Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Ο ανταγωνισμός βοηθά την οικονομική ανάπτυξη

7 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο και έξυπνο [γέλασα] αλλά βεβαίως δεν χαρακτηρίζει όλους τους άνεργους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μού άρεσαν αρκετά στοιχεία στο συγκεκριμένο σκετς, που δεν τονίζονται συχνά στα ΜΜΕ αλλά και στις πολιτικές συζητήσεις: α) η προλεταριοποίηση της γενιάς των δήθεν γιάπηδων του μέλλοντος β) η δυνατότητα της ανταγωνιστικότητας να οδηγήσει το κάθε άτομο ξεχωριστά ΕΝΑΝΤΙΑ στα στοιχειώδη του συμφέροντα, για μια "επικράτηση" χωρίς κανένα ατομικό καν νόημα και γ) η δυνατότητα των ατόμων, και στην Ελλάδα, να απωθούν αυτή την αλήθεια (ότι ο ανταγωνισμός είναι σε βάρος και των δύο ανταγωνιζόμενων), στον βωμό μιας μυθολογίας της "προσωπικής επικράτησης."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να κάνω έναν διαχωρισμό όπως τον καταλαβαίνω εγώ.

    Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων (όπως δείχνει πολύ σωστά το σκετς) βοηθά τους εργοδότες να τους εκμεταλλεύονται μέχρι εξευτελισμού.

    Ο ανταγωνισμός όμως των επιχειρήσεων μεταξύ τους κάνει το ίδιο κακό στις ίδιες τις επιχειρήσεις, βοηθώντας δηλαδή να τις εκμεταλλεύεται η κοινωνία μέχρι την τελική τους πτώση-ξεζούμισμα λόγω αντίστοιχου σκληρού ανταγωνισμού.

    Ενώ λοιπόν ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων είναι κάτι αρνητικό επειδή οδηγεί στην ήττα τους, ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων θα έπρεπε να λογίζεται ως κάτι θετικό επειδή οδηγεί στα μέγιστα οφέλη την κοινωνία.

    Βεβαίως στον καπιταλισμό οι επιχειρήσεις πάντοτε βρίσκουν τρόπους για να αποφύγουν τον σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ τους σχηματίζοντας ολιγοπώλια και μονοπώλια με την βοήθεια ή τα στραβά μάτια του κράτους.

    Γιατί λοιπόν εφόσον ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων είναι κάτι καλό είναι έννοια τόσο φορτισμένη αρνητικά από την αριστερά (ή τους κομμουνιστές) αν και εφόσον πράγματι ο ανταγωνισμός των επιχειρήσεων δίνει τα μέγιστα οφέλη στην κοινωνία;

    Πιστεύω ότι ένας τρόπος για να εξαντληθεί ο καπιταλισμός είναι το αίτημα για κυριολεκτικό και ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασικά αυτή η εξήγηση μοιάζει με τη συνωμοσιολογική αντίληψη του Τσόμσκι περί κορπορατισμού, που δεν αφήνει δήθεν τον ανταγωνισμό να λειτουργήσει ομαλά μεταξύ των επιχειρήσεων λόγω μιας ουσιαστικά συνωμοσίας που κάνει το κράτος κτλ., κάτι που δεν έχει σχέση με την εμπειρική πραγματικότητα. Ο ανταγωνισμός είναι η κινητήριος δύναμη ειδικά του μονοπωλιακού καπιταλισμού, και γι' αυτό μονοπωλιοποιούνται οι επιχειρήσεις, προκειμένου να ανταπεξέλθουν σε αυτόν. Δηλαδή λόγω του φοβερού ανταγωνισμού γίνονται τα μονοπώλια και όχι το ανάποδο όπως υπονοεί η "θεωρία" αυτή. Το ίδιο προβληματικός είναι ο δυισμός ανταγωνισμού των επιχειρήσεων ως κάτι θετικού σε αντιδιαστολή με τον ανταγωνισμό των εργαζομένων ως κάτι αρνητικού, λες και το κοινωνικό παράδειγμα δεν προέρχεται από αυτούς που ελέγχουν κυρίως τα μέσα παραγωγής και τη διαδικασία επιβολής εξουσίας, πολιτισμού και μέσων επικοινωνίας από πάνω προς τα κάτω, αλλά θα μπορούσαν να μπουν διαφορετικές "νόρμες" που θα καθόριζαν τέτοιες διαφοροποιήσεις μέσα στο σύστημα, κάτι που είναι τουλάχιστον αστείο να το πιστεύει κανείς, ειδικά μετά από αυτή την καταστροφική πορεία, που οφείλεται σαφώς σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο τον ανταγωνισμό που είναι η κινητήριος δύναμη του συστήματος και διαχέεται ως κανονιστική στην υπόλοιπη κοινωνία, οδηγώντας στον κοινωνικό κανιβαλισμό.

      Διαγραφή
  4. ''Πιστεύω ότι ένας τρόπος για να εξαντληθεί ο καπιταλισμός είναι το αίτημα για κυριολεκτικό και ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων''
    ο...ανελέητος ανταγωνισμός των επιχειρησεων δεν ειναι αντιθετος προς τον ανηλεητο ανταγωνισμο μεταξύ των εργαζομένων . Αντιθετα
    Για να φανταστουμε δυο ανταγωνιστικές τραπεζες που θελει να προσελκυσει η καθε μια τους πελατες-καταθετες .. Θα βαλει η καθεμια τους εργαζομενους να περνουν τηλεφωνα περαν του ωραριου κλπ ..Αυτομε τη σειρά του θα παραγαγει και εναν εσωτερικο ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων στην ιδια επιχειρηση οπως και με τους εργαζομενους στην αντιπαλη επιχειρηση


    Το ιδιο και σε καθε επιχειρηση . Οι ταβερνες θα ριχνουν τις τιμές αλλά ταυτοχρονα θα ριχνουν και το μεροαματο θα φερονται πιο σκληρά στους σεριτορους κ.ο.κ.
    Ο νεοφιελευθερισμός αυτο εχει ως δογμα : Σκληροταος ανατγωνισμός μεταξύ εργαζομένων , επιχειρησεων , κοινωνιων και κρατών : Γιαυτό και ειναι λάθος να φναταζομαστε τον νεοφιλελευθερισμό ως ..ειρηνοφιλο: Πολεμος ολων ενατιον ολων - και μεταφορικά και ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΆ ..αυτο ειναι το δογμα του νεοφιλελευθερισμου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Μαρξ μιλά για πόλεμο όλων εναντίον όλων στα πλαίσια της καπιταλιστικής "πολιτικής κοινωνίας" από το 1843 και το "Για το εβραϊκό ζήτημα." Το λέω γιατί είδα και τον Π.Π να το αναφέρει λες και είναι κάτι πρόσφατο που προέκυψε με την κρίση.

      Διαγραφή
  5. α) η προλεταριοποίηση της γενιάς των δήθεν γιάπηδων του μέλλοντος β) η δυνατότητα της ανταγωνιστικότητας να οδηγήσει το κάθε άτομο ξεχωριστά ΕΝΑΝΤΙΑ στα στοιχειώδη του συμφέροντα, για μια "επικράτηση" χωρίς κανένα ατομικό καν νόημα και
    Πολύ σωστα και εναντια στον μυθο οτι η προλεταριοποιηση οδηγει αυτοματα σε συλλογικοτητα,αλληλεγγυη κλλπ ..Αντιθετα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή