Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Σύντομες παρατηρήσεις για τη διαμάχη σχετικά με τη στρατηγική του ΚΚΕ στην περίοδο 1941-48

Ήλθε τώρα η ώρα, δίπλα στους ήρωες του 1821, να τοποθετήσουμε στην εθνική μας μνήμη ενωμένους αυτούς που έπεσαν το 1940-1944: τα στρατευμένα παιδιά του λαού, που έγραψαν σελίδες δόξας στον μεγάλο αμυντικό πόλεμο, πόλεμο στον οποίο τελικά οφείλεται η πτώση της ναζιστικής δικτατορίας, του ναζισμού αυτούς επίσης που συνέχισαν τον αγώνα στα βουνά και στις πόλεις, φτιάχνοντας ένα μαζικό λαϊκό κίνημα με πολυβόλα και συλλαλητήρια με περιφρόνηση προς τον θάνατο, με πάθος για τη λευτεριά, με άμετρη αυτοθυσία, άνδρες και γυναίκες στην Πίνδο και στη Ρούμελη, στον Γοργοπόταμο, στην Αθήνα, στην Κοκκινιά, στο Χαϊδάρι, στην Καισαριανή, στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στις πόλεις, στα χωριά, στην Ελλάδα, στη Μέση Ανατολή, στα γερμανικά στρατόπεδα.
Ανδρέας Παπανδρέου, Αγόρευση για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, Αύγουστος 1982

* Η ιδέα ότι το ΚΚΕ επανεπισκέπτεται κριτικά την ιστορία του στην περίοδο 1941-48 για να νομιμοποιήσει την τωρινή του κομματική γραμμή είναι τόσο αληθής όσο και άνευ νοήματος. Οποιαδήποτε επανεπίσκεψη της ιστορίας γίνεται πάντα από την οπτική γωνία του παρόντος και με στόχους που αφορούν πολιτικά το παρόν, πόσο μάλλον όταν αυτή η επανεπίσκεψη αφορά ένα πολιτικό κόμμα.

* Όσοι διατυπώνουν αυτό το επιχείρημα ξεχνούν βέβαια να προσθέσουν ότι η επίκληση, από φορείς και χώρους εκτός του ΚΚΕ, της στρατηγικής του ΕΑΜ ως μοντέλου προς μίμηση γίνεται επίσης με βάση ρητή αναφορά στις αναγκαιότητες της πολιτικής στρατηγικής του παρόντος. 

* Η επίκληση αυτή είναι απόλυτα διαφανής ως προς τις πολιτικές της προθέσεις, και έτσι καθιστά εξίσου διαφανή και την κριτική σ' αυτή εκ μέρους του ΚΚΕ: πρόκειται για ένα εργαλειακά ιστορικιστικό επιχείρημα υπέρ μιας πολιτικής συμμαχιών που θα προτάξει τον "εθνικό" χαρακτήρα ενός "αντιμνημονιακού μετώπου" πάνω από το ταξικό πρόταγμα της εργατικής αντικαπιταλιστικής πάλης έτσι ώστε να μην "αποξενωθούν" τα ημι-αστικά και μικροαστικά στρώματα από τον νέο σοσιαλδημοκρατικό "αγώνα". Και αυτό είναι όλο το νόημα της σημερινής διαμάχης γύρω από το θέμα: η πίεση στο ΚΚΕ να δεχτεί να εκπορνεύσει την ιστορία του --που σπατουλάρεται δεόντως ως "ηρωϊκή", κατ' αντιπαράθεση, βέβαια, με τον σημερινό θλιβερό "σεχταρισμό"-- για το καλό μιας πολιτικής συμμαχίας που θα βρίσκεται αναπόφευκτα υπό αστική και μικροαστική ηγεμονία. Αυτό προβάλλεται ως πολιτική και ηθική αναγκαιότητα και η αντίσταση σ' αυτό, θέλουν να μας πείσουν, είναι μικρόνοη, οπισθοδρομική και αντιδραστική πολιτική επιλογή.

* Όπως συμβαίνει συνήθως, σ' αυτού του είδους τις αντιπαραθέσεις υπάρχει ένας διαμεσολαβητής ο οποίος παραμένει αόρατος και ακατανόμαστος. Ας τον κατονομάσουμε λοιπόν. Το όνομά του είναι Ανδρέας Γεωργίου Παπανδρέου, και αυτό που έκανε τον Αύγουστο του 1982 ήταν να περάσει από την Βουλή των Ελλήνων το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της "εθνικής αντίστασης" ως εθνικής, δηλαδή ρητά και κατηγορηματικά όχι ως τμήματος ενός ταξικού χαρακτήρα ένοπλου αγώνα. Η εκ των υστέρων "εθνικοποίηση" του αγώνα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ προωθήθηκε με περισσή επιτυχία ως απάντηση στον μεταπολεμικό στιγματισμό των κομμουνιστών ως "εθνικών προδοτών/μειοδοτών", με το κόστος φυσικά του να τους "δικαιώσει" καπελώνοντάς τους ως λίγο-πολύ φουστανελάδες του εικοστού αιώνα. Ο ταξικός χαρακτήρας της ένοπλης εξέγερσης θάφτηκε με όλες τις τιμές της εθνικής νομιμότητας, και η ΠΑΣΟΚάρα εκμεταλλεύτηκε τον λυσσαλέο αντικομμουνισμό του δεξιού παρακράτους για να κάνει την κουτοπόνηρη δουλειά της με το αίμα, τα δάκρυα και τους διωγμούς των δικών μας προγόνων. 

* Αυτό λοιπόν που μου ζητούν οι ΠΑΣΟΚοι νέας κοπής, έτσι τους αντιλαμβάνομαι εγώ, είναι να ανεχτώ το δεύτερο ξεπούλημα της ιστορίας, μεταξύ άλλων, δικών μου συγγενών, για να κάνει τη δουλίτσα της εκ νέου, και αφού τα σκάτωσε παντοιοτρόπως, η άμωμος και ευκλεής ελληνική αστική τάξη. Να την κάνει, λέει, μετατρέποντας τον ενδοαστικό συμβιβασμό που ονομάστηκε "αναγνώριση της εθνικής αντίστασης" σε "πρόταγμα" του δικού μου πολιτικού αγώνα ως κομμουνιστή, που θα ξανακαπελωθεί, δική μου συναινέσει, από τον θολοπασόκικο "εθνοαπελευθερωτισμό" του κάθε ανανήψαντος "αντιμνημονιακού". Σ' αυτό θα ήθελα να απαντήσω μονολεκτικά και με υπερήφανα εθνική αγένεια: Πάρ' τε τ' αρχίδια μου!

63 σχόλια:

  1. Τι σεχταριστική τοποθέτηση ενόψει της εθνικής επετείου των ημερών που εορτάζουμε την απελευθέρωση και την παλιγγενεσία του έθνους, ένα έθνος που καλούμαστε εν έτει 2012 να το ξαναϋπερασπιτούμε από την αναγεννημένη γερμανική επιθετικότητα που σε συνεργασία με τους σύγχρονους δωσίλογους επιχειρεί να μας ξαναϋποδουλώσει...

    Η 25η Μαρτίου είναι γιορτή όλων των Ελλήνων, και των δεξιών και των ακροδεξιών.

    Πέρα από την πλάκα πάντως η εμφάνιση της αντικατοχικής πάλης και του ΕΑΜ πρωτίστως ως εθνικού αγώνα και όχι ως ταξικού, ήταν η στρατηγική του ΚΚΕ από το 41. Στρατηγική που δεν αναιρέθηκε ούτε μετά τον εμφύλιο, όπου το ΚΚΕ προσπαθούσε να πείσει πως η δράσης του δεν είναι "εθνοπροδοτική". Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που στα τέλη της δεκαετίας του 50 προσπάθησε να πρωταγωνιστήσει στις διαδηλώσεις για την Κύπρο, παρά το γεγονός πως αυτές είχαν εθνικιστικό χαρακτήρα (ένωση με την Ελλάδα) και όχι βέβαια αντιαποικιακό. Οπότε είναι λίγο αργά να καταγγέλει κάποιος τις προσπάθειες ενσωμάτωσης της εαμικής αντίστασης στον αστικό εθνικό κορμό, όταν πρώτο το ΚΚΕ επεδίωξε να κάνει κάτι τέτοιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, δεν επιτρέπεται η κομματική αυτοκριτική για τους χειρισμούς της περιόδου. Εντάξει, να βγάλω τον πράσινο ήλιο στο μπαλκόνι τότε.

      Διαγραφή
    2. Δεν είδα καμία αυτοκρίτική, μόνο μισόλογα (από το ΚΚΕ).

      Διαγραφή
    3. Καλό διάβασμα!

      http://www.scribd.com/doc/60049171/Δοκίμιο-Ιστορίας-του-ΚΚΕ

      Διαγραφή
    4. Το έχω διαβάσει το δοκίμιο, πέρα από την απολογητική για τη χειρότερη στλινική περίοδο η "αυτοκριτική" για τη δράση του την επίμαχη περίοδο περιορίζεται στην απαρίθμηση κάποιων "λαθών" σε μία κατά τα άλλα σωστή στρατηγική. Έστω και έτσι πάντως αυτό συνιστά ένα βήμα προς της σωστή κατεύθυνση.

      Διαγραφή
    5. Μαϊλης: Στα χρόνια της Κατοχής στρατηγική του ΚΚΕ ήταν η λαϊκή δημοκρατία η λαοκρατία, επί της ουσίας ένα στάδιο πριν την επαναστατική εργατική εξουσία, που είχε τα χαρακτηριστικά ενός εκδημοκρατισμένου αστικού καθεστώτος.

      Σε αυτή τη βάση πραγματοποιήθηκαν οι λαθεμένες πολιτικές επιλογές των Συμφωνιών του Λιβάνου και της Καζέρτας από την ηγεσία του ΚΚΕ, προηγουμένως η προσχώρηση του ΕΛΑΣ στο εγγλέζικο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ), που είχαν επιπλέον το στοιχείο του συμβιβασμού με τις αστικές δυνάμεις, στο όνομα της «εθνικής ενότητας» που επέβαλε αντίστοιχη πολιτική συμμαχιών.

      Πουρναράς, "Γιατί χάσαμε την επανάσταση;" (1978, εκδ. Σύγχρονη Εποχή--για να μη θεωρηθεί ότι είναι καμιά νέα μόδα κιόλας η κριτική στη στρατηγική του Κόμματος την περίοδο):

      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/03/blog-post_3484.html

      Διαγραφή
    6. Ναι μόνο που αυτή δεν είναι η επίσημη γραμμή του κόμματος. Μπορεί να καταγράφεται σε άρθρα διαφόρων στελεχών, προκαλώντας την μήνιν άλλων που καταγέλουν υπόγεια διαδικασία αναθεώρησης της ιστορίας και του προγραμματος του ΚΚΕ, δεν έχει όμως υιοθετηθεί δημόσια από το κόμμα. Εάν γινόταν κάτι τέτοιο θα έπρεπε το ΚΚΕ να αρνηθεί όλη του τη δράση από το 33- 34 όπου με την έλευση Ζαχαριάδη από το Κουτβ και τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού από αυτόν επιβλήθηκε η σταλινική στρατηγική των σταδίων και του αστικοδημοκρατικού χαρακτήρα της επερχόμενης ελληνικής επανάστασης, που οδήγησε μεταξύ άλλων και στο σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα το 36. Αν έκανε τέτοιου βάθους αναθεώρηση και αυτοκριτική το ΚΚΕ δεν θα έπρεπε να αποκαταστήσει το Ζαχαριάδη αλλά τον πρώτο του γρμαματέα, τον Πουλιόπουλο και τον Μάξιμο, που από πολύ νωρίς είχαν αναλύσει με μαρξικούς όρους την απομάκρυνση του ΚΚΕ από τη στρατηγική της προλεταριακής επανάστασης και τους κινδύνους που αυτή εγκυμονούσε για την τάξη. Είδες εσύ λοιπόν πουθενά να κάνει μία τέτοιου τύπου ανθεώρηση και αυτοκριτική το ΚΚΕ;

      Διαγραφή
    7. Δεν είναι λοιπόν επίσημη γραμμή ο Μαϊλης και το Δοκίμιο που παρουσιάζεται παντού (Ρίζος, εκδηλώσεις, στελέχη του ΠΑΜΕ, κλπ) ως η βασική θεωρητικο-ιστορική θέση του κόμματος σήμερα. Ποιος είναι; Εγώ;

      Όσο για αποκατάσταση Ζαχαριάδη, πάρε τη σφοδρή κριτική Μαϊλη στους χειρισμούς του λίγο μετά και κάνε τις αναγωγές σου.

      Διαγραφή
    8. Έγραψα πως η αποκήρυξη της στρατηγικής των σταδίων δεν αναφέρεται ρητά στο δοκίμιο που παρέθεσες και σίγουρα δεν υπάρχει σαφής αποστασιοποίηση από τις επιλογές της ηγεσίας τη δεκαετία του 30. Άλλωστε θα ήταν κάπως αντιφατικό το ίδιο δοκίμιο να υμνεί τη σταλινική περίοδο της δεκαετίας του 30 και να καταγγέλει τη γραμμή των σταδίων που ο ίδιος ο Στάλιν επέβαλε στην Κομιντέρν και το ΚΚΕ την ίδια περίοδο. Ο Μαϊλης μπορεί να είναι πιο ξεκάθαρος στην τοποθέτηση σε αυτό το θέμα αλλά από ό,τι φαίνεται η ηγεσία κρίνει πως δεν θα γινόταν αποδεχτή μία τέτοιας κλίμακας αναθεώρηση από τη βάση (ακόμη) και γι αυτό δεν δεν την ενσωματώνει στα επίσημα κομματικά ντοκουμέντα, γι αυτο και το δοκίμιο είναι πολύ πιο προσεκτικό και σιβυλλικό στις διατυπώσεις του. Σε κάθε περίπτωση το ΚΚΕ με τις πρόσφατες ανθεωρήσεις του έχει πρόβλημα να συμβιβάσει την κριτική στη γραμμή των σταδίων της περιόδου εκείνης, με την επιδοκιμασία της εγκαθίδρυσης του σταλινισμού, της γραφειοκρατικοποίησης του κόμματος (με το ενελέητο κυνήγι κάθε εσωκομματικής αντιπολίτευσης) και του αυστηρού ελέγχου του από τη Μόσχα. Δεν μπορείς να είσαι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ...

      Διαγραφή
    9. "Έγραψα πως η αποκήρυξη της στρατηγικής των σταδίων δεν αναφέρεται ρητά στο δοκίμιο που παρέθεσες"

      "Γ. Ανάμεσα στον καπιταλισμό και στο σοσιαλισμό δε μεσολαβεί κάποιο ενδιάμεσο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, επομένως δεν μπορεί να υπάρχει και κάποιος ενδιάμεσος τύπος εξουσίας. Ο χαρακτήρας της εξουσίας θα είναι ή αστικός ή εργατικός (προλεταριακός)."
      Β' Τόμος

      "Σε αυτό το ζήτημα ο Ν. Ζαχαριάδης δεν μπόρεσε να δώσει την απάντηση που χρειαζόταν. Παρέμεινε εγκλωβισμένος στην στρατηγική των σταδίων, γεγονός που αποτυπώθηκε και στις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, στρατηγική με την οποία πορεύτηκε το ΚΚΕ στον ένοπλο αγώνα 1946-1949."
      Μαϊλης

      Δυο ερωτήσεις:

      1. Πόσο περισσότερο ρητά το θέλεις;
      2. Από ποια θέση πολιτικά το θέλεις περισσότερο ρητά; Ρωτάω γιατί κι εγώ θέλω ένα κάρο πράματα, αλλά το θεωρώ στοιχειώδες για σκοπούς διαφάνειας πριν τα απαιτήσω να ξεκαθαρίσω την δική μου πολιτική θέση. Πράγμα που σε κανένα σημείο ως τώρα δεν έχεις κάνει. Κάνε ένα κόπο λοιπόν να ξεκαθαρίσεις τους βασικούς άξονες του από ποια θέση μιλάς.

      Διαγραφή
    10. Βλέπω καμία απάντηση για την επιδοκιμασία του σταλινισμού την ίδια στιγμή που ασκείται κριτική στις στρατηγικές επιλογές της σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ. Κανένας σχολιασμός για την επιδοκιμασία του γραφειοκρατικού καθεστώτος που επέβαλε η σταλινική ηγεσία (Ζαχαριάδης) με ταυτόχρονη κριτική στις επιλογές αυτής της ηγεσίας και καμία αποκατάσταση των κομμουνιστών εκείνων που έγκαιρα είχαν προειδοποιήσει για τους κινδύνους αυτών των επιλογών (Πουλιόπουλος, Μάξιμος).

      Όσο για τη δική μου θέση, πολύ σύντομα είναι η εξής:
      Ο σταλινισμός είναι αντεπαναστατικό ρεύμα το οποίο δεν εξαντλείται μόνο σε κάποιες πολιτικές επιλογές (στρατηγική των σταδίων πχ). Περιλαμβάνει (μεταξύ άλλων) ένα συγκεκριμένο οργανωτικό μοντέλο (γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός), μία συγκεκριμένη αντίληψη για τη σχέση κόμματος τάξης: το κόμμα είναι ο μόνος φορέας του κομμουνισμού και η εργ. τάξη αποτελει τους στρατιώτες που θα φέρουν το κόμμα στην εξουσία για να πραγματοποιήσει τον κομμουνισμό. Ο οποίος θα επέλθει μέσα από τη συγχώνευση του κόμματος με το κράτος και τη γιγάντωση του δεύτερου ώστε να ελέγχει κάθε σφαίρα της κοινωνικής ζωής (όπως συνέβει στην ΕΣΣΔ αντί για τον περιβόητο μαρασμό του κράτους για τον οποίο έγραφε και ο Λένιν).

      Για να μη μακρυγορώ λοιπόν, θεωρώ θετική την αποστασιοποιήση του ΚΚΕ από τη στρατηγική των σταδίων, αν όμως αυτή δεν συνοδευτεί από μία έμπρακτη ρήξη με το σταλινικό γραφειοκρατικό μοντέλο λειτουργίας (επαναφορά στο πρότυπο λειτουργίας των Μπολσεβίκων μέχρι το 1921, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες). Και από μία ξεκάθαρη ρήξη με τη σταλινική λογική της υποκατάστασης της τάξης από το κόμμα (ναι ξέρω θα μου φέρεις ως παράδειγμα το κέιμενο του Μαϊλη "Θέλει το ΚΚΕ να κυβερνήσει;", υπάρχει όμως και το κείμενο του Γόντικα αλλά και η πρακτική του ΚΚΕ στο κίνημα και τους χώρους που αντανακλά επακριβώς τη λογική του Γόντικα).

      Μέχρι λοιπόν να κινηθεί το ΚΚΕ σε αυτή την κατεύθυνση (έστω και εμπερικά) δεν πρόκειται να πεισθώ πως έχει σπάσει από το σταλινισμό και έχει μετατραπεί σε επαναστατικό κόμμα και οι όποιες αναθεωρήσεις και η αυτοκριτική που κάνει, αν συνοδεύονται από εξύμνηση της χειρότερης σταλινικής περιόδου και σφίξιμο της γραφειοκρατικής λειτουργίας στο κόμμα και στο κίνημα, δεν αποτελούν παρά "ένα βήμα μπρος και δύο πίσω"...

      Αν πάλι η ερώτηση σου αφορά ποιόν πολιτικό χώρο υποστηρίζω, η απάντηση είναι κανέναν ως πακέτο. Επικροτώ συγκεκριμένες πολιτικές από τους σχηματισμούς της αριστεράς και της αναρχίας που θεωρώ πως προάγουν τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου.

      Διαγραφή
    11. Δημήτρη,

      Τρολάρεις. Λυπηρό.

      Διαγραφή
    12. 1. "Δεν είδα αυτοκριτική."
      2. "Εντάξει, είδα, αλλά δεν είναι επίσημη."
      3. "Ανεξάρτητα απ' το αν είναι επίσημη, δεν αποκηρύττει τη θεωρία των σταδίων. Και συν τοις άλλοις, γιατί αποκατέστησε το ΚΚΕ τον Ζαχαριάδη;"
      4. "Ναι, αλλά γιατί δεν απαντάς για τον Σταλινισμό";

      Με όλη την καλή μου διάθεση, μού τα κανες αερόστατα. Δοκίμασε την τύχη σου κάπου αλλού εφεξής.

      Διαγραφή
  2. Σιγά, ρε άντρα, που έχεις κι εσύ αρχίδια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το αιμα νερο δεν γινεται και αμα γινεται, δεν πινεται


    εγκλωβισμένος στο κοινωνικό εργοστάσιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μαλλον ο αντιπαρατιθέμενός σου είναι τροτσκιστής και ντρέπεται να το πει, γι' αυτό και η χολή για τον Ζαχαριάδη και η αγάπη για Μάξιμο-Πουλιόπουλο

    εγκλωβισμένος στο κοινωνικο εργοστάσιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Ανώνυμος

      Όχι δεν είμαι τροτσκιστής, δεν έχω ιδιάιτερα θετική άποψη για τον τροτσκισμό. Ο Πουλιόπουλος και ο Μάξιμος δεν ήταν οι εκφραστές του τροτσκισμού στην Ελλάδα. Ο Τρότσκι είχε σώσει το χρίσμα στον Γιωτόπουλο και τους Αρχειομαρξιστές, μέχρι το 1934 τουλάχιστον.
      Τώρα για τη χολή προς το Ζχαριάδη, με συγχωρείς αλλά το πρόβλημα το έχει το ΚΚΕ και όχι εγώ. Το ΚΚΕ αποδοκιμάζει τις πολιτικές επιλογές του Ζαχαριάδη και φαίνεται να αναγνωρίζει δειλά δειλά τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των επιλογών, ενώ ταυτόχρονα τον αποκαθιστά πλήρως.

      Διαγραφή
  5. Τον αποκαθιστά από τη βρωμιά που προσπάθησαν να ρίξουν πάνω του οι αποστάτες και οι ρεβιζιονιστικές παρασυναγωγές. Αυτό δεν σημαίνει ότι του κάνει αγιοποίηση. Ο Ζαχαριάδης, όπως ο Δημητρώφ, όπως ο Γκράμσι, όπως ο Τέλμαν, όπως τα εκατομμύρια των κομμουνιστών, επαναστατών και αντιφασιστών, που έδωσαν την ζωή τους για να θριαμβεύσει η ζωή, κρίνονται ιστορικά και πολιτικά μέσα στη δοσμένη συγκυρία. Το ηθικοπολιτικό τους παράδειγμα εμπερικλείει μέσα του όλο το μεγαλείο, όπως και τις αντιφάσεις του μεγαλύτερου μέχρι σήμερα ηθικοπολιτικού επιτεύγματος ολόκληρης της κοσμοϊστορικής παράδοσης των καταπιεσμένων, αυτό της άφταστης Γ΄ Διεθνούς.

    ΥΓ Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει σε ποιον εδωσε το χρίσμα ο Τρότσκυ. Πάντως όταν ο Πουλιόπουλος έγραφε αυτό "Τρότσκι και Αρχειομαρξισμός", 1932 και αυτό "Ο πόλεμος που έρχεται και τα καθήκοντα των κομμουνιστών στην Ελλάδα", 1939 και όταν μετέφραζε το "Προδομένη Επανάσταση", τότε τί τον λες;

    εγκλωβισμένος στο κοινωνικό εργοστάσιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι τραγικό να βάζεις στην ίδια μοίρα το Ζαχαριάδη και τον Τέλμαν που με τις πολιτικές τους οδήγησαν τα κόμματα τους στην ήττα και στο θάνατο κα την εξορία εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές, με τον Γκράμσι και τον Πουλιόπουλο που υπερασπίστηκαν τον μαρξισμό, παρέμειναν πιστοί στον αγώνα του προλεταριάτου για την κοινωνική απελευθέρωση και το πλήρωσαν με τη ζωή τους.
      Για το ποίος ήταν ο Πουλιόπουλος ρίξε μία ματιά εδω:
      http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AE%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82 και πες μου ποιανού οι αναλύσεις επιβεβαιώθηκαν, αυτού η του Ζαχαριάδη; και σε ποιόν βρίσκονται πιο κοντά οι αναθεωρήσεις του Δοκιμίου της Ιατορίας του ΚΚΕ; Ο Πουλιόπουλος έγινε δεκτός από το τροτσικιστικό κίνημα μόλις το 1938.

      όσο για τον Τέλμαν δες τι έγραφε ο Ντιέγκο Ριβέρα (ορθόδοξος κομμουνιστής ακόμη) το 1928 για τα κολλητηλίκια του ΚΚΓ επί ηγεσίας του με τους Ναζί για να πάρεις μία εικόνα πως παρέδωσε άοπλο το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στην τρομοκρατία του Χίτλερ:
      Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη
      http://roides.wordpress.com/2012/03/20/20mar12b/

      Διαγραφή
    2. Εγώ ένα θα πω: Έχω σκυλοβαρεθεί το "ας παίξουμε την πινιάτα με το ΚΚΕ πετώντας 45 ασύνδετες μεταξύ τους κατηγορίες, μη απαντώντας στις αποδείξεις ότι σπεκουλάρουμε αγρίως, και ό,τι πιάσει, δε βαριέσαι."

      Θέλει κάποιος να πει

      "Εγώ δεν γουστάρω το ΚΚΕ ή το Χ/Ψ κόμμα για αυτό και για αυτό το λόγο"; Μια χαρά, καθένας και οι απόψεις του, δημοκρατία έχουμε.

      Θέλει να παίζει με τα νεύρα μου και να τρώει τον χρόνο μου κάνοντας τον πεντάχρονο με "ναι, αλλά" και "ναι, αλλά" δεκαπέντε φορές;

      Να πάει αλλού. Όχι λόγω πολιτικής διαφωνίας, λόγω αφόρητης για μένα επικοινωνιακής συμπεριφοράς. Πάρ' τε κάποιον που να τον πληρώνετε αν θέλετε να κάνετε δημόσια ψυχοθεραπεία.

      Διαγραφή
    3. Αν θεωρείς πως ο σταλινισμός, η γραφειοκρατική λειτουργία, η υποκαταστασιακή λογική στο κίνημα και ο ελιτισμός είναι ασύνδετες μεταξύ τους κατηγορίες τότε πάσο, μάλλον έχουμε εντελώς διαφορετική ανάγνωση του σταλινικού φιανομένου...

      Διαγραφή
    4. Έχω μείνει τόσο πίσω σε ό,τι αφορά το "σταλινικό φαινόμενο" ώστε να μην κατανοώ πώς η κριτική στον Ζαχαριάδη και στην πολιτική του 1941-48 αποτελεί "σταλινικό φαινόμενο". Σκέψου αφέλεια. Πες τα να διαφωτίσεις τον κόσμο για τον Τροτσκισμό του Ζαχαριάδη και της πολιτικής του ΚΚΕ της περιόδου, που έρχεται τώρα να κριτικάρει το σταλινικό ΚΚΕ...

      ...και ζήτω ο υπαρκτός σουρεαλισμός.

      Διαγραφή
    5. Υπάρχουν κριτικές και κριτικές. Καμία κριτική δεν έχει ασκηθεί στο Ζαχαριάδη για την ασφυκτική γραφειοκρατική λειτουργία που επέβαλε στο κόμμα, ελέω Μόσχας και στη βάση της οποίας μπορούσε να επιβάλει πολιτικές ταξικής συνεργασίας όπως αυτές που οδήγησαν στην παράδοση της αντίστασης και του ΕΑΜ στην αντίδραση. Ο λόγος είναι πως το κομματικό καθεστώς επί Ζαχαριάδη δεν έχει καμία ποιοτική διαφορά με το σημερινό, απλά σήμερα δεν μπορεί να δολοφονεί εσωκομματικούς αντιπολιτευόμενους όπως τότε. Μπορεί όμως να τους βγάζει πράκτορες και προβοκάτορες όπως τότε...

      Διαγραφή
    6. Όλα δένουν όμορφα και τροτσκιστικά:

      http://roides.wordpress.com/2012/03/20/20mar12b/

      Δυστυχώς ο πατερούλης --- που δεν μας αρέσει γιατί έτσι να'ουμ δεν γουστάρουμε «γραφειοκρατία» (πόσω μάλλον όταν η εν λόγω «γραφειοκρατία» δεν αποκλείει κανένα λόγω φυλής/εθνότητας, λόγω ταπεινής κοινωνικής προέλευσης κ.ο.κ.) --- την ίδια εποχή έγραφε για τον κίνδυνο τού φασισμού και είχε διαγνώσει σωστά τη συνέχεια μεταξύ τής βαρβαρότητας τής αποικιοκρατίας των φιλελευθέρων δυνάμεων και τού χιτλερικού «οράματος» για την μετατροπή τής ανατολικής Ευρώπης σε γερμανική «αποικία» (τα «ωραία» αποσπάσματα Χίτλερ/Γκέμπελς για την εξόντωση των Ουκρανών διανοούμενων, τη μείωση του πληθυσμού που σε βάθος χρόνου έπρεπε να γίνει αναλφάβητος, κ.ο.κ. οι φίλοι μας «τροτσκιστές» δεν τα είδαν ποτέ).

      Στο πρώτο σχόλιο του Δημήτρη:

      «Πέρα από την πλάκα πάντως η εμφάνιση της αντικατοχικής πάλης και του ΕΑΜ πρωτίστως ως εθνικού αγώνα και όχι ως ταξικού, ήταν η στρατηγική του ΚΚΕ από το 41. Στρατηγική που δεν αναιρέθηκε ούτε μετά τον εμφύλιο, όπου το ΚΚΕ προσπαθούσε να πείσει πως η δράσης του δεν είναι "εθνοπροδοτική".»

      όπου «εθνικός»--> πατριωτικός
      όπου «εθνοπροδοσία»-->«εθνομηδενισμός»

      Δυο λεξούλες και το νόημα αποκαθίσταται.

      Κάπου θα καταλήξουμε σιγά σιγά. Και, λόγω μαντικών ικανοτήτων, να σας πω τι θα ανασύρουν στη συνέχεια: κάτι για τον διαμελισμό τής Πολωνίας (προσοχή όχι της Τσεχοσλοβακίας από Πολωνία και χιτλερική Γερμανία --- αλλά της Πολωνίας, το υπόδειγμα δημοκρατικής χώρας που τόσο δεινοπάθησε στα χέρια τού πατερούλη). Παραμονές εκλογών, το Κάτιν.

      Διαγραφή
    7. Α να και ο dkoss, ο τιμητής των πάντων και ο υπερσασπιστής του στλινισμού και του ΚΚΕ. Τι έγινε, πριν μερικές μέρες ήμουν νεγγκρικός και ντελεζιανός, τώρα έγινα τροστσκιστής; δεν καταλήγεις κάπου;

      Έχει ενδιαφέρων πάντως πως κάποιος που έχει δηλωσει ομοφυλόφιλος υπερασπίζεται το σταλινισμό που έστελνε τους γκέι στα γκούλαγκ και το ΚΚΕ που δηλώνει πως η ομοφυλοφιλία είναι φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας (Παφίλης προεκλογική τηλεοπτική εμφάνιση πριν μερικά χρόνια) και τοποθετείται με τον παρακάτω τρόπο για τα δικαιώματα τους:

      Κ. Αλυσανδράκης, βουλευτής ΚΚΕ (2008 στη βουλή):

      ” Έχει γίνει μόδα τα τελευταία χρόνια να μιλάμε για τον γάμο των ομοφύλων ζευγαριών και να το προβάλλουμε ως δικαίωμα. Βεβαίως, εδώ επιτρέψτε μου να εντοπίσω σε αυτούς που το προβάλλουν ένα κενό: Γιατί να μιλάμε μόνο για ζευγάρια και όχι για τρίο, κουαρτέτο, κουιντέτο, σεξτέτο, οκτέτο κ.λπ.; “

      Αν. Σκυλλάκος, βουλευτής ΚΚΕ:

      “Εμείς είμαστε ενάντια στο γάμο των ομοφυλόφιλων. Δεν έχουμε καμία προκατάληψη ή ρατσιστική διάθεση….. Άλλο αυτό και άλλο να εφαρμοστούν ίδια μέτρα και ίδιες ρυθμίσεις με το σύμφωνο συμβίωσης. Είμαστε αντίθετοι για τον εξής λόγο: Διότι είτε πρόκειται για γάμο είτε για ελεύθερη συμβίωση, ο θεσμός του γάμου προέκυψε από την ανάγκη της προστασίας των παιδιών και της γυναίκας και της εξασφάλισης της αναπαραγωγής και της διαιώνισης του είδους. Αυτή είναι η βασική λογική.”
      http://elawyer.blogspot.com/2009/09/blog-post_19.html

      Πραγματικά εύχομαι να εκπληρωθεί η επιθυμία σου και να πάρει το ΚΚΕ την εξουσία εγκαθιδρύωντας τον αγαπημένο σου σταλινισμό, αρκεί να είσαι και συ στην Ελλάδα και να μην τον υπερασπίζεσαι από το εξωτερικό και εκ του ασφαλούς όπου αυτή αστική δημοκρατία σου εξασφαλίζει το δικαίωμα στην ύπαρξη. Να δούμε τότε αν θα σου αρέσουν τα γκούλαγκ που τα έχεις περιγράψει εδώ ως περίπου κέντρα αναψυχής, κάτι σαν spa για τους αντιπάλους του καθεστώτος...

      Διαγραφή
    8. -Για να μην ξεχνάμε και τα βασικά- ενας κομμουνιστής, είτε είναι ομοφυλόφιλος είτε είναι ετεροφυλόφιλος είτε είναι αμφιφυλόφιλος, δεν θα υπερασπιζόταν ποτέ το δικαίωμα στο γάμο. Ο γάμος είναι δουλειά του αστικού κράτους. Δεν θα υπεράσπιστούμε το δικαίωμα στην αλλοτροίωση, την υποταγή και την μετατροπή των ανθρώπινων σχέσεων σε σχέσεις μεταξύ ΑΦΜ.
      (Μπράβο στον Κ.Αλυσανδράκη!)


      κομμαντο προλεταριακής εντροπίας

      Διαγραφή
  6. Το σχόλιό σου δημοσιεύεται, απλώς να ξέρεις ότι εγώ δεν θα ξαναφάω σα μαλάκας το χρόνο μου να σου απαντώ για να μου πετάς εξυπνάδες.

    Ξηγημένα πράματα. Όποιος θέλει, ας κάτσει να σου απαντά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Δημήτρης μου άφησε ραβασάκι γιατί φοβάται λογοκρισία εδώ. Το μεταφράζω: ο Δ. θεωρεί ότι λόγω τού σεξουαλικού προσανατολισμού μου η ταξική μου θέση είναι με τους υπέρμαχους τής αστικής δημοκρατίας. Ο Δ. επίσης πιστεύει ότι ως «οπαδός του σταλινισμού» έχω μετατραπεί σε προδότη τής ράτσας μου (των ομοφυλόφιλων). Ο Δ. ανήκει στην κατηγορία εκείνων των φιλελευθέρων «στοχαστών» που ακόμα θεωρούν τους «Εβραίους» που στελέχωναν τη γραφειοκρατία των μπολσεβίκων ως «αποστάτες» από τον Ιουδαϊσμό. Ο Δ. θεωρεί επίσης ότι η «αστική δημοκρατία» μου εξασφαλίζει το «δικαίωμα στην ύπαρξη». Ο Δ. ζει σε διαφορετική κοσμική διάσταση από εμένα (την αστικο-δημοκρατικο-τροτσκική).

      Αν θες ελευθέρωσε το σχόλιο. Έτσι για είναι καταφανής η λογική «ακολουθία» τού πολιτικού στοχασμού του Δ.

      Διαγραφή
    2. Όχι dkoss ο Δ. απλά θέλει να δείξει πως ο κομμουνισμός είναι ασυμβίβαστος με το ρατσισμό και την ομοφοβία και είναι υποκριτές όσοι κάνουν γαργάρα αυτό το απλό αλλά θεμελιώδες γεγονός...

      Διαγραφή
    3. @dkoss: Κατά την άποψή μου, κακώς εμπλέκεσαι σε συζήτηση. Το blog έκανε τρεις απανωτές δημοσιεύσεις για τον Στάλιν, έγινε συζήτηση, τα τσούγκρισα προσωπικά και με κάποιους συντρόφους απ΄το ΚΚΕ, σχολίασες κι εσύ, και ο άνθρωπος ήταν άφαντος.

      Τώρα κάνω μια ανάρτηση για τους εκβιασμούς περί "εθνικού μετώπου" και τα σπέκουλα του κάθε καραγκιοζοΠΑΣΟΚου με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, κι έχει θυμηθεί τον Ζαχαριάδη, τον Στάλιν, κι εγώ δεν ξέρω ποιον άλλον, του απαντώ και παίζει το σπασμένο τσουκάλι μαζί μου, στο τέλος μου τη βγαίνει "και γιατί δεν μιλάς για σταλινισμό" όταν πριν λίγες μέρες έγινε εδώ της μουρλής για το θέμα, κλπ. Για μένα κατατάσσεται σε ειδική κατηγορία τρολ και δεν θα ξαναενοχληθώ μαζί του.

      Διαγραφή
    4. Το "σπασμένο τσουκάλι" περιγράφει εξαιρετικά τη σχέση σου με το ΚΚΕ και το Στάλιν. Ενώ φανομενικά αναγνωρίζεις τα εγκλήματα του σταλινισμού και τον αντεπαναστατικό του χαρακτήρα καθώς και ότι το ΚΚΕ παραμένει σταλινικό μέχρι το μεδούλι, προσπαθείς να δικαιολογήσεις την υποστήριξη σου σε αυτό τη μία δηλώνοντας πως το ΚΚΕ δεν είναι σταλινικό (ενώ αυτό υμνεί το Στάλιν), την άλλη πως "εντάξει και ο Στάλιν δεν έκανε όσα του προσάπτουν οι τροτσκιστές". Την τρίτη "καλά τους έκανε ο Στάλιν αφού ήταν αντεπααστάτες" άσε που κέρδισε μόνος του και το Β Παγκόσμιο. Γιατί δεν παραδέχεσαι ανοικτά ότι είσαι και ΚΚΕ και σταλινικός, θα είναι πραγματικά απελευθερωτικό για εσένα. It's called coming out (of the closet). Δοκίμασε το δεν θα χάσεις...

      Διαγραφή
    5. Θα εκδώσεις και πιστοποιητικά υγιών (αντισταλινικών) φρονημάτων σε λίγο?

      Αντώνη ο τύπος είναι προκλητικός. Πήρε από την πιο εμετική ΠΑΣΟΚοφυλλάδα την Lifo αυτούσιο απόσπασμα από σχόλια στον παρακάτω αντιΚΚΕ λίβελο και τα ποσταρε εδώ ως έχουν:

      http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/29396

      Συγκεκριμένα αντέγραψε το σχόλιο "ανώνυμου" στις 16.3.2012 | 15:08

      Διαγραφή
    6. ΟΚ, κλασική περίπτωση τρολ, τελικά.

      Διαγραφή
  7. 1. O Γκράμσι πάντως στη σχετική σύγκρουση χωρίς καμία ταλάντευση και επιφύλαξη δεν πηρε την πλευρα του Τρότσκυ, αλλά από την πρώτη στιγμή αυτή του Στάλιν. Κι αυτό απλά επειδή ήταν επαναστάτης.(Υπάρχει και σχετικό απόσπασμα πολεμικής στα Τετράδια)
    2. Ο Πουλιόπουλος στα χρόνια του δεν έπεισε ούτε έναν. Υπό την πολιτική καθοδήγηση του Ζαχαριάδη παλέβαν οι εργάτες και ο λαός στην χώρα επί 10 χρόνια με το ντουφέκι στο χέρι κόντρα σε Αγγλικό, Γερμανικό, Αμερικάνικο, Ιταλικό, Βουλγάρικο και πρώτ' απ' όλα Ελληνικό ιμπεριαλισμό και φασισμό.
    τώρα αυτά για τον Τέλμαν μένουν ασχολίαστα. Πού να δεις τι γράφουν για τα κολλητιλίκια των τροτσκιστών. ΛΗΞΙΣ

    εγκλωβισμένος στο κοινωνικό εργοστάσιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τελικά δεν κατάλαβα, σύμφωνα με τον Δημήτρη, ήταν ο Τρότσκι σταλινικός ή ο Stalin τροτσκιστής;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει, μετά και την αντισταλινική πίεση για ομολογία των εγκλημάτων σκέψης που δεν παραδέχομαι, ο Δημήτρης έφτασε στο ταβάνι του Lenin Reloaded και ανέβηκε στο επόμενο επίπεδο που λέγεται Stalin Reloaded, και όπου θα βρει πολύ πιο ευήκοα από τα δικά μου στομωμένα απ' τη σαχλαμάρα ώτα.

      Διαγραφή
    2. Τελικά,ποιος είχε δίκιο;Ο Βελουχιώτης ή ο Ζαχαριάδης;Και γιατί ο Ζαχαριάδης μεταφέρθηκε στο Νταχάου όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί με πτήση VIP και επέστρεψε το '45 χωρίς να θυμίζει αγωνιστή;;;(εννοώντας ότι δεν είχε σημάδια από βασανισμούς ενώ όλοι από εκεί γυρνούσαν σκελετωμένοι)

      Διαγραφή
  9. Διαφωνώ με την αναλυσή σου.Αυτή είναι άλλωστε και η βασική μου διαφωνία και με το ΚΚΕ αλλά και με το lenin reloaded.Υποτιμάτε εντελώς το εθνικό σε μια χώρα που η αστική τάξη αποδεικνύει καθημερινά το δωσιλογικό της χαρακτήρα.Για να στηρίξεις τη θέση σου ανακατεύεις τον Παπανδρέου και το πασοκ.Ο Παπανδρέου τη δουλειά του έκανε ως καλός ταχυδακτουλουργός και εξαφάνισε το ταξικό.Η μάχη είχε κριθεί δεκαετίες πριν και ως γνωστόν οι νικητές γράφουν την ιστορία όπως τους βολεύει.Αυτό δεν είναι επιχείρημα που αποδεικνύει ότι η στρατηγική του ΚΚΕ να οργανώσει την αντίσταση και να μιλήσει και για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ήταν λάθος.Η ήττα οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό και στις διεθνείς εξελίξεις άλλωστε το ΕΑΜ είχε επικρατήσει απόλυτα στην Ελλάδα και χωρίς την εκτεταμένη επέμβαση των Αγγλοαμερικάνων αλλά και τις εξελίξεις στο ανατολικό στρατόπεδο τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.Σαφώς και το ΚΚΕ επέδειξε ασυγχώρητη διστακτικότητα στο όνομα της εθνικής ενότητας, αυτήν την κριτική την έχει κάνει εδώ και δεκαετίες πολύ πριν τον Μα'ί'λη ο Ψυρούκης αλλά αυτός δεν πετάει από την σκάφη τις σαπουνάδες μαζί με το παιδί.Αν το ΕΑΜ δεν είχε σηκώσει και την σημαία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα το ΚΚΕ και το εργατικό κίνημα θα είχαν παραμείνει απλοί κομπάρσοι όπως θα παραμείνει και σήμερα το ΚΚΕ αν συνεχίσει το ίδιο τροπάριο.Το ότι χάθηκε η προλεταριακή ηγεμονία δεν σημαίνει ότι το εθνικό πρέπει να θάβεται.Το παράδειγμα της Κίνας όπου οι κομουνιστές και για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μίλησαν και πήραν την εξουσία μας δείχνει ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε και αλλιώς.Έχεις πάντως απόλυτο δίκιο να χτυπάς το ΣΥΡΙΖΑ και τους Λαφαζάνηδες που μιλούν γενικά και αόριστα για ενότητα και αντιμνημονιακά μέτωπα χωρίς να εξασφαλίζεται η ηγεμονία της εργατικής τάξης το αντίθετο μάλιστα.Πάντως αν γίνουν εκλογές και εγώ ΚΚΕ θα ξαναψηφίσω μην έχοντας καμιά άλλη επιλογή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου kouna mouta, να συζητήσουμε πάνω σε κάποια από τα ζητήματα που θέτεις.

      Γράφεις: "Υποτιμάτε εντελώς το εθνικό σε μια χώρα που η αστική τάξη αποδεικνύει καθημερινά το δωσιλογικό της χαρακτήρα."

      Πρώτο: από πότε έγινε "δωσιλογική" η αστική τάξη; Και με ποιους τρόπους και μηχανισμούς έγινε "δωσιλογική"; Το 1936 ήταν "πατριωτική"; Το 1949; Το 1967-74; Το 1981; Πού εντοπίζεται ιστορικά και από ποιες πολιτικές αλλαγές στην σύνθεση και ιδεολογία της πηγάζει αυτός ο περιώνυμος "δωσιλογισμός" της;


      Δεύτερο: Τι είδους κατηγορία μαρξιστικής ανάλυσης της πάλης των τάξεων είναι ο "δωσιλογισμός"; Ασφαλώς και η συνεργασία της αστικής τάξης με φασιστικά καθεστώτα στην δεκαετία του 30 και στον πόλεμο του 40 έχει ιστορική και πολιτική σημασία. Αλλά αποκομμένη από κάθε αναφορά σε οτιδήποτε άλλο αφορά την ανάλυση της ταξικής πάλης; Γιατί αυτό συμβαίνει εδώ, πέραν βέβαια από την επιμονή σε μια ιστορική ταυτοσημία μεταξύ μιας κοινωνίας, όπως αυτής του 40, συντριπτικά αγροτικής σε χαρακτήρα, με πολύ περιορισμένη αστική τάξη, με μια κοινωνία αστυφιλική, με εκτεταμένα αστικά και ημιαστικά στρώματα και με τρομακτικά συρρικνωμένη αγροτική τάξη. Αυτή λοιπόν η κοινωνία, στην οποία η αστική τάξη και η ημι-αστική και μικροαστική τάξη λογίζονται από όλους πλειοψηφία, κάνει λόγο για "αστικό δωσιλογισμό". What gives?

      Διαγραφή
    2. Γράφεις: "Για να στηρίξεις τη θέση σου ανακατεύεις τον Παπανδρέου και το πασοκ."

      Δεν ξέρω την ηλικία σου ή αν είχες μέλη της οικογένειάς σου που πολέμησαν με τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά αν συμπληρώνεις έστω μία από αυτές τις δύο προϋποθέσεις δεν μπορείς να αγνοείς ότι το νομοσχέδιο του 1982 είναι η βασικότερη νομική έκφανση της συναινετικής ιδεολογίας της "πατριωτικοποίησης" του αγώνα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, με κρίσιμες δομικές συνέπειες στη σφαίρα της "κοινής λογικής". Ποιας κοινής λογικής; Αυτής που ουσιαστικά εγκολπώνει το εμφύλιο σε ένα αφήγημα "εθνικής αντίστασης" και συνενώνει αυτή την αντίσταση με το 1821 ή με το 1940. Θα μιλούσαν σήμερα τόσοι και τόσοι για "εθνικό-λαϊκό αγώνα" εάν δεν είχε ήδη νομιμοποιηθεί νομικά αυτή η αντίληψη για την περίοδο, και αν δεν είχαν εξαγοραστεί, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ένα σωρό άνθρωποι από τις συντάξεις και τα επιδόματα που έδωσε το ΠΑΣΟΚ;

      Θέλετε να κάνουμε πλύση εγκεφάλου και να δούμε αυτά τα ρητορικά στοιχεία που πλασάρει κομμάτι του ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το ΕΠΑΜ ως πρωτόγνωρα;

      Διαγραφή
    3. Γράφεις: "Αυτό δεν είναι επιχείρημα που αποδεικνύει ότι η στρατηγική του ΚΚΕ να οργανώσει την αντίσταση και να μιλήσει και για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ήταν λάθος".

      Δεν είδα κανέναν να γράφει ότι το λάθος της στρατηγικής συνίστατο στο ότι το ΚΚΕ μίλησε και για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Η βασική αυτοκριτική εντοπίζεται στον συμβιβασμό με την αστική τάξη και τον αφοπλισμό. Αφορά κυρίως στην Συνθήκη της Καζέρτας (http://www.kke.gr/2005_5/h_symfonia_ths_kazertas_) και στην Βάρκιζα.

      Παπαρήγα, 20/02/2011:

      Η αστική τάξη της Ελλάδας και η ηγεσία της - αυτή ήταν απέναντί μας - είχε πολιτικούς εκπροσώπους που στο μεγαλύτερο μέρος τους είχαν στάση προδοτική ή ήταν απόντες από τον αγώνα κατά της γερμανοϊταλικής κατοχής. Κύριος σκοπός της αστικής τάξης ήταν να κλέψει τον αγώνα του λαού στο νήμα και να επιστρέψει στο σβέρκο του. Κυνήγησε ανηλεώς τους αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, το ΚΚΕ παρά τον απαράδεκτο δυστυχώς συμβιβασμό με τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

      Στην αστική τάξη της χώρας - κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα - δεν έφθανε ο συμβιβασμός του ΕΑΜ, του ΚΚΕ, ήθελε να τσακίσει μέχρι τέλους κάθε πνεύμα αντίστασης, κάθε προσπάθεια να δικαιωθεί ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας σε μια περίοδο που δεν είχε ακόμα σταθεροποιήσει την εξουσία της.

      Είναι γνωστός ο απολογισμός μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Θα τον επαναλάβουμε, για άλλη μια φορά, γιατί, αν θέλετε, αυτός ήταν και η αφετηρία που οδήγησε στη δημιουργία και στην πάλη του ΔΣΕ. Απολογισμός τραγικός: 1.289 αγωνιστές δολοφονημένοι, 6.671 τραυματισμένοι, 31.632 αγωνιστές και αγωνίστριες της Εθνικής Αντίστασης υπέστησαν βασανιστήρια, 18.767 υπέστησαν λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συνελήφθησαν, έγιναν 509 απόπειρες φόνου και 265 βιασμοί γυναικών. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και τον αφοπλισμό.
      http://www.kke.gr/istoria/omilia_ths_gg_ths_ke_toy_kke_se_ekdhlosh_sth_florina_-_diaxroniko_to_dilhmma_«ypotagh_h_organosh_kai_laikh_antepithesh»?morf=1

      Διαγραφή
    4. Πώς λοιπόν ζητούν άνθρωποι που δεν πλήρωσαν προσωπικά ή οικογενειακά το τίμημα του συμβιβασμού με την αστική τάξη έναν νέο συμβιβασμό με την αστική τάξη; Με ποιο δικαίωμα έρχεται ο κάθε "αγανακτισμένος" να απαιτήσει από το ΚΚΕ να επαναλάβει κάτι που πλήρωσαν κάποιοι χιλιάδες άνθρωποι; Εγώ αυτό δεν το κατανοώ. Με αλλουνού θυσίες κάνουν κάποιοι τον υπερπατριώτη και τον επαναστάστη; Διότι εδώ έχουμε το παράδοξο να δικαιούνται να μιλούν εκ μέρους του πνεύματος του και των στόχων του ΕΑΜ άτομα που δεν ενοχλούνται καν να πουν ποια ιστορική σχέση έχουν με το ΕΑΜ.

      Διαγραφή
    5. Γράφεις: "αλλά αυτός [Ψυρούκης] δεν πετάει από την σκάφη τις σαπουνάδες μαζί με το παιδί."

      Ποιο είναι το "παιδί" που πετάει έξω το ΚΚΕ σήμερα; Ο λαός; Σ' αυτόν απευθύνεται, κατ' αντίστιξη προς την αστική τάξη, αυτόν προσπαθεί να οργανώσει, πόσο καλά ο καθένας ας κρίνει. Ποιο λοιπόν είναι το "παιδί" που πετιέται;

      Γράφεις:

      "Αν το ΕΑΜ δεν είχε σηκώσει και την σημαία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα το ΚΚΕ και το εργατικό κίνημα θα είχαν παραμείνει απλοί κομπάρσοι όπως θα παραμείνει και σήμερα το ΚΚΕ αν συνεχίσει το ίδιο τροπάριο."

      Αυτό το έχω δει να αναπαράγεται παντού ως επιχείρημα και πραγματικά με βγάζει απ' τα ρούχα μου. Ποιοι είναι αυτοί που μιλούν εκ μέρους του ΕΑΜ και κρίνουν το ΚΚΕ; Θέλω να ξέρω. Ποιους εξουσιοδότησε το ΕΑΜ να το εκπροσωπούν ως ιστορικό εγχείρημα; Πότε τους εξουσιοδότησε και πώς; Εγώ δεν αναγνωρίζω καμία τέτοια εξουσιοδότηση παρά για αποδεδειγμένους αγωνιστές του ΕΑΜ, που έχουν το ελεύθερο να πουν την όποια γνώμη τους, αν ζουν σήμερα. Οι υπόλοιποι τι δουλειά έχουν;

      Διαγραφή
    6. Γράφεις: "Το παράδειγμα της Κίνας όπου οι κομουνιστές και για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μίλησαν και πήραν την εξουσία μας δείχνει ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε και αλλιώς."

      Ξέχασες ότι στην Κίνα, το ΚΚΚ έφτασε κοντά στην εξαφάνιση μετά τη σφαγή των μελών του από το Εθνικιστικό Κόμμα Κίνας, με το οποίο προσπάθησε να συνεργαστεί για εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα; Να στο θυμήσω.

      "Οι σφαγές του 1927 στην Σαγκάη, οι οποίες προκλήθηκαν από τον νέο ηγέτη του ΕΚΚ Τσιάγκ Καϊτσέκ, οδήγησαν στην ουσιαστική εξάλειψη των ντόπιων Κομμουνιστών και των συνασπιζόμενων μαζί τους συνδικάτων στην πόλη. Έχοντας αφοπλιστεί πολιτικά και στρατιωτικά από την Κομιντέρν και από τις δικές του αδυναμίες, το ΚΚΚ σπρωχνόταν τώρα σε μια ξαφνική αλλαγή ταχύτητας από την Μόσχα, η οποία προσπάθησε αγωνιωδώς να σώσει την κατάσταση — εν μέρει για εσωτερικούς λόγους, καθώς το κινεζικό ζήτημα είχε εμπλακεί σε φαξιοναλιστικές διαμάχες μεταξύ των Στάλιν/Μπουχάριν και του Τρότσκι και της αριστερής αντιπολίτευσης. Ο Στάλιν χρειαζόταν απελπισμένα μια νίκη, αλλά οι εξεγέρσεις που ακολούθησαν στην Καντόνα και την Τσάνγκσα συνετρίβησαν εύκολα από το ενωμένο ΕΚΚ. Στην πραγματικότητα, οι φοβερές αγριότητες που έλαβαν χώρα στην πρωτεύουσα της επαρχίας Χουνάν διαπράχθηκαν από την “αριστερή πτέρυγα” του ΕΚΚ. Η συντριβή του ΚΚΚ ήταν πλέον ολική. Η Μόσχα διέταξε άλλη μια αλλαγή ηγεσίας. Ο Τσεν Ντουξιού είχε ήδη εκδιωχθεί. Ο διάδοχός του, Ο Λι Λισάν, εκδιώχθηκε για να αντικατασταθεί από ένα πιόνι της Μόσχας, τον Γουάνγκ Μινγκ. Άντεξε τέσσερα χρόνια. Το συνολικό αποτέλεσμα της πολιτικής της Κομιντέρν από το 1922 και μετά είναι ξεκάθαρο: από το 1927-32, όπως ανέφερε ο Λίου Σακί στο Κογκρέσο του Κόμματος το 1945, οι επαναστάτες είχαν χάσει πάνω από το ενενήντα τοις εκατό των μελών τους."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2011/12/tariq-ali.html

      Διαγραφή
    7. Δεν το είχα δει το άρθρο τού Αλί. Δύο σημεία τα 15-20 εκ είναι προφανώς εσφαλμένα. Υπολογίστηκε με μια διάτρητη μέθοδο στατιστικής παρεκβολής και οι αριθμοί διογκώθηκαν σκοπίμως. Κάτι ανάλογο έγινε με την Ουκρανικό «Ολοκαύτωμα» (για το οποίο ο «Ουκρανός» Τρότσκι το 39 δεν φαίνεται να γνωρίζει τίποτε). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το «άλμα προς τα εμπρός» πρέπει να εξεταστεί σε σχέση με το δολοφονικό εμπάργκο των ΗΠΑ και την εμπόλεμη κατάσταση/ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που διήρκεσαν έναν ολόκληρο αιώνα (σε συνδυασμό με φυσικές καταστροφές) με συνέπεια τη διάλυση του παραγωγικού ιστού και κάθε έννοιας ομαλότητας. Υπάρχουν στατιστικές για τη υψηλή συμμετοχή τής Κίνας στο παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν το 1820 και την κάθετη πτώση μετά από ένα αιώνα. [«κατάληψη κρατικής εξουσίας»: τόσο στη Ρωσία όσο και στην Κίνα δεν υπήρχε «κράτος» για να καταληφθεί, οι κομμουνιστές οικοδόμησαν ένα άλλο «κράτος»· αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση].

      Διαγραφή
  10. ''Η ιστορία του νεοελληνικού κράτους είναι από μια ορισμένη πλευρά ιστορία άμεσου είτε έμμεσου ξεπουλήματος του πολιτικού κόσμου της χώρας στο ξένο εκμεταλλευτικό κεφάλαιο.Δεν υπήρξε ούτε υπάρχει αστικό πολιτικό κόμμα και αστός πολιτικός που να μην ήτανε είτε να μην είναι συνδεδεμένος με τον έναν είτε τον άλλο τρόπο με το ξένο κεφάλαιο, με ξένες πολιτικές επιρροές, και στην πρώτη γραμμή με το αγγλικό κεφάλαιο και την αγγλική πολιτική.Η πολιτική του αστικοτσιφλικάδικου πολιτικού κόσμου από τότε που υπάρχει ανεξάρτητο ελληνικό κράτος μέχρι σήμερα δεν ήταν στην ουσία της ούτε εθνική ούτε ανεξάρτητη. Ήταν πολιτική υποδούλωσης, εξάρτησης από ξένο κεφάλαιο και την ξένη πολιτική. Και τ' αποτελέσματα είναι γνωστά: Να ΄ναι η Ελλάδα στα χάλια που βρίσκεται. Για τον αστικοτσιφλικάδικο πολιτικό κόσμο και τις πλουτοκρατικές τάξεις που εκπροσωπεί, η κατάσταση αυτή είναι φυσιολογική. Γιατί η σύνδεση και η υποταγή μας στο ξένο κεφάλαιο εξυπηρετεί απόλυτα τα οικονομικά τους συμφέροντα σε βάρος του Λαού και του τόπου''.
    Αυτά είναι λόγια του Ζαχαριάδη το 1945.Να υπενθιμίσω ότι μετά το τέλος της επανάστασης του 21 έχουμε για χρόνια τρία κόμματα το Αγγλόφιλο,το Γαλλόφιλο και το Ρωσόφιλο.Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να υπενθυμίσω χαρακτηριστικά παραδείγματα ωμών παρεμβάσεων των Άγγλων και των Αμερικάνων στην πολιτική ζωή.Για να χαρακτηρίσεις μια αστική τάξη πρέπει να την κατατάξεις στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και να δεις με τι καταπιάνεται.Η ελληνική αστική τάξη συμμετείχε στο μοίρασμα των ιμπεριαλιστικών κερδών της μητρόπολης αλλά ποτέ δεν έγινε οργανικό κομμάτι της.Αυτό συνέβη γιατί το πιο σημαντικό κομμάτι του ελληνικού κεφαλαίου διαχρονικά είναι το εφοπλιστικό κεφάλαιο.Το μοναδικό με διεθνές εκτόπισμα που ουσιαστικά αποφασίζει για τις τύχες της χώρας.Αυτό από τη φύση του συνδέει κυρίως τις τύχες του με τις διεθνείς αγορές και σε πολύ μικρότερο βαθμό με αυτά που γίνονται στο εσωτερικό της χώρας σε σχέση με το βιομηχανικό κεφάλαιο.Έτσι εξηγείται και η σταθερή προσκόλληση στην Αγγλία πρώτα και μετά στην Αμερική ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κυριαρχούσαν στις θάλλασες και μπορούσαν να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των εφοπλιστών.Αυτά τα συμφέροντα έπρεπε να εξασφαλίζονται πάντα, σε αντάλλαγμα μπορούσαν να δοθούν τα πάντα χωρίς ενδοιασμούς.Κάτι τέτοιο συμβαίνει με ακόμη περισσότερη οξύτητα σήμερα και οι άλλες χώρες υπογράφουν μνημόνια καμιά με τόσο επαχθής όρους και με τόσο ωμές παρεμβάσεις.Η αστική τάξη ξεπουλά τη χώρα και συμμετέχει στο πλιάτσικο.Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος τα σχέδια για παραχώρηση της εκμετάλευσης Ακρόπολης και όχι μόνο σε ξένες εταιρίες.Αν δεν θεωρείς δόκιμο και επιστημονικό τον όρο δωσιλογισμό δεν θα διαφωνήσω αλλά ξεκάθαρη υποτέλεια και άμεση εξάρτηση για να μην πω αποικία υπάρχει.Αυτά δεν πρέπει να τα περνάμε εξ απαλών ονύχων και να λέμε αόριστα καπιταλισμός χωρίς να αναλύουμε επακριβώς την κατάσταση.Συγνώμη για τη μακρυγορία αλλά τα ερωτήματα που θέτεις δεν είναι εύκολο να απαντηθούν σε ένα σχόλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντιγράφω σχόλιό μου σε άλλο θρεντ πάνω στο ίδιο θέμα που πιθανώς δε διάβασες:

      "Φαντάζομαι όταν μπήκαμε στην ΕΕ μετά βαϊων και κλάδων δεν εκχωρήσαμε κομμάτι της εθνικής ανεξαρτησίας; Στην εποχή του σχεδίου Μάρσαλ ούτε; Στην εποχή που η Ελλάδα έκανε εξωτερική πολιτική με τον Σπάιρο Άγκνιου και τον Χένρι Κίσιγκερ; Στην εποχή των Γαλλόφιλων, Αγγλόφιλων και Ρωσσόφιλων; Στην εποχή της Αντάντ; Αν ρωτήσω μήπως τελικά υπερβολικά πολλοί άνθρωποι χάψανε τις κορώνες του Ανδρέα την εποχή του "έξω/μέσα, και μέσα και έξω" και το πήραν σοβαρά, θα είμαι αγενής;"

      Διαγραφή
    2. Με συγκλονίζει πάντως το αγωνιστικό εκείνο πνεύμα που ναι μεν δεν κουνάει το πόδι του να κάνει μια απεργία αλλά απαιτεί απ' το ΚΚΕ "εθνοαπελευθερωτικό αγώνα." Οι Χαλυβουργοί παλεύουν μόνοι τους 143 μέρες αλλά είναι επειδή "ο λαός" ετοιμάζει τα φυσεκλίκια για το βουνό και δεν αδειάζει...α, ξέχασα, όταν λέμε "ΕΑΜ" εννοούμε αντάρτικο στις έδρες του κοινοβουλίου, όχι με όπλα και τέτοια...

      Διαγραφή
    3. Πάμε για Βιβλίο Γκίνες ως η πρώτη χώρα παγκόσμια όπου προετοιμάζεται ταξική επανάσταση χωρίς απεργίες και με το εργατικό κίνημα καπελωμένο ως τα νύχια...

      Τελικά άφησε μεγάλη κληρονομιά παπαρδέλας για ιθαγενείς ο αείμνηστος Άντριου Παπάντριου...

      Διαγραφή
  11. Σου απάντησα με το δεύτερο email δεν πρόλαβω να δω τα υπόλοιπα σχόλια που είχες κάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιο δεύτερο email? Δεν κατάλαβα. Ένα σχόλιο έχεις κάνει, το πιο πάνω στο οποίο απάντησα.

      Διαγραφή
  12. Δεν μπορεί να γίνει πάντως κανένας διάλογος έτσι.
    Με συγκλονίζει πάντως το αγωνιστικό εκείνο πνεύμα που ναι μεν δεν κουνάει το πόδι του να κάνει μια απεργία αλλά απαιτεί απ' το ΚΚΕ "εθνοαπελευθερωτικό αγώνα." Οι Χαλυβουργοί παλεύουν μόνοι τους 143 μέρες αλλά είναι επειδή "ο λαός" ετοιμάζει τα φυσεκλίκια για το βουνό και δεν αδειάζει...α, ξέχασα, όταν λέμε "ΕΑΜ" εννοούμε αντάρτικο στις έδρες του κοινοβουλίου, όχι με όπλα και τέτοια...
    Χωρίς να ξέρεις τι κάνει ο καθένας προσωπικά ειρωνεύεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι εννοείς χωρίς να ξέρω τι κάνει ο καθένας; Δεν ξέρω ότι την ίδια στιγμή που μιλάει τόσος κόσμος με υπερεπαναστατικό λεξιλόγιο το εργατικό κίνημα δεν έχει καταφέρει σχεδόν το παραμικρό; Εσύ δεν βλέπεις καμία αντίφαση ας πούμε ανάμεσα στην αδυναμία μιας στοιχειώδους εργατικής κινητοποίησης και τις ατελείωτες μπαρούφες περί εθνοαπελευθερωτικού αγώνα; Ούτε βλέπεις κάτι περίεργο στον υπέροχο αυτό τρόπο με τον οποίο ένας ΕΝΟΠΛΟΣ και αιματηρός αγώνας μετατρέπεται σε συνώνυμο του μετώπου...κοινοβουλευτικής "ηγεμονίας";

      Λυπάμαι πάρα πολύ, εμένα δεν μού πάει το στυλ του αγορεύειν πάνω σε κασόνια. Δεν με συγκινεί, πώς το λένε.

      Διαγραφή
    2. Α, και έγραψα ένα σεντόνι προς απάντηση προηγουμένως, αλλά δεν βλέπω ούτε αυτό να το ακουμπάς.

      Διαγραφή
  13. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζουμε διάλογο κουφών.Δικό μου λάθος δεν εκτίμησα σωστά την κατάσταση.Ο διάλογος απαιτεί ένα κοινό έδαφος και βλέπω ότι δεν υπάρχει άρα δεν υπάρχει και λόγος να γίνομαι ενοχλητικός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα μού επιτρέψεις να θεωρήσω τις απαντήσεις σου μεγαλειώδη στρίβειν δια του αρραβώνος. Και να θεωρήσω δικό μου λάθος που έφαγα τόσο χρόνο να απαντήσω.

      Διαγραφή
    2. Κούνα μου τα. Συν-συγγραφέας του διάσημου τρόμπα-χτικιού. Ανάποδο κλικ για επιβεβαίωση. Χρηστός και παναγιά θα μου ξέφευγαν αν πίστευα σε θεούς και τριβόλους.
      Αμάν, ρε Αντώνη, με τα σκουπίδια που δέχεσαι στο blog.

      Θα ακολουθήσει τρολάρισμα ότι τσίμπησες και συζήτησες μαζί του;

      Διαγραφή
    3. Γνώριζα ήδη που γράφει ο χρήστης από παρελθοντικά του σχόλια στο RD. Δεν "τσίμπησα" με την έννοια που λες. Απλούστατα, δεν είχε προκαλέσει στο παρελθόν και εφόσον έθεσε με μη προσβλητικό τρόπο διαφωνίες, απάντησα. Δυστυχώς, δεν είχε την διάθεση να απαντήσει ο ίδιος σε κανένα από όσα του έθεσα.

      Το τρολάρισμα είναι μεν πολύ κουραστικό, επί της ουσίας όμως δεν αλλάζει τίποτε.

      Βάλε και ένα νικ.

      Διαγραφή
  14. Περιπαικτικά μόνο, επέτρεψε μου να θυμίσω ότι ο ανδρέας δεν ήταν ο πρώτος που συσκότισε τις έννοιες. Οι «φίλοι» της εποχής εκείνης το είπαν πρώτοι όπως ο σ.Ηρόδοτος βρήκε: http://erodotos.wordpress.com/2011/08/29/trotskistes-eam/
    Πως καταφέρανε να σιωπήσουν τα τραγούδια στα βουνά που αντηχούσαν από την λέξη «ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ»;

    Η δική μου αφήγηση ξεκινάει από το 31. Μέσα στο Κόμμα της Εργατικής Τάξης δημιουργήθηκε το δίπολο της Εργατικής Επανάστασης Τώρα και η άποψη «Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμη». Η Κομμουνιστική Διεθνής δεν έκανε παρέμβαση, ούτε επέμβαση. Μία Έκκληση που στάθηκε ικανή να δημιουργήσει το Εργατικό Κίνημα του 36 με τους Αγώνες του. Η Αντίδραση απάντησε με Μεταξά.
    Ο Ζαχαριάδης και η τότε ηγεσία δημιούργησαν το Ε.Α.Μέτωπο. Αφαιρετικά θα τολμούσα να πω ότι ήταν η άλλη(;) πορεία που χωρίς να ασχοληθεί με το ερώτημα του 31 έδωσε νέες κορυφές στο Εργατικό Κίνημα. Με λάθη, με λύσεις, σε νίκες και ήττες το Κόμμα έπαιξε καθοριστικό ρόλο και κεφαλαιοποίησε με χρέωση του πάγιου ενεργητικού του την Θεωρητική και Πρακτική του Δράση.

    Σήμερα, παραμένοντας επίκαιρα τα ερωτήματα που έχει ξανασυναντήσει στο παρελθόν δίνει τις απαντήσεις του και χαράζει την μελλοντική του πορεία.

    Κάποιος από έξω (σκοπίμως) μπορεί να βλέπει ότι έχει δημιουργηθεί στις τάξεις του ένα δίπολο που δεν είναι ίδιο με του 31 αλλά οδηγεί σε παρόμοια τελμάτωση και απραξία το Κόμμα. Πορευόμαστε με ΑΑΔΜέτωπο ή μόνον με Ταξική Επανάσταση;

    Κάποιοι από έξω (σκοπίμως) συγχέουν έννοιες και καταστάσεις ώστε να σκιάσουν τις θέσεις του Κόμματος και να τις πνίξουν στο σκοτάδι. «Το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα, θα μας σώσει και από την σκλαβιά» δεν θα μπορέσει ούτε στον αιώνα τον άπαντα να δημιουργήσει σημεία και τέρατα για να πρέπει να ακολουθούνται κατά γράμμα. Πουθενά δεν αναφέρονται ως Στάδια ή συγκεκριμένες χρονικές περίοδοι, οι φάσεις που μπορεί ή όχι να υπάρξουν στον Αγώνα.
    Στο τέλος - τέλος ο τακτικισμοί του Αγώνα ποτέ δεν μπορούν να ειδωθούν ως Στρατηγικοί Στόχοι.

    Θέσεις: Το Κόμμα έχει απαντήσει στο ψευδοδίλλημα ΑΑΔΜέτωπο ή Ταξικός αγώνας και ΠΩΣ. Το Κόμμα έχει απαντήσει αν τώρα Εργατική Επανάσταση ή δεν είμαστε έτοιμοι και ΠΟΤΕ.

    Έκκληση: Σήμερα μία Υπερπροσπάθεια έχουμε να κάνουμε ως καθήκον μαζί με τα υπόλοιπα. Επεξεργασία των Θέσεων και Εκλαΐκευση τους ώστε να τις μεταφέρουμε στο φως, μήπως και διαλύσουν τα σκοτάδια.

    @Πάνω Ρόδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ατριωτικό Μέτωπο: Πυξίδα των εξελίξεων, τα τρία τελευταία χρόνια.

      Άρθρο του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

      Όταν πριν τρία χρόνια περίπου, ενεργοποιήθηκε επιτέλους, μετά από δεκαετίες διαρκών αναζητήσεων και διαβουλεύσεων, η ανάγκη συγκρότησης ενός όσο πιο ανοιχτού γίνονταν, Πατριωτικού, Δημοκρατικού Μετώπου, με στόχο την πλήρη ανατροπή του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, τα πάντα φάνταζαν από απίθανα, έως «γραφικά».

      Το Πατριωτικό Μέτωπο όμως γεννήθηκε ως ανάγκη των καιρών, παράλληλα με την γέννηση Πατριωτικών Κινημάτων σε ολάκερη την υφήλιο, καθώς την ίδια ώρα, ενεργοποιήθηκαν όλοι οι μηχανισμοί του made in USA and UK administration συστήματος, το οποίο για τρείς τουλάχιστον δεκαετίες, προετοιμάζονταν για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχόμενου.

      Στα «think tanks» των ΗΠΑ, ήδη από τη δεκαετία του ’80, είχαν κλείσει, όλα τα παραρτήματα των «simulations» (προσομοιώσεων), του «κομμουνιστικού κινδύνου». Η ανά τον κόσμο «αριστερά», μετά την ποδηγέτηση του αγνότερου κοινωνικού-επαναστατικού κινήματος των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα, των Σαντινίστας και την υποκατάσταση των «qatorces familias» του Σομόζα, με τη συγκεκριμένη «αγία οικογένεια» που κυβερνά ακόμη τη Νικαράγουα, μπήκε πια σε πλήρη συντονισμό με το made in USA and UK Administration. Με αποκορύφωμα, τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς της Σερβίας, όπου οι διάφοροι «αριστεροί» Γιόσκα Φίσερ, Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και Κουσνέρ ανά την υφήλιο, σε αγαστή συνεργασία με τα ελληνικά «αριστερά-προοδευτικά ρεύματα», υπερθεμάτισαν την εγκληματική ισοπέδωση ενός ολόκληρου Λαού, εγκαταλείποντας ουσιαστικά και οριστικά, την οποιαδήποτε ιδεολογικοπολιτική και ηθική διασύνδεση τους, με την ιστορική «θυσιαστική αριστερά».

      Από την δεκαετία αυτή, στα think tanks του Georgetown University, δεν εξετάζονταν πια οι ψυχροπολεμικές διαστάσεις του «κομμουνιστικού κινδύνου», αλλά τα αναδυόμενα Πατριωτικά Κινήματα, τόσο στη Λατινική Αμερική, όσο και σε ολάκερο τον κόσμο. Και η προετοιμασία για την αντιμετώπισή τους, περιελάμβανε «όλο το πακέτο».

      Έτσι, όπως όλα τα ανά την υφήλιο Πατριωτικά Κινήματα και το Πατριωτικό Μέτωπο της Ελλάδας, αντιμετωπίσθηκε με την ήδη προγραμματισθείσα τακτική, η οποία σχεδιάσθηκε στις προσομοιώσεις των δεξαμενών σκέψης της Ουάσινγκτον.

      ...
      Το Πατριωτικό Μέτωπο, άρχισε να δυναμώνει, να συγκροτεί οργανώσεις σε όλη την Ελλάδα, να εξηγεί την πρότασή του, με τρία κεντρικά συνθήματα: α) Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, πατριωτικά και δημοκρατικά, β) επιστροφή στην κοινωνία της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας, και γ) άμεση δημοκρατία στα πρότυπα που όρισε κυρίως ο Ιωάννης Καποδίστριας και εφαρμόζονται σήμερα στην Ελβετία.
      ...
      Το Πατριωτικό Μέτωπο, διαβλέποντας τους σχεδιασμούς τους, από πέρσι, ήδη από τις κινητοποιήσεις της πλατείας Συντάγματος, επιχείρησε με όλες του τις δυνάμεις, τη συνένωση των «αντιμνημονιακών κινημάτων», οι οποίες δρούσαν στο πατριωτικό-δημοκρατικό, τμήμα της πλατείας.

      Γεννήθηκε έτσι η «Συμμαχία για την Ελλάδα», με συντελεστές μικρά και μεγάλα Κινήματα τα οποία συγκρότησαν την Πατριωτική-Δημοκρατική ζώνη, της άνω δεξιάς πλευράς της Πλατείας Συντάγματος, με τις ελληνικές σημαίες. Μια ενωτική προσπάθεια, η οποία ξεκίνησε με δεκάδες συμμετέχοντες φορείς και κινήματα, η οποία κατέληξε δυστυχώς όπως και πολλές άλλες προσπάθειες, σε συζητήσεις του τύπου «ποιος θα είναι υποψήφιος βουλευτής». Έτσι, παρά την επίμονη προσπάθεια των στελεχών του Πατριωτικού Μετώπου, που οργάνωσε και στήριξε οικονομικά και οργανωτικά την πολυήμερη αυτή διαδικασία και παρά το γεγονός ότι, κανένα στέλεχος του Κινήματος, όπως σαφώς ορίζεται στο Καταστατικό του, δεν έχει καν δικαίωμα να είναι υποψήφιος για οποιοδήποτε αιρετό ή διορισμένο αξίωμα της δημόσιας ζωής, ο στόχος της συνένωσης των «αντιμνημονιακών κινημάτων», δεν τελεσφόρησε.

      Διαγραφή
    2. ...
      Το Πατριωτικό Μέτωπο και ο υπογράφων Πρόεδρος και ιδρυτής του, εύχονται και αυτή η φάση των νεόκοπων πολιτικών απατεώνων να περάσει το συντομότερο δυνατόν, για να εισέλθουμε επιτέλους σε κείνη τη φάση κατά την οποία, το Κίνημα, θα κληθεί να παραδώσει τις εξουσίες στο Λαό μέσω του προτεινόμενου από αυτό Συντάγματος, να αλλάξει της διεθνείς συμμαχίες προς την κατεύθυνση των ιστορικών και φυσικών συμμαχιών της χώρας και να ολοκληρώσει επίσης τον σχεδιασμό του για την ανάπτυξη της χώρας αλλά και τη διατροφή του Λαού, όπως περιγράφονται στις προτάσεις του και υλοποιούνται ήδη από το «Αλληλέγγυον».

      Γνωρίζουμε πως αυτή η πορεία, είναι επίπονη και επίμονη, δεδομένου ότι το σύστημα, έχει αποκόψει παντελώς το Κίνημα, από την οποιαδήποτε τύπου προβολή των θέσεών του. Είναι ωστόσο νομοτελειακό – όπως εξ’ άλλου γίνεται αυτή την στιγμή – ο λόγος ο καλός – σαν τη Ζέα που έσπειραν τα μέλη του Κινήματος στη Βόρεια Ελλάδα – να φθάσει από «στόμα σε στόμα», σε ολάκερη την χώρα.

      Και εκείνη θα είναι η ώρα της Ελλάδας και του Λαού της.

      Διαγραφή
  15. "Δ Ι Α Ψ Ε Υ Σ Η - Μίκης Θεοδωράκης

    Σε δημοσίευμα του σημερινού (22.3.2012) τεύχους του περιοδικού «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» που αφορά ένα νέο γκάλοπ για τις επικείμενες εκλογές, διαβάζω ότι «ΣΥΡΙΖΑ, Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών, Μίκης Θεοδωράκης-Σπίθα, Ανταρσύα εξακολουθεί να αποτελεί δυνητική επιλογή του εκλογικού σώματος που θα έφτανε στα 18-20%»

    Επανειλημμένα έχω δηλώσει ότι η Σπίθα δεν αποτελεί κόμμα.

    Διαψεύδω κατηγορηματικά κάθε πληροφορία - είδηση που με αφορά σε σχέση με τις επικείμενες εκλογές.

    Κατ' αρχήν πιστεύω ότι σε συνθήκες απώλειας της Εθνικής Αυτοτέλειας, με τις σχέσεις υποταγής στο ΔΝΤ και στην Ευρώπη των Τραπεζών, με την παρουσία του κ. Ράιχενμπαχ και των συνεργατών που εκτελούν ουσιαστικά καθήκοντα Πρωθυπουργού και υπουργών και τέλος με την ρητή υποχρέωση της όποιας κυβέρνησης προκύψει να εφαρμόσει πιστά το απεχθές και επαχθές Μνημόνιο ΙΙ, κάτω απ' αυτές τις συνθήκες οι εκλογές δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά ένα παιχνίδι εντυπώσεων, για να ξεγελάσουν το λαό δημιουργώντας ψεύτικες ελπίδες, να τον αποπροσανατολίσουν και να τον αποσυντονίσουν, ώστε μετά τις εκλογές να επιπέσουν επάνω του με νέα ορμή.

    Για να ηττηθεί αυτό το συμπαγές αντεθνικό και αντιλαϊκό Μέτωπο της εθνικής μειοδοσίας και της αντιλαϊκής λαίλαπας, θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένα επίσης συμπαγές μέτωπο των κοινωνικών δυνάμεων που θίγονται από τις πολιτικές των Μνημονίων, υπεράνω ιδεολογικών και κομματικών συνόρων. Και γι' αυτό ανέλαβα να δημιουργήσω το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών (ΚΑΠ), που το θεωρούσα και το θεωρώ ως ένα συνδετικό κρίκο γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό.

    Δυστυχώς ομολογώ ότι απέτυχα, δεδομένου ότι αντιμετώπισα γενικώς άρνηση συνεργασίας και μάλιστα αναζωπύρωση του κομματικού πατριωτισμού, που καταδικάζει και πάλι τα κόμματα της Αριστεράς που επιδιώκουν την παρουσία τους στη Βουλή, σε ένα ρόλο παθητικού παρατηρητή, ανίκανα να εμποδίσουν ουσιαστικά, όπως έγινε έως τώρα, τις δραματικές εξελίξεις με θύμα τη χώρα και τον Ελληνικό Λαό.

    Μίκης Θεοδωράκης"

    Η φράση "Δυστυχώς ομολογώ ότι απέτυχα..." δεν είχε bold ούτε στο πρωτότυπο.

    @Πάνω Ρόδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή