Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Μεσαίωνας, νεωτερικότητα, κράτος

Ο μεσαίωνας ήταν η δημοκρατία της ανελευθερίας.

Η αφαίρεση του κράτους ως τέτοια ανήκει μόνο στη νεωτερική εποχή, διότι η αφαίρεση της ιδιωτικής ζωής ανήκε μόνο στη νεωτερική εποχή. Η αφαίρεση του πολιτικού κράτους είναι νεωτερικό παράγωγο.

Στο μεσαίωνα υπήρχε ο δουλοπάροικος, η φεουδαρχική ιδιοκτησία, οι εμπορικοί συνεταιρισμοί, οι εταιρείες μελετητών, κλπ, δηλαδή, στο μεσαίωνα, η ιδιοκτησία, το εμπόριο, η κοινωνία, ο άνθρωπος, ήταν πράγματα πολιτικά. Το υλικό περιεχόμενο του κράτους ήταν ορισμένο εξαιτίας της μορφής του. Κάθε ιδιωτική σφαίρα είχε πολιτικό χαρακτήρα ή ήταν πολιτική σφαίρα, ή, αλλιώς, η πολιτική ήταν επίσης ο χαρακτήρας των ιδιωτικών σφαιρών. Στον Μεσαίωνα, το πολιτικό σύνταγμα ήταν το σύνταγμα της ιδιωτικής περιουσίας, αλλά αυτό μόνο επειδή η σύνθεση της ιδιωτικής περιουσίας ήταν πολιτική. Στο μεσαίωνα, η λαϊκή ζωή και η κρατική [δηλαδή, πολιτική] ζωή ήταν ταυτόσημες. Ο Άνθρωπος ήταν η απτή αρχή του κράτους, αλλά ήταν ανελεύθερος άνθρωπος. [Ο μεσαίωνας] λοιπόν ήταν η δημοκρατία της ανελευθερίας, η εκπληρωμένη αποξένωση. Η αφηρημένη, αντανακλασμένη αντίθεση [ανάμεσα στη λαϊκή ζωή και την κρατική ή πολιτική ζωή] ανήκει μόνο στη νεωτερική εποχή. Ο μεσαίωνας ήταν ο αληθινός δυισμός· η νεωτερική εποχή είναι ο αφηρημένος δυισμός.
Καρλ Μαρξ, Κριτική της "Φιλοσοφίας του Δικαίου" του Χέγκελ
Μτφρ.: Lenin Reloaded

2 σχόλια:

  1. Από την universitas στην societas το έχει πει αυτό ο Παν. Δρακόπουλος. Από την υποταγή στη "συναίνεση" και στην εξουσία των αστών.

    Να 'σαι καλά για τη μετάφραση.

    maestro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είχα προσπαθήσει να αφήσω ένα σχόλιο, ίσως έκανα λάθος και δεν το έστειλα. Το ζουμί ήταν η ερώτηση, αν μπορεί κανείς να παραβλέψει αποσπάσματα σαν αυτό ως προς την κοινωνική οντολογία την οποία αξιώνει να θεμελιώσει ο μαρξισμός. Όση ερμηνευτική βία και αν ασκηθεί, στον κλασικό μαρξισμό υπάρχει η διαλεκτική μέσα στα πράγματα και υπάρχουν αναγκαίες ροπές της ιστορίας, όπως φαίνεται στο απόσπασμα (έστω και εκ των υστέρων ιδωμένες). Πέρα από το να θεωρήσουμε το νομοτελές την πιο εύκολα υλοποιήσιμη δυνατότητα, άλλος δρόμος (και μάλιστα πέρα των ερμηνευτικών ορίων) είναι να θεωρήσουμε πως η λογική μας είναι αυτή που στην σχέση της με τον αντικειμενικό κόσμο βλέπει τα πράγματα διαλεκτικά, και ότι δεν υπάρχει διαλεκτική στα (ιστορικά) πράγματα. Νομίζω δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να υποστηριχθεί πέραν των παραπάνω λύσεων. Αυτά για να έχουμε ξεκάθαρες θέσεις ως προς βασικές παραδοχές του κλασικού μαρξισμού.
    Και αυτό σε συνάφεια με την ''υποτίμηση της θεωρίας'' που αναφέρεται στο post της Λούξεμπουργκ, μήνυμα με αποδέκτες ΆΠΑΝΤΕΣ, δείγμα του οπορτουνισμού (όπως και η υπερτίμησή της έναντι της ρηξικέλευθης πράξης αποτελεί υποχώρηση στην αστική τάξη πραγμάτων)

    ΑπάντησηΔιαγραφή