Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Hermann Broch-1913 (II)

Οι μπουρζουά νεαροί περνάνε ωραία
σκέφτονται τα λεφτά, τον έρωτα, και πώς είναι ντυμένοι
και είναι έτοιμοι να αγνοήσουν τα υπόλοιπα.
Τα προβλήματα της ζήλειας κρατούν τα μυαλά τους απασχολημένα.
Ο Θεός είναι ένα σκηνικό θεάτρου, καλός για την ποίηση.
Και την πολιτική, κάποτε αρετή των άρχουσων τάξεων
την βλέπουν ως κακία που φυτρώνει στις μάζες.
Και συνεπώς, από καθήκοντα είναι λεύτεροι.
Και έτσι το έτος δεκατρία πέρασε
με άδειο ήχο και στάση οπερατική.
Η φωτισμένη αψίδα, όμως, κρατά ακόμα
φέρνοντας στην μνήμη γιορτές και τελετές πολύ ρομαντικές,
μετάξια, κορσέδες, κρινολίνα, και σκληρά κολάρα
που σε πνίγουν,
αυτό το τρυφερό αποχαιρετιστήριο έτος του Μπαρόκ.
                           *
Ακόμα και ό,τι φθάρηκε και ξεπεράστηκε
παίρνει, καθώς εξαφανίζεται, τα απαλά χρώματα της μελαγχολίας.
Ω, το παρελθόν!
Ω, Ευρώπη, ω, χιλιετίες της Δύσης,
της Ρώμης εύτακτη ζωή, σοφή ελευθερία της Αγγλίας,
ανταγωνιστικές κι όμως κι οι δυο τους να απειλούνται τώρα.
Και το παρελθόν ξανασηκώνεται,
η αυτάρεσκη τάξη των εγκόσμιων συμβόλων
όπου --ω, παντοδύναμη Εκκλησία-- ανακλάται
η τεράστια απεραντοσύνη,
η αντανάκλαση του κόσμου στην γαλήνη της τριάδος,
στις αρμονίες της και τις αποφάσεις της.
Τέτοια ακριβώς ήταν η αξιοπρέπεια της Ευρώπης,
ελεγχόμενη κίνηση, διαίσθηση ολότητας,
προοδευτική κίνηση στα χνάρια μιας μουσικής
η οποία --ω, Χριστιανισμές του Σεμπάστιαν Μπαχ-- κοιτάζει ψηλά
με τα μάτια αυτού του κόσμου, εντυπώνοντας το υπερβατικό,
σφυρηλατώντας δεσμούς ανάμεσα στο πάνω και το κάτω,
μια πραγματικότητα της ελευθερίας και της τάξης του άστεως
που εκτείνεται με μετρημένη κίνηση από σύμβολο σε σύμβολο
στους πιο κρυμμένους ήλιους --
ο δυτικός κόσμος.
Και τώρα, έξαφνα, φαίνεται πως όλα είναι ταυτόχρονα,
οι εικόνες είναι ασύνδετες, ακίνητες στην ταχύτητά τους,
δεν είναι πλέον σύμβολα, ή είναι τέτοια με το ζόρι, συνάμα περατή και απέραντη,
απειλητική, δελεαστική ασυμφωνία.
Η τριάδα γίνεται αβάσταχτη και παράλογη,
μια παράδοση που δεν μπορείς πια να ζήσεις μ' αυτή.
Τα Ηλύσια και ο Τάρταρος συγκρούονται και γίνονται
αξεχώριστα.
Αντίο, Ευρώπη· τέλειωσε η ωραία παράδοση.
                           *
Ντιν, νταν gloria
Βαδίζουμε στον πόλεμο.
Δεν ξέρουμε για που κινάμε
Αλλά ίσως ένας ομαδικός τάφος
να μην είναι αιτία σπουδαία για κατάθλιψη.
Η όμορφη αγαπημένη κάθεται στο σπίτι
κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ.
Αλλά ο γενναίος στρατιώτης λέει με περιφρόνηση
Διάολε, γιατί κλαίει; --
Καθώς, ντιν νταν gloria
τα βαριά κανόνια βροντούν
και προπορεύεται η σημαία.
Αλλελούια, αλλελούια
βαδίζουμε στον πόλεμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου