Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

Οι πατάτες και ο "σοσιαλισμός της Δευτέρας Παρουσίας"

Η νέα, ολομέτωπη επίθεση στο Κομμουνιστικό Κόμμα με αφορμή την κριτική του στο λεγόμενο "κίνημα της πατάτας" έχει έναν αριθμό από επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Ένα από τα βασικότερα είναι ότι το ΚΚΕ αρκείται σε έναν αρνητισμό απέναντι στις απτές, υπάρχουσες πρωτοβουλίες, παραπέμποντας το ζήτημα του σοσιαλισμού στις καλένδες της "Δευτέρας Παρουσίας".

Η κριτική αυτή στην κριτική του ΚΚΕ θέτει ένα σοβαρό θέμα, το οποίο μπορεί να συνοψιστεί με όρους θεωρίας και πράξης: "Ναι, όλοι συμφωνούμε στη θεωρία πως επιθυμούμε σε ένα ασαφές μέλλον την κυριαρχία μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, αλλά τώρα που ο λαός πεινά τι κάνουμε στην πράξη; Κανείς δεν μπορεί να ζήσει και να τραφεί με θεωρίες για τον μελλοντικό σοσιαλισμό και είναι ζήτημα πολιτικής υπευθυνότητας να στηρίξουμε όποιες και όσες λύσεις ανακύπτουν αυθόρμητα, έστω κι αν ξέρουμε ότι είναι ελλιπείς."

Δεν ξέρω γιατί θεωρεί κάποιος ότι θα μπορούσε οποιοσδήποτε κομμουνιστής να διαφωνήσει με το πνεύμα μιας τέτοιας κριτικής στην κομμουνιστική κριτική. Πριν λίγο καιρό άλλωστε, η Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής του ΚΚΕ, είχε εμφανιστεί στη Βουλή με ένα καρβέλι κι ένα μπουκάλι γάλα για να θέσει το ζήτημα του επαχθούς των λαϊκών διατροφικών αναγκών ενόψει της αβάσταχτης ακρίβειας και του αβυσσαλέου ύψους των μισθών -- και είχε εισπράξει άφθονη απαξία για "λαϊκισμό" (γιατί άραγε;) Αν είχαμε κάποια αίσθηση ειρωνείας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το ΚΚΕ που πρωτοέθεσε τα ζητήματα που θέτει το "κίνημα της πατάτας", αλλά, περιέργως, με μηδενική ουσιαστική ανταπόκριση απ' την υπόλοιπη αριστερά. Όπως και να 'χει, σε σημερινό του σχετικό άρθρο, ο Ριζοσπάστης προτείνει το εξής: "Να αναλάβει το κράτος της λαϊκής εξουσίας την οργάνωση της παραγωγής, με κοινωνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων στον κλάδο των τροφίμων και συνεταιριστικοποίηση των μικρών καλλιεργητών, με κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή, τη διακίνηση και τη διάθεσή της, με βάση τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες."

Αυτό που εγώ κατανοώ απ' το παραπάνω είναι το εξής: "Κίνημα της πατάτας; Ναι, βεβαίως, ως τα (λογικά του) άκρα όμως. Ώσπου να εξαπλωθεί και να επιταθεί η απαίτηση που εγκολπώνει το κίνημα --αυτή για την εξασφάλιση, στο ελάχιστο, της βιολογικής ζωής των κατοίκων της χώρας και την προστασία της απ' την πείνα-- στον βαθμό που να οδηγεί στην συνολική κοινωνικοποίηση της παραγωγής τροφίμων, δηλαδή στην παραγωγή τροφίμων από και για την κοινωνία και όχι από και για την αγορά, στην ενδυνάμωση των μικρών παραγωγών με την συνεταιριστική αλληλεγγύη, και στον σχεδιασμό της παραγωγής με βάση τις λαϊκές ανάγκες και όχι τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό."

Αυτή είναι μια σειρά αιτημάτων που δίνουν πραγματικό περιεχόμενο στο "κίνημα της πατάτας", τού ανοίγουν ορίζοντες, το μετασχηματίζουν σε πολιτικό και κοινωνικό και όχι απλά περιστασιακό και καταναλωτικό κίνημα. 

Και εικάζω ότι τούτα τα αιτήματα τα ασπάζονται, ως ανθρώπινα και δημοκρατικά, όλοι οι εκτός ΚΚΕ αριστεροί και σοσιαλιστές. Σωστά;

Συνεπώς, γιατί δεν ξεκινούμε όλοι μαζί, χέρι-χέρι, από σήμερα κιόλας, το κίνημα για την κοινωνικοποίηση της παραγωγής τροφίμων, τον συνεταιρισμό των μικροπαραγωγών, και τον κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή με βάση τις λαϊκές ανάγκες και όχι, για παράδειγμα, τις ντιρεκτίβες των Βρυξελλών;

Όχι αύριο ή μεθαύριο, αναμένοντας την έλευση του σοσιαλισμού, αλλά σήμερα, τώρα. Διαδηλώσεις και οργανωτικές πρωτοβουλίες σε όλη τη χώρα που να απαιτούν τα παραπάνω, με συμμετοχή των αγροτών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, και σύσσωμης της αριστεράς -- ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και όποιου άλλου λογίζει τον εαυτό του αριστερό. 

Σοσιαλισμός των τροφίμων, της υλικής βάσης της ανθρώπινης ζωής. Είναι ένα καλό σημείο για να ξεκινήσει κανείς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Πιθανώς, το καλύτερο δυνατό εναρκτήριο σημείο, μιας και όλοι γνωρίζουν πόσο εφιαλτικό πράγμα είναι η πείνα.

Εκτός αν στην πραγματικότητα, δεν είναι ακριβώς το ΚΚΕ που παραπέμπει τον σοσιαλισμό στις καλένδες της "Δευτέρας Παρουσίας."

29 σχόλια:

  1. Πρώτο ανυπόγραφο τρολ στην σπαμιέρα.

    Αναρωτιέμαι γιατί αυτό το κείμενο-υπόδειγμα θετικού πνεύματος και "αριστερής ενότητας" δημιουργεί τέτοιου είδους αντιδράσεις.

    Τσ τσ τσ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και ποιος μπορεί να οργανώσει σε πανελλαδική κλίμακα ("ελλάδα δεν είναι μόνο η αθήνα" έλεγε ένα παλιό σλόγκαν) τέτοιες πρωτοβουλίες στις οποίες να συμμετέχουν οικειοθελώς οι περισσότεροι παραγωγοί τροφίμων;

    Αυτοί τα παράγουν κι αυτοί διαλέγουν που θα τα πουλήσουν-χαρίσουν-πετάξουν στο τρέχον σύστημα.

    Πιστεύω ξεκάθαρα ότι εάν το κκε είχε τέτοια δύναμη στο σύνολο του αγροτικού πληθυσμού της χώρας, θα το είχε ήδη κάνει (και θα ζούσαμε σε μια άλλη κοινωνία).

    Σε ότι αφορά τις άλλες δύο δυνάμεις αμφιβάλλω αν οργανωτικά μπορούν να κάνουν κάτι έξω από τα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (που ίσως να είναι χρήσιμο στην κατασκευή δικτύων διανομής στις πόλεις, αλλά για αρχή πρέπει να συμφωνήσουν οι παραγωγοί όπως λέω και πιο πάνω).

    Μακάρι να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αλλά θεωρώ ότι δεν είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είχα την εντύπωση ότι η ιδέα είναι πως αυτό είναι ένα κίνημα των μικροπαραγωγών που είναι απελπισμένοι. Συνεπώς, ότι η οργανωτική ραχοκοκκαλιά θα είναι οι ίδιοι. Μην έχουμε και κομματικό καπέλωμα απ' το ΚΚΕ που "δεν υποστηρίζει ό,τι δεν ελέγχει." Να βγουν οι παραγωγοί μπροστά και τα κόμματα επικουρικά μόνο.

      Διαγραφή
    2. Πρόταση κάνω, προς όλους.

      Διαγραφή
    3. Και πραγματικό κίνημα παραγωγών να υπήρχε σε όλη την πρωτογενή παραγωγή, υπάρχουν αντικειμενικά προβλήματα σε πολλά βασικά προϊόντα διατροφής τα οποία περνούν από στάδια επεξεργασίας / μεταποίησης.

      Τα σιτηρά πως θα γίνουν αλεύρι / σιμιγδάλι; (αν υποθέσουμε ότι όλοι ξέρουμε να φτιάχνουμε ψωμί / ζυμαρικά απ αυτά). Τα ζαχαρότευτλα πως θα γίνουν ζάχαρη; Οι ελιές πως θα γίνουν λάδι;

      Για να μην μιλήσουμε καν για θέματα μεταφορών/αποθήκευσης.

      Και για να προβοκάρω λίγο περισσότερο, θα υπήρχε το "ελεύθερο χωρίς μεσολαβητές" διαδίκτυο, χωρίς την αόρατη ραχοκοκαλιά που έχει δημιουργηθεί από κρατικούς οργανισμούς και κρατικές/ιδιωτικές εταιρίες; Πακέτο - πακέτο έρχεται η πληροφορία στα σπίτια μας απ αυτήν ακριβώς την ραχοκοκαλιά.

      Συγνώμη για τον σκεπτικισμό μου και πάλι.

      ΥΓ: On other news στις ΗΠΑ το Κογκρέσο πέρασε σε ceremonial role.

      Διαγραφή
    4. Ο σκεπτικισμός είναι απόλυτα καλοδεχούμενος. Αυτά είναι πολύ βασικά ζητήματα που θέτεις, αλλά στο παρόν ποστ η ιδέα είναι ότι δείχνουμε καλή πίστη και αναμένουμε αριστερή συστράτευση επί του πλήρους φάσματος των ζητημάτων που τίθενται.

      Γιατί σε αντίθετη περίπτωση μιλάμε απλώς για πολιτικάντικη δημαγωγία αισχίστης υποστάθμης εις το όνομα του "κινηματισμού".

      Διαγραφή
  3. Επεξεργασία, μεταποίηση, μεταφορά, αποθήκευση, ψύξη, διάθεση και υποδομές/εγκαταστάσεις διάθεσης, καύσιμα, λιπάσματα, τομέας βιομηχανίας τροφίμων (γαλακτοκομεία, τυροκομεία, κονσερβοποιεία) -- όλα υπάγονται στο θέμα του κινήματος.

    Ή μήπως οι Έλληνες θα τρέφονται αποκλειστικά με πατάτες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντώνη, απαντώ στην ερώτησή σου με ένα περίπου "ναι"! Να γίνουμε όλοι vegan -ιδού η προτροπή μου! Είναι πολύ "κινηματικό" και "χαριτώμενο".

      ΥΓ: Πιο σοβαρά τώρα, όταν ήμουν στις ΗΠΑ για τις σπουδές μου, αρκετοί αμερικανοί φίλοι μου απορούσαν πώς ήταν δυνατό να είμαι αριστερός (το ήξεραν αυτό) και ταυτόχρονα να τρώω και κρέας...

      Διαγραφή
    2. Αυτό οφείλεται στο ότι οι καημένοι οι Αμερικανοί του "left" δεν έχουν κάτι άλλο για να ασχοληθούν. Εγώ έδειχνα κατανόηση σ' αυτό, μέχρι ένα σημείο βέβαια. Γιατί μετά τους έπιανε το ιεραποστολικό με το ραπανάκι και δεν έλεγε...

      Διαγραφή
    3. Αντώνη, δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι μπορεί να είναι χορτοφάγοι επειδή θέλουν να αποδείξουν την επαναστατικότητά τους, επειδή μπορεί να το θεωρούν χαριτωμένο κτλ. Αυτό, φυσικά, δεν σχετίζεται, με κανένα τρόπο, με την επιλογή αυτή ως συνειδητή στάση. Κατά τη γνώμη μου, το θέμα με τη χορτοφαγία είναι πολύ σοβαρό, και έχει άμεση σχέση με τις αρχές του κομμουνισμού.

      @Ανανεωτικός κομμουνιστής:
      Προσωπικά, τους χαρακτηρισμούς "κινηματικό" και "χαριτωμένο" τους απορρίπτω ως προσβλητικούς και απαράδεκτους.

      Διαγραφή
    4. Δεν γνωρίζω οι Μαρξ και Ένγκελς να ήταν χορτοφάγοι, ή να ήταν χορτοφάγοι ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι. Και κατά συνέπεια, δεν ξέρω από πού πιστοποιείται ιστορικά η άμεση σχέση ανάμεσα στη χορτοφαγία και τις αρχές του κομμουνισμού.

      Γνωρίζω, αντίθετα, την σημασία του κινήματος της χορτοφαγίας στον αμερικανικό 19ο αιώνα, όπου και συνόδευσε μια σειρά από άλλα κινήματα με ιδιαίτερα ερείσματα στην κατά βάση προοδευτική θρησκευτικότητα και το γυναικείο φύλο, περιλαμβανομένου του κινήματος της μη βίας, του κινήματος για την κατάργηση της δουλείας, του κινήματος για την κατάργηση του αλκοόλ, με δεδομένες τις τραγικές συνέπειες που είχε ο αλκοολισμός για την κακομεταχείριση των γυναικών.

      Γνωρίζω επίσης ότι ο Γκάντι, που είχε επαφή με αυτά τα αμερικανικά ρεύματα μέσω των "υπερβατιστών" όπως ο Θορώ και ο Έμερσον, υιοθέτησε την χορτοφαγία ως πρόταγμα, μαζί με την μη βία και με την θρησκευτική ανεκτικότητα.

      Προφανώς, η χορτοφαγία είναι μια ηθική πρόταση που αφορά στην επέκταση της χειραφέτησης πέρα από το ανθρώπινο είδος. Δεν είναι μια πολιτική πρόταση, γιατί τα ζώα δεν είναι μια αυτενεργός πολιτική συλλογικότητα.

      Ως ηθική πρόταση βασίζεται σε μια αφηρημένη αρχή που είναι δύσκολο και ανεπιθύμητο να κριτικάρει κανείς ως αρχή, βασίζεται όμως και σε δραστικές ανισότητες ανάμεσα σε πληθυσμούς που έχουν ταξικό και οικονομικό χαρακτήρα.

      Για αυτό, για τα πλούσια στρώματα, η χορτοφαγία είναι ενσυνείδητη ηθική επιλογή ενώ για τα φτωχά είτε δεν είναι εφικτή επιλογή (ένα χάμπουργκερ απ' τα Μακντόναλντ κοστίζει πολύ λιγότερα στις ΗΠΑ από μια σαλάτα ρόκα-μοτσαρέλα που τρώει ένας 'πολιτισμένος' αστός) είτε δεν είναι καν επιλογή αλλά επιβαλλόμενη από την οικονομική ανισότητα συνθήκη.

      Διαγραφή
    5. Ιστορικά δεν πιστοποιείται από πουθενά. Η άμεση σχέση είναι δική μου εκτίμηση και προκύπτει απ’ την προσωπική μου αντίληψη για τις αρχές του κομμουνισμού.
      Η χορτοφαγία δεν ταυτίζεται με τη μη βία (αν και δεν είπες κάτι τέτοιο). Το αν μπορεί να υπάρξει ανατροπή των εκμεταλλευτών χωρίς βία έχει απαντηθεί, και επομένως η βία, ως αναγκαίο κακό, είναι φίλη μας… Η αρχή στην οποία βασίζεται η χορτοφαγία είναι, κατά τη γνώμη μου, η εξής: «Αν μπορεί να αποφευχθεί το να υποφέρει ένα πλάσμα, τότε έχουμε ηθική υποχρέωση να προσπαθήσουμε να το προστατέψουμε». Φυσικά, τα πράγματα δεν είναι απλά. Για παράδειγμα, οι δύο γιατροί που έχω ρωτήσει μού έδωσαν αντιφατικές απαντήσεις στο ερώτημα, αν μπορεί ένα μικρό παιδί να αναπτυχθεί σωστά με διατροφή χορτοφάγου. Υπάρχουν πολλές ακόμα δυσκολίες. Απ' την άλλη, δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς ένας άνθρωπος, που θα μάθει τις συνθήκες υπό τις οποίες ζουν και εξοντώνονται τα ζώα, δεν θα ευαισθητοποιηθεί στο ζήτημα αυτό.
      Όσον αφορά την τελευταία παράγραφο: Δεν είμαι πλούσιος, και δεν μού είναι ούτε ανέφικτη, ούτε επιβαλλόμενη ως επιλογή.
      Η σύγκριση δεν είναι δίκαιη: Το τοστ είναι πιο φτηνό απ’ το χάμπουργκερ. Το να μαγειρέψει κάποιος ζυμαρικά ή όσπρια ή το να φτιάξει μία σαλάτα κοστίζει πολύ λιγότερο από το να μαγειρέψει κρέας ή ψάρι. Στην Ελλάδα, και λογικά και στις άλλες χώρες, όποιος έχει την οικονομική δυνατότητα να τρέφεται με κρέας, έχει και την οικονομική δυνατότητα να είναι χορτοφάγος, και μάλιστα γλιτώνοντας χρήματα.
      Νομίζω ότι όποια και αν είναι η διασπορά των χορτοφάγων σε σχέση με την ταξική διαστρωμάτωση, δεν σχετίζεται με την αξία της χορτοφαγίας ως συνειδητή στάση. Σχετίζεται με τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας, τα οποία έτσι κι αλλιώς ένας κομμουνιστής προσπαθεί να τα ανατρέψει.

      Διαγραφή
    6. Ιβάν, έγραψα ότι ΕΙΤΕ η χορτοφαγία ΔΕΝ είναι οικονομικά εφικτή (παράδειγμα, ΗΠΑ, όπου η βιομηχανοποίηση της τροφής και οι κλιματικές συνθήκες σε πολλά μέρη καθιστούν πολύ φτηνότερο το να τραφείς με κρέας από ότι, πχ, με όσπρια, που δεν αποτελούν πολιτιστικά διαδεδομένη τροφή) ΕΙΤΕ επιβάλλεται από τις συνθήκες (όπως, για παράδειγμα σε χώρες όπου τα κρεατοειδή είναι πολύ ακριβότερα).

      Η απέχθεια για τη βία είναι μέρος σημαντικό του κινήματος της χορτοφαγίας ιστορικά. Και αυτό αποδεικνύεται και από τη συλλογιστική που χρησιμοποίησες, που είναι μια συλλογιστική βασισμένη στη λογική αποφυγή της αχρείαστης βίας.

      Διευκρινίζω ότι δεν έχω ηθικές αντιρρήσεις για τη χορτοφαγία, σημείωσα απλώς τη στρέβλωση που υπάρχει σε κοινωνίες όπου αυτή αναγάγεται σε ηθική, χωρίς ταυτόχρονη ανάλυση των οικονομικών συνθηκών και ενασχόληση με την προσπάθεια μετασχηματισμού της ανθρώπινης κοινωνίας, από την μορφή της οποίας, καλώς ή κακώς, εξαρτάται και η μοίρα των ζώων.

      Διαγραφή
    7. Αντώνη, δεν είχα κάποια αμφιβολία για το περιεχόμενο της διευκρίνησης.
      - Δεν αμφισβητώ το ότι η απέχθεια για τη βία είναι σημαντικό μέρος του κινήματος της χορτοφαγίας ιστορικά. Απλώς σημείωσα, αν και δεν είχες πει κάτι τέτοιο, ότι η χορτοφαγία δεν ταυτίζεται με τη μη βία. Αν ταυτιζόταν, το να είναι κάποιος χορτοφάγος, θα απέκλειε το να είναι κομμουνιστής.
      - Δεν ξέρω τις τιμές όλων των τροφίμων, σε όλες τις χώρες, όμως, σίγουρα στην Ελλάδα, και λογικά και στις άλλες χώρες, νομίζω ότι αν κάποιος έχει την οικονομική δυνατότητα να τρέφεται με κρέας, έχει και την οικονομική δυνατότητα να είναι χορτοφάγος, και μάλιστα γλιτώνοντας χρήματα. Για παράδειγμα, τα όσπρια μπορεί να μην είναι διαδεδομένη τροφή στις ΗΠΑ, όμως αν κάποιος έχει αποκλείσει το κρέας ως επιλογή, τότε αναγκαστικά θα ψάξει εναλλακτικές λύσεις, και εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν αρκετές.
      - Όσον αφορά τη φράση με το «είτε»: Με την αρχική διατύπωση θα μπορούσε να βγει το συμπέρασμα ότι η χορτοφαγία είναι μία συνήθεια των πλουσίων, και στους φτωχούς ανθρώπους είτε δεν προσφέρεται, είτε «επιβάλλεται» ως επιλογή, γι’ αυτό πρόσθεσα ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να αγοράσουν κρέας, χωρίς να είναι πλούσιοι, αλλά δεν θέλουν. Άνθρωποι που είναι ταυτόχρονα φτωχοί και συνειδητά χορτοφάγοι.
      - Αν κατάλαβα σωστά τι εννοείς στην τελευταία παράγραφο, τότε δεν είναι μόνο στρέβλωση, είναι προκλητικό και απαράδεκτο να παλεύει κάποιος για τα δικαιώματα των ζώων, αλλά να… απαξιεί να ασχοληθεί με τα δικαιώματα των ανθρώπων. Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις χορτοφάγων που ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των ανθρώπων, δεν έχουν όμως κατανοήσει τα αίτια της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο («χωρίς ταυτόχρονη ανάλυση των οικονομικών συνθηκών και ενασχόληση με την προσπάθεια μετασχηματισμού της ανθρώπινης κοινωνίας»), και είναι τουλάχιστον ειρωνικό, να είναι κάποιος χορτοφάγος, αλλά πολιτικά να ανήκει π.χ., στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας. Να απορρίπτει δηλαδή, έμπρακτα, τις σφαγές των ζώων, αλλά η πρότασή του για να σταματήσει η εξόντωση των ανθρώπων να είναι η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους…
      Φυσικά, τέτοιες προσεγγίσεις, όσο παλιές και να είναι, και όσο συχνά και να συναντώνται, προσβάλλουν τους φορείς τους, και όχι τη χορτοφαγία ως συνειδητή στάση.

      Διαγραφή
  4. Όσο για την δημοκρατία του διαδικτύου, εγώ θα ξεκινούσα απ' το hardware. Και το hardware, εν προκειμένω, είναι δύο πράγματα. Όχι βέβαια οι υπολογιστές, αλλά α) δίκτυο ηλεκτροδότησης και ιδιοκτησία αυτού και β) δίκτυο τηλεφωνίας και ιδιοκτησία αυτού. Χωρίς αυτά τα δύο, ο υπολογιστής είναι ένα ωραίο έπιπλο για να βάζει τσεβρέδες η γιαγιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μετά την "πατάτα" έρχεται η πανάκριβη "βενζίνη" με τα βυτιοφόρα της γειτονιάς.
    Μείωση εσόδων, μείωση εξόδων.
    Υστερα από την μάχη του "χαρατσιού" έρχεται η μάχη των μαχών με την άρνηση της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος.
    Κάποιοι θα θυμηθούν ότι και οι εισφορές στα ταμεία από τότε που κολλάμε ένσημα στους τραπεζίτες πάνε. Θα τους πουν βαθυστόχαστους και θα το αφήσουμε για αργότερα.

    Το Κόμμα λέει "την οργάνωση της παραγωγής το κράτος της λαϊκής εξουσίας θα την αναλάβει".

    Δεν είναι ενάντιο σε αποσπασματικές ενέργειες και σίγουρα ήταν το πρώτο που δήλωσε Ανυπακοή. Βάζει όμως το Κεντρικό ζήτημα και δεν κρύβει ότι δεν υπάρχουν "λύσεις" αλλά μόνον Λύση.

    Λες "Συνεπώς, γιατί δεν ξεκινούμε όλοι μαζί, χέρι-χέρι, από σήμερα κιόλας..." και η ερώτηση είναι ως case study;
    Δηλ. η Χαλυβουργία σε κατάληψη και τα μηχανημάτα μπροστά για ατσάλι στην λιανική; Οπως στου Ζαζόν το εργοστάσιο στην μακρινή Αργεντινή που δεν μπορούσαν να πουλήσουν στην χονδρική πλακάκια.
    Οι "πατάτες" μπορούν να οργανωθούν, είναι και τρίμηνες, με αρκετή επιτυχία. Μέχρι ο έμπορας να φέρει την Αιγυπτιακή με 6 λεπτά και να καταντήσει όλο το "κίνημα" σε Εξαρχειωτική επιχείρηση αλληλεγγύης.

    Μήπως άλλο ήθελες να τονίσεις και δεν το έπιασα;
    Σε τέτοιες συνθήκες θα μπορούσε να γίνει Ιδεολογικό πεδίο ανάπτυξης των θέσεων του Κόμματος κάθε τέτοιο πεδίο οπορτουνισμού; Όχι στείρο συμπέρασμα "θα αποτύχει". Αλλά με Ιδεολογική δουλειά για το πως και γιατί το κράτος της Λαικής Εξουσίας δεν θα έχει "ισοδύναμη" τιμή της πατάτας για να μπορεί η Αιγυπτιακή να διαλύει τα πάντα.
    Αυτό κάνει σήμερα το Κόμμα σε κάθε ευκαιρία γράφοντας και τοποθετώντας τα πράγματα στην σωστή τους θέση. Μήπως είναι λίγο;

    Μήπως τελικά θα έπρεπε να μπει πιο ενεργά μέσα σε τέτοιες "πρωτοβουλίες" ώστε σε κάθε βήμα να τονίζει και να εμφανίζει τα αδιέξοδα; Πχ. έχει δώσει ήδη την εκτίμηση ότι η "δίκαιη" τιμή της πατάτας είναι 44 λεπτά και βάλε. Μπαίνοντας στην "φωτιά" του εγχειρήματος θα μπορούσε να "επιβάλλει" αυτές τις τιμές και να αποδείξει τα προβλήματα όταν βλέπεις ένα μέρος του Προβλήματος. Η "πατάτα" της Βιομηχανίας λιπασμάτων;

    Λέμε τα ίδια;

    @Πάνω ρόδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν πω ότι κατάλαβα το σχόλιο, θα πω ψέμματα. Μπορείς να πεις απλά και ξεκάθαρα τι θέλεις να πεις σε σχέση με το ποστ;

      Διαγραφή
  6. "Τη δημιουργία Κοινωνικού παντοπωλείου του ΛΑΟΣ, δίπλα ακριβώς από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος στην οδό Καλλιρρόης, ανήγγειλε ο Γιώργος Καρατζαφέρης και ανακοίνωσε ότι σε πρώτη φάση θα διατεθούν 200 τενεκέδες λαδιού σε πολίτες που έχουν οικονομικές δυσχέρειες."
    ( http://www.tanea.gr/latestnews/article/?aid=4700879 )
    Περιμένουμε τα εύσημα των "κινηματικών", προς τον Κρατζαφύρερ, που κάνει κάτι για "να ανακουφήσει το λαό σήμερα" χωρίς να περιμένει την "δευτέρα παρουσία του σοσιαλισμού".
    Αναμένω απόψεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @A 1.18 AM
    ...και βέβαια πριν απ'όλα τ'άλλα : μόνο η ύπαρξη και η κυριαρχία της πιστωτικής κάρτας (πλαστικής μορφής του χρήματος,στη λογική του άυλου χρήματος),δηλαδή η αναγνώριση του άλλου μέσω ενός κωδικού που του προσδίδει ταυτότητα οικονομικού υποκειμένου ώστε μόνον και πάλι διαμεσολαβημένο το ανθρώπινο όν να αναγνωριστεί ως τέτοιο,επιτρέπει την εξ αποστάσεως "επικοινωνία" (που το άλλο της όνομα είναι "συναλλαγή").

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "το κίνημα για την κοινωνικοποίηση της παραγωγής τροφίμων, τον συνεταιρισμό των μικροπαραγωγών, και τον κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή με βάση τις λαϊκές ανάγκες και όχι, για παράδειγμα, τις ντιρεκτίβες των Βρυξελλών;"
    "Διαδηλώσεις και οργανωτικές πρωτοβουλίες σε όλη τη χώρα που να απαιτούν τα παραπάνω, με συμμετοχή των αγροτών, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, και σύσσωμης της αριστεράς -- ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και όποιου άλλου λογίζει τον εαυτό του αριστερό."

    Πολύ σωστή τοποθέτηση Αντώνη. ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΚΕ (αλλά και κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ) δηλώνουν πως η λύση για το λαό θα έρθει οπωσδήποτε μέσα από την ανυπακοή στην ΕΕ και την έξοδο από αυτήν. Η ανυπακοή όμως πρέπει να εκφράζεται έμπρακτα και να είναι διαρκής, πράγμα που σημαίνει ότι οι "μπαλωθιές" τύπου "συναυλία κατά της ΕΕ" και τα συναφή δεν έχουν να δώσουν τίποτα. Η ανυπακοή ενυπάρχει πλέον αναπότρεπτα σε οποιοδήποτε πεδίο αμφισβητείται η κυρίαρχη πολιτική. Σε όλους τους χώρους δουλειάς που γίνεται μία απεργία έστω για να παρθεί πίσω μία απόλυση εκφράζεται ντε φάκτο, άσχετα αν δηλώνεται άμεσα, ανυπακοή σε μία πολιτκή που εκπορεύεται από την ΕΕ και τελικά στην ίδια την ύπαρξή της. Καμιά απόλυση, κανένας μισθός δεν θα ανακληθεί χωρίς αυτό να συνεπάγεται και πραγματικό και ουσιαστικό κλονισμό της αναγκαίας αυτής για το κεφάλαιο πολιτικής. Γι' αυτό και ο αγώνας των χαλυβουργών είναι τόσο δύσκολος αλλά και τόσο σπουδαίος, ζωτικής σημασίας.
    Η ανυπακοή αυτή είναι έμπρακτη και πραγματική όταν εκδηλώνεται με τον τρόπο που περιγράφεις. Φυσικά χωρίς αυταπάτες ότι θα φτάσουμε στην πλήρη κοινωνικοποίηση των τροφίμων το να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα αλληλεγγύης που δεν θα στηρίζεται προφανώς στον τάδε φραγκάτο που μοιράζει τις ντομάτες που πήρε από την λαϊκή(βλέπε καρατζαφύρερ) αλλά στη συντονισμένη παραγωγή και διανομή αγροτικών προϊόντων και τροφίμων από τους παραγωγούς έχει πολλάπλά ωφέλη. Εκτός της πραγματικής(όχι εν είδει διακύρηξης δηλαδή) αμφισβήτησης της ΕΕ δοκιμάζουμε τις δυνάμεις μας , "τεστάρουμε" τις προθέσεις μας για την οικοδόμηση του κομμουνισμού. Αυτή τώρα ενυπάρχει φυσικά σαν σκοπός, σαν υποκειμενικό στοιχείο, στην καθημερινή δράση των κομμουνιστών και στις πολιτικές διακηρύξεις του ΚΚΕ και των κομμουνιστικών οργανώσεων. Τετοιες δράσεις θα ενέχουν αντικειμενικά στο περιεχόμενό τους την σοσιαλιστική οικοδόμηση, την κομμουνιστική ιδεολογία. Πολύ σημαντικό επίσης ότι με τέτοιες ενέργειες οι κομμουνιστές κερδίζουν την εμπιστοσύνη του λαού και ότι ικανοποιείται σε ένα πρώτο επίπεδο η στοιχειώδης ανάγκη εργαζομένων και ανέργων για ένα πιάτο φαί που ο καπιταλισμός πλέον αδυνατεί να καλύψει σε εξαιρετικά μεγάλη κλίμακα ακόμα και σε χώρες ανεπτυγμένες καπιταλιστικά όπως η ελλάδα.
    Νομίζω το ΚΚΕ όμως δεν έχει καμιά τέτοια πρόθεση. Την δυανατότητα έστω να προσπαθήσει για κάτι τέτοιο την έχει ενώ του δίνεται και μια ευκαιρία τώρα με το κίνημα αυτό. Φαίνεται να έχει βάλει εδώ και καιρό στο περιθώριο την τακτική. Δεν εμπιστεύεται τους εργαζόμενους, αρνείται να διαμορφώσει την πολιτική του μαζί με αυτούς. Συνειδητοποιημένος εργαζόμενος για το ΚΚΕ είναι αυτός που είναι μέλος του. Τέλος καμιά διάθεση(με κανέναν τρόπο) συνύπαρξης δεν υπάρχει στο ΚΚΕ με άλλους πολιτικούς χώρους, πόσο μάλλον σε πολιτικές πρωτοβουλίες τέτοιου τύπου. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αδύναμη πολτικά και οργανωτικά και οι οργανώσεις που συμμετέχουν σε αυτήν είναι σε πολιτικό αναβρασμό. Για το αντιΕΕ κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ ο λαφαζάνης μου φαίνεται αρκετά οπορτουνιστής για να κάτσει εκεί για καιρό ενώ οι άλλοι του ΡΙΖΑ είναι ήδη πολύ καιρό εκεί μέσα.
    ενμοντ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.
    Η βασική δυσκολία είναι η δυνατότητα αντιπαράθεσης, με σωστά αντανακλαστικά, ταιμινγκ και προβλεπτική ισχύ στο συνεχή,συστηματικό και ολοκληρωτικό ιδεολογικοπολιτικό πόλεμο που έχει κηρύξει η άρχουσα τάξη καθώς και η δημιουργία/χρηση καναλιών μαζικής επικοινωνίας και απεύθυνσης (εναλλακτικών και μη) διατηρώντας συμπαγή τον πυρήνα της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

    Ως προς τα κανάλια μαζικής απεύθυνσης φαίνεται ότι το internet δεν φτάνει. Πόσο μάλλον οι παραδοσιακοί τρόποι απεύθυνσης της αριστεράς. Τα μμε συνεχίζουν να παίζουν πρωτεύοντα ρόλο ο οποίος και θα αυξηθεί. Και εκεί ξεδιπλώνεται καθημερινά ένας διαρκής, ανηλεής μονόλογος. Υπάρχουν τρόποι να αντιπαλευτεί οι οποιοι ακόμα δεν έχουν μπεί στην ημερησία διάταξη. Δεν επεκτείνομαι.

    Κοινός τόπος νομίζω είναι ότι καθημερινά ερχόμαστε και αναμετριόμαστε με τους εαυτούς μας. Εντοπίζουμε ελλείμματα, αντιφάσεις, διαστρεβλώσεις και προσπαθούμε να απαντάμε.(να ναι καλά και ο LR) Και πιο δύσκολα προσπαθούμε να απαντήσουμε και στους γύρω μας. Όμως η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη μαίνεται και συνεχώς βρισκόμαστε σε άμυνα σε μια συσσύφεια διάσωση των προταγμάτων και των αξιών μας.

    θα προσπαθήσω να ιχνηλατήσω λίγο τον αντίπαλο επ' αφορμής της ...πατάτας.

    Το καθεστώς παίζει κυρίως σε δύο επίπεδα. Πέρα από την απρόσκοπτη οικονομική και πολιτική λειτουργία του στο να ψηφίζει και να εφαρμόζει αντικοινωνικούς νόμους. Το πρώτο της καταστολής και του φόβου. Με όλα τα μέσα τα οποία θα ενταθούν πρωτόγνωρα. Απευθύνεται κυρίως στους πιο συνειδητοποιημένους και σε όσους αρχίζουν να σηκώνουν κεφάλι.
    Το δευτερο και το βασικότερο είναι η ιδεολογικοπολιτική πάλη. Προσπαθώντας να διατηρήσει τη μονοκρατορία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου κοινωνικής συλλογιστικής, εξυφαίνει συνεκδοχικές στρατηγικές με αυξημένους βαθμούς ελευθερίας των οποίων τα στάδια/βήματα φανερώνονται καθημερινά μπροστά μας. Είναι φανερό ότι υπάρχει πολύ ισχυρό επιτελείο υπερεθνικής σύνθεσης που κινείται βάσει πλάνου με αλλεπάλληλα εναλλακτικά σχέδια, επιστρατεύοντας όλο τον κρατικό μηχανισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κάποιες παράμετροι:
    1. Στήνει όλο το οικοδομημα του ηγεμονικού Λόγου πάνω σε δύο βασικά αξιώματα: ποτέ δε θίγεται η τάξη των καπιταλιστών παρά μόνο είτε κάποιοι τριτευοντες κρίκοι στην αγορά είτε γενικά οι "κακεντρεχείς" συνιστώσες της αγοράς, οι παθογενείς "κερδοσκόποι". Κατά δεύτερον ποτέ δεν τίθεται ζήτημα ανάληψης πρωτοβουλιών ανάπτυξης, επένδυσης, ευθύνης από το Δημόσιο. Από το Κράτος.
    Το Κράτος του καπιταλισμού σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης αποποιείται όποιου ρόλου και δη πρωτοβουλιακό εκτός αυτού της αυτοκατάργησής του. Και μαζί με αυτή, την συνειδησιακή κατάργηση της όποιας εκδοχής δημόσιας, διασυλλογικής ανάκτησης όλων των δραστηριοτήτων της παραγωγής/ανάπτυξης.
    2. Εξακολουθεί να λειτουργεί ως η συμπύκνωση των κοινωνικών λειτουργιών και ρόλων, εξοβελίζοντας κάθε τάξη εργαζομένων ως λομπίστική ομάδα συμφερόντων που πρέπει να ευθυγραμμιστεί υπό τις επιταγές του
    3. Θέτει επιτακτικά και απαρέγγλιτα το ζήτημα της δυνατότητας διακυβένησης vs ανομία, αναρχία. Ρητά δηλώνει ότι ο λαός πρέπει να δέχεται όποιον νόμο ώστε να αποφύγει την ανυπαρξία Νόμου. Γνωρίζοντας πολύ καλά τη φυσική τάση των πληθυσμών της κατανάλωσης στην ειρήνη, απραξία, στερεοτυπική αντίληψη της ζωής (με τις προβλεπόμενες "εκτροπές"), δηλώνει θεματοφύλακας της "καλής και αναίμακτης διακυβέρνησης" υπό το μοναδικό όρο της υπακοής. "Το έθνος των ελλήνων πρέπει να κυβερνηθεί και θα κυβερνηθεί".
    4. Αναπτύσσει πλήρη και διάχυτη εφαρμογή τόσο της θεωρίας των παιγνίων ως προς τον τρόπο εναρμόνισης "αγορών" και πολιτικών αποφάσεων όσο και τορπιλισμού των αντιπαρατιθέμενων ιδεολογιών είτε αυτές εκφράζονται μέσω κάποιου σχηματισμού είτε και όχι.
    5. Αναπτύσσει πλήρη και διάχυτη πολιτική καθυπόταξης του λαού που βασίζεται σε βασικές αρχές ψυχολογίας των μαζών μπηχεβιοριστικης προσέγγισης. Μαστίγιο - καρότο, παραδειγματισμός, συστηματική και διαρκής έκθεση σε ψυχοπιεστικούς παράγοντες, τιμωρία-ανταμοιβή κτλ.

    Τελευταία με έναν κυνικό σαρκασμό και όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια εντείνεται, επιλέγεται ο χρόνος που το καθεστώς της άρχουσας (πολιτικής) τάξης μέσα από τα κυρίαρχα κανάλια απεύθυνσης (και όχι μόνο) θα "ρισκάρει" να προκαλέσει ή να ανεχτεί την ανάπτυξη πρακτικών μιας άλλης λογικής που θα φαίνεται ότι την δανείζεται από το άλλο το στρατόπεδο. Θα ανεχτεί μια κοινωνική πρακτική, θα τη ζυγίσει και θα την ιδιοποιηθεί. Ή Θα προκαλέσει μια πρακτική με στόχο από τη μία να φορέσει, να παρεκδυθεί τον αντίπαλο με στόχο τόσο τον αυτοεξαγνισμό του όσο και την εκμηδένιση του λόγου ύπαρξης του άλλου. Στοχεύοντας ταυτόχρονα στον αφοπλισμό των ιδεολογικών όπλων του αντιπάλου και ελπίζοντας γιατί όχι στον ευτελισμό τους από τον ίδιο τον αντίπαλο.

    Ενα παράδειγμα ήταν η δήθεν προκήρυξη δημοψηφίσματος από τον χαζό (κατά πολλούς) Γιωργάκη. Ένα δεύτερο ήταν η αναγγελία κοινωνικού ιατρείου από τον ίδιο τον ΕΟΠΠΥ!! (αν οι αντιεξουσιαστές δε θέλουν κράτος εγώ δε θέλω δέκα...).

    Ένα τρίτο ήταν της πατάτας. Στο οποίο νομίζω λειτούργησαν όλα τα παραπάνω σημεία που έθιξα ως προς την αναγόρευση αυτής της κοινωνικής δράσης ως το "κίνημα της πατάτας"

    Το χειρότερο πράγμα στην πολιτική είναι η υποτίμηση του αντιπάλου
    Το ακόμα χειρότερο η έλλειψη επίγνωσης της ανάγκης για ένα (έστω βασικό) κέντρο πολιτικού και κοινωνικού αγώνα. Που θα συμπυκνώνει, θα εξοπλίζει, θα προβλέπει, θα συνδιαλλέγεται και με βαθιά δημοκρατικό, συντροφικό και ανοιχτό τρόπο θα εμπνέει τη στράτευση.
    Μέχρι τελικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αντώνη εγώ δεν έχω τη δίκια σας ιδεολογική συγκρότηση -που συχνά πυκνά καμαρώνω- και ‘δε τα παίρνω εύκολα’. Ουσιαστικά η πρόταση είναι η δημιουργία εδώ και τώρα σοσιαλιστικών μορφών σχέσεων παραγωγής, μέσα στα πλαίσια ενός καπιταλισμού που σαπίζει, αλλά που δε θα πέσει σαν ώριμο φρούτο και απλά θα μας τρώει μέχρι να τον ανατρέψει η εργατική τάξη; Αυτό είναι, καλά το κατάλαβα; Αν δεν κάνω λάθος, -που δε κάνω απλά δεν το είχα σκεφτεί μελετήσει περισσότερο- η εργατική τάξη σε αντίθεση π.χ. με τους αστούς πρώτα θα καταλάβει την πολιτική εξουσία και μετά θα επιβάλει τις νέες σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής…
    Αυτό το ξέρω στα σίγουρα και όταν το συνάντησα μπροστά μου σε αυτά τα λίγα που διάβασα και άκουσα σωστό, λογικό το βρήκα. Τι δεν καταλαβαίνω καλά από αυτό που λες ή στο φινάλε που δε τρέχει και τίποτα , τι διαφορετικό προτείνεις από τους κλασικούς . ευχαριστώ από τώρα για την υπομονή και την ανοχή σου /σας

    Φαμφάρας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια χαρά

      Η δημιουργία εδώ και τώρα σοσιαλιστικών μορφών σχέσεων παραγωγής σε ένα και μόνο πεδίο όπως είναι τα τρόφιμα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

      Πλην όμως, αφού τόσοι και τόσοι εκνευρίζονται με τον "σοσιαλισμό της δευτέρας παρουσίας" και τους τη σπάει το ΚΚΕ, εγώ δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο να μην κάνουν την απόπειρα, με πλήρη στήριξη του ΚΚΕ, για κοινωνικοποίηση της αγροτικής παραγωγής. Να έχουμε και μια απτή εμπειρία για τις αντιδράσεις των ίδιων των αγροτών σ' αυτή την ιδέα, να φάμε πιθανώς και αρκετό ξύλο από μικρο-ιδιοκτήτες. Θα είναι μια χρήσιμη εμπειρία και δεν θα κάνει κακό στην ταξική ζύμωση ούτε στην εμβάθυνση της σοσιαλιστικής οπτικής.

      Δεν είδα όμως καμιά πρεμούρα για αυτή την κατεύθυνση που προτείνω και αρχίζω να υποπτεύομαι ότι το ζητούμενο των όσων διαμαρτύρονται οργίλα με την κριτική του ΚΚΕ στο κίνημα της πατάτας δεν είναι καθόλου η κοινωνικοποίηση της αγροτικής και ευρύτερα της διατροφικής παραγωγής στη χώρα.

      Και συνεπώς αναρωτιέμαι ποιος είναι που δεν παίρνει τι στα σοβαρά...

      Διαγραφή
    2. @Φαμφάρας: Ελήφθη όβερ. Απενεργοποιήθηκε αυτή η βλακεία με την επαλήθευση, δεν ήξερα καν ότι είναι ενεργοποιημένη, σόρι.

      Διαγραφή
  12. http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=675161
    Τα σχόλια περιττεύουν

    μΑστός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τα βλέπω. Τα ρέστα μου: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=674469

    ΑπάντησηΔιαγραφή