Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Χαλυβουργοί, ναυτεργάτες και αλυσίδες

Όλοι γνωρίζουν ότι η απεργία στη Χαλυβουργία, που σήμερα κλείνει 142 ημέρες, δέχτηκε, από ένα σημείο και μετά, σφοδρό εργοδοτικό πόλεμο, με αρωγούς το κράτος και την αστυνομία, τα ΜΜΕ, και εχθρικούς προς το ΠΑΜΕ και την εργατική τάξη κομματικούς σχηματισμούς, που χρησιμοποίησαν ακόμα και μορφές ηλεκτρονικού πολέμου για να συκοφαντήσουν τον δίκαιο αγώνα των χαλυβουργών. Θα ήταν λάθος όμως να υποτιμήσουμε την σημασία που είχε τόσο στην επιβίωση, όσο και --παράδοξως-- στον περιορισμό της διάχυσης αυτού του αγώνα μια τετριμμένη κατά τα άλλα λεπτομέρεια: η απεργία δεν επηρέασε με άμεσο τρόπο την καθημερινή ζωή των μισθωτών και των μικρο-αστικών και λαϊκών στρωμάτων, και αυτό σημαίνει από τη μία (θετική) πλευρά ότι ήταν ευκολότερο για αυτά να δουν την απεργία με συμπάθεια κι από την άλλη (αρνητική) πλευρά ότι η απεργία ήταν ευκολότερο να παραμείνει εγκλωβισμένη στον δικό της κοινωνικό-γεωγραφικό χώρο από ό,τι θα γινόταν αν αφορούσε άμεσα την καθημερινότητα της μαζικής ζωής.

Τα πράγματα διαφέρουν δραστικά με απεργίες σε άλλους τομείς, και ιδιαίτερα σε τομείς που αφορούν τις μεταφορές. Οι μεταφορές είναι ένας κλάδος ο οποίος επιφορτίζεται καθημερινά με την εμπορική διασύνδεση των γεωραφικών περιοχών και συνάμα των τομέων της οικονομίας, από τις πρώτες ύλες στην συναρμολόγηση ή επεξεργασία και μετά στη διανομή. Οι ναυτεργάτες, ένας πολύπαθος κλάδος που ζει και εργάζεται κάτω από την εξουσία ενός από τα σημαντικότερα κομμάτια της ελληνικής άρχουσας τάξης, των εφοπλιστών, έχουν την κακή τύχη να εργάζονται σε έναν τέτοιο κλάδο. Κατά συνέπεια, η επίθεση που δέχονται οι ναυτεργάτες, που ξεκίνησαν 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, ξεκίνησε πολύ νωρίτερα από αυτήν που δέχτηκαν οι χαλυβουργοί, και έχει διαφορετικό επιχειρηματολογικό πυρήνα: αντιγράφοντας από σχετικό άρθρο στον Ριζοσπάστη, το κατηγορητήριο είναι πως "η απεργία τους καταστρέφει τους αγρότες, πως αποκλείει τους νησιώτες, πως εμποδίζουν την οικονομική δραστηριότητα." Δεν πρόκειται βέβαια για πρωτάκουστες κατηγορίες· αρκεί να θυμηθούμε την στάση των ΜΜΕ απέναντι στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ στα λιμάνια, που "κατέστρεφαν τον τουρισμό" και τις νησιωτικές οικονομίες, κλπ. Αυτό που αξίζει όμως να επισημανθεί είναι το γενικότερο πρόβλημα που έθεσε ο Ιταλός Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι, τον οποίο θα ξαναπαραθέσουμε:
Αν στον 19ο αιώνα ο Μαρξ μπορούσε να λέει ότι η πλειονότητα της ανθρωπότητας «δεν έχει τίποτα να χάσει εκτός από τις αλυσίδες της», σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι χωρίς αυτές τις αλυσίδες δεν θα έβρισκε τρόπο να επιβιώσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όταν οι αλυσίδες σπάνε (απεργία στα μέσα μεταφοράς, διακοπή στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, καθυστέρηση στον ανεφοδιασμό με τρόφιμα), όλοι ζητούν αμέσως την επανασυγκόλληση.
"Ο νέος κομφορμισμός"
Βρίσκω ιδιαίτερα ευτυχή και επιτυχημένη την σύγκριση του Γκαλιμπέρτι ανάμεσα στις "αλυσίδες" που κρατούν το προλεταριάτο δέσμιο και τις αλυσίδες που κρατούν την οικονομία συναρθρωμένη και λειτουργική· πράγματι, οι αλυσίδες δεν είναι απλώς μέσα φυλάκισης ή περιορισμού του σώματος. Είναι επίσης μέσα διασύνδεσης μηχανισμών που επιτρέπουν την λειτουργία τους, όπως, για παράδειγμα, οι αλυσίδες σε ένα ποδήλατο, ή σε μια κυλιόμενη επιφάνεια στη γραμμή παραγωγής. Η απεργία των ναυτεργατών αφορά ακριβώς αυτή την συμβολική διττότητα της "αλυσίδας": για τον ναυτεργάτη που εργάζεται σε επισφαλείς συνθήκες μακριά από την οικογένειά του για πενταροδεκάρες ή είναι απλήρωτος μήνες και ανασφάλιστος, το καράβι είναι φυλακή, και μάλιστα, εάν περάσει το νομοσχέδιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση, θα είναι φυλακή με οπλισμένους φύλακες· για τον μικρο-έμπορο, τον μαγαζάτορα, τον παντοπώλη του νησιού, τον αγρότη, το καράβι είναι από την άλλη απαραίτητο μέσο διασύνδεσής τους με πρώτες ύλες, τρόφιμα, καταναλωτικά αγαθά, και αγοραστές των δικών τους προϊόντων. Τα δεσμά του πρώτου είναι οι ζωτικοί δεσμοί των δεύτερων με την αγορά.

Και βέβαια, και αυτό είναι το σημαντικότερο, δεν υπάρχει καμία "παρεξήγηση" στο γεγονός ότι βλέπουν το ίδιο πράγμα από ασύμβατες θέσεις. Ο καπιταλισμός δημιουργεί διαρκώς ανταγωνιστικές αντιθέσεις μεταξύ των εργαζομένων, τους στρέφει "αβίαστα" και "αυθόρμητα" τον έναν ενάντια στον άλλο, επειδή τους τοποθετεί σε ανταγωνιστικές μεταξύ τους θέσεις και λειτουργίες· είναι ένα σύστημα όπου η εκμετάλλευση όλων εμφανίζεται ταυτόχρονα ως αλληλεξάρτηση όλων, και όπου, ως συνέπεια, κάθε προσπάθεια να αντιταχθεί κάποιος στην εκμετάλλευση εμφανίζεται άμεσα ως ρήξη του άτυπου συμβολαίου της κοινωνικής αλληλεξάρτησης. Ή, για να το θέσουμε λίγο θεωρητικότερα και φιλοσοφικότερα: ο καπιταλισμός μετατρέπει την αλληλεξάρτηση των ανθρώπων από απτή, εμπειρικά βιωμένη βάση αλληλεγγύης και συνέργειας με στόχο το γενικό καλό σε μηχανισμό καθολικής δουλείας και υποταγής στο όνομα ενός ψευδούς "γενικού καλού" που είναι στην πραγματικότητα μόνο το "επιμέρους καλό" των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής. 

Δεν υπάρχει όμως διέξοδος για τον εργαζόμενο άλλη απ' το να έρθει αντιμέτωπος με αυτό το παράδοξο εγκαινιάζοντας μια ρήξη στην αλυσίδα που μας δένει όλους ως μισθωτούς δούλους, αναλαμβάνοντας έτσι και το ρίσκο του να αντιμετωπιστεί ως κάποιος που διαρρηγνύει τα δεσμά αλληλεξάρτησης των εργαζόμενων. Η "αλυσίδα" θα έχει πάντα αυτή την διπλή και αντιφατική φύση όσο η ανθρώπινη ζωή διαφεντεύεται όχι από τον εαυτό της αλλά από τον αλλότριο χαρακτήρα της καπιταλιστικής συσσώρευσης ως αυτοσκοπού ανεξάρτητου από τον άνθρωπο και αδιάφορου για τη ζωή του.

Το ζήτημα για όλους μας είναι να κρατάμε κατά νου πως ο αγώνας για τον σοσιαλισμό είναι αγώνας για τον διαχωρισμό αυτών των δύο νοημάτων της έννοιας της αλυσίδας, για την απόσπαση, με άλλα λόγια, της αλληλεξάρτησης των ανθρώπων από την αμοιβαία τους συνέργεια στην ίδια τους την καταπίεση και εκμετάλλευση. Πραγματική αλληλεγγύη και ανθρώπινη κοινότητα χωρίς ελευθερία δεν νοείται, και η σύνδεση όλων μας με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες είναι και παραμείνει σύνδεση στην από κοινού δουλεία. Χωρίς το σπάσιμο λοιπόν των αλυσίδων που μας ενώνουν ως μισθωτούς δούλους, χωρίς την αποκόλλησή μας από αυτή την ένωση-στην-υποταγή, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ενωθούμε ως ελεύθεροι άνθρωπο. Και αυτό είναι το νόημα του πασίγνωστου αλλά όχι και τόσο απλού συνθήματος του Κομμουνιστικού Μανιφέστου: "Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε. Δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά τις αλυσίδες σας."

14 σχόλια:

  1. http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6756425&publDate=20/3/2012

    Χτες το βράδυ βλέποντας την αγωνία του Ευαγγελάτου και του άθλιου ανταποκριτή του ΣΚΑΪ στην Κρήτη (αν θυμόμαστε καλά πρόκειται για ένα από τα στελέχη του ΣΥΝ, με ντοκτορά στον αντικομμουνισμό...) να εμφανίσουν έναν εμφύλιο που δεν υπάρχει

    Ποιον υπονοεί εδώ ο αρθρογράφος; Περιμένουμε καλούδια από την Αυγή τού αντιμνημονιακού, αντιαπεργιακού παπαδήμιου* μετώπου;

    * ΣΥΝ/ΡΙΖΑ: Η σιωπηρή συνιστώσα τής φιλευρωπαϊκής ελληνικής πλειοψηφίας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ καλο αρθρο. Απο αυτα τα απλα και ουσιωδη. Απλη διαλεκτικη!

    Εχω ενα προβληματισμο. Και ρωταω την προσωπικη σου γνωμη. Πως θα μπορουσε ο "κοινωνικό-γεωγραφικός χώρος" που "εγκλωβιστηκε" κατα την γνωμη σου ο αγωνας των χαλυβουργων να παρει εκταση, δεδομενου των συσχετισμων? Γιατι ειτε εδω, ειτε στο Καζακσταν(βλ. απεργια των εργαζομενων στο πετρελαιο), ειτε στις ΗΠΑ η αντιδραση παιζει πολυ συγκερκιμενο ρολο ως προς το να μην παιρνουν εκταση τετοιοι αγωνες.
    Θελω να πω οτι οι μηχανισμοι ειναι τετοιοι που παλευεις με τα θερια. Αλλα το ερωτημα παραμενει. Πως θα μπορουσε να μεταλαμπαδευτει ο αγωνας των χαλυβουργων κρατωντας τα ταξικα χαρακτηριστικα?
    Αλλα μην ξεχναμε τους αγωνες στο Ηρακλειο, στην Χαλκιδικη, στην Πατρα, στην Θεσσαλονικη, ακομα και τον ρολο του ΠΑΜΕ στον Βολο ωστε να μην λειτουργει ως απεργσπαστικο εργοστασιο.
    Αυτα τα ολιγα, ελπιζω η ερωτηση να ειναι σαφης!
    Κατα τα αλλα πολυ καλο αρθρο!
    kage

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' αρχάς, πιστεύω ότι οι χαλυβουργοί εργάστηκαν πάρα πολύ σκληρά για την διάχυση της απεργίας τους, όπως πιστεύω ότι το ΠΑΜΕ έκανε μια μεγάλη προσπάθεια. Και ο αγώνας δεν έχει ακόμη τελειώσει, και δεν θα τον τελειώσουμε στα λόγια.

      Η διαπίστωση στο πιο πάνω κείμενο αφορά έναν μόνο από τους πολλούς πιστεύω παράγοντες που ενεπλάκησαν ως εμπόδια.

      Άλλοι παράγοντες συνοπτικά --χωρίς ιεραρχική κατάταξη σημασίας-- ήταν:

      α. Η εχθρότητα που αντιμετώπισε η απεργία από κομμάτια της Αριστεράς που λειτούργησαν ανταγωνιστικά προς αυτή λόγω ανταγωνισμού με το ΚΚΕ.
      β. Η στάση των ΜΜΕ που την αγνόησαν και την "έθαψαν" για πολύ καιρό.
      γ. Το κλίμα τρομοκρατικής πίεσης σε άλλους κλάδους εργαζομένων που δεν τολμούν να ρισκάρουν απεργία (ίσως ο σημαντικότερος όλων των παραγόντων), και περιορίζονται στην ηθική ή και υλική στήριξη της απεργίας αλλά όχι στη διάχυσή της.
      δ. Ο ανασταλτικός ρόλος της στάσης των εργαζόμενων στον Βόλο.
      ε. Ο συγκριτικός βαθμός αποδιοργάνωσης της εργατικής τάξης, που ακόμη βρίσκεται σε διαδικασία επανασυγκρότησης. Η απεργία ήταν αφενός αναγκαία για την επανέναρξη αυτής της διαδικασίας επανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, αφετέρου "πληρώνει" την πρωτοποριακότητά της στα σημερινά εργασιακά και ταξικά συμφραζόμενα.
      στ. Η σιωπή των (επίσημων και ανεπίσημων) "διανοουμένων της αριστεράς", που έχουν πραγματικά χάσει κάθε επαφή με το εργατικό κίνημα, και η απουσία "οργανικής διανόησης" που να ελέγχεται από το εργατικό κίνημα και να κάνει την ιδεολογική του δουλειά.
      ζ. Η ακόμη άγουρη κατάσταση μιας μαζικά υποστηρίξιμης στρατηγικής της μετάβασης στην εργατική εξουσία, όπου η απεργία θα είχε μια ξεκάθαρη διαρθρωτική και μεταβατική θέση (όπου θα είχες δηλαδή πέρασμα από μια πρωτοποριακή απεργία σε γενική απεργία και κατόπιν σε γενικευμένη σύγκρουση με τον κρατικό μηχανισμό).

      Διαγραφή
    2. Ολα αυτα κατανοητα και με βρισκουν και συμφωνο.
      Μαλλον φταιει η διατυπωση της ερωτησης μου ομως.
      Με ποιους αλλους τροπους θα μπορουσε η απεργια να γενικευτει? Εχεις κατι κατα νου?
      Εγω ο,τι και να σκεφτηκα δηλαδη, οι απεργοι κατω το ειχαν ηδη κανει! (Εχω και γω στενο χωρο στο μυαλο...)!
      kage

      Διαγραφή
    3. Πιστεύω ότι έγινε ό,τι μπορούσε να γίνει και από τους ίδιους τους χαλυβουργούς και από το ΠΑΜΕ. Δεν νομίζω ότι αυτοί ως δράστες μπορούσαν να έχουν κάνει κάτι καλύτερο. Αυτό προσπάθησα να πω στην πρώτη πρόταση.

      Διαγραφή
    4. Αν ισως ο αγωνας των Χλαυβουργων δεν ηταν τοσο περιχαρακωμενος?Αν ισως τα μονο σωματεια στα οποια στρεφονταν δεν ελεγχονταν απο το ΠΑΜΕ?Αν ισως βρισκονταν σε κοινο μετωπο με ολους τους εργαζομενους που διεκδικουν το δικαιωμα τους στη δουλεια με απεργιες,κι ας μην ελεγχονται απο το ΠΑΜΕ?Αν αποφασιζονταν στην Παναττικη συγκεντρωση, που λαος βρεθηκε να απεργει για να σταθει συμπαραστατης στον αγωνα τους να μην κινηθουν μονοι τους πισω απο το ΠΑΜΕ προς το Υπουργειο Εργασιας,αλλα διαδηλωναν με τις εκατονταδες κοσμου που κραυγαζαν συμαπαρασταση στους Χαλυβουργους και πηγαν στη Βουλη?Αν δεν εβγαινε καθε τρεις και λιγο ο προεδρος να λεει οτι μονο το ΠΑΜΕ ειναι ταξικο?Αν εκαναν μια διαδηλωση εξω απο το εργοστασιο με ολες τις πολιτικες δυναμεις που στεκονται αλληλεγγυες στον αγωνα τους(και ειναι πολλες)?Αν αποφασισαν την 25 Μαρτιου να παρελασουν παρα τη θεση του ΚΚΕ μαζι με αλλες συλλογικοτητες για να αναδειξουν τον αγωνα τους?Παντως ,περιχαρακωμενοι,μονοι και παθητικοι,αφηνοντας τις πρωτοβουλιες στο Μανεση,δεν μπορει να νικησουν!

      Διαγραφή
    5. Ο αγώνας των Χαλυβουργών δεν ήταν ποτέ "περιχαρακωμένος", για αυτό και βρήκε τους πόρους αυτοσυντήρησής του από πολλές υποστηρικτικές δραστηριότητες. Επίσης, οι χαλυβουργοί ασχολήθηκαν πολύ ενεργά, τόσο με την προπαγάνδιση της απεργίας στην Μεταλλουργία της περιοχής όσο και με τις προσπάθειες μεταφοράς της στο εργοστάσιο του Βόλου, αλλά πήραν επίσης μέρος σε αποστολές σε εργοστάσια όπου κλήθηκαν να μιλήσουν σε εργάτες, στη Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη και αλλού.

      Οπότε ούτε περιχαρακωμένοι ήταν ούτε παθητικοί.

      Διαγραφή
    6. Ναι,ακριβως,η πλατειά αλληλεγγυη στηριξε και στηριζει το δικαιο αγωνα τους.κι ομως!!Δυστυχως σε τοσους προβληματισμους που θετω,μου απαντας για το μεταλλο,που το ελεγχει το ΠΑΜΕ και τις επισκεψεις στο Βολο.Τι λες για τα υπολοιπα?Τι λες για την πορεια στις 12-2?Που εκαναν μεταβολη κι εφυγαν,οταν ο κοσμος χτυπιοταν απο τα ΜΑΤ?Αυτος ο αγώνας,ειναι τοσο δυσκολος που δε μπορει κανενας χωρος μονος του να τα καταφερει.Χρειαζεται πλατυ μετωπο και στηριξη απο ολους οσους αναφερονται στο ταξικο κινημα,που δεν ειναι μονο το ΠΑΜΕ.Αυτο χρειαζεται γενικοτερα,λεω εγω ,για να απαντησεις σε αυτη τη βαρβαρη πολιτικη .Τι λες εσυ?

      Διαγραφή
    7. Λέω ότι τα χεις μπουρδουκλώσει λόγω πρεμούρας να σκοράρεις κομματικούς πόντους.

      Διότι αν δεν τα μπουρδούκλωνες, δεν θα έλεγες "έκαναν μεταβολή, κλπ" όταν το θέμα συζήτησής μας είναι οι Χαλυβουργοί. Γιατί ενώ προηγήθηκε ατελείωτη κουβέντα βασισμένη στην παραδοχή ότι χαλυβουργοί και ΠΑΜΕ δεν είναι το ίδιο πράγμα, εσένα σε βολεύει η εξίσωση, οπότε δεν πάει να ντιτ η στοιχειώδης πραγματικότητα.

      Την οποία ξαναστέλνεις να ντιτ γράφοντας ότι αυτό που έλαβε χώρα στις 12-2 είναι ότι "έκαναν μεταβολή και έφυγαν" (εννοείς οι του ΠΑΜΕ) αφήοντας τον κόσμο να τις φάει απ' τα ΜΑΤ. Πρώτα από όλα, το ΠΑΜΕ ήταν ο βασικός πυρήνας στις 12/2 σε ό,τι αφορά παρουσία. Για ποιον "κόσμο" μιλάς, όταν στο Σύνταγμα ήταν σκόρπιες ομάδες--είδα τηλεόραση εκείνη τη μέρα και θυμάμαι τι είδα-- και για ποια "μεταβολή" κάνεις λόγο όταν το ΠΑΜΕ έκανε την συγκέντρωσή του στην Ομόνοια και δεν είχε την παραμικρή εμπλοκή με τις ομάδες αυτές;

      Διαγραφή
  3. Και στο μεταξύ μαθαίνουμε από το in.gr πως :

    Αναστέλλει τις απεργιακές κινητοποιήσεις η ΠΝΟ
    "Την αναστολή των απεργιακών τους κινητοποιήσεων αποφάσισαν οι ναυτεργάτες μετά την τρίωρη θυελλώδη συνεδρίαση που είχαν, η οποία διεκόπη πολλές φορές εξαιτίας των διαφωνιών που υπήρχαν για τη στάση τους.

    Κατά την συνεδρίαση εννέα ψήφισαν κατά της συνέχισης της απεργίας, πέντε υπέρ και ένα λευκό.
    ...
    Η ΠΝΟ σε ανακοίνωσή της μετά την συνεδρίαση αναφέρει: «Οι υπουργοί τοποθετήθηκαν εγγράφως στα περισσότερα από τα αιτήματα της Ομοσπονδίας, πλην όμως, οι απαντήσεις που δόθηκαν, εκτιμήθηκαν από τη Διοίκηση ότι δεν παρέχουν τις αναμενόμενες λύσεις στα δίκαια αιτήματα των ναυτεργατών. Η Διοίκηση της ΠΝΟ, εφ’ όσον οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν δεν συμβάλλουν θετικά στην επίλυση των αιτημάτων της, επιφυλάσσεται να επανεκτιμήσει τη στάση της».

    Η πλειοψηφία της διοίκηση της ΠΝΟ μετά τη συνάντηση με τους υπουργούς και αφού έλαβαν την αφορμή που έψαχναν μέσα από τις αόριστες δεσμεύσεις Κουτρουμάνη-Διαμαντοπούλου, επανασυγκολεί τις αλυσίδες διανομής και μεταφορών, με κάποιες αόριστες διακηρύξεις περί επανεκτίμησης της στάσης της. Πότε; Αφού μεταφερθούν τα τοματάκια Κρήτης; Μετά τις εκλογές άραγε; Στην τουριστική περίοδο;

    Βασικά ποτέ, γιατί ποτέ δεν πήγε το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων στα πρωτοβάθμια σωματεία και τις γενικές συνελεύσεις για έγκριση. Ούτε και γίνεται αυτό, σχεδόν ποτέ. Φροντίζουν πάντα οι ομοσπονδίες, που ελέγχονται από ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ όπως και στην ΠΝΟ, να έχουν λάβει από πριν εν λευκώ εξουσιοδότηση για τις διαπραγματεύσεις, τους τρόπους και τα μέσα διεκδίκησης. Έτσι σχεδόν πάντα, εκτονώνουν την αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων. Ραγίζοντας την αλυσίδα τεχνητά και κολλώντας τη μετά πιο γερά. Εργοδοτικός συνδικαλισμός κάργα.

    Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρακάτω ανακοίνωση από το σωματείο εργαζομένων στο Αλουμίνιο της Ελλάδας του Μυτιληναίου. Εξουσιοδότηση του Δ.Σ. για απεργιακές κινητοποιήσεις, έτσι γενικά και αόριστα.

    http://antikira.blogspot.com/2012/03/948.html

    Αν δείτε να κουνηθεί φύλλο στο αλουμίνιο, και δεν μπορεί μην ακουστεί αν γίνει κάτι σε ένα σωματείο 900 εργαζομένων, να μου τρυπήσετε τη μύτη. Η ποιοτική διαφορά με τον τρόπο λειτουργίας του σωματείου των χαλυβουργών και του παλιοκομμουνιστή Σιφωνιού, βγάζει μάτι.

    subutai

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπαρχει τροπος ν αλλαξει αυτη η παλιοκατασταση;
      Αν ναι πως και ποτε, κατω απο ποιες προυποθεσεις;

      Τα σωματεια που ελεγχει το ΠΑΜΕ στην ΠΝΟ εχουν περισσοτερα μελη απο οσα
      τα 10 σωματεια σφραγιδες της ΠΑΣΚΕ.
      Αλλα το καθε σωματειο αντιπροσωπευεται με ενα αντιπτοσωπο στην ΠΝΟ.
      Πως θα αλλαξουν αυτοι οι συσχετισμοι;

      2,5 χρονια εξαθλιωσης, τοσοι αγωνες φαινεται να μην αφισαν τα ιχνει τους στους ναυτικους, γιατι οι συσχετισμοι παραμενουν οι ιδιοι.

      Εχει καποιος καλυτερη εικονα;

      AntonXXXX

      Διαγραφή
    2. Για ρίξε μια ματιά εδώ μήπως και γίνει καμιά συζήτηση για αυτό το κείμενο που πήγε άπατο όταν πρωτοδημοσιεύτηκε εδώ: http://leninreloaded.blogspot.com/2011/11/blog-post_1180.html

      Διαγραφή
    3. Αγαπητέ Αντώνη, άπατο δεν πήγε, τουλάχιστον γι' αυτούς που εργάζονται και συνδικαλίζονται, όσο μας επιτρέπουν ακόμα. Αποτελεί τροφή για σκέψη και προβληματισμό, συμφωνώ. Μήπως όμως πριν ζητήσεις κι εσύ feedback από τους σχολιαστές σου για ένα τέτοιο θέμα, να κάνεις μια έρευνα-γκάλοπ ποιοι είναι αυτοί; Εργάζονται; Συνδικαλίζονται; Προσπαθούν να οργανώσουν κάτι στο χώρο δουλειά τους ή μόνο πληκτρολογούν;

      Συγνώμη που γίνομαι κακός, αλλά η βιωματική μου εμπειρία από τον εργασιακό μου χώρο στην ελληνική επαρχία δεν είναι και η καλύτερη. Γι' αυτό και το ψευδώνυμο. Σύντομα όμως οι δικτυακές περσόνες θα δώσουν τη θέση τους στα πραγματικά πρόσωπα, εξ' ανάγκης.

      Στο μεταξύ, ένα θέμα που δεν έχεις θίξει είναι αυτό της μετανάστευσης και του ρόλου που παίζει στη λεγόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη. Ζούμε πλέον στιγμές των δεκαετιών του '20 και του '60. Είναι μία κατάσταση που νομίζω την έχεις βιώσει κι εσύ. Καλό θα ήταν να δούμε κι αυτή την παράμετρο των συγγενών, συντρόφων που παίρνουν αυτό του δρόμο, αιτίες, αποτελάσματα κλπ.

      Στα γράφω αυτά, γιατί σήμερα "έδιωξα" τον αδελφό μου στα ξένα για ένα καλύτερο μέλλον, κλπ κλπ.
      Συναισθηματικά, 2 τραγουδάκια μόνο για το θέμα:
      http://www.youtube.com/watch?v=IqQpimd0cvY
      και
      http://www.youtube.com/watch?v=CaW79CcoZTs&feature=related

      Κατα τ' άλλα οι 'Ανεξάρτητοι Έλληνες' φτάσαν και στο χωριό μου και ψάχνουν 'πατριώτες' έτοιμους για όλα
      http://www.iteanet.blogspot.com/2012/03/blog-post_25.html#axzz1q93ycJIF

      subutai

      Διαγραφή