όπου οι λέξεις-κλειδιά ('σεχταριστικό", "στενά ιδεολογικά πλαίσια") είναι συνθηματολογικές είναι απλά συνθηματολογικές. Προσωπικά πάντως, θεωρώ δικαίωμα του καθένα που θέλει "πλατιά ιδεολογικά πλαίσια" να ψηφίζει και να υποστηρίζει κάτι αρκούντως πλατύ. Φυσιολογικό είναι.

      "Σήμερα που τα μεσοστρώματα της Ελληνικής κοινωνίας τα οποία παραδοσιακά έκφραζε το ΠΑΣΟΚ, αφενός προλεταριοποιούνται αφετέρου δεν βρίσκουν έκφραση πρέπει να ηγεμονεύσει σε αυτά η εργατική τάξη. Και αυτό δε γίνεται με ιδεολογικές περιχαρακώσεις και με "μη μου άπτου" πολιτική."

      Η φράση κλειδί. Τα στρώματα που εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ αναζητούν πολιτικό πάτρωνα. Θα τον βρουν. Και φυσικά αυτός δεν είναι, ούτε πρόκειται να είναι "η εργατική τάξη"!!!!!!!!! Η λέξη "ηγεμονία" είναι η πιο κακομεταχειρισμένη λέξη του ελληνικού "αριστερού" λεξιλογίου. Ό,τι θέλει ο καθένας το βαφτίζει αίτημα για "ηγεμονία" και καθάρισε. Η εργατική τάξη έχει ως βασικό μέλημα να συγκροτηθεί η ίδια οργανωτικά και αγωνιστικά και όχι να κάνει την νταντά των πρώην ΠΑΣΟΚων που τσακίζουν ακόμα και σήμερα κάθε απεργία εν τη γεννέσει της με χίλιους δυο τρόπους. 'Ακου να "ηγεμονεύσει!" Εδώ δεν μπορεί να γίνει μια απεργία 48 ωρων χωρίς να πέσουν όλοι πάνω να την πνίξουν και το αίτημα είναι "να ηγεμονεύσει" η "εργατική τάξη".

      Κοροϊδευόμαστε κανονικά ή μού φαίνεται;

      Διαγραφή
    4. Φυσικά, είναι δύσκολο πράγμα να κάνεις τον μειοδότη σ' αυτή την αποφασισμένη, επαναστατική πατριωτική λαοθάλασσα που θα μετατρέψει σε κόλαση των δοσίλογων και κομπραδόρικων ελίτ την 25 Μαρτίου, αποσείοντας από πάνω της τα δεσμά του κομμουνιστικού σεχταρισμού. Το καταλαβαίνω.

      Αλλά εμείς οι κομμουνιστές έχουμε λίγο παγερό αίμα και όταν διαβάζουμε πολύ ρητορεία θυμόμαστε κάποια τετριμμένα πραματάκια:

      "Οι περισσότεροι Ελληνες τάσσονται υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ, όμως μόνο ο ένας στους δύο θεωρεί ότι αυτό είναι εφικτό, σύμφωνα με την δημοσκόπηση της MRB για την κυριακάτικη Real News.
      Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, το 72,7% των ερωτηθέντων θέλουν η χώρα να παραμείνει στο ευρώ [...]
      Το 90,6% του δείγματος πιστεύει ότι θα απαιτηθούν νέες θυσίες στο πλαίσιο της νέας δανειακής σύμβασης και το 53,1% θεωρεί ότι η υπερψήφιση των νέων μέτρων την περασμένη εβδομάδα ήταν αναγκαία.
      [...]
      Πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου έρχεται η Νέα Δημοκρατία με ποσοστό 18,3% με την Δημοκρατική Αριστερά σταθερά δεύτερο κόμμα με ποσοστό 8,8%. Το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ ισοψηφούν στην τρίτη θέση με ποσοστό 8%.
      [...]
      Συνολικά 29,2% των ερωτηθέντων δηλώνουν αναποφάσιστοι, ότι θα απέχουν ή ότι θα ρίξουν άκυρο ή λευκό.
      20/2/2012, http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&pubid=112822440

      Διαγραφή
    5. Φυσικά, ΚΑΙ για αυτό, για το ότι το 72.7% θέλει παραμονή στο ευρώ, και ότι πρώτο κόμμα είναι η ΝΔ και με απόλυτους αριθμούς οι αναποφάσιστοι, το ΚΚΕ φταίει. Διότι δεν έχει επεξεργαστεί σωστά την Λενινιστική θέση παραμονής στο ευρώ με ανατροπή του δωσιλογικού κατεστημένου και της υποτέλειας, ώστε να έχουμε υγιή εμπορική ανάπτυξη και λεφτά στην τράπεζα.

      Διαγραφή
  6. (συνέχεια του προηγούμενου)
    Να συμπληρώσω ότι έχω σοβαρέςδιαφωνίες με το ΚΚΕ σε ότι αφορά τις μεταβατικές κοινωνίες (σοσιαλισμό κ.λπ.) και το πώς στέκεται απέναντι στην ιστορία του ΚΚ διεθνώς (και όχι από ευρωκομμουνιστική ή τροτσκιστική θέση). Παρόλα αυτά θα ήταν ένα βήμα μπρος για το κίνημα μια υπέρβαση της περιχαράκωσής του και μια επιθετική πολιτική από την πλευρά του. Έχω βρεθεί πολλάκις σε αντίθεση με τους συνδικαλιστές του στο παρελθόν αφού έπαιρναν συντηρητικές θέσεις μιας και "δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες". Σήμερα λοιπόν που είναι ώριμες οι συνθήκες τι μας λέει; Ούτε καν γενική πολιτική απεργία. Αλλά η ΠΝΟ και η κάθε ΠΝΟ, η χαλυβουργία και κάθε χαλυβουργία δεν μπορεί να νικήσει πραγματικά από μόνη της σε απεργία αν δε γενικευτεί αν δεν πάρει τη μορφή γενικής πολιτικής απεργίας μέχρι να πάρουν πίσω όλα τα αντιλαϊκά μέτρα και να καταγγείλουν τις τοκογλυφικές και καταστροφικές για το λαό δανειακές συμβάσεις. Ακόμα και η νίκη των εργαζομένων της Κόκα Κόλα, μόλο που δείχνει τη δύναμη των εργαζομένων, είναι προσωρινή αν δεν υπάρξει μια γενίκευση των απεργιών.
    Οι εκλογές είναι δεδομένο ότι δε θα λύσουν το πρόβλημα αν δεν υπάρξει μια επιθετική πολιτική από το ΚΚΕ που να δημιουργεί ένα ρεύμα σε αυτή την περιδιήνηση του κόσμου που αντιστέκεται. Ένα ρεύμα με κορμό και πρωτοπορία την εργατική τάξη αλλά και με συμμάχους τα άλλα στρώματα. Αν δεν έχω γίνει ακόμα σαφής μιλάμε σήμερα για ΚΕΝΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ αντίστοιχο με αυτό της περιόδου 41-48 αλλά και της περιόδου αμέσως μετά την πτώση της Χούντας. Ένα κενό που αν δεν σπεύσει να καταλάβει η εργατική τάξη θα πληρωθεί είτε από φασιστοειδείς ή/και εθνοκαταστροφικές λύσεις, είτε από έναν νέο λαϊκιστή ηγέτη, έναν νέο Ανδρέα, τον οποίο εκ νέου θα λοιδωρεί το ΚΚΕ φανερά και θα παρακαλά κρυφά για ένα κομματάκι εξουσίας, όπως ακριβώς στη μεταπολίτευση: "αλλαγή δε γίνεται χωρίς το ΚΚΕ" έλεγε τότε και όχι "αλλαγή δε γίνεται με το ΠΑΣΟΚ αλλά μόνο με το ΚΚΕ". Είναι λοιπόν τραγικό σήμερα ειδικά, που το ΠΑΣΟΚ έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, να περιχαρακώνεστε, ενώ τότε ζητούσατε να σας βάλουν στο παιχνίδι. Εγώ θα ψηφίσω όποιο κόμμα θέσει το ζήτημα της εξουσίας. Θα προτιμούσα να είναι το ΚΚΕ (παρόλες τις διαφωνίες μου, αφού με τις ευρωπαϊκές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ είμαι πολύ μακριά) αλλά μάλλον εσείς προκρίνετε με αυταρέσκεια την πολιτική σας επιβίωση και την ανάδειξή σας "σε κατεξοχήν αντισυστημικό κόμμα". Μόνο που αντισυστημικός είναι αυτός που αντιπαλεύει το σύστημα και όχι αυτός που περιμένει να πέσει σαν ώριμο φρούτο άντε και με έναν κλεφτοπόλεμο σκόρπιων απεργιακών κινήσεων εκεί όπου η απόγνωση οδηγεί αναπόφευτκτα στο "ή ταν ή επί τας".
    Μερικές φορές φτάνω πιστεύω πως το ΚΚΕ είναι τυφλό. Άλλες φορές που με πιάνει απελπισία τείνω να πιστεύω πως κάποιοι στην ηγεσία του έχουν περάσει στο αντίπαλο στρατόπεδο και μας δουλεύουν. Και πως θα βρεθούν εκείνοι που θα τους πετάξουν έξω από τα καθοδηγητικά όργανα και την ηγεσία του κόμματος.
    Πραγματικά πρικραίνετε τον κόσμο... Τον απογοητεύετε και τον οδηγείτε μαθηματικά είτε στην αδράνεια, είτε στην αγκαλιά του λαϊκισμού. Και όσο για την επιβίωσή σας, θα επιβιώσετε όπως όλες οι σέχτες. Καμιά τους δεν έχει διαλυθεί τόσα χρόνια αν και έχουν διασπαστεί πολλάκις. Βλέπετε, όταν "δεν πλένεις πιάτα δεν τα σπας". Το κίνημα όμως θα έχει πάει εν τω μεταξύ έναν αιώνα πίσω.
    (Μακάρι να έχω άδικο...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νέα Συν/ριζαϊκή Γραμή:

      «Το διακύβευμα των εκλογών είναι πρωτίστως εθνικό: Benny for Ever» --- Χρυσή Εωθινή (γράφει ο Δ.Ίκτερος)

      http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=677084

      Τόσα τρολ ζήλεψα.

      Διαγραφή
    2. «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.
      Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.
      Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.»
      Αυτά λέει το πρόγραμμα του ΚΚΕ….
      Σε κάθε περίπτωση η γνώμη μου είναι ότι και ένα (1) φιλολαϊκό μέτρο να μπορούσε να πάρει μια «αριστερή» κυβέρνηση ,(π.χ. σεισάχθεια για τα χρέη των φτωχών νοικοκυριών ,απλή αναλογική ,τερματισμός της ελληνικής συμμετοχής στα νατοϊκά σφαγεία, καταγγελία των μνημονίων) το ΚΚΕ θα έπρεπε να συμμετέχει

      Διαγραφή