Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Δύσκολοι καιροί για μεταμοντέρνους

Δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί συμπάθεια για τους επιφανείς κοινωνιολόγους και πολιτικούς επιστήμονες --αρκετούς απ' αυτούς συμπατριώτες μας-- που έσπευσαν να δουν στην "αγανάκτηση" του "πλήθους" την ανώτατη και πιο "εξελιγμένη" μορφή "μετανεωτερικής" πολιτικής, πανηγυρίζοντας, ανάμεσα σε άλλα, για το "τέλος" του παραδοσιακού, περιοριστικού εργατικού συνδικαλισμού, και κάνοντας τα στραβά μάτια για την κυριαρχία της γαλανόλευκης πάνω στην κόκκινη σημαία. Περίπου δέκα μήνες μετά τις συγκεντρώσεις των ισπανών "indignados" που απετέλεσαν το έναυσμα για τις δικές μας πλατείες, η ίδια χώρα πλημμύρισε με κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες απεργών, που κράδαιναν κόκκινες σημαίες, και που οργανώθηκαν από τα δύο μεγαλύτερα εργατικά συνδικάτα της χώρας.

Και έτσι, τελικά, το υποτιθέμενα "ανώτατο" στάδιο πολιτικής οργάνωσης της εποχής της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού (ποιος ασχολείται με τον Μαρξισμό ή τον παλιόγερο το Χέγκελ!) αποδείχθηκε και εμπειρικά πως ήταν απλώς το πρώτο και πιο πρωτόγονο, εφόσον ήταν επίσης και το πιο "ανακλαστικό", το πιο οργανωτικά "αυθόρμητο". Η αλυσίδα θα συνεχίσει να επεκτείνεται με μια --απρόβλεπτη φυσικά-- σειρά επινοήσεων για την οποία το μόνο σίγουρο είναι πως θα δοκιμάσει (και με τις δύο έννοιες της λέξης) το πλήρες ιδεολογικό και οργανωτικό οπλοστάσιο των εργατικών αγώνων του παρελθόντος στην αναζήτηση μιας επαρκούς οργανωτικής μορφής αντίστασης.

Δύσκολοι καιροί λοιπόν για "μεταμοντέρνους" του συρμού, και δη για όσους θεώρησαν ότι βρίσκονται "μπροστά" απλώς επειδή ξέχασαν να ξανασκεφτούν όσα ήξεραν όταν η κυρίαρχη ιδεολογία τους διαβεβαίωνε πως είναι "μπροστά." Όσο για τα έντυπα γραπτά τους, που έχουν την κακή συνήθεια να μένουν, υπάρχουν πάντα --και σωτήρια!-- οι οικολογικές ανάγκες για πολτοποίηση και ανακύκλωση χαρτιού.

1 σχόλιο: