Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

Ένα κειμενικό πείραμα

Παραθέτω εδώ δημοσίευμα σε ιστολόγιο θεωρητικά προσκείμενο στην κομμουνιστική αριστερά που περιήλθε στην προσοχή μου, και το οποίο, ομολογουμένως, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον για μια σειρά λόγους που δεν θα εξηγήσω, αλλά που ελπίζω ότι θα γίνουν κατανοητοί από όσους διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο με κάποια συστηματικότητα και προσοχή. Ορισμένες από τις φράσεις του κειμένου θα μπουν με έντονα στοιχεία. Θα εξηγήσω τον λόγο αφού πρώτα παραθέσω το κείμενο:

Στα Θολά Νερά της Κρίσης
Πάνε 2 χρόνια από τότε που έγραψα για τελευταία φορά στο ιστολόγιο αυτό.

Οι αιτίες της αποχής ήταν πολλές, από ένα φυσιολογικό μπούχτισμα από τις ατελέσφορες συζητήσεις του διαδικτύου, μέχρι προσοδοφόρες δραστηριότητες που έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον μου.

Στο μεσοδιάστημα αυτό ο πολιτικός χρόνος ήταν πολύ συμπυκνωμένος και τα 2 χρόνια μοιάζουν πολιτικά σαν 2 δεκαετίες. Παρακάτω καταγράφω τις σκέψεις μου (όχι ότι αναγκαστικά ενδιαφέρουν κάποιον), οι οποίες με οδηγούν στην ευθεία δήλωση πως δεν υπάρχει πολιτικός χώρος που να με εκφράζει σήμερα...

Τον Απρίλιο του 2010, ο Τζέφρυ ανακοινώνει από το Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδος στη διπλά σαγόνια ΔΝΤ-ΕΕ. Στην Ελλάδα, παρά το σχετικό μούδιασμα, επικρατεί η αντίληψη ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, θα παρθούν κάποια μέτρα, αλλά το 2012 τα πράγματα θα έχουν ομαλοποιηθεί, όπως προβλέπει το μνημόνιο. Όποιος επιχειρηματολογούσε τότε υπέρ της απόψεως ότι το χρέος είναι μή-βιώσιμο αντιμετωπίζονταν περίπου σαν γραφικός, "ο κλασικός, ο μαλάκας ο "αριστερός" που τίποτα δε του αρέσει". Η πρόταση για άρνηση αποπληρωμής του χρέους ακούγονταν στ' αυτιά τους σαν απόλυτη παράνοια. Για ακόμα μια φορά η καρτερική σιωπή ήταν η μόνη επιλογή μετά από μια σειρά προσπαθειών να εξηγήσεις, να πείσεις. Δε σας κρύβω ότι χαιρέκακα αντιμετωπίζω τα σημερινά βάσανα όσων πριν δύο χρόνια με έβλεπαν σα γραφικό... Ας πρόσεχαν.

Η σιωπή αυτή επιβάλλονταν όμως και από τη στάση των οργανωμένων δυνάμεων της "αριστεράς" με προεξάρχουσα βέβαια αυτής του ΚΚΕ, το μόνο χώρο που λόγω ιστορικών παραδόσεων, οργανωτικής συγκρότησης κλπ. κλπ. θα μπορούσε να δράσει καταλυτικά ώστε να κινητοποιήσει το λαό σε ένα κίνημα που θα υπεράσπιζε τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων, της πατρίδος εν γένει...

Δυστυχώς όμως, το κόμμα ήταν σε "κώμα" διότι άργησε κάπου 1.5 χρόνο να καταλάβει πως υπάρχει πραγματικά πρόβλημα χρέους... Ο Ριζοσπάστης εκείνο το διάστημα προπαγάνδιζε πως δεν υπάρχει θέμα χρέους, αλλά "είναι μπλόφα που κάνουν οι μεγαλοαστοί για να περάσουν τώρα τα αντιλαϊκά μέτρα που σχεδιάζονταν από παλιά". "Ο λαός είναι για τον πούτσο, αν είναι και το κόμμα για τον πούτσο, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα", έτσι σκεφτόμουν τότε (και συνεχίζω και σήμερα).

Διότι αν είσαι κόμμα που θες να οδηγήσεις την εργατική τάξη και τους συμμάχους της στην κοινωνική απελευθέρωση που ευαγγελίζεσαι, οφείλεις να έχεις ένα επιστημονικό επιτελείο που να μπορεί να αναλύει την πραγματικότητα ώστε να χαραχτεί η σωστή πολιτική κάθε φορά. Γνώριζα από πρώτο χέρι την πνευματική φτώχεια του κόμματος, που εν πολλοίς οφείλεται στη μικροαστική φύση των διανοούμενων που σαν άλλοι ποντικοί έτρεξαν πρώτοι να εγκαταλείψουν το καράβι όταν βυθίζονταν το '89-'91, αλλά και η σημερινή λειτουργία του κόμματος και της ΚΝΕ ανατροφοδοτεί με κάθε τρόπο τη φτώχεια αυτή. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα τέτοια στρεβλή συνείδηση, σε σχέση με την κρίση.

Η λάθος εκτίμηση περί ύπαρξης ή μη προβλήματος με το χρέος της χώρας ακολουθήθηκε από μια σειρά ακόμα πολιτικές γελοιότητες που μπορώ να αποδώσω αφενός στην προαναφερθείσα πνευματική φτώχεια, αφετέρου στην αλλαγή της θέση του κόμματος για το ιμπεριαλιστικό σύστημα και τη θέση της χώρας μέσα σ' αυτό.

Την αλλαγή αυτή πρώτη φορά αντελήφθην διαβάζοντας το άρθρο με τίτλο "Σχέσεις εξάρτησης ή σχέσεις αλληλεξάρτησης;" του Σ. Λουκά στο Ριζοσπάστη, 25/01/2009. Η λενινιστική θεώρηση περί ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, στην οποία υπάρχει κορυφή και τέλος, εξαρτόν και εξαρτημένος, αντικαθίσταται από τον νεολογισμό της "ιμπεριαλιστικής πυραμίδας" και στη θέση του δίπολου εξαρτόντος-εξαρτημένου στον οποίο υπάρχει ο σαφής ισχυρός πόλος του εξαρτόντος, μπαίνει η σούπα της "αλληλεξάρτησης". Κάτω από τη νέα θεώρηση η έννοια της "εθνικής εξάρτησης" που επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός σε όλες τις χώρες τις περιφέρειας αδυνατίζει, μαζί με αυτή και το αίτημα "εθνικής ανεξαρτησίας", που βρέθηκε στην προμετωπίδα του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις εξαρτημένες χώρες τον 20ο αιώνα.

Μιλώντας τώρα για την κατάσταση της Ελλάδος, κάτω από την υπόθεση πως πια δεν υπάρχουν εξαρτημένες χώρες, πάει στον κάλαθο των αχρήστων η ανάλυση περί αδύνατου κρίκου (που φανερά είναι η Ελλάδα σήμερα) καθώς και η χάραξη αντίστοιχης τακτικής. Στην εξαρτημένη Ελλάδα σύσσωμη η μεγαλοαστική τάξη έχει προσδεθεί στο άρμα του ξένου παράγοντα (ΕΕ), έχοντας εξασφαλίσει βέβαια ποικιλοτρόπως τη συμφωνία-ανοχή των μικροαστικών στρωμάτων καθώς και της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξεως.

Το '40 η αστική τάξη είτε συνεργάστηκε ανοιχτά με τον ξένο παράγοντα (που όλως τυχαίως ήταν πάλι η Γερμανία), είτε την έκανε για Κάιρο. Η υπεράσπιση της ΠΑΤΡΙΔΟΣ έπεσε αναγκαστικά στις πλάτες της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς, μέσα από το ΕΑΜ με μπροστάρη και οργανωτή το κόμμα τους το ΚΚΕ.

Έτσι και σήμερα, οι ελληνικές ελίτ έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, τον πλούτο της σε έμψυχο υλικό και φυσικούς πόρους στο έλεος του ξένου αφεντικού τους. Είναι ενδεικτικό το ταράκουλο σύσσωμου του αστικού κόσμου όταν ο Τζέφρυ πρότεινε δημοψήφισμα που αναγκαστικά θα είχε το ερώτημα "Ευρώ ή Δραχμή". Το κενό της υπεράσπισης της ΠΑΤΡΙΔΟΣ πέφτει και πάλι αναγκαστικά στις πλάτες της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων που αποσύρουν αργά αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη τους από τις ελίτ. Αναζητείται λοιπόν ένα νέο ΕΑΜ, το οποίο δεν έχει την πρακτική δυνατότητα να το χτίσει άλλος, παρά μόνο το ΚΚΕ.

Αντ' αυτού το κόμμα λέει πως δεν υπάρχει θέμα κατοχής και εθνικής ανεξαρτησίας, γιατί αν το θέσεις έτσι τότε "αθωώνεις την ελληνική μεγαλοαστική τάξη". Απίστευτη ανοησία, γιατί όχι μόνο δεν την αθωώνεις, αλλά της χρεώνεις ανοιχτά την κατηγορία της προδοσίας του Έθνους, αυτού που πρόδωσε και την εποχή του '40...

Δεν είναι καινούρια κατάσταση αυτή, σε όλες τις εξαρτημένες χώρες, το ταξικό ταυτίζεται με το εθνικό, όπως πολύ σωστά σημειώνει στις αναλύσεις του ο Καζάκης. Αλλά αν έχεις πετάξει στα σκουπίδια τη λενινιστική θεώρηση περί ιμπεριαλιστικής αλυσίδος και αδύναμου κρίκου, τότε καταλήγεις να νομίζεις πως ο στόχος πάλης του κινήματος πρέπει να είναι ο σοσιαλισμός... Όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγο Τρότσκι του σηκώνεται η τρίχα στη διαπίστωση πόσο κοντά είναι οι θέσεις του κόμματος σήμερα με τις θέσεις του προδότη Τρότσκι...

Υιοθετώντας θέσεις του προδότη, αδυνατείς να καταλάβεις πως υπάρχουν αιτήματα ζωτικής σημασίας για το λαό που είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να ικανοποιήσει ο καπιταλισμός κάτω από τις αντιφάσεις του. Ξεχνάς ότι οι μπολσεβίκοι το '17 δεν κέρδισαν το ρωσικό λαό με σύνθημα το σοσιαλισμό, αλλά την έξοδο από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, την οποία κανένας άλλος πολιτικός φορέας δεν μπορούσε να του εξασφαλίσει.

Έτσι και το '40 κανείς άλλος δε μπορούσε να ανταποκριθεί στο αίτημα του λαού καταρχήν για επιβίωση ("Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα") και έπειτα για εθνική ανεξαρτησία ("θα μας σώσει πάλι απ΄τη σκλαβιά"), πέραν από το ΚΚΕ και αφού αυτό άδραξε την ευκαιρία στην συνέχεια ήταν στο χέρι του να ζυμώσει τις μάζες που συσπείρωσε με το όραμα του σοσιαλισμού ("και έχει πρόγραμμα λαοκρατία, ζήτω, ζήτω, ζήτω το ΕΑΜ").

Το κόμμα όμως ούτε πήρε πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα, ούτε οργάνωσε τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία που σημαίνει υπό τις παρούσες συνθήκες ένα ελάχιστο κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει:

- Έξοδο της χώρας από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση
- Εθνικοποίηση των τραπεζών με εγγυήσεις για καταθέσεις και δάνεια
- Δήμευση όλων των βασικών μέσων παραγωγής, ενέργεια μεταφορές κλπ, κλπ, και πέρασμά τους σε λαϊκό έλεγχο
- Προστασία της εγχώριας παραγωγής

Το κυβερνητικό αυτό πρόγραμμα, δεν είναι τίποτα άλλο πέραν του ΑΑΔΜ όπως περιγράφεται στο πρόγραμμα του ΚΚΕ και αρκετά καλά στο 16ο συνέδριο... Σ' αυτό το πρόγραμμα θα μπορούσε να χωρέσει τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πέραν από τους Ευρωλάγνους της πλειοψηφίας του Συνασπισμού), καθώς και ανένταχτες κινήσεις, ΕΠΑΜ κλπ., όπως και κινήσεις οικονομολόγων Λαπαβίτσας κλπ. με τις όποιες ενστάσεις του ο καθένας.

Μέσα σ' όλα αυτά ήρθε και η καταδίκη της τακτικής του ΕΑΜ. Η τρέχουσα τροτσκιστική στροφή που οδηγεί στην άρνηση χτισίματος του νέου ΕΑΜ, προϋποθέτει για την ισχυροποίηση της την ιστορική δήθεν επιβεβαίωση. Η εργαλειακή μεταχείριση της ιστορίας σε όλο της το μεγαλείο...

Η τακτική του ΕΑΜ καταδικάζεται ως λάθος από την αρχή και ως η αιτία των λαθών μετά την απελευθέρωση (Καζέρτα, Λίβανος, Βάρκιζα κλπ.). Ξεχνά η ηγεσία που έγραψε αυτή τη θέση αλλά και η βάση που την υπερψήφισε, πως χωρίς την τακτική του ΕΑΜ το ΚΚΕ δε θα είχε ριζώσει στην συνείδηση του λαού και χωρίς αυτές τις ρίζες δε θα είχε καταφέρει το κόμμα να σταθεί όρθιο την περίοδο '89-'91. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτός που ψήφιζε ότι το ΕΑΜ ήταν λάθος τακτική, ψήφισε ότι είναι λάθος που το ΚΚΕ υπάρχει σήμερα... Δε θα θίξω εδώ τις αιτίες της ήττας του ΕΑΜικού κινήματος μετά την απελευθέρωση γιατί είναι τεράστιο θέμα, σίγουρα όμως χωρίς ΕΑΜ, το ΚΚΕ δε θα είχε ποτέ αυτή τη δύναμη μετά την απελευθέρωση, οπότε δε θα ετίθετο ΚΑΝ θέμα εξουσίας, για να συζητάμε σήμερα τι πήγε λάθος. Δεν αντέχουν αυτές οι θέσεις στη λογική...

Άλλο τραγελαφικό, το κόμμα αφού κατάλαβε ότι υπάρχει πρόβλημα με το χρέος της χώρας, λέει πως "Δεν υπάρχει κρίση χρέους", υπάρχει "καπιταλιστική κρίση" και όποιος λέει το πρώτο το κάνει για να αποκρύψει το δεύτερο...

Μα το θεό της σοβιετίας (το Στάλιν εννοώ)!!! Δεν αντέχω άλλο κάψιμο...

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να αποπληρώσει το παλιό της χρέος, επομένως προφανώς έχει κρίση χρέους.

Από εκεί και πέρα αυτή η κρίση χρέους δημιουργήθηκε από την ξαφνική έλλειψη φτηνού χρήματος που προέκυψε παγκοσμίως μετά την πτώσης της Lehman Brothers το 2008.

Η οποία με τη σειρά της προήλθε από την κατάρρευση της στεγαστικής πίστης και της φούσκας που είχε δημιουργηθεί επί αυτής με τα παράγωγα.

Η οποία προήλθε από το γεγονός ότι άλλες παραγωγικές επενδύσεις δεν φέρνουν πια ικανοποιητικό κέρδος και άρα το κεφάλαιο στράφηκε στα παράγωγα.

Το οποίο γεγονός οφείλεται στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και την επικράτηση της νεκρής εργασίας επί της ζωντανής (νόμος πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους)

Τα οποία είναι ενγενή στοιχεία του καπιταλισμού και φανερώνουν τα ιστορικά του όρια.

Επομένως το σωστό είναι να πούμε πως "ναι υπάρχει κρίση χρέους της οποίας πρωτογενής αιτία είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός". Αν αντ' αυτού πεις πως "Δεν υπάρχει κρίση χρέους" θα κερδίσεις την απαξία κάθε επιεικώς μορφωμένου ανθρώπου και θα τον χάσεις γιατί δε θα κάτσει να ακούσει τα πολύ σοβαρά πράγματα που έχεις να του πείς μετά (τα bullets που έβαλα από πάνω εννοώ).

Άλλες Δυνάμεις:
Το προηγούμενο διάστημα παρακολούθησα επισταμένως τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες άλλων δυνάμεων, αλλά και μεμονομένων οικονομολόγων.

Από την αστική σκοπιά, την πιο διαυγή ανάλυση κάνει ο Βαρουφάκης, που αν η ΕΕ είχε σήμερα ηγέτες τύπου Ζισκάρ Ντε Στεν, αυτά που λέει ο Βαρουφάκης θά 'καναν για την προάσπιση του οικοδομήματός τους. Το γεγονός ότι δεν έχει τέτοιους ήγέτες είναι καλά νέα για τους ευρωπαϊκούς λαούς γιατί οξύνουν τις αντιθέσεις και αφήνουν να παίξουν "μπάλα" στους αδύναμους κρίκους όσες τυχόν δυνάμεις έχουν ακόμα λενινιστική θεώρηση...

Από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ξεχωρίζουν οι αναλύσεις του Λαπαβίτσα που ούτε λίγο ούτε πολύ προτίνει ΑΑΔΜ, τον προγραμματικό δηλαδή στόχο του ΚΚΕ...

Από άποψη οργανώσεων, μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση τα αντανακλαστικά του Μπλόκου του Αλαβάνου και της ΚΟΕ όσον αφορά τα δίκτυα κοινωνικής αλλυλεγγύης. Αυτός ο χώρος αν και έχει καταλάβει καλά την ανάγκη συγρότησης ενός νέου ΕΑΜ, για να μας σώσει από την πείνα και τη σκλαβιά, είναι εγκλωβισμένος σε ένα παρακμιακό χώρο αριστερισμού και κουλτουρέ ελιτισμού, που δεν του επιτρέπει να συγκροτήσει όντως το νέο ΕΑΜ.

Από πλευράς Συνασπισμού ξεχωρίζει η πτέρυγα Λαφαζάνη, που ξεχωρίζοντας τη θέση της από τους ευρωλιγούρηδες διατυπώνει κι αυτή μια πρόταση πολύ κοντά στο ΑΑΔΜ. Και αναρωτιέμαι, πως μπορεί η πτέρυγα αυτή να συνεργάζεται (στο ίδιο κόμμα μάλιστα) με τους ευρωλιγούρηδες του Τσίπρα και όχι με το ΚΚΕ... και αυτό το σχόλιο απευθύνεται και στις δύο πλευρές.

Η Ανταρσύα έκανε κάποιες κινήσεις με την κίνηση οικονομολόγων, με το debtocracy του Χατζηστεφάνου κλπ, αλλά τόσο η ενγενής της περιχαράκωση, όσο και η συμμετοχή σ' αυτή του ΣΕΚ δεν της επιτρέπει να δώσει κάποια πνοή στο λαό.

Ο Κουβέλης την έκανε από το Συνασπισμό, γιατί ως ευρωλιγούρης δεν καταλάβαινε (δικαίως) πως μπορεί να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα και μέτωπο με Λαφαζάνη, Αλαβάνο, ΚΟΕ κλπ. κλπ. Προσπαθεί να το παίξει το "τίμιο" ΠΑΣΟΚ και έχει μαζέψει την εμπροσθοφυλακή της νεοταξίτικης διανόησης που άνθισε επί σημιτικών εποχών, από Μπίστη, Ρεπούση και ένα κάρο άλλους νεοταξίτες, εθνομηδενιστές, όχι ότι ο Συνασπισμός καθάρισε από δαύτους...

Από άλλες κινήσεις ξεχώρισε η ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη που αν και βοήθησε στην αφύπνιση πολύ κόσμου και στη διακίνηση σημαντικού προπαγανδιστικού υλικού, για τη δανειακή σύμβαση, το αγγλικό δίκαιο, την εκχώριση της εθνικής κυριαρχίας, δεν μπόρεσε να οδηγήσει σε μια συνεκτική πρόταση, αφενός λόγω του ετερόκλητου των μελών της, αφετέρου λόγω της εμμονής στην πλάνη της άμεσης δημοκρατίας.

Όσον αφορα το κίνημα των αγανακτισμένων, είμαι βέβαιος πως το πραγματικό αίτημα τους είναι "δώστε μας ηγεσία που να μας εμπνεύσει με ένα όραμα για το μέλλον", δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από την "άμεση δημοκρατία" που παπαγαλίζουν. Οι μάζες ποτέ στην ιστορία δεν κατάφεραν να αρθρώσουν τα αιτήματά τους. Τη δυνατότητα αυτή την έχει μόνο το άτομο ή στην καλύτερη περίπτωση μια οργανωμένη ομάδα ατόμων (που και εκεί πάλι από κάποιο άτομο ή λίγα άτομα ξεκινά η επεξεργασία) και οι μάζες στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να υιοθετήσουν τα αιτήματα του ατόμου ή της οργανωμένης αυτής μειοψηφείας.

Διασκέδασα πολύ με τα ψηφίσματα που έβγαζε εδώ τουλάχιστον στο Ηράκλειο η πλατεία πέρσυ το καλοκαίρι. Είχαν αίτημα για άρνηση του χρέους. Ας αφήσω εδώ κατά μέρος το ερώτημα αν το αίτημα αυτό εξέφραζε την πλειοψηφία των αγανακτισμένων ή μόνο τις γκρούπες που έμεναν μέχρι τελικής πτώσεως στις πολύωρες "γενικές συνελεύσεις". Ας θεωρήσουμε πως είναι όντως αίτημα της πλειοψηφίας. Ποιος θα υλοποιήσει αυτό το αίτημα;

Δύο επιλογές υπάρχουν, η μία είναι το κίνημα να πιέσει την τρέχουσα κυβέρνηση των δοσιλόγων να την υλοποιήσει και ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ. Η άλλη δυνατότητα, είναι κάποιο πολιτικό υποκείμενο να αναλάβει την εξουσία και να την υλοποιήσει ως μέρος του κυβερνητικού της προγράμματος, αλλά αυτό αντίκειται στην άρνηση της πλατείας απέναντι σε όλα τα κόμματα και την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης που διεκδικεί την εξουσία για να εφαρμόσει τα αιτήματά της. Τρίτη επιλογή όμως αντικεμενεικά δεν υπάρχει. ΠΩΣ ΔΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΑ ΖΩΑ;;

Έπειτα η κίνηση του ΑΡΔΗΝ, του Γ. Καραμπελιά, έχει κάνει πολύ σημαντικές αναλύσεις τα τελευταία χρόνια πάνω στη σημασία της ταυτότητας του προσώπου και τη συμβολή της στο κίνημα. Ωστόσο, όταν το θέμα έρχεται στο Ευρώ οι άνθρωποι χάνουν τη μπάλα, μιλάμε για την απόλυτη υιοθέτηση της καταστροφολογίας της αστικής τάξης. Το τελευταίο διάστημα έχουν κάνει την πρόταση για εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, το οποίο πρέπει να ξεκινήσει με πρωτοβουλία των ελληνικών ελίτ και του πολιτικού τους προσωπικού, π.χ. πρόεδρος δημοκρατίας, βουλευτές κλπ. Υποτίθεται ότι αφού οι μικροκαταθέτες δούν τις ελίτ και τους υπαλλήλους τους να ξεκινούν αυτή την πρωτοβουλία θα πάνε μετά κι αυτοί να αγοράσουν ομόλογα και άρα θα διώξουμε το ΔΝΤ, την τρόικα, θα βγούμε από το μνημόνιο κλπ. Η θέση αυτή είναι για γέλια και για κλάματα, αφού αναθέτει την προάσπιση της πατρίδος στην μεγαλοαστική τάξη, αρνούμενοι να δούν την πραγματικότητα της πρόσδεσης των ελίτ με τον ξένο παράγοντα.

Τέλος, την καλύτερη ανάλυση μέχρι τώρα έχει κάνει το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη, το οποίο εκφράζει τις πλέον λενινιστικές θέσεις σήμερα στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν έχει ούτε την οργανωτική συγκρότηση, ούτε το ιστορικό βάθος για να σηκώσει στις πλάτες του το εγχείρημα της συγκρότησης του νέου ΕΑΜ. Ενώ δείγμα του παιδικού επιπέδου στο οποίο βρίσκεται είναι οι πρόσφατες διαφωνίες μελών του ότι το ΕΠΑΜ δεν πρέπει να γίνει κόμμα, γιατί είναι εναντίον των κομμάτων εν γέννει... και εδώ ισχύει η ίδια κριτική που έκανα παραπάνω για τους αγανακτισμένους.

Τι να κάνουμε;
Αντικειμενικά εγώ δε βλέπω διέξοδο, εδώ ταιριάζει το "Καληνύχτα και καλή τύχη". Επειδή, όπως είπα και παραπάνω, και ο λαός και το κόμμα είναι για τον πούτσο, δε μένει καμία ελπίδα για το λαό και την πατρίδα...

Από εκεί και πέρα, το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς συλλογικά είναι να προσφέρει όπως μπορεί μέσα από τα δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα.

Έπειτα εφόσον είναι σίγουρο πως το τετελεσμένο θα συμβεί, και μιλώ για την τυπική στάση πληρωμών, καθένας θα πρέπει να πάρει εκείνες τις πρωτοβουλίες που πρέπει για να προασπίσει τα περουσιακά του στοιχεία τα δικά του και της οικογένειάς του.

Δευτερευόντως και για όσους διεξαγάγουν ακόμα επικερδείς δραστηριότητες μέσα στην κρίση, δουλέψτε όσο μπορείτε περισσότερο, φροντίστε να έχετε όσο μεγαλύτερη ρευστότητα γίνεται, γιατί όταν γίνει το μπαμ θα εμφανιστούν μεγάλες ευκαιρίες, π.χ. σπάσιμο φούσκας ακινήτων στην Ελλάδα κλπ. κλπ.

Γιατί αν είναι οι άλλοι για τον πούτσο δεν πρέπει να σε πάρει και σένα από κάτω...
---------
Το "κειμενικό πείραμα" που πρότεινα εισαγωγικά συνίσταται στο εξής:

Νομίζω πως αν αφαιρέσει κανείς τις φράσεις που βρίσκονται με έντονα στοιχεία στο κείμενο, αντλεί μια εικόνα που μπορεί να περιγραφεί κάπως έτσι: ένας απογοητευμένος οπαδός του ΚΚΕ επιχειρεί μια κριτική ανασκόπηση των θεωρητικών του ελειμμάτων και αδυναμιών που οδήγησαν κατά την κρίση του στο χάσιμο της ιστορικής ευκαιρίας να παίξει ηγετικό και συσπειρωτικό ρόλο και να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Στα πλαίσια αυτής της κριτικής, ο ίδιος αρθρογράφος επιχειρεί μια νηφάλια και ανοιχτόμυαλη αποτίμηση των θετικών συνεισφορών άλλων χώρων, που ένα λιγότερο δογματικό και απομονωτικό ΚΚΕ θα μπορούσε να είχε προσελκύσει σε ένα πλατύτερο λαϊκό μέτωπο βασισμένο στην παράδοση του ΕΑΜ που το ΚΚΕ έχει "προδοτικά" αποκηρύξει στην τελευταία περίοδο. Δεν ξέρω αν αυτού του είδους η "εσωκομματική" κριτική θυμίζει ένα άλλο πρόσφατο κείμενο στους αναγνώστες του Lenin Reloaded ή όχι. Ελπίζω όμως ότι η περιγραφή τού πώς θα μπορούσε να προσληφθεί το κείμενο από κάποιον εκτός κόμματος αλλά εντός "αριστεράς" αν αφαιρούσε κανείς τις φράσεις με έντονα στοιχεία είναι κατά το δυνατόν ουδέτερη και ακριβής.

Τι γίνεται τώρα όταν προστεθούν οι φράσεις που είχαμε υποθετικά απαλείψει;

α. Ο "μη δογματικός" χαρακτήρας του κειμένου, η έμφασή του στην αναγκαιότητα άντλησης των θετικών στοιχείων από άλλα άτομα και πολιτικούς φορείς, από τον Βαρουφάκη στον Καραμπελιά και από την ΚΟΕ στον Θεοδωράκη και τον Καζάκη, αποκαλύπτεται ως κάτι που εδράζεται στην απολύτως "δογματική" και "παλαιοκομματική" ανακήρυξη του Τρότσκι σε "προδότη", του Στάλιν σε "θεό" και του Λένιν σε εθνοπατριώτη, του οποίου βασικό μέλημα ήταν αυτό που ο συγγραφέας, με μια ενδιαφέρουσα καθαρεύουσα, αποκαλεί "υπεράσπιση της πατρίδος." Σ' αυτά ας προστεθεί η έμφαση στη σημασία του ηγέτη και της ηγετικής μορφής απέναντι στην ανίκανη αυτο-οργάνωσης μάζα, που εξαρτάται απόλυτα από την από τα πάνω καθοδήγηση για να μπορέσει να εξελιχθεί σε ιστορικό δράστη.
β. Η προσήλωση στην "υπεράσπιση της πατρίδος" ως καθήκοντος στο οποίο απέτυχε παταγωδώς το ΚΚΕ --λόγω της "μικροαστικής φύσης" των διανοουμένων του-- συνυπάρχει στο κείμενο με την θριαμβευτική έμφαση στις "προσοδοφόρες" δραστηριότητες του συγγραφέα του και με την προτροπή σε αναγνώστες που έχουν κατανοήσει την ανικανότητα του ΚΚΕ να βρει λύση να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις ώστε να "διεξαγάγουν ... επικερδείς δραστηριότητες μέσα στην κρίση" και να εξασφαλίσουν την ρευστότητα που χρειάζεται για να εκμεταλλευτούν τις "μεγάλες ευκαιρίες" που θα ανακύψουν "όταν γίνει το μπαμ." Με άλλα λόγια, στην πρόταση, σε όσους έχουν την πολιτική ευφυία να αναλύσουν το αδιέξοδο της στρατηγικής του ΚΚΕ, να αποδυθούν στην εκμετάλλευση των συνανθρώπων τους τώρα που οι περιστάσεις επιτρέπουν την αύξηση των ευκαιριών για τοκογλυφία και αισχροκέρδεια. 

Ο αναγνώστης που μού έστειλε το κείμενο το χαρακτήρισε "εμετικό." Εγώ θα προτιμούσα να το χαρακτηρίσω "πολύ ενδιαφέρον" για λόγους που αφορούν το αποτέλεσμα της πρόσθεσης του (α) με το (β) και, κατόπιν, με την φαινομενική γραμμή αντίληψης του υπόλοιπου κειμένου, καθώς --και κυρίως-- με την προέκταση των συνεπαγωγών αυτής της πρόσθεσης για την αντίληψη των ιδεολογικο-πολιτικών προϋποθέσεων και πρακτικών στοχεύσεων της "νοσταλγικού" τύπου "εσωκομματικής" κριτικής στο ΚΚΕ σήμερα.

20 σχόλια:

  1. KK M-ET (Κομουνιστικό Κόμμα Μικροαστών Ενεχυροδανειστών & Τοκογλύφων), στα αριστερά τής Ανταρσύα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διευκρινιστικά, και επειδή πέταξα και ορισμένα σχόλια χθεσινά στα σκουπίδια:

      Όποιος θέλει να κάνει κριτική στο ΚΚΕ ελεύθερα, αλλά θα πρέπει να διευκρινίζει για όλους όσους διαβάζουν από ποια ακριβώς μεριά κάνει αυτή την κριτική, ποιες είναι οι δικές του ιδεολογικές προκείμενες και πολιτικές συμμαχίες.

      Αν το είχα διευκρινίσει έγκαιρα αυτό, το οποίο έχει πια καταστεί εκ των πραγμάτων αναγκαίο με δεδομένο το απίστευτο σπέκουλο που πέφτει, ίσως να είχαμε αποφύγει κάποιες παρεξηγήσεις.

      Το "εγώ ως απλός ενδιαφερόμενος αριστερός μιλάω" τέλειωσε.

      Διαγραφή
    2. Μπορεί κάποιος καλός άνθρωπος να με διαφωτίσει τι εννοούν όταν κάνουν λόγο για τροτσκιστική απόκλιση;

      Εκείνο που κατάλαβα εγώ είναι ότι ο μικροαστός αρθρογράφος και επιχειρηματίας θεωρεί ότι εκπροσωπεί την εθνική αστική τάξη, με την οποία το κόμμα όφειλε να «συμμαχήσει» για ένα νέο Σύνταγμα που θα κατοχυρώνει πραγματικά το δικαίωμα τής ατομικής ιδιοκτησίας.

      ΥΓ Η υπόδειξη αναφέρεται σε μένα προσωπικά;

      Διαγραφή
    3. ΥΓ Η υπόδειξη αναφέρεται σε μένα προσωπικά;

      'Οχι βέβαια! Καμία σχέση. Μιλώ για κάποιους που επιμένουν να προσπαθούν να πουλήσουν το προφίλ του "concerned" αριστερού, και στέλνουν λινκ για να αποκαλύψουν τις τερατουργίες του ΚΚΕ που εμείς οι "σωστοί κομμουνιστές" πρέπει να κατακεραυνώσουμε.

      Κοινώς, για το σπέκουλο που εξελίσσεται εδώ και κάτι μήνες, και δη μετά τη δημοσίευση του κειμένου για τον Β' τόμο που όπως προείπα, θορύβησε αυτούς που έπρεπε να θορυβήσει.

      Διαγραφή
    4. Αστειευόμουν.

      Ενδιαφέρομαι όμως πραγματικά να μάθω τι νόημα έχει για τους αποχωρήσαντες πούρους η τροτσκιστική απόκλιση.

      Διαγραφή
    5. Το θέμα είναι άκρως ενδιαφέρον και για μένα.

      Διαγραφή
    6. Δανείζομαι και το σχόλιο της Disdaimona: "Και σαν να μην με έφταναν όλες οι άλλες απορίες που είχα, αφότου διάβασα την έκθεση ιδεών κάποιου άλλου κυρίου που τον λένε Χαλβατζή, τα έχω μπερδέψει εντελώς και δια παντός, αφού πια δεν καταλαβαίνω πως γίνεται το κκε να έχει γίνει λέει τροτσκιστικό κόμμα αντί το κόμμα που ήταν και οι τροτσκιστές της κόκκινης ορχήστρας να έχουν προσχωρήσει αντί στο κκε που έγινε τροτσκιστικό στο συνασπισμό...

      δεν καταλαβαίνω τίποτα, εκτός από το ότι τελικά όλοι στην ελλάδα γίνανε τροτσκιστές!!!"

      Διαγραφή
    7. Εγώ ξέρω τι εννοούν, το υπαινίσσεται και το κείμενο. Αλλά θέλω να τα ακούσω ξεκάθαρα από τα χειλάκια τους.

      Διαγραφή
    8. Κι εγώ, αλλά κάνω το κορόιδο:-)

      Διαγραφή
  2. Σεχτάρ ο Τρομερός29 Φεβρουαρίου 2012 - 3:58 μ.μ.

    Αντώνη,
    Μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία, του αναγνώστη, που στώστειλε, και σένα, που το προβάλεις. Τάχω ξανακούσει ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΡΟΝΟ όλα αυτά. Αρχίζει και δένει η "πλατφόρμα" της κομματικής "αντιπολίτευσης", σχηματοποιείται η φυσιογνωμία της, και με χαρακτηριστικά φερέλπιδα μαυραγορίτη!!!
    Ρε, μπας και είναι προβοκάτσια, για να την συκοφαντήσει;
    Ας πρόσεχε ο Αλέκος και πολλοί "αλέκοι"...
    Θα επανέλθω, αφού κάνω ότι μπορώ για τη Χαλυβουργία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Χαλυβουργία είναι αυτό που προέχει, περισσότερο τώρα από ποτέ. Καλή δύναμη.

      Για τα υπόλοιπα, τα λέμε εν ευθέτω χρόνω.

      Διαγραφή
    2. Νόμιμο και ηθικά επιβεβλημένο αντι-τροτσκικό σχόλιο στο ντούρο ζιζεκοτροτσκικό ιστολόγιο

      Το κείμενο τής Σπίβακ το είδες για το «νόημα» τής γενικής απεργίας;

      Διαγραφή
    3. Όχι, δεν την είδα τη Σπίβακ, και δεν θα τη δω γιατί πέραν απ' το γεγονός ότι τη θεωρώ μέγα μπαρουφολόγο, πέρα απ' το γεγονός ότι διαβάζω το Labor of Dionysus των Χαρντ και Νέγκρι και περνώ προσωπική δοκιμασία μ' αυτά που διαβάζω, είδα και το σχόλιο και έκλεισα...

      Διαγραφή
  3. κοίταξε και την τελευταία πρόταση της πέμπτης παραγράφου του ελεεινού αυτού κειμένου. Είναι ακόμα χειρότερη.

    "Ο λαός είναι για τον πούτσο, αν είναι και το κόμμα για τον πούτσο, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα", έτσι σκεφτόμουν τότε (και συνεχίζω και σήμερα)."

    Taliban

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν σχολίασα τη φράση αυτή γιατί ναι μεν δείχνει απαξία, μπορεί όμως να ενταχθεί στα πλαίσια απογοήτευσης/αγανάκτησης.

      Οι φράσεις στις οποίες εστίασα νομίζω πως έχουν καθαρότερο πολιτικό ενδιαφέρον.

      Διαγραφή
  4. ακόμα μια παρατήρηση για τον αχαρακτήριστο μπλόγκερ.
    Το nickname του αν δείτε στην σελίδα του είναι ΚΡΙΤΙΑΣ.
    Δηλαδή διάλεξε για nickname, το όνομα ενός από τους χειρότερους έλληνες της κλασσικής εποχής, του αρχηγού των τριάκοντα τυρράνων, συνεργάτη των κατακτητών Σπαρτιατών της πατρίδας του Αθήνας, δωσίλογου και σφαγέα των συμπατριωτών του με τις πλάτες του στρατού κατοχής.
    Δεν νομίζω ο σύγχρονος ΚΡΙΤΙΑΣ να μην τα ήξερε αυτά που παρέθεσα και άλλα πολλά ανατριχιαστικά.
    Εκλεκτικές συγγένειες λέω εγώ.

    Taliban

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το "κειμενικό πείραμα" λέει κάμποσες αλήθειες και αν δεν είχε αυτή την άκρως εγωιστική - φιλοτομαριστική κατακλείδα θα έλεγα ότι μου θύμισε τον Αρδίζογλου που ντρίπλαρε στην πλάγια γραμμή όποιον εύρισκε μπροστά του και όταν έφτανε η ώρα της σέντρας πέταγε τη μπάλα στην κερκίδα.

    Στην περίπτωσή μας όμως φαίνεται ότι ήταν από την αρχή στο πρόγραμμα να πάει η μπάλα στα περιστέρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο δρόμος για το μέγα ψέμμα είναι φτιαγμένος με μισές αλήθειες.

      Διαγραφή
    2. Από περιέργεια, είδα ότι στο blog του εν λόγω κυρίου, η μεγάλη μάζα των post είναι το 2009, και το 2010 υπάρχουν 2 μόνο ποστ (το ένα αφιερωμένο στον μ.θεοδωράκη κι ένα για ένα συνέδριο και την απέχθεια προς τους "θεωρητικούς" επιστήμονες).

      Τελευταίο ποστ το 2012 μετά από 2 χρόνια της χειρότερης καπιταλιστικής κρίσης που έχουμε περάσει (τουλάχιστον οι μη υπέργηροι) σ'αυτή τη χώρα.

      Για μένα το "καράβι" του κυρίου αυτού έχει οριστικά στραφεί εκεί που τον βολεύει, όταν πια είδε τα "σκούρα" και απειλήθηκε η ατομική του ευδαιμονία.

      Διαγραφή
  6. Στον Αρδίζογλου ξέχασα τον maestro.

    ΑπάντησηΔιαγραφή