Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Μια σύντομη τοποθέτηση σχετικά με τα αιτήματα για "αριστερή ενότητα"

Καθώς πλησιάζουμε στην υποθετική ακόμα ημερομηνία διεξαγωγής εκλογών, εντείνεται και η κουβέντα, αλλά και οι πολιτικές ενέργειες, για συνεργασίες μεταξύ των κομμάτων της αριστεράς. Στην εφημερίδα Πριν, για παράδειγμα, δημοσιεύτηκε την προηγούμενη Κυριακή μια  "Ανοιχτή επιστολή προς ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, άλλη αριστερά", με μια σειρά προτάσεις στρατηγικής συμπόρευσης, στην οποία απάντησε ο Ριζοσπάστης χθες. Δεν θα μπω εδώ ούτε σε λεπτομέρειες ούτε σε αντεγκλήσεις. Θα πω μόνο ότι για μένα καλοδεχούμενη είναι η πρωτοβουλία του ΑΝΤΑΡΣΥΑ --ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τον έντιμο τρόπο με τον οποίο τοποθετείται στο τέλος της-- και καλοδεχούμενες θα είναι και ανάλογες πρωτοβουλίες στο μέλλον, "από όπου κι αν προέρχονται" που λέμε. Κακό δεν κάνουν, και βέβαια δεν είναι αυτοσκοπός η "μη ενότητα της αριστεράς", όπως δεν είναι ούτε η με το ζόρι "ενότητά" της. Άλλοι είναι οι σκοποί και οι στόχοι του κομμουνιστικού κινήματος· τα υπόλοιπα είναι απλώς κατάλληλα ή μη κατάλληλα μέσα. Από την άλλη βέβαια, ενώ χάρηκα με τις καταληκτικές προτάσεις του κειμένου, δεν μπορώ να μη σχολιάσω και την ουσία των προτάσεων. Γράφει η επιστολή:
Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζεται σε ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα, που θεωρείται από το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ως το αναγκαίο περιεχόμενο για να ανατραπεί η επίθεση: Ανατροπή των μνημονίων, των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους. Εθνικοποίηση - κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και των μεγάλων, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Έξοδος από το ευρώ, την ΟΝΕ και την ΕΕ. Ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερή εργασία με αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, εισόδημα εργαζομένων και λαού σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου. Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών ελευθεριών, περιφρούρηση των αγώνων και των μαζικών οργάνων του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Τώρα, αυτό δεν είναι ακριβώς "πρόταση." Είναι μια σειρά από συνθήματα. Τα οποία ακούγονται πολύ ωραία, αλλά για τα οποία δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο πώς θα επιτευχθούν: η "ριζική μείωση του χρόνου εργασίας" σε μια χώρα με πάνω από 1.000.000 ανέργους, για παράδειγμα, ακούγεται τουλάχιστον σουρεαλιστική, εκτός κι αν ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ εννοεί να δουλεύουν όσοι έχουν δουλειά δίωρο-τρίωρο για να μπορούν να εργαστούν και οι άνεργοι άλλο τόσο. Οι αυξήσεις, από την άλλη, σε μισθούς, συντάξεις, εισόδημα εργαζομένων και λαού (δεν είμαι σίγουρος τι δηλώνει αυτή η διαφοροποίηση εργαζομένων και λαού, ίσως την συμπερίληψη των ανέργων;), ακούγονται θεσπέσιες, αλλά δεν έχω προσωπικά ιδέα πώς θα μπορούσαν να γίνουν από μια συμπορευόμενη αριστερά, εκτός κι αν ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναφέρεται σε προτάσεις περί ανακατανομής του ΑΕΠ, όπως αυτές της υπόθεσης εργασίας του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, επίσης δημοσιευθείσας στο Πριν. Αφήνω στην άκρη το κατά πόσο συμφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ  με την "μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους", τι σημαίνει "ανατροπή" της "ΕΕ", αν αυτή η ανατροπή συνεπάγεται ή όχι έξοδο, και τα λοιπά.

Αυτό που θέλω να πω εδώ είναι πως το βασικότερο κριτήριο για μια συνεργασία, συμπόρευση, ή ό,τι άλλο είναι το κατά πόσο υπηρετεί συγκεκριμένους στόχους. Αυτό που έχει κυρίως ως τώρα συζητηθεί δημόσια είναι ότι αυτοί οι στόχοι είναι εντελώς διαφορετικοί και μεταξύ τους ασύμβατοι. Στο "Οι δυο θεμελιακές στρατηγικές της αριστεράς" Ι και ΙΙ, και στα σχετικά σχόλια, εγώ προσωπικά έκανα επίσης μια συζήτηση για τις διαφορές σε ό,τι αφορά την ταξική σύσταση αυτών των τριών κομμάτων και τις διαφορές πολιτικής και πολιτικών στόχων που καθυπαγορεύουν σε κάποιο έστω βαθμό αυτές οι διαφορές ταξικής σύστασης. Το ζήτημα με αυτούς τους στόχους δεν είναι ποιος από τους τρεις εμπλεκόμενους τον έχει "ριζοσπαστικότερο" -- δεν κάνουμε διαγωνισμούς αφηρημένης και λεκτικής "επαναστατικότητας", τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω. Το ζήτημα είναι κατά πόσο πρόκειται για βιώσιμους στόχους.

Η βιωσιμότητα όμως είναι παράξενη λέξη, γιατί έχει δύο αντιφατικές σημασίες. Μπορεί κάτι να είναι πολύ περισσότερο "βιώσιμο" από κάτι άλλο άμεσα, βραχυπρόθεσμα, αλλά να είναι πολύ λιγότερο βιώσιμο μακροπρόθεσμα. Και για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, ασφαλώς και η σόφτερ προσέγγιση σε ό,τι αφορά ΕΕ, ευρώ, και τα λοιπά είναι πιο άμεσα "βιώσιμη", αφού προϋποθέτει μικρότερες ρήξεις, και έτσι έχει κάποιες υποθετικές ελπίδες να "περπατήσει." Αλλά να "περπατήσει" σε ένα πλαίσιο που ως τώρα φαίνεται ότι είναι το ίδιο αδιέξοδο και μακροπρόθεσμα καταστροφικό. Στην αντίπερα, η "λαϊκή εξουσία" φαίνεται να ανήκει στη σφαίρα της ουτοπίας, η ιδέα όμως είναι ότι οι συσχετισμοί είναι τέτοιοι που όλες οι μεσοβέζικες και συμβιβαστικές λύσεις θα αποτύχουν, οδηγώντας αναγκαστικά τα πράγματα στα άκρα, και ότι εκεί η "ουτοπία" θα μεταμορφωθεί αίφνης σε κάτι αρκετά ρεαλιστικότερο από τον "μετριοπαθή πραγματισμό", που θα 'χει φάει τα μούτρα του.Έτσι, τουλάχιστον, το σκέφτομαι εγώ.

Από εκεί και πέρα, και επειδή αναφέρεται συχνά το λενινιστικό "συμμαχία και με το διάβολο" ως βάση νομιμοποίησης σχεδίων ενότητας: "ναι, αρκεί με αυτό να μπορείς να πετύχεις κάτι θετικό δια την υπόθεσή σου", θα απαντούσα. Και εδώ ερχόμαστε σε κάτι που κανείς δεν συζητά: δεν είναι απλώς το αν θα τα βρίσκουν μεταξύ τους οι "συνεργάτες" ώστε να μην καταλήξουν σαν την ΠΑΕ ΠΑΟ, είναι το αν έχουν ένα γερό και εφαρμόσιμο σχέδιο στο μυαλό τους για το τι θέλουν να κάνουν. Από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αυτό που έχω ως τώρα καταλάβει είναι ότι θέλει να εξασφαλίσει "καλύτερους όρους" για τα συγκριτικά φτωχότερα και πιο ευάλλωτα στρώματα, χωρίς όμως να απειλήσει ευθέως τα αστικά και τις δικές τους προσδοκίες και φιλοδοξίες. Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα το κάνει, και δεν μού έχει δώσει την αίσθηση ότι ξέρει ο ίδιος από όσα έχει κατά καιρούς δηλώσει. Από τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ότι τη βρίσκει με τον συνδυασμό υπερεπαναστατικής ρητορικής που ικανοποιεί συμβολικά επιθυμίες που στην πράξη δείχνει ο ίδιος ότι δεν θεωρεί ικανοποιήσιμες: χαρακτηριστικό παράδειγμα το λεξιλόγιο της "ρήξης" και της "ανατροπής", που ενώ φαίνεται σκανδαλιστικά τολμηρό, στην ουσία είναι πολύ τηγανίτα κι από μέλι τίποτα. Κι απ' το ΚΚΕ, ότι είτε κρατάει κρυφά χαρτιά σε ό,τι αφορά το πώς της "λαϊκής εξουσίας" μένοντας πιστό σε ένα υγιές μίνιμουμ κομματικού συνομωτισμού, είτε ότι ούτε αυτό ξέρει ακόμα ακριβώς πώς, αλλά προσπαθεί να κερδίσει χρόνο και να εξασφαλίσει καλύτερους συσχετισμούς σχέσης με τη λαϊκή βάση για αργότερα, ώστε να έχει αυξημένες πιθανότητες να μη (ξανα)φάει τα μούτρα του άδικα (χωρίς να αποκλείω έναν συνδυασμό των δύο). 

Ένας κακόπιστος αναγνώστης θα έλεγε ότι έχω τρομερά ψηλές απαιτήσεις απ' τα κόμματα· το αντίθετο, έχω πολύ ρεαλιστικές απαιτήσεις, και για αυτό γνωρίζω ότι η χώρα μου δεν έζησε ακριβώς την τελευταία εξηνταετία σε παρατεταμένο προεπαναστατικό πυρετό για να μπορούν τα πολιτικά της κόμματα μέσα σε δυόμιση-τρία χρόνια να μεταμορφωθούν σε μεσογειακούς μπολσεβίκους. Το ότι κυκλοφορούν πολλοί πρώην ΠΑΣΟΚτζήδες και ΝεοΔημοκράτες σε αναζήτηση κόμματος είναι θετικό, είναι ένα μικρό βήμα, αλλά τίποτα παραπάνω, και σίγουρα δεν είναι αυτομάτως συνώνυμο επανασταστικών διαθέσεων και προθέσεων. Άσε που από πολλές απόψεις, τα πράγματα σήμερα για τέτοιου είδους απόπειρες είναι πολύ δυσκολότερα από ό,τι ήταν το 1917, και οι δυσκολίες μετά από μια επιτυχημένη επανάσταση, εάν μπορεί να φανταστεί κανείς κάτι τέτοιο, θα είναι ακόμα περισσότερες και από αυτές που εκ των προτέρων περίμενε ο Βλαδίμηρος. 

Αλλά ενόψει μιας τέτοιας πολύ μετριοπαθούς εκτίμησης των πραγματικών δυνατότητων αυτή τη στιγμή, η ιδέα μιας συνεργασίας αριστερών κομμάτων που ανεβαίνει από ουσιαστικά απροετοίμαστη ως εντελώς αλλού για αλλού στην κοινοβουλευτική εξουσία είναι ολίγον τρομακτική: έχει κάθε προοπτική να τα κάνει μούσκεμα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, να καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, και τότε, όταν η τεράστια πλειοψηφία του κόσμου θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει και το τελευταίο ίχνος προσδοκίας από την "αριστερά", τότε τι; Τότε μια αυταρχική-δεξιά λύση θα φαντάζει πια στους περισσότερους ως το μόνο χαρτί που απέμεινε. 

Αυτό με τρομάζει, και πιστεύω (χωρίς να μπορώ να το αποδείξω) ότι οι συγκριτικά εμπειρότεροι, λόγω πικρής ιστορίας, σύντροφοι του ΚΚΕ το κατανοούν καλύτερα, αν και φυσικά δεν το λένε. Το να καβαλήσεις πάνω σε μια συγκυριακή εκλογική δύναμη (που μένει να αποδειχθεί και πόση ακριβώς είναι, γιατί έχω την εντύπωση ότι κυριαρχούν υπερπληθωριστικές τάσεις εκτίμησής της), για να πέσεις με φόρα πάνω στον τοίχο προβλημάτων που δεν έχεις καμία ιδέα πώς να αντιμετωπίσεις δεν είναι ακριβώς στρατηγική. Και καλό θα ήταν να αντλήσουμε κάποια διδάγματα από το καθοδικό σπιράλ του ουσιαστικά ήδη "πολυπολικού" (κάτι σαν ΚΚΕ+ΣΥΝ+ΔΗΜΑΡ) ΑΚΕΛ στην Κύπρο, το οποίο, μετά το ατύχημα στο Μαρί ιδιαίτερα, και έχοντας να αντιμετωπίσει τη δημοσιονομική κρίση, έχει χάσει κυριολεκτικά τη μπάλα και μαζί την όποια πολιτική του ψυχραιμία, και έτσι υποπίπτει σε απίστευτες πολιτικές και εσωκομματικές παλινωδίες και αντιφάσεις σε εβδομαδιαία βάση, έχοντας γίνει ολίγον τι περίγελος, και αλείφοντας διαρκώς βούτυρο στο ψωμί των κορακιών της δεξιάς. 

Ήθελα να κλείσω με δυο κουβέντες για όλη αυτή τη ρητορική περί "ανίκανων, κλεφτών, δοσίλογων" που απευθύνεται στην κυβέρνηση και στο πολιτικό της προσωπικό, με κύριο υπαίτιο της τριάδας τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ (οι υπόλοιποι υπαίτιοι βρίσκονται εκτός τριάδας). Ανεξάρτητα από άλλες αντιρρήσεις περί εθνοκίτς ως υποκατάστατου ταξικής ανάλυσης, έχω και την εξής: φυσικά και δεν πρόκειται για "πατριώτες" και μαχητές υπέρ των συμφερόντων του λαού, ευχαριστώ πολύ. Αλλά έχει κανείς εχέφρων άνθρωπος την εντύπωση ότι ο ΓΑΠ δεν θα προτιμούσε κάτι άλλο απ' το να κάψει την πολιτική του καριέρα, ή ο Πάγκαλος απ' το να βρει μια δικαιολογία να μην κατέβει υποψήφιος, και ο κάθε Χ ή Ψ να κρύβεται για να μην τρώει βρισιές και γιαούρτια όπου σταθεί και βρεθεί; 

Με άλλα λόγια, αν αυτοί οι προασπιστές των αστικών συμφερόντων είχαν κάποιο ευκολότερο για τους ίδιους τρόπο να τα εξυπηρετήσουν δεν θα τον ακολουθούσαν; Τι είναι; Μαζοχιστές; Σατανικοί εχθροί του έθνους; Λυπάμαι, αλλά αυτά είναι πράγματα του καφενείου. Είναι προφανές ότι κινούνται σε εξαιρετικά στενά περιθώρια· εφόσον αποδέχονται την αναγκαιότητα για τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα της παραμονής της χώρας στην ΕΕ, δεν έχουν άλλη επιλογή απ' το να υφίστανται το γιαούρτωμα και το βρισίδι βάσει του βασικού τους πολιτικού προσανατολισμού. Πριν οραματιστούμε την ευτυχή ουτοπία που θα ζήσουμε φτάνει να δημιουργηθεί "αριστερή κυβέρνηση", καλό είναι να ρωτήσουμε αυτούς τους σε πολλές περιπτώσεις βετεράνους της επαγγελματικής πολιτικής --με άλλα λόγια επαγγελματίες αναίσθητους και κυνικούς-- τι έχουν τα έρμα και ψοφάν, γιατί είναι τόσο χλωμοί και σκυθρωποί όταν βγαίνουν από συνάντηση στις Βρυξέλλες, ή αλλιώς γιατί αποδεικνύεται τόσο δύσκολο να πάρεις το τιμόνι του ελληνικού κράτους στα χέρια σου και τι ακριβώς έχεις να αντιμετωπίσεις απ' το πρώτο δευτερόλεπτο. Μπορεί να μάθουμε κάτι χρήσιμο και για τη δική μας αφεντιά, πού ξέρεις;

27 σχόλια:

  1. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση catch22 νομίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάθε κείμενο και κάθε πρόταση του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χαρακτηρίζεται από σημαντικές παλινωδίες. Λέει π.χ.: "Ανατροπή των μνημονίων, των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους. Εθνικοποίηση - κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και των μεγάλων, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο." Όλα αυτά φαίνεται ότι θα γίνουν εντός των πλαισίων του καπιταλισμού αφού λίγο πιο κάτω λένε: "εισόδημα εργαζομένων και λαού σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου." Δεν μπορώ να καταλάβω πως ακριβώς γίνεται η ανατροπή του καπιταλισμού, διατηρώντας τον καπιταλισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγνώμη αν γίνομαι βαρετός αλλά ξανά θα παραθέσω το απόσπασμα από το πρόγραμμα του ΚΚΕ

    «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα.
    Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης.
    Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήθελες να εξηγήσεις το επιχείρημα στα πλαίσια του οποίου παρέθεσες το πιο πάνω ώστε να σου πω τη δική μου άποψη;

      Διαγραφή
  4. Νομίζω πως το πνεύμα της ανάρτησης του "Ρ" (χωρίς να μπω σε λεπτομέριες) είναι απόλυτο σωστό, στην βάση πως η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι καθαρά προσχηματική. Αυτός που θέλει "κινηματική" ενότητα, αφενός μεν δεν την προτείνει στις κομματικές ηγεσίες (η αντίφαση βγάζει μάτι), αφετέρου δεν φτιάχνεις το "συντονιστικό πρωτοβάθμειων" την στιγμή που δηλωμένη προτεραιότητα των αστών είναι το τσάκισμα των κλαδικών σωματείων, αν είσαι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και δεν κάνεις ότι κολεγιά βρίσκεις μπροστα σου με πΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ όπου υπάρχει ο "κύνδινος" να πάρει κάποια πλειοψηφεία το ΠΑΜΕ, αν είσαι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί...
    Και τι είδους "κινηματική" συνεργασία θα μπορούσε να γίνει με τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ που με δυσκολία έκρυβαν την χαρά τους για τις "απώλειες" του ΠΑΜΕ στις 20 Οκτώβρη; Σε άλλον πλανήτη ζουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

    Υ.Γ.
    Δεν κρατήθηκα να μην το πω:
    Η πρόταση "συνεργασίας" της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο ΚΚΕ, "γιατί ο καθένας μόνος του δεν μπορεί", μου θύμησε το χαιρετισμό του Ενβέρ Χότζα στον Μάο τσε Τουγκ:
    "χάρη στους δύο λαούς μας, ένα δισεκατομύριο άνθρωποι χτίζουν τον σοσιαλισμό!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αντώνη, σε ότι αναφέρεις για το ΚΚΕ, νομίζω πως ο συνδιασμός των δύο παραγόντων που αναφέρεις είναι προφανής. Εκείνο που δεν θα μπορούσε να είναι προφανές, επειδή ακριβώς υπάρχει ένα "υγιές μίνιμουμ κομματικού συνομωτισμού", είναι η μεταξύ τους αναλογία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θα ήθελα να δώσω απ' την πλευρά μου μια άλλη διάσταση που αφορά περισσότερο στην υφή της -αναμενόμενης έτσι κι αλλιώς- "χυλόπιτας" που έριξε το ΚΚΕ στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Προσπάθησα να το κάνω και με σχετικό ποστ. Προφανώς η "ενότητα" δεν είναι το μέσο που θα φέρει με συνοπτικές διαδικασίες τη λαϊκή εξουσία. Κι όχι μόνο γιατί, πραγματικά, μια "ενότητα για την ενότητα" θα δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα απ' όσα θα λύσει αλλά κυρίως διότι οι συσχετισμοί στην εργατική τάξη παραμένουν τραγικά αρνητικοί, όσο κι αν ακούγεται κλισέ, ανεξαρτήτως ενωτικών ή ανθενωτικών αριστερών κομμάτων. Το πρόβλημα είναι στο πως, ως ταξικό κίνημα, μπορείς να συσπειρώσεις νέες εργατικές δυνάμεις. Και στο πως θα τις πείσεις για τη βιωσιμότητα ενός μοντέλου λαϊκής εξουσίας. Συναναστρεφόμαστε καθημερινά, στη δουλειά, στις σχέσεις μας με εργατόκοσμο που δεν πρόσκειται στο κόμμα. Τον οποίο όμως χρειαζόμαστε. Οι περισσότεροι από αυτούς για ένα κυρίως λόγο απορρίπτουν το ΚΚΕ. Όχι μόνο γιατί απορρίπτει την "ενότητα" όπως μπορεί κανείς να υποθέσει. Υπάρχουν βέβαια αρκετοί που κολλάνε κι εκεί. Άλλοι κολλάνε στο ότι "δεν έχει πρόταση" εννοώντας πρόσταση καπιταλιστικής διαχείρισης. Οι περισσότεροι όμως θίγονται από την υπεροπτική στάση του κόμματος. Ένας ουδέτερος θεατής μιας "επίθεσης φιλίας" του Α προς τον Β, βλέποντας τον Β να κρατά αδιάλλακτη στάση, αποκτά, -ανθρωπιστικά έστω- φιλική προαίρεση για τον Α και ενοχλείται από τη στάση του Β. Ακόμα κι αν αυτή η επίθεση φιλίας υποκρύπτει τις πιο ύπουλες προθέσεις (πράγμα που δεν νομίζω πως ισχύει εδώ). Ο ουδέτερος δεν το βλέπει, ούτε τον πολυνοιάζει, και κυρίως δεν πρόκειται ποτέ να πειστεί μέσα από αυστηρής διατύπωσης καταγγελτικές διαδικασίες με μπόλικη οπορτουνολογία και βιαστικές, άδικες, κρίσεις. Τον ουδέτερο εργαζόμενο δεν τον αγγίζει η δογματική υπεροχή-τα βιοτικά προβλήματα τον καίνε- ο μόνος τρόπος να τον προσεταιριστείς είναι να τον πιάσεις από το χεράκι και να του τα κάνεις λιανά. Θεωρώ λοιπόν πως πρώτα πρέπει να αντιπαλέψουμε την υπεροψία μας κι έπειτα να απαιτούμε από τον προλετάριο να μας δει ως την πρωτοπορία στην οποία οφείλει να ενταχθεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χρήσιμες επισημάνσεις. Θα σταθώ σε δύο σημεία:

      α) "Τον ουδέτερο εργαζόμενο δεν τον αγγίζει η δογματική υπεροχή-τα βιοτικά προβλήματα τον καίνε". Εδώ ακουμπάς κάτι πολύ ζωτικό. Θα θυμίσω τον Λένιν από εδώ (http://leninreloaded.blogspot.com/2012/03/vi-lenin_19.html), ο οποίος ανερυθρίαστα λέει ότι "κερδίσαμε την συμπάθεια των αγροτών γιατί υιοθετήσαμε το αγροτικό πρόγραμμα των Εσέρων", δηλαδή επισημαίνει ότι είναι αναγκαίο να κάνεις τακτικούς ελιγμούς για να εξασφαλίσεις τη στήριξη όσων έχουν χαμηλό βαθμό πολιτικοποίησης και ανταποκρίνονται μόνο σε άμεσες πολιτικές ελάφρυνσης και ενίσχυσης των συμφερόντων τους.

      Από την άλλη πλευρά, ο Λένιν του 1921 αποκρύπτει ότι το 1918, η αγροτική πλειοψηφία ψήφισε...Εσέρους, αναγκάζοντας τον ίδιο να διαλύσει την Συντακτική Συνέλευση. Αποκρύπτει δηλαδή τους κινδύνους που έχει αυτή η πολιτική. Δεν υπάρχουν απλές και εύκολες λύσεις σ' αυτά τα ζητήματα, και σίγουρα δεν μπορείς να επαναπαυθείς ούτε απλά στην επιμονή στην διάχυση της ταξικής σκέψης ούτε απλά στην "άμεση ικανοποίηση" αιτημάτων.

      Το δεύτερο αφορά την κομματική υπεροψία. Υπάρχει τέτοια, και δεν είναι μόνο ζήτημα ηγεσίας αλλά και βάσης. Και δεν βοηθά. Από την άλλη, αυτοκριτικά σκεπτόμενος, κι εγώ έχω συχνά ιδωθεί ως υπερόπτης γιατί επιμένω στην μελέτη και δεν αγαπώ τις καφενειακές τοποθετήσεις. Άλλοι καταφέρνουν να διεισδύσουν περισσότερο στην συνείδηση του απλού κόσμου, αλλά με μεγάλο κόστος στη θεωρητική συνοχή και ακρίβεια, πράγμα που καλλιεργεί συγχύσεις και επιπόλαιους/επιδερμικούς συνασπισμούς που διαλύονται εύκολα όταν φανούν οι διαφωνίες στο υπόστρωμα. Οπότε, ούτε και για αυτό το θέμα έχω κάποια εύκολη συμβουλή ή λύση. Χρειάζεται και ξινούς και απαιτητικούς θεωρητικά ανθρώπους μια σωστή πολιτική, και πιο προσηνείς και ανοιχτούς στις ακατέργαστες αντιλήψεις του κόσμου. Και χρειάζεται μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο, που να μην είναι ούτε ελιτίστικη ούτε χύδην λαϊκίστικη. Χρειάζεται να συζητά, αλλά χρειάζεται και να μη χάνει τη μπάλα όταν το κάνει. Δεν είναι εύκολο.

      Διαγραφή
  7. Η δική μου γνώμη είναι, ότι η ΕΝΟΤΗΤΑ δεν είναι θέμα "κορυφών" ή επιστολών ή συμφωνιών ηγεσιών ...

    Η όποια ΕΝΤΟΤΗΤΑ γίνεται στη βάση, στον εργαζόμενο λαό !
    Στα συνδικάτα, στο λαϊκό κίνημα, στην αυτοδιοίκηση.

    Και, σε κάτι πιο απλό: Να μην δίνεις άλλοθι στις κυβερνητικές επιλογές τρέχοντας πίσω από τους πασόκους με κάθε ευκαιρία ...
    Όπως στις διαδηλώσεις, στις πορείες τις πρωτομαγιάτεικες της επετείου της 17 Νοέμβρη κλπ.

    Κανείς, μιλάει για ενότητα, όταν στις καθημερινές εξετάσεις που δίνει, ΤΟ ΕΝΝΟΕΙ !
    Στην πράξη, όχι στα λόγια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. To αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής είναι μια πρόταση που με κλασικούς πολιτικούς όρους υπερβαίνει την κοινή δράση της αριστεράς,και υπολείπεται(ευτυχώς) του κλασικού εμπορίου ενότητας.Έχει να κάνει με την μέγιστη συσπείρωση εργαζομένων και νεολαίας απέναντι στο κεφάλαιο,το κράτος του και την πολιτική του,καθώς και την ΕΕ.Είναι το πεδίο που κάθε δύναμη της αριστεράς καλείται όχι απλά να μην κρύψει και στρογγυλέψει την γραμμή της και την στρατηγική της,αλλά αντίθετα να την εκθέσει στο σύνολο του αγωνιζόμενου κόσμου.Τότε η κάθε γραμμή θα βγει από τον δοκιμαστικό της σωλήνα,και το κίνημα θα μπορεί πραγματικά να ριζοσπαστικοποιηθεί και να μην μένει στο "όχι"Τότε μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος,να υπάρξουν νέες συνθέσεις,να διαψευστούν δογματισμοί και προκάτ εύκολες συνταγές.

    Μια τέτοιου τύπου κοινή δράση δεν δημιουργεί αυταπάτες ούτε για την ΕΕ,ούτε για ενδεχόμενη αριστερή κυβέρνηση,ούτε για τον ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.Τα 3 από τα 4 δηλαδή κλασικά επιχειρήματα άρνησης της κοινής δράσης από το ΚΚΕ δεν πατάνε καθόλου.Αυτό που μένει είναι το τέταρτο επιχείρημα ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να κάνει κοινή δράση με όσους έχουν άλλη άποψη για την εξουσία.

    Πρώτα απ΄όλα καθόλου δεν ισχύει ότι για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπαίνει θέμα ανατροπής της αστικής εξουσίας.Ίσα ίσα το ακριβώς αντίθετο ισχύει,όλη η προβληματική του αντικαπιταλιστικού προγράμματος έχει να κάνει με την συγκέντρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων στους κρίκους -στηρίγματα της αστικής εξουσίας.Είναι ένα σύνολο στόχων οριακά ανέφικτων σε συνθήκες αστικής εξουσίας και κυριαρχίας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής(και όχι καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης).

    Πέρα όμως από αυτά το ΚΚΕ όταν αρνείται την κοινή δράση με δυνάμεις που έχουν άλλη αντίληψη για την εξουσία,λέει όλη την αλήθεια?Μήπως υπάρχει ένα πεδίο που το ΚΚΕ καλεί σε συμπόρευση "ασχέτως αν κάποιος συμφωνεί σε όλα"?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ισχυρίζομαι ότι αυτό το πεδίο υπάρχει ,και είναι οι εκλογές.Ποιος άλλωστε δεν έχει ακούσει την Αλέκα να καλεί "αριστερούς,ριζοσπάστες ,προοδευτικούς κτλ" να ψηφίσουν "άσχετα από το αν συμφωνούν για τον σοσιαλισμό"? Αυτό βέβαια είναι αυτονόητο για την κάθε δύναμη που ...δεν θέλει να βρει στην κάλπη μόνο την ψήφο της,αλλά είναι ένα πεδίο συμπόρευσης με το ΚΚΕ όσων δεν συμφωνούν μαζί του για την εξουσία.Το πρόβλημα είναι από κει και πέρα.

    Το ΚΚΕ ενώ δεν έχει πρόβλημα(και καλά κάνει) να συμπορευτεί στην κάλπη με όσους δεν συμφωνούν για ζητήματα εξουσίας,έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα όταν οι πολίτες -ψηφοφόροι γίνουν από άτομα-μάζες,από πολίτες- εργαζόμενοι.Τότε κάθε συμπόρευση μαζί τους,στο καμίνι των κοινωνικών ταξικών αγώνων πρέπει να περνάει μέσα από την στρατηγική συμφωνία με το ΚΚΕ.Όχι σε κάποιες βασικές διαχωριστικές με την ΕΕ,την πολιτική του κεφαλαίου και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία,αλλά με το σύνολο της στρατηγικής.

    Το πεδίο δράσης του ΚΚΕ λοιπόν παρουσιάζει έναν δυισμό: αφενός μεν περιλαμβάνει περίπου τους πάντες στα πλαίσιο του αστικού εκλογικού και πολιτικού μηχανισμού,αφετέρου δε ταυτίζει την ανάπτυξη των κοινωνικών αγώνων με την κομματική οικοδόμηση.Η απάντηση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο δίλημμα "μαζικότερο κίνημα με μεγαλύτερες αντιφάσεις,ή λιγότερο μαζικό αλλά με την γραμμή" είναι σαφής.Ο τρόπος που το ΚΚΕ έφτυσε κατάμουτρα εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που είχαν την "αφέλεια" να καταλαμβάνουν ξανά και ξανά την ιδιαίτερου συμβολισμού για την πολιτική εξουσία πλατεία συντάγματος ήταν χαρακτηριστικός.

    Δίπλα στην προνομιμοποίηση των εκλογών σε βάρος του κινήματος(τα άτομα ψηφοφόροι δεν είναι απειλή ούτε για τον μηχανισμό,ούτε για την γραμμή,ενώ οι αγωνιζόμενες με άλλη αντίληψη μάζες είναι),δίπλα στην αποδοχή της κάθε είδους νόρμας του αστικού πολιτικού παιχνιδιού έρχεται και η αστική λογική της συκοφάντησης και του αποπροσανατολισμού.Μην μου πείτε ρε σύντροφοι ότι η έκκληση μέλους του πολιτικού γραφείου ,να τα βρει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την ...ΔΗΜΑΡ έχει κάποια σχέση με την πραγματική ζωή.4 απαντήσεις μπορούν να υπάρξουν.α)ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΔΗΜΑΡ όντως μοιάζουν.β)δεν μοιάζουν, η ηγεσία του ΚΚΕ καλώς ρίχνει λάσπη.γ)δεν μοιάζουν και κακώς η ηγεσία του ΚΚΕ ρίχνει λάσπη.δ)η η ηγεσία του ΚΚΕ είναι ανενημέρωτη,

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=18/3/2012&id=13943&pageNo=5&direction=1
    Μάλλον ξέχασα να βάλω την παραπομπή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διάβασα ως εδώ:

      Μια τέτοιου τύπου κοινή δράση δεν δημιουργεί αυταπάτες ούτε για την ΕΕ,ούτε για ενδεχόμενη αριστερή κυβέρνηση,ούτε για τον ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.Τα 3 από τα 4 δηλαδή κλασικά επιχειρήματα άρνησης της κοινής δράσης από το ΚΚΕ δεν πατάνε καθόλου.Αυτό που μένει είναι το τέταρτο επιχείρημα ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να κάνει κοινή δράση με όσους έχουν άλλη άποψη για την εξουσία.

      Μού το σπας λίγο ταληράκια αυτό; Δεν δημιουργεί αυταπάτες για την ΕΕ, όπου "αυταπάτες"=?
      Σε ποιον δεν τις δημιουργεί;

      Δεύτερο ποια και ποιανού αυταπάτη για δνεχόμενη αριστερή κυβέρνηση;

      Και τρίτο ποιανού αυταπάτη για τον ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και πώς θα τον αλλαξει αυτόν τον ρολο το "αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής ";

      Διαγραφή
  11. @βαγγέλης ζ:
    Λες:
    "To αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής είναι μια πρόταση που με κλασικούς πολιτικούς όρους υπερβαίνει την κοινή δράση της αριστεράς,και υπολείπεται(ευτυχώς) του κλασικού εμπορίου ενότητας.Έχει να κάνει με την μέγιστη συσπείρωση εργαζομένων και νεολαίας απέναντι στο κεφάλαιο,το κράτος του και την πολιτική του,καθώς και την ΕΕ."
    -Αρα προφανώς δεν περιλαμβάνει τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι υπέρ της ΕΕ. Αλλά τότε, προς τι το κάλεσμα και σε αυτόν;
    "Είναι ένα σύνολο στόχων οριακά ανέφικτων σε συνθήκες αστικής εξουσίας και κυριαρχίας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής(και όχι καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης)."
    -Αρα είναι ένα σύνολο "οριακά" ενσωματόσιμων "σε συνθήκες αστικής εξουσίας" στόχων.
    -Δηλαδή θα έχουμε "καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής", αλλά "όχι καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης"; Ποιός νέος Λένιν το σκέφτηκε αυτό;
    -Και από τα παραπάνω προκύπτει πως "δεν ισχύει ότι για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπαίνει θέμα ανατροπής της αστικής εξουσίας.Ίσα ίσα το ακριβώς αντίθετο ισχύει"; Μάλλον το αντίστροφο προκύπτει...
    "Ισχυρίζομαι ότι αυτό το πεδίο υπάρχει ,και είναι οι εκλογές."
    -Ομως το κείμενο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλα μας λέει:
    "Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή η δυνατότητα για μια πολιτική ή εκλογική ενότητα με τις δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας των σοβαρών προγραμματικών διαφορών μεταξύ των τριών δυνάμεων."
    Πάμε παρακάτω να φέρουμα και κανέναν καθρέφτη. Μας λες:
    "...Το ΚΚΕ ενώ δεν έχει πρόβλημα(και καλά κάνει) να συμπορευτεί στην κάλπη με όσους δεν συμφωνούν για ζητήματα εξουσίας,έχει πολύ μεγάλο πρόβλημα όταν οι πολίτες -ψηφοφόροι γίνουν από άτομα-μάζες,από πολίτες- εργαζόμενοι..."
    -Σοβαρά; Το ΚΚΕ δηλαδή κωλοτριβότανε στις πλατείς με τα "άτομα-πολίτες" που είχανε βγάλει και φετφάδες ενάντια στις μαζικές(κόμματα) και συνδικαλιστικές οργανώσεις;
    "Ο τρόπος που το ΚΚΕ έφτυσε κατάμουτρα εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου που είχαν την "αφέλεια" να καταλαμβάνουν ξανά και ξανά την ιδιαίτερου συμβολισμού για την πολιτική εξουσία πλατεία συντάγματος ήταν χαρακτηριστικός."
    -Πραγματικά ο τρόπος που ΚΚΕ αντιλαμβάνεται στην ταξική πάλη τους θεαματικούς συμβολισμούς σαν δευτερεύοντες -έως αμεληταίους,είναι χαρακτηριστικός για την μαρξιστική-λενινιστική θεωρία και πράξη. Ακόμη πιο χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που κάποιοι φτύνουν συστηματικά τους πολύ συνειδητότερους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που διαδηλώνουν με το ΠΑΜΕ, προτιμόντας πότε να κάνουν τον κομπάρσο στην ουρά της ΓΣΕΕ και πότε να κοροϊδεύουν την κοινωνία, αυτοδυαλυόμενοι τάχα σε απολιτικ (και με φασιστικά χαρακτηριστικά) χυλούς του τύπου "αγανακτησμένοι".
    Και για τον επίλογο σου. Θεωρείς δηλαδή πως οι διαφορές του Κουβέλη (που δεν το καλεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ), από τον Παππαδημούλη και τον Τσίπρα (που τον καλεί) είναι αγεφύρωτες;
    Και επίλογος δικός μου. Η αντίφαση βγάζει μάτι: Λίγες σειρές πιο πάνω να κατηγορείς το ΚΚΕ ως φτύνει τον χύμα κόσμο των αγανακτισμένωννκαι στα καπάκια να το κατηγορείς πως προτιμάει τους "πολίτες ως άτομα". Εχετε μπλέξει με τις γραμμές εκεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μου φαίνεται....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ο Τσίπρας χθες στη ΝΕΤ ξεκαθάρισε τα πράγματα: θέλει να κατέβει στις εκλογές η "αριστερά" σαν ένα κόμμα(δεν ονομάτισε πάντως τα κόμματα που πρέπει να αυτοδιαλυθούν). Επιπλέον οι θέσεις που ανέπτυξε, έμοιαζαν τόσο πολύ με του Καρατζαφέρη, που του το είπε ακόμα και η Στάη.
    Κατόπιν τούτου, περιμένω την θέση του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν δηλαδή δέχεται να κατέβει στις εκλογές μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα κόμμα και αν δέχεται η πολιτική αυτού του νέου κόμματος να είναι αντίστοιχη των (τελευταίων) θέσεων Καρατζαφέρη ή αν θα επιμένει να κάνει προτάσεις συνεργασίας στον ΣΥΡΙΖΑ, με ένα πλαίσιο τελείως άσχετο με την πολιτική αυτού του κόμματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απ' όσα αντιλαμβάνομαι, η οποιαδήποτε προοπτική συγκρότησης ενός κόμματος της αριστεράς προεκλογικά --ώστε αυτό να διεκδικήσει την πρωτιά στις εκλογές-- είναι πολύ διαφορετικό πράγμα από την συγκυβέρνηση διακριτών κομμάτων της αριστεράς σε περίπτωση που κανένα κόμμα δεν συγκεντρώνει 151 έδρες βάσει αποτελεσμάτων και ο Πρόεδρος δώσει εντολή στα κόμματα διερεύνησης δυνατότητων κυβερνητικού συνασπισμού.

      Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι είμαι κάθετα αντίθετος με την αυτοδιάλυση του Κομμουνιστικού Κόμματος και δεν πρόκειται καν να την συζητήσω με οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο.

      Για το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με ΣΥΡΙΖΑ ή/και ΑΝΤΑΡΣΥΑ (εξαρτάται αν θα μπει στη βουλή ο τελευταίος), εφόσον υπάρχει η προοπτική κυβέρνησης, έχω θίξει ποιο είναι για μένα το βασικό ζήτημα στο πιο πάνω ποστ: Εάν υπάρχει ξεκάθαρο εφικτό πλάνο πολιτικής που είναι έτοιμο να προβεί στις απαραίτητες κινήσεις ώστε να αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και θα τα ανακουφίσει οικονομικά (περιλαμβανομένης, πιθανώς --αυτοί θα είναι υπευθυνοι να το κρίνουν-- της εξόδου από την ΕΕ), βεβαίως να συνεργαστούν. Εάν όχι, δεν βλέπω ποιο είναι το νόημα.

      Διαγραφή
    2. Προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ ποιο μπορεί να είναι αυτό το πλάνο της πολιτικής που θα αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης όταν ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως είπε χθες ο Τσίπρας:
      1. Έχει σαν στόχο την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, με "όπλο" την απειλή εξόδου από το ευρώ, ενδεχόμενο που οι εταίροι μας δεν το θέλουν, όπως δήλωσε η Μέρκελ, αλλά ούτε και ο ίδιος το θέλει.
      2. Χάραξη αναπτυξιακής πολιτικής (καμία αναφορά από ποιόν για ποιόν) με βάση τις δυνατότητες που θα προκύψουν από το 1.
      Τα παραπάνω όχι μόνο είναι ανεπαρκέστατα για να αποτελέσουν την βάση κάποιας αριστερής πολιτικής, αλλά είναι και ανέφικτα, στα πλαίσια της ΕΕ και των κανόνων της. Ο Τσίπρας υποστήριξε ότι δεν είναι ανέφικτα γιατί η ΕΕ θα αλλάξει, π.χ. με την αλλαγή προέδρου στη Γαλλία! Συγνώμη, αλλά οι θέσεις αυτές εμένα μου φαίνονται σαν κοροϊδία προς τους εργαζόμενους.

      Διαγραφή
    3. Ούτε εγώ, έδωσα απλά απάντηση επί της αρχής και όχι επί του πρακτέου, για αυτό και λέω "αν μεν...καλώς, αν όχι, ούτε μετεκλογικά".

      Διαγραφή
  13. Σύντροφε trash μάθε να διαβάζεις.Δεν είπα ότι θα έχουμε ΚΤΠ αλλά όχι κδα.Το ακριβώς αντίθετο είπα,ότι το ΚΚΕ προτείνοντας άλλο δρόμο ανάπτυξης αφήνει ανέπαφο τον ΚΤΠ.Είναι η γνωστή ιστορία του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής,που είναι μια ανακάλυψη της β΄διεθνούς και του σταλινισμού.Δεν υπάρχει ούτε ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής,ούτε σοσιαλιστικές σχέσεις.

    Πουθενά δεν λέω ότι καλώ σε κοινή δράση στις εκλογές.Το ακριβώς αντίθετο λέω ότι το ΚΚΕ καλεί σε κοινή δράση στις εκλογές γιατί νιώθει πιο άνετα με τους πολίτες ψηφοφόρους που έχουν άλλη αντίληψη για την εξουσία,απ' ότι νιώθει με αγωνιζόμενες με άλλη αντίληψη μάζες.

    Για πλατείες η αντίληψη του ΣΚΑΙ και του ΚΚΕ(δεν κάνω πλάκα,λέγατε ακριβώς το ίδιο ότι δεν έχει σχέση με το οργανωμένο κίνημα) κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.Η συνάντηση του κινήματος κατάληψης του δημόσιου χώρου(σαν εμβαδόν και όχι μόνο) με το εργατικό κίνημα έγινε και έφερε και όλα τα μεγάλα κινηματικά γεγονότα στα μέσα Ιούνη,στο τέλος Ιούνη,τον Οκτώβρη και στις 12 Φλεβάρη.Το ότι το ΚΚΕ ήταν απόν από τα περισσότερα από αυτά για να κάνει κομματικά πανηγυράκια,το χαρακτηρίζει.

    Σοβαρέψου αν θες να λέγεσαι και ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί το internet και την μπλογκόσφαιρα για ανταλλαγή απόψεων πάνω στα θέματα που έχουν να κάνουν με το εργατικό και το κομμουνιστικό κίνημα.Λες το εξής :ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί ΣΥΡΙΖΑ,ΣΥΡΙΖΑ καλεί ΔΗΜΑΡ άρα ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί ΔΗΜΑΡ".Είναι αυτό διαφορετικό από το "ο αστυνομικός όργανο,το μπουζούκι όργανο,άρα ο αστυνομικός μπουζούκι"?

    Όσον αφορά το αν η πρόταση απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ,μιας και είναι αντί-εε σαν πρόταση μάλλον δεν στο έχουν πει αλλά δεν υπάρχει ενιαία στάση για το θέμα της ΕΕ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ,ακόμα και στον συν.Πολύ μεγάλο κομμάτι λέει αυτά που έλεγε το ΚΚΕ μέχρι πολύ πρόσφατα,μέχρι να αποφασίσει ότι πρέπει να μείνουμε στην ΕΕ μέχρι την εργατική εξουσία.(Καταγγείλτε σαν κόμμα τον εαυτό σας ότι μέχρι πέρυσι πρόπερσι σπέρνατε αυταπάτες για την έξοδο από την ΕΕ,την απειθαρχία κτλ,και τότε τα λέμε). Που είναι το ίδιο με την λαϊκή ,αλλά έχει 2 ονόματα για ποικιλία.Που δεν θα έρθει ούτε κοινοβουλευτικά,ούτε με κοινωνική επανάσταση.Που θα έρθει σε μια χώρα της ΕΕ,μιας και η ερ εξ είναι για το ΚΚΕ προϋπόθεση της αποδέσμευσης και όχι το αντίθετο.

    Από κει και πέρα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προτείνει συγκεκριμένο πλαίσιο για το αγωνιστικό μέτωπο.Άλλες δυνάμεις της αριστεράς μπορούν να βάλλουν το δικό τους.Πάρε για παράδειγμα το ζήτημα του χρέους.Αν η αγωνιστική ταξική ενότητα και η ανώτερη μαζικοποίηση και πολιτικοποίηση του εργατικού κινήματος γίνουν με την γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ για ευρωομόλογα,αναστολή πληρωμών του χρέους κτλ,εδώ είμαστε και το συζητάμε.Αν πάλι γίνουν με την γραμμή του ΚΚΕ δηλαδή να πληρώνουμε κανονικότατα το χρέος μέχρι την εργατική εξουσία ,πάλι το συζητάμε.Αν πάλι έχω εγώ δίκιο και η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ αναδειχτεί σαν διαπραγμάτευση του καπιταλιστικού κανιβαλισμού,και του ΚΚΕ σαν κομματική οικοδόμηση και διαμαρτυρία,πάλι το συζητάμε.Αν βέβαια αποδεχόσασταν την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να βγουν οι γραμμές από τους δοκιμαστικούς σωλήνες και να μετρηθούν εκεί που παίζουν ρόλο:στην μαζικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του εργατικού και λαικού κινήματος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @βαγγέλης ζ:
      -Για το ΚΚΕ (και κάθε λογικό άνθρωπο) είναι πολύ καθαρό πως ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής και ανάπτυξης ταυτίζονται. Με τέτοια διαστρεύλωση των θέσεων του κόμματος εκ μέρους σου, είναι απολύτως λογικό να μην μου περάσει από το μυαλό πως θα εννοούσες κάτι τέτοιο, όπως αυτό που διευκρίνησες, αν και ξαναδιαβάζοντας το σχόλιο σου σου θα δεις πως η διατύπωση, μάλλον σε ό,τι κατάλαβα παραπέμπει.
      -"Ισχυρίζομαι ότι αυτό το πεδίο υπάρχει ,και είναι οι εκλογές."
      Δεν καλείς σε κοινή εκλογική δράση; Τι ακριβώς λες δηλαδή;
      -Για τις πλατείες μας κάνεις προφανώς πλάκα. Τις αποφάσεις για κατάργηση των κομμάτων και των συνδικάτων, εγώ τις πήρα; Το ΚΚΕ δήλωνε σε όλους τους τόνους πως δεν μας "χωρίζουν" πολιτικές διαφορές; Ή μήκως το ΚΚΕ πλάκωσε το ΚΚΕ(μ-λ) στο ξύλο επειδή είχε το θράσος να μοιράσει ...προκύρηξη; Ποια συνάντηση, ποιού εργατικού κινήματος (προφανώς της ΓΣΕΕ θα εννοείς), και με ποιόν; Τις μέρες των απεργιών που αναφέρεις οι αγακτησμένοι δεν ήταν εκεί. Ηταν στις δουλειές τους! Οσο για τον ισάριθμο χοντρικά κόσμο του ΠΑΜΕ που ήταν στον δρόμο τις ημερομηνίες που αναφέρεις, πολύ βολικά τον βγάζεις από την εικόνα προκειμένου να δέσει η κατά τα άλλα όμορφη ιστορία σας που εξακολουθεί να έχει έναν δράκο. Χρωστάτε στην "λαϊκή συνέλευση" που συμμετείχατε την εφαρμογή της απόφασης για την ...αυτοδυάλυση σας! Για γέλια ή για κλάματα; Στοιχειώδης σύνεση εκ μέρους σας θα επέβαλε την στρατηγική της λησμονιάς σε σχέση με την τραγελαφική στάση σας εκείνο τον καιρό, παρά να υπενθυμήζετε στον κόσμο...
      -Ρώτησα πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές ανάμεσα στον Παππαδημούλη και τον Τσίπρα (που τους καλείτε) και τον Κουβέλη (που δεν καλείτε). Αντί να μου απαντήσεις, μου λες πως σας χρεώνω πως καλείτε το ...ΔΗΜΑΡ, ενώ κάνω το αντίθετο. Σας ρωτάω γιατί δεν το περιλαμβάνει η πρόσκληση,για να διευκρινήσεις τα κριτήρια για αυτήν.
      -Τι πα να πει δεν υπάρχει "εννιαία θέση" στον ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΕ; Πάντα υπήρχε και ήταν η σημερινή. Ευρωκομμουνιστές είναι οι άνθρωποι... Και για να μην υπάρχει και κάποια αμφιβολία επ' αυτού το διευκρίνησε και ο Τσίπρας οριζόντια και κάθετα. Και προσωπικά με αφήνει (όπως θα έπρεπε και εσένα) αν υπάρχουν κάποιοι ενάντια στην ΕΕ εκεί μέσα. Αν το εννούν ας φύγουν , όχι να παίζουμε το γαϊτανάκι για τόσο σοβαρά ζητήματα...
      -"(Καταγγείλτε σαν κόμμα τον εαυτό σας ότι μέχρι πέρυσι πρόπερσι σπέρνατε αυταπάτες για την έξοδο από την ΕΕ,την απειθαρχία κτλ,και τότε τα λέμε)"
      Πότε αποφάσισε το ΚΚΕ πως πρέπει ναμείνουμε στην ΕΕ μέχρι τον σοσιαλισμό; Μπορείς να μου βρεις την σχετική απόφαση;
      -Και τέλος οι προτάσεις του καθενός, σε κανέναν δοκιμαστικό σωλήνα δεν είναι. Δοκιμάζονται κάθε μέρα στον δρόμο, στους χώρους δουλειάς, παντού...

      Διαγραφή
    2. Συγνώμη για το άσχετο της παρέμβασης:

      Θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη στη Χαλκιδική, στη θέση Σκουριές, και σε ό,τι αφορά τα μεταλλεία χρυσού; Διαβάζω γιατί έχω δει εντελώς ασύμβατες τοποθετήσεις, όπου ο ένας παρουσιάζει τον άλλο ως τραμπούκο, κλπ.

      Διαγραφή
  14. Αυτό που λέω για ΚΤΠ και κδα είναι ότι οι συνεχείς αναφορές στον κδα,παραπέμπουν ότι μένει στο απυρόβλητο ο ΚΤΠ.Δεν το θεωρώ το νούμερο 1 θέμα,απλά έκανα μια αναφορά και σε πιο θεωρητικές διαφορές.Αν αρκεί πχ η κρατική ιδιοκτησία και το κοινωνικό κράτος για να μιλάμε για σοσιαλισμό.Μην μου πεις ότι υπήρχε εργατική εξουσία,υπέρβαση χειρωνακτικής -πνευματικής,πόλης -υπαίθρου κτλ.

    Για εκλογές εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις τι λέω.Το ΚΚΕ καλεί σε κοινή δράση στις εκλογές,δηλαδή σε ψήφο και ας μην συμφωνούν μαζί του για τον σοσιαλισμό.Για κοινή δράση όμως με αγωνιζόμενες μάζες με άλλη αντίληψη βάζει τον σοσιαλισμό προαπαιτούμενο.

    Η θέση του ΚΚΕ για αποδέσμευση με εργατική εξουσία είναι ακριβώς αυτό που λέω,ότι η εργατική εξουσία μπορεί να έρθει σε μια χώρα της ΕΕ.Όταν όμως η εργατική εξουσία εκφυλίζεται σε μπούλετ του ΠΑΜΕ,και όχι στρατηγικός στόχος αυτά έχεις.

    Όσον αφορά το ποιο εργατικό κίνημα ήταν στις πλατείες,προφανώς όχι το εργατικό κίνημα που αντί να διευθύνεται από τους εργαζόμενους,ελέγχεται και δίνει λόγο μόνο στην ΚΕ και το ΠΓ του ΚΚΕ(σύμφωνα με μεγαλοστελέχη του Περισσού,δεν τα λέων εγώ).Επέτρεψε μου να επιμένω για συνδικάτα ,σωματεία και ομοσπονδίες στα χέρια των εργαζομένων,με γενικές συνελεύσεις ,απεργιακές επιτροπές κτλ.Το ΚΚΕ ήταν απών από όλες τις μεγάλες μάχες,και δεν έχει να κάνει μόνο με την μαζικότητα,έχει να κάνει με τον πολιτικό τόνο,την στοχοποίηση του πολιτικού κέντρου,την αντιμετώπιση της καταστολής.Μόνο και μόνο το ότι οι μπάχαλοι του Οκτώβρη πέτυχαν τον σκοπό τους και σας ξαναέστειλαν στην Ομόνοια τον Φλεβάρη,για να λέτε μετά"προσπαθήσαμε να πάμε Σύνταγμα αλλά δεν μας άφησε ....η αστυνομία" τα λέει όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. "Επέτρεψε μου να επιμένω για συνδικάτα ,σωματεία και ομοσπονδίες στα χέρια των εργαζομένων,με γενικές συνελεύσεις ,απεργιακές επιτροπές κτλ"

    ονομάτισε καμμία ρε μεγάλε σε ποιους νομίζεις ότι μιλάς? στη Θεσσαλονίκη ο "συντονισμός" δεν συσπειρώνει ένα (ΕΝΑ) σωματείο. Είσαι καθόλου σοβαρός μ'αυτά που λες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. δεν γνωρίζω αν αυτή την στιγμή ο συντονισμός στην Θεσσαλονίκη έχει σωματεία πόσα και ποια.Μόνο και μόνο το ότι πανηγυρίζεις για το ότι δεν έχει (αν ισχύει,δεν θα το ψάξω) είναι απόδειξη αυτού που λέω.Μην κρίνεις τον συντονισμό με κριτήρια ΠΑΜΕ,δεν είναι και δεν πρέπει να είναι κάτι τέτοιο.Αν αυτή την στιγμή υπάρχει στην Θεσσαλονίκη ύφεση του κινήματος,και δεν καταγράφονται σωματεία στον συντονισμό,το πρόβλημα είναι η ύφεση και όχι το πρεστίζ του συντονισμού. Το εργατικό κίνημα για το ΚΚΕ δεν είναι κάτι άλλο από πεδίο για κομματικές καμπάνιες.13 χρόνια ΠΑΜΕ και δεν έχει καταγράψει κανένα δείγμα για μαζικοποίηση σωματείων,διαδικασίες βάσης,εγγραφή μεταναστών,οργάνωση ελαστικής εργασίας.Αυτό που ο περισσότερος κόσμος ξέρει σαν ΠΑΜΕ είναι οι ακτιβισμοί 7 το πρωί,να μας δείξουν λίγο οι πρωινές εκπομπές,να αγανακτήσει ο ΣΚΑΙ "τι κάνει το κράτος" κτλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ..ωρε ΒΑγγέλη, δηλαδή όλοι αυτοί που κινητοποιούνται με την συμβολή/στήριξη του ΠΑΜΕ πχ
    http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=28/3/2012&id=13975&pageNo=15&direction=1
    σελίδες 15,16,17,18 είναι όλοι μέλη του ΚΚΕ? Κάθε βδομάδα καταγράφονται δεκάδες μικρές καιμεγάλες κινητοποιήσεις στους χώρους εργασίας και το ΠΑΜΕ βρίσκεται στην πλειονότητα αυτών..απο κει προκύπτει και η μαζικότητα του στις κεντρικες συγκεντρώσεις..επέτρεψε με να σου πω λοιπον ότι εσύ λες κομματικά παραμύθια και χαιρεκακιες..δυνάμεις τύπου ΝΤΑΡΣΥΑ σταματούν την δράση τους πέριξ της πλατείας Συντάγματος και εντός πανεπιστημιακού ασύλου..δεν βρίσκονται σχεδόν πουθενά δίπλα στον εργαζόμενο,εκεί που περνάει τομεγαλύτερο μέρος της ημέρας του και βιώνει την εκμετάλλευση.. τώρα αν τα ΜΜΕ θεωρούν επίκεντρο της ταξικής πάλης τα πανηγυρακια των αγανακτισμένων και τα επεισόδια με τη αστυνομία (προφανώς η τελευταία τα επιδιώκει τα μέγιστα..), το εξωκοινοβούλιο προφανώς υποτάσσεται για άλλη μια φοράστην αστικήπροπαγάνδα και περιορίζεται εκεί που του ορίζουν..άσε δε, που όποτε προσπαθεί να μαζευτεί ο συντονισμός μόνος του η εικόνα είναι τραγική: στην καλύτερη εκατοντάδες..αλλα οκ,οι περισσότεροι είναι και στελέχη,οπότε τουλάχιστον κάνουν το κομμάτι τους..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ..σύμφωνα δε με ταλεγόμενα σου,αν απο την περιχαράκωση του ΠΑΜΕ προήλθε πχ η "ακριβή" εργασία στο ΠΕΡΑΜΑ http://leninreloaded.blogspot.com/2012/03/blog-post_23.html,ενώ απο τις μαζικες διαδικασίες και τον οργασμό του ΑΝΤΑΡΣΥΑ τι? η απόφαση της λαικής Συνέλευσης για την κατάργηση όλων των κομμάτων? Επίσης θέλεις να μου αναφέρεις κάποιο χώρο (πχ Σχολές, σωματείο μηχανικών) που να υπάρχει κοινή δράση ελλήνων και μεταναστών? Δεν σας είδαμε ούτεστην Μανωλάδα,ούτε στην Μηχανιώνα,ούτε στις κινητοποιήσεις τουιματισμού δέρματος στα φασονατζίδικα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή