Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Μανόλης Αναγνωστάκης-Κι ήθελε ακόμη


Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.
Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.
Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους
τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα
η διάγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω,
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

2 σχόλια:

  1. Αντιφώνηση

    «Έχει στηθεί η σκηνή
    Μα δεν φωτίζουνε οι προβολείς
    Κι όλα τα πρόσωπα είναι εδώ
    αντάξια του δράματος
    γενεές γενεών υποκριτές:
    η θλιβερά ερωμένη
    ο άνθρωπος με το χαμόγελο
    ο επίορκος
    τα κουδουνάκια του τρελού
    κάθε κατώτερη ράτσα
    άρχοντες και πληβείοι
    κι αυτοτιμωρούμενοι»

    Όταν αποχαιρέτησα τους φίλους μου



    Σ. νομίζω ότι το «Καρφώσατε σ’ εξώστες με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα»
    Είναι «Καρφώστε τες εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα»
    Στην Κύπρο ίσως το καταλαβαίνεις καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=9Kzzf2b6Ipw

    ΑπάντησηΔιαγραφή