Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Λάθος απάντηση

Δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες ένα κείμενο του Δημήτρη Γόντικα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο "Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών." Το κείμενο το διάβασα στο Redfly Planet, που με τη σειρά του το αναδημοσίευσε από το ιστολόγιο "Ταξική Αντεπίθεση", όπου και αναφέρεται εισαγωγικά πως κατά την εκτίμηση του ιστολόγου, πρόκειται για "άρθρο-απάντηση στον Αλέκο Χαλβατζή."

Αν πράγματι ισχύει αυτό, τότε πρόκειται για τη λάθος απάντηση.

Σταχυολογώ ορισμένα ενδεικτικά αποσπάσματα:
Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.
Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.
Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά.
[...]
Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική.
[...]
Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες.
[...]
Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης.
[...]
Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.
Ας ξεκινήσω με το ένα --και μοναδικό-- ελαφρυντικό για όσα --πολλά-- θα έπρεπε να προβληματίζουν αντί να ανακουφίζουν τους κομμουνιστές με αυτό το κείμενο: είναι γραμμένο, τουλάχιστο σε ό,τι αφορά την ρητή του και δεδηλωμένη αφορμή, για την επερχόμενη επέτειο της εκατονταετίας από την ίδρυση του κόμματος. Ειδολογικά, το κείμενο λοιπόν εντάσσεται στο μάλλον στοχαστικά αδιάφορο είδος του "λογυδρίου κομματικού πατριωτισμού." Και μέχρι εκεί δικαιολογείται ένα ποσοστό αστοχίας. Από εκεί και πέρα, δεν ξέρει κανείς από πού να αρχίσει με το τι πάει στραβά εδώ: 

*Να αρχίσει από την εμφανή διάθεση απόλυτης ταύτισης "κομμουνιστών και κομμουνιστριών" και "μελών του κόμματος", της ουσίας και του τύπου, και μάλιστα πριν καν αυτό το κόμμα αποδείξει τον εαυτό του ως πραγματικό ιστορικό φορέα του επαναστατικού κομμουνισμού στην πράξη; 

* από την απίστευτη για την σημερινή, μετα-ΕΣΣΔ εποχή, διατύπωση ότι οι κομμουνιστές μαθαίνουν να βάζουν "πάνω από όλα" το κόμμα; Ούτε την "εργατική τάξη", ούτε το "επαναστατικό προλεταριάτο", ούτε τις κομμουνιστικές αρχές της κοινοκτημοσύνης και της απόλυτης ισότητας, αλλά "το κόμμα"; Δεν γνωρίζει ο Γόντικας ότι και ο ίδιος ο Χαλβατζής έβαλε "πάνω από όλα το κόμμα", τόσο επειδή "το κόμμα" είναι το μόνο πράγμα που απασχόλησε τις παρεμβάσεις του, όσο και επειδή η επιθυμία να "σώσει" το κόμμα ήταν ο δεδηλωμένος τους στόχος; Ποιος θα επιδιαιτητεύσει τη διαφορά κομματικής πιστότητας ανάμεσα σε δυο μέρη που δηλώνουν αιώνια πίστη στο κόμμα όταν το μοναδικό κριτήριο είναι η "πίστη στο κόμμα"; Δεν γνωρίζει o Γόντικας ότι στην ουσία, αυτή η λογική του διαγωνισμού "πιστότητας στο κόμμα και μόνο στο κόμμα" έχει παραδοσιακά οδηγήσει από μόνη της στην αποστασία, την αποκήρυξη, την "προδοσία", και τελικά στο μίσος για το κόμμα; Δεν γνωρίζει ότι "το κόμμα" δεν είναι κάποιου είδους μεταφυσική ουσία, άχρονη και αιώνια, αλλά αλλάζει πολιτική, γραμμή, στρατηγικές, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανακαλεί παλιότερες ή και πρόσφατες αποφάσεις του, να "αποκαθιστά" αυτούς που είχε αποκηρύξει, ή να βάλλεται το ίδιο για "οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις" από παλιότερα μέλη του κόμματος, όπως, καλή ώρα, ο Αλέκος Χαλβατζής; 

* από τη λαθροχειρία της ταύτισης της "ανώτερης ηθικής" όχι απλώς με τον "σεβασμό" αλλά και με την "υποταγή" στη συλλογική βούληση, μια υποταγή που δεν βρίσκει κανένα κανονιστικό αγκυροβόλημα στη σκέψη του κειμένου άλλο από την "διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό", που, αν πράγματι ήταν διαλεκτική σχέση δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει ως αποτέλεσμα την "υποταγή" του ενός στο άλλο, δηλαδή δεν θα μπορούσε ποτέ να παράξει κάτι που να μπορεί να ονομαστεί "υποταγή"; 

* από την αποτρόπαια στις συνδηλώσεις της για κάθε κομμουνιστή ταύτιση της "υποταγής" με την "ανώτερη ηθική"; Από την ανικανότητα του συγγραφέα να ξεχωρίσει την εσωτερικά και ελεύθερα υπαγορευμένη πειθαρχία από την "υποταγή", που είναι πάντα ανταπόκριση σε κάτι που παρουσιάζεται ως εξωγενές και αλλότριο ως προς το (κομμουνιστικό) υποκείμενο; 

* από την πρόδηλη ανοησία ότι "οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες" (να για μια ακόμα φορά το πρόβλημα με τον "επιστημονικό σοσιαλισμό"!), που πρώτον, αποδίδει μεταφυσικές δυνάμεις στις ιδέες (που όχι, δεν είναι πρακτικά, ιστορικά, εμπειρικά ούτε "παντοδύναμες" ούτε "ανίκητες"), και δεύτερον ταυτίζει την "αλήθεια" με την "επιστημονική θεμελίωση" και την υποκειμενική πεποίθηση του δικαίου ενός αγώνα με την ψευδο-αντικειμενικότητα της εκάστοτε κατασκευής του τι είναι και τι δεν είναι "επιστημονικά σοσιαλιστικό" (ήταν το ΑΑΔΜ "επιστημονικά σοσιαλιστικό"; Είναι η "θεωρία των σταδίων" "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Είναι η θεωρία της άμεσης καταργησιμότητας των δομών του κράτους την επαύριο της επανάστασης "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Ήταν το ΝΕΠ "επιστημονικά σοσιαλιστικό";)

* ή, τέλος, από την κενή νοήματος πρόταξη του "συμφέροντος του κόμματος" ως υπέρτατης αρχής ("πάνω από όλα"), χωρίς να μπει καν στον κόπο ο συγγραφέας να μας εξηγήσει τι ακριβώς είναι αυτό το γενικό και υπεριστορικό "συμφέρον του κόμματος" το οποίο οφείλει παντού και πάντα να είναι "πάνω από όλα"; Το μοναδικό γενικό "συμφέρον του κόμματος" που γνωρίζω εγώ είναι το θεμελιακό συμφέρον κάθε έμβιου οργανισμού: η αυτοσυντήρηση. Από πότε έγινε η απλή αυτοσυντήρηση, η αυτοσυντήρηση ως αυτοσκοπός, "ηθική αρχή" και μάλιστα απόδειξη του "ηθικού κύρους των κομμουνιστών";  Αν οι κομμουνιστές έχουν ηθικό κύρος, αν είναι φορείς μιας αλήθειας, αυτό συμβαίνει επειδή εκπροσωπούν κάτι άλλο από την κυριαρχία της ιδέας της "αυτοσυντήρησης", του συμφέροντος του έμβιου όντος, δηλαδή του ζώου (κοιτάξτε τους Χαλυβουργούς και σκεφτείτε αν είναι οι απεργοί ή οι απεργοσπάστες που εκπροσωπούν την κυριαρχία του κινήτρου της αυτοσυντήρησης κόντρα σε κάθε αλήθεια!). Δεν θα εξυψώσουμε βέβαια ηθικά, πηγαίνοντας στο άλλο, μηδενιστικό άκρο, την αυτοκαταστροφή, είτε του κομμουνιστή ατομικά είτε του κόμματος ως συλλογικού φορέα. Αλλά "συμφέρον του κόμματος" που να μην έχει ως αναφερόμενο τίποτε άλλο παρά "το κόμμα", την αυτοσυντήρηση του κόμματος, δεν είναι ποτέ δυνατό για έναν κομμουνιστή να δεχτεί. Ο κομμουνιστής έχει μάθει ότι το απώτατο συμφέρον του προλεταριάτου είναι η αυτοκατάργησή του, όχι φυσικά μέσω της αστικοποίησής του, αλλά μέσω της καθολικής κατάργησης της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας· δεν πρόκειται να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το απώτατο συμφέρον του κόμματος είναι, με μια βλακώδη ταυτολογία, "το συμφέρον του κόμματος". 

Αν αυτή είναι η απάντηση του σημερινού ΚΚΕ στις αιτιάσεις Χαλβατζή, θα ήταν καλύτερο το κόμμα να είχε σιωπήσει.

57 σχόλια:

  1. το εχεις παρει τελειως λαθος. ειτε ειναι απαντηση ειτε δεν ειναι. το τι ακριβως ειναι ενα κομμουνιστικο κομμα προσδιοριζεται απο το μανιφεστο (που λεει ακριβως τι πρεπει να ειναι ενα κομμουνιστικο κομμα) και απο το προγραμμα και το καταστατικο του, που ειναι αλληλενδετα με αυτα που βαζεις σε αντιπαραθεση στα επιχειρηματα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν αλλαζες το "κομμα" με την λεξη "Θεος" και το επιστημονικος σοσιαλισμος με το "πιστη",αυτο το κειμενο δεν θα μπορουσε να εχει ειπωθει απο τον αμβωνα μιας εκκλησιας?
    Ποτε επιτελους θα καταλαβουν οτι υπαρχει/εχουν προβλημα?
    Δεν αντιμετωπιζεις τις προκλησεις του 21ου αιωνα με φρασεις σαν "..ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας μην χρησιμοποιούμε εύκολα τον πληθυντικό ("πότε επιτέλους θα καταλάβουν"). Αν θεωρούσα ότι έτσι σκέφτονται όλα τα μέλη του ΚΚΕ, θα το χα ρίξει σε μπλογκ για υποβρύχιες καταδύσεις.

      Διαγραφή
    2. @DimosK:
      "Ποτε επιτελους θα καταλαβουν οτι υπαρχει/εχουν προβλημα?"
      Ας δούμε "επιτελους πότε θα καταλάβουν οτι υπαρχει/εχουν προβλημα" όλοι αυτοί που τοποθετου΄ν την αποψάρα και την ατομάρα τους πάνω από την οργανωμένη συλλογικότητα, και που η μόνη τους "επαναστατική" συνεισφορά είναι να πολεμάνε το ΚΚΕ εδώ και 90 χρόνια, χωρίς ποτέ να έχουν καταφέρει οι ίδιοι με τις αξίες τους, να δημιουργήσουν κάτι που να συγκρίνεται έστω σε κοινωνική απήχηση ή αγωνιστική συνέπεια..., και μετά βλέπουμε.

      Διαγραφή
  3. Αρχικά το κείμενο είναι από την φύση του πολύ πιο κοντά σε αυτό που αναφέρεις στην αρχή:
    "το κείμενο λοιπόν εντάσσεται στο μάλλον στοχαστικά αδιάφορο είδος του "λογυδρίου κομματικού πατριωτισμού.", παρά στην ανάγνωση που κάπως αυθαίρετα κατά την γνώμη μου, κάνουν τα παιδιά από το redfly.
    Οστώσο όμως, μια και βάζεις ένα ζήτημα περί της σχέσης ατομικού-συλλογικού ως θεμελιάκής στις αξίες όχι μόνο των κομμουνιστών, αλλά και της αριστεράς (για να μην πω της ανθρωπότητας γενικότερα), θα ήθελα να παραθέσω χωρίς άλλον σχολιασμό τα αποτελέσματα από ένα μίνι γκαλοπάκι που είχα κάνει στο μπλογκ μου πριν λίγο καιρό, σε σχέση με αυτό ακριβώς το θέμα:

    Ποιά κατά την γνώμη σας είναι τα κύρια γνωρίσματα της αριστεράς;

    προστασία των μειωνοτήτων(14%)

    προστασία της πλειονότητας(14%)

    φροντίδα για τα ατομικά δικαιώματα(21%)

    φροντίδα για τα συλλογικά δικαιώματα(39%)

    προστασία των αδυνάτων(17%)

    φροντίδα να μην υπάρχουν αδύνατοι(50%)

    οι ατομικές ελευθερίες(14%)

    οι συλλογικοί αγώνες(53%)

    η αναπτυξη της προσωπικότητας σαν αξία(17%)

    η προβολή του συλλογικού πάνω από το ατομικό(71%)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Trash: Σαφώς κατανοείς ότι η προβολή του συλλογικού πάνω απ' το ατομικό δεν αμφισβητείται στο παραμικρό από εμένα.

    Αλλά άλλο αυτό και άλλο "υποταγή [sic] στο συμφέρον του κόμματος" [ως κάποιας αυθύπαρκτης μεταφυσικής αρχής].

    That ain't gonna work. Και δεν είναι καν προς "συμφέρον του κόμματος", αν με τη λέξη "συμφέρον" καταλάβουμε την ικανότητά του να οδηγήσει σε ένα νέο στάδιο του επαναστατικού κύκλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φυσικα υπαρχουν υγιεις σκεψεις στην βαση!δεν αφορα αυτες ο πλυθηντικος..
    Ο πληθυντικος ειναι για μια ομαδα(Γοντικας τωρα,Μαϊλης παλαιοτερα)που για εμενα δειχνουν οτι η εποχη τους εχει ξεπερασει.
    Και μαλλον δεν ειναι προβλημα ατομων αλλα μια ολοκληρης νοοτροπιας στα ανωτερα κλιμακια.Δεν θελω να πω τον αρνητικα φορτισμενο ορο νομεκλατουρα,αλλα δεν με βοηθανε να μην το κανω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο βαθμός συνειδητότητας και ωριμότητας της βάσης διαμορφώνει τον βαθμό συνειδητότητας και ωριμότητας της ηγεσίας.

      Κατά την άποψή μου, η ΓΓ έχει ανοίξει έναν πολύ καλό δρόμο και έχει αποδειχτεί άξια χειρίστρια των συνθηκών. Το πιστεύω αυτό, αν και αρχικά δεν το περίμενα.

      Σιγά-σιγά (ή γρήγορα-γρήγορα, καλύτερα), θα πρέπει η ηγεσία να ακολουθήσει και να ψηλώσει τον πήχυ. Όπως περιμένει από την οργανωμένη βάση και τον λαό να κάνει.

      Διαγραφή
    2. θα πρέπει η ηγεσία=η υπόλοιπη ηγεσία.

      Το άρθρο των Λεοντιάδη-Μαργαρίτη στον Ρίζο, για να δώσω ένα άλλο παράδειγμα, ήταν εξαιρετικό. "Σκότωσε" το κείμενο των 100+ ακαδημαϊκών με τη μία για μένα. Και εκεί λοιπόν, στα κομματικά όργανα, θα πρέπει να ψηλώσει ο πήχυς των νοητικών απαιτήσεων.

      "Εμπιστοσύνη" στο λαό σημαίνει και σεβασμός στις νοητικές του απαιτήσεις από το κόμμα και τα όργανά του. Όχι άλλους κομματικοπατριωτικούς αυτοματισμούς. Σκέψη.

      Διαγραφή
  6. Να μου επιτραπεί ενα αφελες σχόλιο.

    Κανένα κόμμα δεν ειναι μόνο η ηγεσία του. Αυτή είναι μια καθαρά αστική αντιληψη για το κόμμα και δεν πιστεύω πως υπάρχει άτομο ενταγμένο στο ΚΚΕ που τρώει αυτή την καραμέλα. Αν την έτρωγε θα ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ και τώρα θα φώναζε για τη διαδοχή του Γιωργάκη.

    Η υπαγωγή του ατομικού στο συλλογικό δεν αναφέρεται στη σχέση βάσης και ηγεσίας αλλά στις προγραμματικές στοχεύσεις του κάθε κομμουνιστικού κόμματος και παραπέμπει στη μαρξική θεωρία για την εργατική τάξη ως τάξη συλλογικών και όχι ατομικών συμφερόντων.

    Ως εκ τουτου θεώρησα προσωπικά ακυρη την παρέμβαση Χαλβατζή γιατί μιλησε ως "εκπτωτη ηγεσία" και ταυτισε τα ατομικά του διακυβευματα ως προς το πολιτικό του μέλλον με αυτά της βάσης εντελώς αυθαίρετα.

    Το κείμενο ενός μέλους του ΠΓ ενός Κομμουνιστικού Κόμματος κρίνεται ως κείμενο ενός μέλους του ΠΓ ενός Κομμουνιστικού Κόμματος και τίποτα παραπάνω.

    Αλλιώς θα πάμε σε στείρες και ανόητες γενικεύσεις που στην τελική αποπολιτικοποιούν τον ίδιο το ρόλο του κόμματος.

    Δεν χρειάζεται κανενός είδους υπέρμετρης αμυντικής ανακλαστικής αντίδρασης.

    Το νυν υπερ πάντων το καλό του κόμματος το ακούμε καθημερινά κυρίως από απλά μέλη και συνήθως αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει συντονισμένη επίθεση από παντού.

    Μεσα σ΄αυτά τα πλαίσια συμφωνώ απόλυτα με την κριτική σου Αντώνη.

    Δεν χρειάζονται ανακλαστικές αντιδράσεις που στην τελική επαναλαμβανουν την οπτική Χαλβατζή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Διαβάζοντας τόσο το κείμενο του Χαλβατζή όσο και αυτό του Γόντικα ένιωσα να ενσαρκώνω ταυτοχρόνως το ρόλο του ανακριτή και το ρόλο του «αντεπαναστάτη» στο μνημιώδες έργο του Koestler "το μηδέν και το άπειρο". Και ρωτάω είναι θέμα προσώπων (χωρίς να έχω καμία διάθεση να προβοκάρω πραγματικά); Μετά τιμής,

    Σεβεκ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Κέσλερ ήταν ήδη αντικομμουνιστής όταν έγραψε το "Μηδέν και το άπειρο."

      Και πράκτορας της IRD: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/01/irving-brown.html

      Διαγραφή
  8. και για να επανερθω, θα συμφωνησω με την απο πανω οτι το αρθρο δημοσιευτηκε τωρα ανεξαρτητος απο την εξελιξη ΑΧ. εχουν γραφτει την τελευταια 10ετια πολλα τετοια αρθρα. η στοχευση δεν σημαινει οτι ειναι για τον επιμαχο, οπως αυθαιρετα ειπωθηκε και πανω εκει ξεκιναει μια κουβεντα ακαιρη και χωρις ουσιαστικο περιεχομενο.
    το ΚΚΕ λειτουργει συλλογικα και ναι πρωτα ξεκιναει το καλο του κομματος ως πρωτοπωρια της εργατικης ταξης και μετα το συλλογικο. με αυτη την λογικη οσοι πηγαιναν στα εκτελεστικα και στις εξοριες επειδη θα εβαζαν μπροστα το προσωπικο, επρεπε να ελεγαν θα υπογραψω για να γλιτωσω και μετα θα ψηφιζω κανονικα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπογραφή παρακαλώ στο σχόλιο.

      "με αυτη την λογικη οσοι πηγαιναν στα εκτελεστικα και στις εξοριες επειδη θα εβαζαν μπροστα το προσωπικο, επρεπε να ελεγαν θα υπογραψω για να γλιτωσω και μετα θα ψηφιζω κανονικα"

      Με ποια λογική; Με ποιανού λογική;

      Διαγραφή
    2. με την ατομικη λογικη αντωνη, με την λογικη ολων αυτων που η κριτικη τους απεναντι στο κομμα ειναι οτι η συλογικοτητα δεν "αφηνει" την ατομικη δραση κτλ. παραλαγες στο ιδιο θεμα με σκοπο να χτυπησει την λειτουργια του κομματος και τον Δημοκρατικο Συγκεντρωτισμο, που εμποδιζει και κοβει απο τον λαιμο, πετσα/χαλβατζη κτλ.
      το ΚΚΕ εχει καταστατικο, αν διαφωνεις (οχι εσυ γενικα μιλαω) δεν μπαινεις. δεν προσπαθεις να το φερεις στα δικα σου μετρα. αν εγω για καποιο λογο δεν ανταποκρινομαι στο καταστατικο, θα διαγραφω (οπως και ο Α.Χ.) δεν θα προσπαθησω να το αλλαξω για να μεινω. το λεω γιατι η ουσια εκει ειναι στην αντιπαραθεση "το καλο του κομματος πανω απο το ατομο".
      απο κει και περα ο γοντικας κανει πενηνταρακια την σταση των κομμουνιστων χρονια τωρα. μπορει οντως να ειναι απαντηση, αλλα σε κατι που δεν εχει βγει καν στον αερα ακομα ή για να μην βγει

      Διαγραφή
    3. Η πολιτική λογική δεν είναι ατομική λογική.

      Η λογική του ΑλΧαλβ δεν ήταν πολιτική λογική.

      Περί αυτού ουδεμία συζήτηση χωρά σε ό,τι με αφορά.

      Διαγραφή
  9. Αντώνη,

    η άποψη πως το κείμενο του Γόντικα αποτελεί απάντηση στον Α.Χ., είναι προσωπική άποψη του συντάκτη yiok yiok, χωρίς να την συμμερίζομαι αναγκαστικά εγώ προσωπικά ή άλλος διαχειριστής του Redflyplanet. Δεν μπορούμε να ξέρουμε εαν πίσω απο το άρθρο αυτό υπάρχει όντως η διάθεση απάντησης στον Α.Χ.

    Τώρα εαν θέλετε να αναλύσετε το άρθρο του Γόντικα ως "στοχαστικά αδιάφορο είδος του λογυδρίου κομματικού πατριωτισμού" τότε καλώς, αλλά όχι στην βάση μιας προσωπικής εκτίμησης πως αποτελεί απάντηση στο Α.Χ. Μπορεί να αποτελεί απάντηση, μπορεί και όχι ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, σαφώς δεν γνωρίζω ότι αποτελεί απάντηση και για αυτό και μίλησε υποθετικά.

      Από μια άλλη όμως σκοπιά--αυτή της δήλωσης αρχών--αποτελεί απάντηση, ακόμα κι αν δεν γράφτηκε επί τούτου. Για αυτό και έγραψα το κείμενο. Επειδή ως δήλωση αρχών είναι τόσο πλημμελής ώστε να ανατροφοδοτεί αυτό στο οποίο έπρεπε να βάζει καθαρό τέλος. Η θεοποίηση του κόμματος είναι απλά η άλλη πλευρά της δαιμονοποίησής του.

      Διαγραφή
    2. Παρατήρηση: ο yiok-yiok, το κείμενο του Γόντικα το αναδημοσίευση, όχι από τον ρίζο αλλά από το blog TAΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ και το αρχικο σχολιάκι "απάντηση, κατα τη γνώμη μου, στον Αλέκο Χαλβατζή" είναι το σχόλιο του διαχειριστή του πιο πάνω ιστολογίου και όχι του yiok-yiok

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ για την διευκρίνηση, θα διορθωθεί η διατύπωση.

      Διαγραφή
    4. Έγινε η απαραίτητη διόρθωση.

      Διαγραφή
  10. αν καταλαβα καλά ο ανώνυμος εννοεί πως όταν τοποθετούμαστε προσωπικα πρεπει να εχουμε αντίληψη πως έχουμε συλλογική ευθύνη και δεν μπορεί αυτό να αναιρείται ως αρχή, ανάλογα με τις συνθήκες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν θέλει το διευκρινίζει, εγώ εξακολουθώ να μην κατανοώ σε τι αναφέρεται, δεδομένης της πάρα πολύ ξεκάθαρης τοποθέτησής σου, με την οποία συμφωνώ απόλυτα: "Η υπαγωγή του ατομικού στο συλλογικό δεν αναφέρεται στη σχέση βάσης και ηγεσίας αλλά στις προγραμματικές στοχεύσεις του κάθε κομμουνιστικού κόμματος και παραπέμπει στη μαρξική θεωρία για την εργατική τάξη ως τάξη συλλογικών και όχι ατομικών συμφερόντων."

      Διαγραφή
  11. Νομίζω ότι ο Αντώνης -ίσως αθελα του- επικαλείται στην επιχειρηματολογία του τον καντιανο φορμαλισμό σε ένα άλλο πλαισιο βεβαια αυτό της ταξικης πολιτικης.
    Δηλαδη η υπακοη στο καθολικο - εδω το προλεταριατο- ταυτίζεται με την αυτονομία και όχι με την υποταγή σε μια έξωθεν αυθεντία. Η εξίσωση βεβαια δεν είναι τόσο απλή γιατί προυποθετει το κόμμα ως φορέα της ορθης ταξικής συνείδησης και του ιστορικου προγραμματος για την υπερβαση της καπιταλιστικης κοινωνιας.
    Προσθηκη 1. Ο καντ δεν ήταν ένας ηθικος φιλόσοφος. Η κριτικΉ φιλοσοφία του αποσκοπούσε σε μία θεωρία του ανθρωπινου λόγου ως σύστημα των ενδιαφερόντων του Λογου (θεωρητικό,πρακτικό, αισθητικό) και των ικανοτητων του Λογου ( Λογος,διανοια,φαντασία) θεωρημένων από αντικειμενική και από υποκειμενική άποψη.
    Προσθήκη 2. Συμφωνώ με το σύντροφο Γόντικα για την επιστημονική θεμελίωση της μαρξιστικής θεωρίας και πολιτικής. Ο μαρξισμός είναι σύνθεση της αγγλικη πολιτικης οικονομίας, της γερμανικης φιλοσοφίας και της γαλλικής επαναστατικής πολιτικής. Είναι επίσης ο Δαρβίνος αλλά και ο Σαίξπηρ. Διαφωνώ με την συνολική απόρριψη όχι μόνο της κατηγορίας της ιστορικής αιτιότητας αλλά και κάθε έννοιας τελεογογίας. όλα αυτά αποτέλεσαν την ακαταμάχητη δύναμη του μαρξισμού ως επιστημονικού σοσιαλισμού και η ακαδημαική πλουραλιστική νέα Αριστερά προσπάθησε να τα κατεδαφίσει. Υπάρχει διαφορετικά ο κίνδυνός να φτάσουμε σε παράδοξα συμπεράσματα - αλά Μπαντιού- ότι ο Σπάρτακος και η Λούξεμπουργκ ήταν κομμουνιστές με την ίδια έννοια- ενσαρκώσεις της ιδέας του κομμουνισμού. Αυτό δεν αναιρεί τον φόρο τιμής που οφείλουμε σε ηρωικους αγώνες για μια δικαιη και εξισωτική κοινωνία που δόθηκαν σε προκαπιταλιστικές εποχές.
    Ζ. Θεσ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Ζ. Θεσ:

    Θα μπορούσες να διευκρινίσεις τι σχέση έχει ο Καντ (;!) με την "μαρξιστική θεωρία και πολιτική"; Τον χρησιμοποιείς για να δικαιολογήσεις την "υπακοή" στο καθολικό--ποιον, τον Καντ που έγραψε "σκέψου ό,τι θέλεις αλλά υπάκουσε!" κάτω απ' το αυταρχικό καθεστώς της ΠΡΩΣΙΚΗΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑΣ, το ίδιο που πολέμησε ο Μαρξ λυσσαλέα στην Κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου του ήδη κριτικού στον καντιανό νομικό φορμαλισμό Χέγκελ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν ήταν να γίνουμε καντιανοί για να δικαιολογήσουμε τον Γόντικα, δεν γινόμαστε Καντιανοί με τον Βενιζέλο; Και αυτός για υποταγή στο καθολικό μας λέει, και μάλιστα σε ένα ονομαστικά ευρύτερο "καθολικό" απ' το κόμμα: το έθνος.

      Είμαστε σοβαροί;!

      Διαγραφή
    2. Υπάρχει πιο ξεκάθαρη υλιστική εξήγηση της σημασίας της πειθαρχίας του ατομικού στο ταξικό συλλογικό απ' τον ξεκάθαρο μαρξισμό; Ο προλετάριος δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ.

      Τι λένε οι Χαλυβουργοί; Λένε "αν κοιτάξεις το ατομικό σου συμφέρον στενά και γίνεις απεργοσπάστης, τότε δεν θα εξυπηρετήσεις ΟΥΤΕ το ατομικό σου συμφέρον, γιατί θα απολυθείς κι εσύ." Ξανά και ξανά και ξανά το λένε. Δεν λένε "θυσιάσου για μας", λένε "αν δεν θυσιαστεί ο καθένας ατομικά για όλους, τότε θα θυσιαστούμε όλοι για τον Μάνεση." ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ.

      Άκου Καντ!

      Διαγραφή
    3. Θα προσπαθήσω να απαντήσω με όση σοβαρότητα διαθετω. Ηθελα περισσότερο
      να σχολιασω την προηγούμενη αναρτηση - ευστοχη και οξυδερκης κατα τα άλλα περί Ντόρας και Καντ, διότι μου φανηκε άδικη για τον μεγαλο φιλοσοφο. Για τη σχέση ταξικης αλλυλεγγύης και ηθικής με τον καντιανο φορμαλισμό παραπέμπω στο κλασικο κείμενο του Γεβγένι Πασουκάνις -Μαρξισμός και Δίκαιο, εκδ. Οδυσσέας. Για τη σημασία της καντιανής κριτικής και των αντινομιών της από τη σκοπιά της μαρξιστικής φιλοσοφίας βλ. Γκ Λουκατσ Η πραγμοποίηση και η συνείδηση του προλεταριάτου,(Ιστορία και Ταξικη Συνείδηση, Οδυσσέας).
      Ωσ προς το νόμιμο και το ηθικό:Υπενθυμίζω ότι ο Καντ διαχώρισε τη φιλοσοφία (αριστερή πτέρυγα του Κοινοβουλίου της Γνώσης) από τη Νομική, την Ιατρική και την Θεολογία (δεξιά πτέρυγα του κοινοβουλίου της γνωσης). Είναι όροι που χρησιμοποιεί ο Καντ στη Διένεξη των Σχολών. Εκει υπάρχει και η έξοχη υπεράσπιση της γαλλικής επανάστασης, εν μέσω πρωσικής απολυταρχίας, όπου η μοναδική υπαρκτή ένδειξη για την ηθική πρόοδο της ανθρωπότητας είναι ο ενθουσιασμός που πρακάλεσε η Επανάσταση στους γερμανούς- παρόλα τα κομμένα κεφάλια και όλα τα υπόλοιπα. Επειδή όμωσ το παράκανα με τη φιλοσοφία αν μου επιτρέπεις ένα πιο πολιτικό σχόλιο ωσ προς τον τόνο της κριτικής στο Γόντικα νομίζω έρχεται σε αντίθεση με τον τρόπο που υπερασπίζεσαι βασικές επιλογές του ΚΚΕ αυτήν την περίοδο και δημιουργεί καποιες απορίες σε όσους παρακολουθούν το ιστολόγιο. Αυτά, με ειλικρινή εκτίμηση για τα κείμενα σου παρόλες τις διαφωνίες μου.

      Διαγραφή
    4. Θυμίζω απλώς ότι ο ενθουσιασμός του Καντ για τη Γαλλική επανάσταση διατυπώθηκε ως ενθουσιασμός ΘΕΑΤΗ ("Was ist Aufklaerung"?) και ότι ο ίδιος έγραψε πάνω από μία φορά ότι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι δεν επιθυμούσε τίποτε τέτοιο για την δική του χώρα.

      Δεν λέω ότι αυτή η στάση είναι χωρίς τις αμφισημίες της (βλ. Κουβελάκης, Philosophy and Revolution, Losurdo, Hegel and the Freedom of the Europeans), για το κατά πόσο όμως είναι επαρκές ένα κατηγορικό πρόσταγμα α λα Καντ για να "ξεμπερδεύουμε" με το ζήτημα του κόμματος, νομίζω ότι απάντησα ήδη εύγλωττα και συγκεκριμένα. Αν αυτό ήταν η βάση της ηθικής του κομμουνισμού, ζήτω που καήκαμε.

      Διαγραφή
  13. "Ο προλετάριος δεν έχει ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ. "

    Σε περίπτωση που χρειάζεται και παραδείγματα αυτό...

    Ομηρία σε εργοστάσιο στην Κομοτηνή
    "Ομηρία σε εξέλιξη αυτή την ώρα σε εργοστάσιο κατασκευής κάδων απορριμμάτων στην Κομοτηνή.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχουν δύο τραυματίες από πυροβολισμούς ενώ στο εργοστάσιο υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι.

    Ο δράστης που είναι 62 ετών είχε απολυθεί πρόσφατα από το εργοστάσιο ."
    http://www.skai.gr/news/greece/article/196215/omiria-se-ergostasio-stin-komotini/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. έτσι τσιτατολογικά :
    "το κόμμα είναι η οργανωμένη δυσπιστία της μειοψηφίας προς την πλειοψηφία"
    Β.Ι. Λένιν

    Διαλογισθήτε στην τοποθέτηση αυτήν

    Επίσης πολύ εκτενέστερα :
    "Ο κομμουνιστής, λαικός αγωνιστής, μέλος του ΚΚΕ"
    Νίκος Ζαχαριάδης

    Μελετήστε το, βοηθάει

    Taliban

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "το κόμμα είναι η οργανωμένη δυσπιστία της μειοψηφίας προς την πλειοψηφία"

      Πολύ σωστά. Και το κόμμα μέσα στο κόμμα είναι επίσης η οργανωμένη δυσπιστία της μειοψηφίας του κόμματος προς την πλειοψηφία του κόμματος όμως. Και μακριά από εμένα το να πω ότι η όποια δύσπιστη μειοψηφία είναι αναγκαστικά και μόνιμα λάθος.

      Κι εγώ από μειοψηφική θέση μιλάω άλλωστε.

      Διαγραφή
  15. "Και το κόμμα μέσα στο κόμμα είναι επίσης η οργανωμένη δυσπιστία της μειοψηφίας του κόμματος προς την πλειοψηφία του κόμματος όμως"
    σύ είπας

    και το ζήτημα δεν είναι το σωστό ή λάθος.

    Taliban

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Να παρατηρήσω ότι ο ανώνυμος που επιχειρηματολογεί εδώ περι καντ χωρις να έχει ιδέα δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που έγραψε το σχόλιο ( Καρολος γεμιστος Καντ) στην αναρτηση με τίτλο Καντ. Οπότε προσοχη.


    Μ.Κ Γεμιστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Διαβασα πολύ συντομα το κειμενο του Αντωνη.

    Λεει…
    …”* *Να αρχίσει από την εμφανή διάθεση απόλυτης ταύτισης "κομμουνιστών και κομμουνιστριών" και "μελών του κόμματος", της ουσίας και του τύπου, και μάλιστα πριν καν αυτό το κόμμα αποδείξει τον εαυτό του ως πραγματικό ιστορικό φορέα του επαναστατικού κομμουνισμού στην πράξη; …»

    Δηλαδη ο Γόντικας θα έπρεπε να αναφέρεται γενικά σε Κομμουνιστές…πχ και σε οπαδους του ΝΑΡ του ΚΚΕ Μ-Λ κ.λ.π ...!!!

    Και.. Το ΚΚΕ να αποδείξει τον εαυτό του
    ..… 93 χρόνια τωρα τι κάνει??

    Παρακάτω..
    «από την απίστευτη για την σημερινή, μετα-ΕΣΣΔ εποχή, διατύπωση ότι οι κομμουνιστές μαθαίνουν να βάζουν "πάνω από όλα" το κόμμα; Ούτε την "εργατική τάξη", ούτε το "επαναστατικό προλεταριάτο", ούτε τις κομμουνιστικές αρχές της κοινοκτημοσύνης και της απόλυτης ισότητας, αλλά "το κόμμα"; ..»

    Δηλαδη το κάρο μπροστα βρε Αντωνη και το άλογο πίσω.. ??

    …λεει…
    (ήταν το ΑΑΔΜ "επιστημονικά σοσιαλιστικό"; Είναι η "θεωρία των σταδίων" "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Είναι η θεωρία της άμεσης καταργησιμότητας των δομών του κράτους την επαύριο της επανάστασης "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Ήταν το ΝΕΠ "επιστημονικά σοσιαλιστικό";)

    … παρε Αντωνη το «επαναστατικόμετρο» και μετρα τι είναι και τι δεν είναι επαναστατικό.

    Ειδα διάβασες το «κράτος και επανασταση» ξαναδιαβαστο πάλι. Δες και τον «αριστερισμό» μια ματιά…

    Ρωταω. (για να δω τι .. διαβασατε) :-)))…
    Η Λαικη Εξουσια που λεει το ΚΚΕ είναι η δεν είναι η δικτατορια του προλεταριάτου?
    ρωτώ λοιπόν: εξουσια της εργατικης ταξης, ή εξουσια του ΚΚΕ ??
    Δηλαδη…
    Δικτατορια της εργατικης ταξης, ή δικτατορια του Κόμματος ??
    Απαντησεις πληζ…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμ "το διάβασες σύντομα", εμ γράφεις απρόσεκτα και προς το τέλος μάλλον επηρμένα...

      1. Κομμουνιστές και μέλη: Πήγαινε ρώτησε όλους αυτούς που τρώνε τη μέρα τους για το ΚΚΕ χωρίς να είναι μέλη πρώτα από όλα. Διαβάζεις αρκετών τα μπλογκ. Μετά αυτούς που δεν το κάνουν αυτό, αλλά το ψηφίζουν χωρίς να είναι μέλη. Και μετά τους δυνητικούς του υποστηρικτές και ψηφοφόρους. Και έλα πίσω με τον κηδεμόνα σου να μου πεις τι κατάλαβες.

      2. Τι κάνει 93 χρόνια το ΚΚΕ: Διαρκή επανάσταση. Διάβασες τι λέω ότι πρέπει να αποδείξει; Πώς αποδεικνύεις ότι είσαι "ιστορικός φορέας του επαναστατικού κομμουνισμού"; Παραπέμποντας στο 1941-44; Έχουμε 2012.

      3. Το κάρο και το άλογο: Ποιος έφτιαξε το ΚΚΕ και πριν απ' αυτό το ΣΕΚΕ, Christos 04; Ο Θεός; Wrong answer. Η εργατική τάξη το έφτιαξε. Για να έχει ένα ΟΡΓΑΝΟ που να φυλάει τα δικαιώματά της πρώτο, και ένα όργανο αλλαγής της κοινωνίας υπέρ των συμφερόντων της δεύτερο. Ποιος είναι το κάρο και ποιος το άλογο; Ο δημιουργός είναι το κάρο που μπαίνει μπροστά απ' το άλογο; Μήπως δεν έχεις καν χωνέψει τον καλό μας Φόιερμπαχ πριν φτάσεις στον Μαρξ;

      4. ΑΑΔΜ, κλπ: Προφανώς είχες πιει κάτι. Αν είναι "επιστημονικά σοσιαλιστικό" ρώτησα, αν είναι "επαναστατικό" κατάλαβες εσύ ότι ρώτησα.

      5. Κράτος και επανάσταση: Το έχω διαβάσει πολλές φορές, όχι μία. Και το ξαναδιαβάζω αυτές τις μέρες, συμπτωματικά. Τι απάντηση θέλεις να σου δώσω; Λέει κάτι για το ΚΚΕ το Κράτος κι επανάσταση και δεν το πρόσεξα; Ή μήπως λέει το παραμικρό για "δικτατορία του κόμματος";;;;;;;!!!!!!!!!

      Διαγραφή
  18. Το κομμουνιστικό κόμμα είναι η πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης. Εκφράζει τα συμφέροντά της και την καθοδηγεί για την κατάκτηση της εξουσίας. Στα πλαίσια αυτά η «πίστη» στο κόμμα δεν είναι μεταφυσικού τύπου, είναι «πίστη» στην αναγκαιότητα του κομμουνιστικού κόμματος για την επαναστατική μετατροπή της κοινωνίας. Φυσικά δεν είναι «πίστη» σε κάποια ηγεσία, αλλά στο επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης, συνολικά. Αν το ΚΚΕ δεν είναι το κόμμα αυτό, δεν είναι ο «ιστορικός φορέας του επαναστατικού κομμουνισμού», τότε ή είναι κάποιο άλλο κόμμα (;) ή δεν υπάρχει. Αυτό δεν «αποδεικνύεται» πριν την επανάσταση, κρίνεται όμως καθημερινά και οι κομμουνιστές που το ακολουθούν προφανώς έχουν κρίνει πως πράγματι το ΚΚΕ αποτελεί τον «ιστορικό φορέα». Όσοι κρίνουν αντίθετα, δεν το ακολουθούν. Ο Γόντικας απευθύνεται φυσικά στους πρώτους.
    «Η υπαγωγή του ατομικού στο συλλογικό δεν αναφέρεται στη σχέση βάσης και ηγεσίας αλλά στις προγραμματικές στοχεύσεις του κάθε κομμουνιστικού κόμματος και παραπέμπει στη μαρξική θεωρία για την εργατική τάξη ως τάξη συλλογικών και όχι ατομικών συμφερόντων». Συμφωνώ απόλυτα με το σχόλιο αυτό από disdaimona.
    Αν υπάρχει κάποιο θέμα με το κείμενο του Γόντικα, έχει να κάνει με το ύφος του «κομματικού πατριωτισμού», που αντιμετωπίζει τις απαντήσεις στα ζητήματα σαν εκ των προτέρων δοσμένες, χωρίς δηλ. ανάγκη ανάλυσης και επεξήγησης. Δεν είναι γενικά λάθος, είναι παλιομοδίτικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αντωνη, καλά κανεις και σε συγχαιρω που προσπαθείς και αφιερώνεις το χρόνο σου για την υπόθεση του Κομμουνισμού. Εγώ δεν εχω καν το χρόνο, μια δυο επισκέψεις στο REDFLY και στο δικό σου τα οποία θεωρώ ενδιαφέροντα και σημαντικά του χωρου μας.
    Ναι το υφος μου δεν ειναι το "αναλογο", ισως γράφω λίγο "χοντροκομένα", γιατι γράφω αυθόρμητα, ετσι όπως μιλάω.

    Θα ηθελα να σου πω να ειστε πιό απλοί, δεν μπαινουν μεταπτυχιακοί στο ιντρερνετ μονο, αλλά και εργατες.

    Σε εργατες πρέπει να απευθυνθούμε Αντωνη, αυτους πρέπει να πεισουμε για τα δικια μας και για να γινει αυτο χρειάζεται μια σχετικη εκλαϊκευση.

    Επίσης, καλό θα ειναι να αφήνετε να μιλάνε ολοι, μην τους "πιανετε από το λαιμό", αν φαίνονται "ασχετοι"..

    Σιγουρα σας διαβαζουν μη κομμουνιστες εργάτες - εργαζόμενοι - μικρομεσαιοι, θέλουν να μιλήσουν, έστω να εκφράσουν την "στρεβλη" τους συνειδηση, ειτε να σας "την πουν" είτε για να εκφραστουν, να μαθουν για το τι λεει το ΚΚΕ, ..
    ..μην τους αποπαιρνετε - γνωμη μου Αντωνη- γιατι.. σε ΑΥΤΟΥΣ πρέπει επίσης να μιλήσουμε, να μας "μαθουν".. τρόπο έχουμε και επιχειρηματα, όχι από "καθέδρας" όχι ελιτίστικα Αντωνη, απλά... ΛΑΙΚΑ βρε συντροφε..

    Βεβαια και οι ψηφοφόροι, οπαδοι επιρροες χρειάζονται ενημερωση, γνωση και εδω χρειάζεται ΑΠΛΟΤΗΤΑ Αντώνη.

    Θεωρώ ότι τα αριστερα- Κομμουνιστικά μπλογκς θα πρέπει να ΑΠΛΩΘΟΥΝ να ΔΙΝΟΥΝ ΒΗΜΑ στον εργατη-εργαζόμενο που δεν παιρνει ριζοσπάστη, δεν εχει Κομμουνιστες παρέα του, δεν μας ακουει πουθενα, αλλά στο ιντερνετ - μπαινει και διαβαζει "ακουει" με συμπάθεια το Κόμμα μας, εμπιστευεται τους Κομμουνιστες ως αγωνιστες, θελει να μαθει.. αλλά δεν εχει κάνει ακόμα το βημα..

    ..Τέλος πάντων απλως την άποψη μου εκφράζω Αντωνη, δεν ξερω από τα "μεσα" το ιντερνετ όπως εσεις, και ισως εχω λάθος..

    Α και κατι άλλο, ο Κομμουνισμός ειναι ΠΡΑΞΗ πρωτίστως Αντωνη, αγώνας...
    Θα το πω απλά.
    Το να προσπαθούμε να βαλουμε αυτο που έχουμε στο μυαλό μας μεσα στο μυαλό των άλλων δεν ειναι διαλεκτικος υλισμος αλλά ιδεαλισμός..
    ..
    ... αλλά να αντιληφθούμε την κίνηση της κοινωνίας και με εργαλειο τον διαλεκτικό υλισμό να την αναλύσουμε. Όχι να επιβαλλουμε αυτό που εμεις εχουμε στο μυαλό μας στην κοινωνία χωρις να λαμβανουμε υπ' όψιν την αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα, το κοινωνικό Ειναι.

    ..δεν θελω να πω περισσότερα
    σας χαιρετω.
    Χρήστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Το ηθικό δίδαγμα από την αναρτηση αυτή του Αντώνη είναι πως η μόνη έγκυρη πηγη ενημέρωσης για μάς τους κομμουνιστές είναι ο Ριζοσπάστης, και η ιστοσελίδα του ΚΚΕ. Και όχι μπλογκς όπως leninreloaded, e-globbing, sfyrodrepano, redflyplanet, fantomduck, κλπ. Αλλωστε οι διαχειριστές όλων αυτών των μπλογκ δεν είναι μέλη του κόμματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @anonymous anonymous: Όχι, το ηθικό δίδαγμα είναι πως η μόνη έγκυρη πηγή ενημέρωσης για σας τα τρολς είναι τα τρολομπλογκ στα οποία ανήκετε.

      Διαγραφή
  21. Φίλε Αντώνη,


    Δύο επισημάνσεις:

    1) Και μόνο το γεγονός ότι αμφιβάλλεις αν το άρθρο τού Γόντικα είναι απάντηση προς το impact που δημιούργησε η επιστολή Χαλβατζή δείχνει ότι έχεις να μάθεις πολλά ακόμα για το πώς λειτουργεί το ΚΚΕ και ποιές είναι οι κυρίαρχες και καλλιεργούμενες αντιλήψεις στο εσωτερικό του. ;-)

    2) Αν σε εξοργίζει η λέξη υποταγή, είναι γιατί έγραψες το ποστ αφήνοντας τελείως έξω από τη σκέψη σου τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Αν τον συμπεριλάβεις, η οργή θα υποχωρήσει. Αλλά θα παρουσιαστεί έντονος πονοκέφαλος! Και τότε θα θυμηθείς ότι κι αυτή η αρχή λειτουργίας είναι εξ ίσου διαλεκτική με τη σχέση ατομικού - συλλογικού. Και τότε ίσως να καταλάβεις καλύτερα και τον υιό Χαλβατζή...


    Και δύο παροιμίες των οποίων τη σημασία για την ανάρτηση και κάποια από τα σχόλια θα καταλάβεις στο πι και φι:


    "Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στ' αλάτι" ;-)

    "Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει" ;-


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι πιο πάνω επισημάνσεις προϋποθέτουν μια ανάγνωση των στοχεύσεων του κειμένου που δεν συμπίπτει με αυτή του συγγραφέα του. Οπότε, δεν μπορώ να απαντήσω.

      Διαγραφή
    2. LeftG700, εσείς, που δεν έχετε να μάθετε πολλά για το πώς λειτουργεί το ΚΚΕ, ποιες πιστεύετε ότι είναι οι κυρίαρχες και καλλιεργούμενες αντιλήψεις στο εσωτερικό του;

      Διαγραφή
  22. Φίλε Αντώνη,

    Προφανώς, εννοείς ότι δεν μπορείς να σχολιάσεις γιατί εγώ το θεωρώ δεδομένο ότι το άρθρο έχει στόχο να απαντήσει στον Χαλβατζή, ενώ εσύ όχι. Εντάξει, και οι υπεκφυγές, μέσα στο παιχνίδι τού διαλόγου είναι, δεν θα τα χαλάσουμε. ;-)

    Και τώρα πες μας το εξής: Ας υποθέσουμε ότι το άρθρο όντως δεν είναι απάντηση στον Χαλβατζή. Όλα είναι ωραία και καλά; Μη μας δώσεις την απάντηση. Τη δίνεις στο ποστ, εξ αντιδιαστολής:

    Αν πράγματι ισχύει αυτό, [Σ.σ.: να είναι απάντηση στον Χαλβατζή] τότε πρόκειται για τη λάθος απάντηση.

    Όπως βλέπεις, οι υπεκφυγές δεν σώζουν πάντα την κατάσταση... ;-)


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, αφού δεν σώζουν την κατάσταση (!) οι υπεκφυγές (!)....

      Διαγραφή
  23. Φίλε Ιβάν,


    Νομίζουμε ότι, σε μεγάλο ποσοστό, αυτές περιγράφονται στο άρθρο τού Δημήτρη Γόντικα.


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. LeftG700, ποιες απ’ τις αντιλήψεις που εκφράζει ο Δ. Γόντικας, και με ποιο τρόπο, στρέφονται κατά της εργατικής τάξης;
      - Ποιες είναι οι υπόλοιπες αντιλήψεις που καλλιεργούνται; Από ποιους καλλιεργούνται και πώς; Με ποιο τρόπο στρέφονται κατά της εργατικής τάξης;

      Διαγραφή
  24. ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ: Σόρυ για την καθυστερημένη απάντηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Καθυστερημένα, η γνώμη μου για το θέμα:
    -Παρά τη χρονική στιγμή που δημοσιεύτηκε το κείμενο, και το περιεχόμενό του, θεωρώ ότι αυτή δεν είναι η απάντηση του ΚΚ στον Χαλβατζή. Το θέμα με τον Χαλβατζή είναι σοβαρό, διότι καταγγέλλει "ανεπίσημη γραμμή και σχέδιο παράλληλα με το επίσημο σχέδιο που προέκυπτε από τα Συνέδρια", ότι "άνθρωποι που ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά ήταν (ή εξελίχθηκαν σε) λαθρεπιβάτες στο ΚΚΕ έχουν μετατραπεί σε τιμονιέρηδες και κουμανταδόρους" κτλ. Σ' ένα σοβαρό θέμα, όπως αυτό, το ΚΚ και ο Ριζοσπάστης δεν απαντάνε με υπονοούμενα και ασάφειες. Το πρόβλημα της κριτικής του είναι ότι δεν έβαλε το συλλογικό πάνω από το ατομικό; Δηλαδή όντως στο ΚΚ κάνουν κουμάντο λαθρεπιβάτες και απλώς δεν έπρεπε αυτό να αναφερθεί δημόσια; Οι ερωτήσεις είναι ρητορικές. Κατά την γνώμη μου, όταν και αν υπάρξει επίσημη τοποθέτηση αυτή θα είναι ξεκάθαρη. Στο κείμενο θα αναφέρεται το όνομα του Χαλβατζή και οι απαντήσεις θα είναι συγκεκριμένες. Τέτοια κείμενα έχουν γραφτεί και άλλα στο παρελθόν.
    Το συγκεκριμένο άρθρο αφορά και το μέλλον, διότι όσο δυσκολεύουν τα πράγματα, τόσο θα αυξάνονται οι, κατανοητές, φωνές του κόσμου για συνεργασίες, τύπου ΄81 («Καθώς η ταξική πάλη γίνεται πιο σκληρή και πιο σύνθετη, πιο ασταθή στοιχεία μέσα στο Κόμμα, όσοι προσέγγισαν συναισθηματικά το Κόμμα μας, τις ιδέες μας ή έχουν επιφανειακούς δεσμούς με τη ζωή και τις ανάγκες της εργατικής τάξης είναι ευάλωτοι στις πιέσεις και τις δυσκολίες»). Με αυτή και με άλλες αφορμές, θα είναι πιο πιθανό το ενδεχόμενο διαφοροποιήσεων σε συλλογικές αποφάσεις, και επομένως ο Δ. Γόντικας προσπάθησε με το στυλ και τον τρόπο του, να θυμίσει την σημασία της ενότητας και του σεβασμού στους κανόνες, τους οποίους έχουν ήδη αποδεχθεί τα μέλη.

    Μερικές παρατηρήσεις για ορισμένα σημεία της κριτικής. Προφανώς εκπροσωπώ μόνο τον εαυτό μου. Όσα γράφω για το τι θέλει να πει ο Δ. Γόντικας είναι η εκτίμησή μου:
    - "εντάσσεται στο μάλλον στοχαστικά αδιάφορο είδος του "λογυδρίου κομματικού πατριωτισμού"
    Αυτό είναι νομίζω σημαντικό στοιχείο. Δεν χρειάζεται να έχουν όλα τα άρθρα του Ρίζου στοχαστικό ενδιαφέρον, και η δημοσίευση τέτοιων κειμένων δεν νομίζω ότι συνιστά υποτίμηση του επίπεδου των αναγνωστών. Το είδος αυτό δικαιολογεί ορισμένες υπερβολές, αφού δεν έχει στόχο να κατευθύνει θεωρητικά, αλλά ταυτόχρονα να επιστήσει την προσοχή και να εμψυχώσει.
    - Το κείμενο αφορά κυρίως τα μέλη. Εναλλάσσει τις λέξεις «μέλη» και «κομμουνιστές», για να μην επαναλαμβάνεται, γιατί δεν απευθύνεται μόνο στα μέλη, και γιατί τα μέλη είναι και κομμουνιστές. Τι θα λέγαμε αν έγραφε, συνέχεια, «τα μέλη» το ένα, «τα μέλη» το άλλο;
    Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι στην τέταρτη παράγραφο, που ενώ αναφέρεται σε «κομμουνιστές», στη συνέχεια, μιλάει για «μέλη». Στην δεύτερη περίπτωση πρέπει να χρησιμοποιήσει «αναγκαστικά» την λέξη «μέλη», γιατί θέλει να αποδώσει φόρο τιμής σε όσους "υπηρέτησαν" το ΚΚ, μέχρι το τέλος της ζωής τους, και, θεωρητικά, όσοι παρέμειναν μέλη μέχρι το τέλος, το έκαναν αυτό. Επειδή όμως τις αρχές του κομμουνισμού και του ΚΚ δεν τις πρόδωσαν και άνθρωποι που δεν ήταν μέλη, αρχικά αναφέρεται γενικά στους κομμουνιστές.
    Ενδεχόμενη προσπάθεια ταύτισης των κομμουνιστών με τα μέλη, είναι σοβαρό θέμα, και κατά τη γνώμη μου, δεν στοιχειοθετείται από το άρθρο, και από όσα επίσημα κείμενα του ΚΚ έχω διαβάσει.
    - "οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες"
    Αναφέρεται στις ιδέες του ΚΚ, δηλαδή στην ιδεολογία και τις αρχές του, όχι στην τακτική του. Λέει ότι οι ιδέες του, δηλαδή ο Μαρξισμός-Λενινισμός, είναι «παντοδύναμες και ανίκητες». Εννοεί ηθικά, και θέλει να εμψυχώσει. Η υπεροχή του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, ως ιδεολογία και κοινωνικό σύστημα, είναι, προφανώς, «επιστημονικά θεμελιωμένη».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. - Όσον αφορά τη λέξη «υποταγή»: Προφανώς η λέξη «πειθαρχία» και η φράση «προβολή του συλλογικού» «ακούγονται» καλύτερα. Βλέπω στο λεξικό, (http://www.greek-language.gr/greekLang/index.html), ότι «υποταγή» είναι το αποτέλεσμα του «υποτάσσω». «Υποτάσσω» σημαίνει και «ιεραρχώντας και αξιολογώντας κάτι το κρίνω ως δευτερεύον». Αυτό είναι ουσιαστικά το περιεχόμενο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Να κρίνει δηλαδή το μέλος ως δευτερεύουσα την διαφορετική του άποψη, χωρίς βέβαια να σταματήσει να προσπαθεί να πείσει για την ορθότητας της, αναγνωρίζοντας ότι έχει προτεραιότητα ο σεβασμός στις συλλογικές αποφάσεις, και η ενότητα.
    Με αυτήν την ερμηνεία της «υποταγής» που βασίζεται στην συνειδητή ιεράρχηση και αξιολόγηση, αποκτούν απτό νόημα όσα αναφέρονται στη συνέχεια: «Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης.
    - «Ποιος θα επιδιαιτητεύσει τη διαφορά κομματικής πιστότητας ανάμεσα σε δυο μέρη που δηλώνουν αιώνια πίστη στο κόμμα όταν το μοναδικό κριτήριο είναι η "πίστη στο κόμμα";»
    Η πίστη στο κόμμα δεν είναι κριτήριο, διότι δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος μέτρησής της. Αρμόδια για να επιλύσουν τις εσωκομματικές διαφορές είναι τα εκλεγμένα όργανα του κόμματος, τα οποία κρίνουν με κριτήριο τις συλλογικές αποφάσεις και το καταστατικό.
    - «το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα»
    Το συμφέρον ενός κομμουνιστικού κόμματος είναι να "επιτυγχάνει" την αποστολή του, η οποία είναι, «πρόχειρα», η υπεράσπιση και η καθοδήγηση της εργατικής τάξης, και η συμβολή του στη δημιουργία μίας αταξικής κοινωνίας. Με κριτήριο το πώς ανταποκρίνεται στην αποστολή αυτή, κάθε κομμουνιστικό κόμμα κρίνεται καθημερινά. Η φράση «το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα» αφορά τα μέλη του. Τα μέλη, αν έχουν γίνει μέλη συνειδητά, έχουν πειστεί ότι το ΚΚΕ βάζει πάνω από όλα την εργατική τάξη, και το έχουν αναγνωρίσει ως ιστορικό φορέα του επαναστατικού κομμουνισμού. Με δεδομένα τα παραπάνω, το δίλημμα για ένα μέλος, αν «είναι «πάνω από όλα το συμφέρον του Κόμματος» ή η εργατική τάξη», μετατρέπεται στο ερώτημα ποιος θα αποφασίζει κάθε φορά τι ωφελεί τις υποτελείς τάξεις, και ουσιαστικά ανάγεται στο περιεχόμενο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.
    -«Αλλά "συμφέρον του κόμματος" που να μην έχει ως αναφερόμενο τίποτε άλλο παρά "το κόμμα", την αυτοσυντήρηση του κόμματος, δεν είναι ποτέ δυνατό για έναν κομμουνιστή να δεχτεί. "»
    Η αυτοσυντήρηση είναι μία από τις προϋποθέσεις, ώστε να "υπηρετείται" το «συμφέρον του κόμματος», το οποίο ταυτίζεται με την προσπάθεια εκπλήρωσης των επιδιώξεων των μελών και των φίλων του, στις οποίες (επιδιώξεις) ο Δ. Γόντικας αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο: «Να ξημερώσουν καλύτερες μέρες χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για ένα ανώτερο κοινωνικό σύστημα, το σοσιαλιστικό – κομμουνιστικό».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. - Σκόρπιες διορθώσεις: «του επίπεδου(;) των αναγνωστών» = του επιπέδου των αναγνωστών / να πείσει για την ορθότητά της / «ποιος θα αποφασίζει κάθε φορά τι ωφελεί τις υποτελείς τάξεις»
    - Επειδή θα μπορούσε να παρεξηγηθεί η αναφορά στα «επίσημα κείμενα», δεν έχω αντιληφθεί προσπάθεια ταύτισης των κομμουνιστών με τα μέλη του ΚΚ, ούτε από κάποια «ανεπίσημη» πηγή, απ' την προσέγγιση των μπλόγκερ που εκφράζουν πολιτική συμπάθεια στο ΚΚ, και γενικά από την επαφή μου με το χώρο αυτό.
    - Αντώνη, σε καμία περίπτωση, δεν ήθελα να ειρωνευτώ, με την αναφορά στο λεξικό. Όντως το χρησιμοποίησα, και επειδή οι ερμηνείες, ανάλογα με το λεξικό, διαφέρουν, πέρασα το λινκ.
    - Και ένα γενικότερο σχόλιο για το άρθρο:
    Δεν με προβληματίζει η περηφάνια, η αγάπη και η «πίστη» που εκφράζει ο Δ. Γόντικας για το κόμμα του. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί ανώνυμοι σύντροφοι που έχουν τα ίδια «αισθήματα». Αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, δεν θα υπήρχε κομμουνιστικό κόμμα στην Ελλάδα, με τις συγκεκριμένες θέσεις και τέτοια επιρροή, όπως δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη με συγκρίσιμη αποδοχή. Κατά τη γνώμη μου, μία τέτοια ή παρόμοια προσέγγιση προς το ΚΚ, με δεδομένο το σκεπτικό που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιο, δεν συνιστά λόγο ανησυχίας.
    Νομίζω ότι το πρόβλημα θα υπάρξει, αν στην «πίστη» αυτή αποδοθεί μεταφυσικό περιεχόμενο ή αν οδηγήσει στην πεποίθηση ότι το ΚΚ δεν κάνει λάθη και ότι λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. Γι’ αυτό, νομίζω ότι είναι πολύ ενθαρρυντικό το ότι ο Δ. Γόντικας, εκτός από σεβασμό στις συλλογικές αποφάσεις, ζητάει και εγρήγορση απ' όλους, καθώς και να ανεβάζει το κάθε μέλος και ο κάθε φίλος τις απαιτήσεις απ’ τον εαυτό του:
    «Γι' αυτό το Κόμμα δεν αρκείται, και δεν πρέπει να αρκείται, από τα μέλη του να αποδέχονται το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του Κόμματος. Το ίδιο το Κόμμα να λειτουργεί με βάση τις αρχές του, ώστε να ανυψώνει διαρκώς το ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, να ατσαλώνει τις δυνάμεις του και κατ' επέκταση όλη την τάξη για συνεπή, σταθερό, ανυποχώρητο ταξικό αγώνα. Να φροντίζει συνεχώς η ΚΕ και τα άλλα καθοδηγητικά όργανα να γίνεται ολοκληρωμένη, πλούσια συζήτηση στις ΚΟΒ, ώστε το κάθε μέλος να έχει τη δική του συμβολή με τη γνώση και την πείρα από τη δράση. Στη βάση αυτή να δυναμώσουν οι κομματικοί δεσμοί. Αντίστοιχα να επεκτείνεται και να έχει συνέχεια η επικοινωνία, ο διάλογος και η πρακτική οργάνωση της δράσης με τους οπαδούς, φίλους και συνεργαζόμενους με το Κόμμα»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Φίλε Ιβάν,


    Δύο λόγια από εμάς, περισσότερο διευκρινιστικά για το συμπέρασμα στο οποίο έχουμε καταλήξει εμείς (δεν θέλουμε να μπούμε σε αναλυτική συζήτηση για τα σημεία που επισημαίνει ο Αντώνης και στα οποία απαντάς αναλυτικά).

    1. Παρά το γεγονός πως εμείς πιστεύουμε ότι το άρθρο τού ΔΓ είναι όντως μία πρώτη και γενική απάντηση στο ‘‘συμβάν’’ Χαλβατζή, δεν θεωρούμε ότι αυτό το ζήτημα είναι και τόσο σημαντικό, από τη στιγμή που θίγονται ζητήματα έτσι κι αλλιώς κρίσιμα για τη λειτουργία τού κόμματος. Επιπλέον: Στην περίπτωση που έχουμε δίκαιο, να πούμε ότι δεν βλέπουμε τίποτε το κακό σε τέτοιου τύπου ‘‘πλάγιες’’ απαντήσεις. Είναι καθιερωμένη πρακτική και πολλές φορές χρήσιμη στον πολιτικό διάλογο (ή διαφωνία) και δεν θεωρούμε ότι ένας κομμουνιστής πρέπει σώνει και ντε να πετάει κάθε τι που έχει προϋπάρξει.

    2. Όπως έχουμε ξεκαθαρίσει και στη σχετική ανάρτησή μας, αντιλήψεις όπως αυτές που υποδηλώνονται από εκφράσεις τύπου ‘‘λαθρεπιβάτες’’, ‘‘παρασχέδια’’ (κατά το παρακράτος) και τα παρόμοια είναι το τελευταίο που χρειάζεται μία σοβαρή και νηφάλια συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, είτε μεταξύ τών μελών και των φίλων τού ΚΚΕ, είτε μέσα στην ευρύτερη Αριστερά.


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Σ/φε Ιβάν,

    Έχει κατά την άποψή μου ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς κατά πόσο συμβαδίζει η οπτική Γόντικα στο παραπάνω κείμενο με μια οπτική όπως αυτή που διατυπώνει ο Μαϊλης στο πρόσφατο κείμενό του και που έχει επίσης διατυπώσει συχνά σε ομιλίες της το τελευταίο διάστημα.

    Γόντικας:

    "Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες.
    [...]
    Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης."

    Μαϊλης:

    "Το ΚΚΕ δεν παλεύει για να κυβερνήσει το ίδιο, παλεύει για να κατακτήσει η εργατική τάξη την εξουσία της, που θα την ασκήσει σε όφελος όλου του λαού. Σε αυτή την εξουσία το ΚΚΕ θα πρωταγωνιστεί και θα παλεύει από τη συγκεκριμένη θέση, που θα είναι και κυβερνητική, για την εδραίωση της εργατικής εξουσίας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

    Το ΚΚΕ δεν υπόσχεται στους εργαζόμενους ότι θα τους λύσει τα προβλήματα. Αν οι ίδιοι οι εργατοϋπάλληλοι δεν γίνουν πρωταγωνιστές και ρυθμιστές του μέλλοντός τους, κανένα ΚΚΕ δεν θα μπορέσει από μόνο του να τους σώσει."

    Από την μία πλευρά (Γόντικας), το Κόμμα είναι το παν· είναι το υποκείμενο της επαναστατικής διαδικασίας. Από την άλλη (Μαίλης/Παπαρήγα), το κόμμα μόνο του είναι αδύναμο, οι μάζες πρέπει να αναλάβουν την χειραφέτησή τους και το κόμμα παίζει ρόλο οδηγητή αλλά όχι αυτόνομου ιστορικού δράστη.

    Από την μία, η παντοδυναμία του "επιστημονικού σοσιαλισμού" ως σειράς από θεωρητικές κατευθύνσεις ή συμπεράσματα· από την άλλη, η αναγνώριση της σημασίας που έχει η συνειδητοποίηση και η δράση των μαζών, χωρίς την οποία τα πρώτα είναι κενά γράμματα.

    Από τη μία, η συρρίκνωση του κομμουνιστικού κινήματος στα μέλη του ΚΚΕ· από την άλλη, η ανάγκη διεύρυνσης του κομμουνιστικού κινήματος πέρα από τα οργανωτικά όρια του κόμματος.

    Από τη μία, η αναγκαιότητα της "υποταγής" στις κομματικές αποφάσεις και ντιρεκτίβες· από την άλλη, η αχρηστία τους χωρίς την ευρεία λαϊκή συμμετοχή σε επίπεδο πολιτικής δράσης.

    Είμαι ο μόνος που θεωρεί ότι τα δύο βρίσκονται σε ένταση και δεν μπορούν να συμφιλιωθούν με την μορφή που έχουν αυτή τη στιγμή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. συχνά σε ομιλίες της=η ΓΓ του κόμματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Σύντροφε Αντώνη,
    - Νομίζω ότι αν ο Δ. Γόντικας διαφωνούσε στο ποιο είναι το υποκείμενο της επαναστατικής διαδικασίας (εργατική τάξη σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα), ο ίδιος θα είχε αποχωρήσει από το ΚΚ, και τα υπόλοιπα μέλη θα είχαν ζητήσει τη διαγραφή του. Δεν αντιλήφθηκα να πιστύει ότι το ΚΚ είναι το παν. Παλέυει και εκείνος για τη σοσιαλιστική προοπτική, και λέγοντας ότι το "το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα" δεν εννοούσε ότι είναι πάνω απ' την εργατική τάξη, αλλά ότι για τα μέλη του ΚΚ πρέπει πάνω απ' τις προσωπικές απόψεις, σε περίπτωση διαφωνίας, να μπαίνουν οι συλλογικές.
    - "το κόμμα μόνο του είναι αδύναμο, οι μάζες πρέπει να αναλάβουν την χειραφέτησή τους"
    Νομίζω ότι είναι περισσότερο ακριβές το: "το κόμμα μόνο του δεν αρκεί, οι μάζες πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ώστε να γίνει πραγματικότητα η χειραφέτησή τους".
    - Για το αν αναγνωρίζει τη σημασία της συνειδητοποίησης και της δράσης των μαζών, την ανάγκη διεύρυνσης του κομμουνιστικού κινήματος πέρα από τα οργανωτικά όρια του κόμματος, και τη σημασία της ευρείας λαϊκής συμμετοχής σε επίπεδο πολιτικής δράσης:
    Σε άρθρο του (http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6522115&textCriteriaClause=), το Νοέμβριο, αναλύει την κατάσταση, ώστε να αποκτήσουν οι άνθρωποι ταξική συνειδητοποίηση ("Στη φάση αυτή δεν μπορούν και δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσουν τον κύριο εχθρό τους, τα μονοπώλια, και την ένωσή τους, την ΕΕ, ή ταλαντεύονται μπροστά στις συνέπειες της ρήξης. Η τελική κοινωνική και πολιτική καταστάλαξή τους, μεγαλύτερου ή σχετικά μικρότερου μέρους, θα είναι μια πολύ κοπιαστική και μακροχρόνια διαδικασία και θα περάσει από διάφορες φάσεις"), εξηγεί γιατί, κατά τη γνώμη του, πρέπει να στηρίξουν την πολιτική πρόταση του ΚΚ, ώστε να διευρυνθεί το κομμουνιστικό κίνημα, και όσον αφορά τη λαϊκή συμμετοχή σε επίπεδο πολιτικής δράσης, γράφει τα εξής:
    "Η εργατική τάξη για την ύπαρξή της, για τη σωτηρία της δεν έχει άλλο δρόμο παρά μόνο έναν. Να δυναμώσει την οργανωμένη και συντονισμένη αντίστασή της, να εμποδίσει, να αναχαιτίσει αυτήν την επίθεση, να προετοιμάσει και να εκπαιδεύσει τις δυνάμεις της μέσα από αυτόν τον αγώνα, για την ανατροπή και κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής. Να πάρει στα χέρια της τα μέσα παραγωγής και να τα θέσει στην υπηρεσία της, στην υπηρεσία του λαού" (...)
    "Η 48ωρη απεργία στις 19 και 20/10 και οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ έδειξαν ότι οι φάλαγγες πυκνώνουν. Χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά για να ξεπεραστούν φοβίες, αυταπάτες, προκαταλήψεις. Πρέπει πιο ορμητικά να συνεχίσουμε. Η εργατική τάξη, με το κίνημά της, με την πείρα της, το ταξικό της κριτήριο, τους αγώνες και τη δύναμή της, μπορεί να συσπειρώσει τα πλατιά λαϊκά στρώματα, να προσανατολίσει σωστά και να προφυλάξει το λαϊκό κίνημα από τα διαλυτικά φαινόμενα και τον εκτροχιασμό, που επιδιώκουν τα διάφορα κέντρα, με δύναμη κρούσης τους «κουκουλοφόρους», ως σύγχρονα «τάγματα εφόδου».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. LeftG700, αναγνωρίζω και εγώ ότι καθυστέρησα να απαντήσω.
    - "αντιλήψεις όπως αυτές που υποδηλώνονται από εκφράσεις τύπου λαθρεπιβάτες, παρασχέδια"
    Ο Α. Χαλβατζής θεωρεί ότι "τα τελευταία χρόνια, με δόλια μέσα, δηλαδή με τον πιο βρώμικο φραξιονισμό, άνθρωποι που ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά ήταν (ή εξελίχθηκαν σε) λαθρεπιβάτες στο ΚΚΕ έχουν μετατραπεί σε τιμονιέρηδες και κουμανταδόρους". Για ποιο λόγο να μην το πει, αφού το πιστεύει; Για να γίνει νηφάλια συζήτηση; Πρώτον, γίνεται νηφάλια συζήτηση, τουλάχιστον στο παρόν και σε άλλα μπλογκ, και δεύτερον, πιο σημαντικό απ' το να γίνεται νηφάλια συζήτηση, είναι το να λέγονται τα πράγματα με το "όνομά" τους. Καλά έκανε και είπε όσα είπε, αφού τα πιστεύει, και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Να κρίνει δηλαδή, με όσα δεδομένα έχει, αν όσα είπε ισχύουν και δικαιολογούν τους ισχυρισμούς του ή αν λασπολογεί.
    - Θεωρώ ότι είναι άστοχη η φράση: "σε μεγάλο ποσοστό". Νομίζω ότι απ' τη στιγμή που αναφέρεστε σε αντιλήψεις που "καλλιεργούνται", έπρεπε να είστε, εξαρχής, συγκεκριμένοι. Αντί γι' αυτό, εσείς δεν δώσατε διευκρινήσεις ούτε μετά από σχετικές ερωτήσεις.
    - Είναι δικαίωμά σας να πιστεύετε ότι το άρθρο έχει στόχο να απαντήσει στον Α. Χαλβατζή. Είναι όμως άλλο πράγμα αυτό, και άλλο να ισχυρίζεστε ότι όποιος διαφωνεί μαζί σας ή έχει αμφιβολίες(!), "έχει να μάθει πολλά ακόμα για το πώς λειτουργεί το ΚΚΕ και ποιες είναι οι κυρίαρχες και καλλιεργούμενες αντιλήψεις στο εσωτερικό του". Η φράση αυτή είναι τελείως αυθαίρετη, και επιεικώς απαράδεκτη.
    - Τα επιχειρήματά μου, για το ότι αυτή δεν είναι η απάντηση του ΚΚ στον Α. Χαλβατζή, τα κατέθεσα. Όποιος διαφωνεί, και ενδιαφέρεται να γίνει πολιτική συζήτηση, μπορεί να καταθέσει τα δικά του.
    - Προφανώς, ένας κομμουνιστής δεν πρέπει να πετάει οτιδήποτε συνηθίζεται, πρέπει όμως να κρίνει τι συμβαδίζει με τις αρχές του. Το ΚΚ έχει αποδείξει ότι κάνει κριτική ευθέως και με συγκεκριμένα επιχειρήματα, και όχι πλαγίως, με υπονοούμενα και ασάφειες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή