Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ομιλείτε πολιτικώς!

Ένας από τους πολλούς κινδύνους που απειλούν το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα σήμερα αφορά στο ζήτημα της αντιμετώπισης εκ μέρους του ενός ιδιαίτερα προβληματικού διπόλου που στήνεται από πολιτικούς και παραπολιτικούς παράγοντες και τα ΜΜΕ, και συνομαδώνει διαφορετικές ιδεολογικές ομάδες, στα "αριστερά" και στα "δεξιά" --αλλά εν προκειμένω, είναι αυτοί ακριβώς οι όροι που καθίστανται προβληματικοί-- του ιδεολογικού τόξου. Το δίπολο αυτό είναι γνωστό και τετριμμένο και συνίσταται στην αντιπαράθεση του λαϊκιστικού εθνικισμού και του ευρωκοσμοπολιτισμού. Επανερχόμαστε σ' αυτό με αφορμή την πρόσφατη υπόθεση προστίμου στον δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα για την χρήση σεξιστικού και υβριστικού χαρακτηρισμού για την καγκελάριο της Γερμανίας, Άντζελα Μέρκελ. Σε σχετικό με το θέμα άρθρο της, η Άντα Ψαρρά, εκ των συντακτών του γνωστού "Ιού", επιτίθεται κατά της χρήσης αυτού που αποκαλεί "ελληνόμετρο" από μια πολύ ευρεία γκάμα της εγχώριας κυρίαρχης ιδεολογίας:
Χρήση του ελληνόμετρου έκαναν με απόλυτο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν οι φορείς των πιο ακραίων ρατσιστικών και μισαλλόδοξων αντιλήψεων - οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, διάφορες ενώσεις αποστράτων αλλά και πολλοί αθλητικοί συνδέσμουι. Μια πιο λελογισμένη χρήση του ελληνόμετρου υιοθετήθηκε, εξάλλου, σαν αντίδωρο στην ταύτιση εγκληματικότητας και μετανάστευσης. Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. Ενδεικτικά αναφέρουμε κινήσεις όπως το Δίκτυο 21, κόμματα όπως η Πολιτική Άνοιξη και το κόμμα Παπαθεμελή, έντυπα όπως το Νέμεσις και η Ρήξη, αλλά και πλήθος επιχειρηματιών και απλών πολιτών που αποφάσισαν να συστηματοποιήσουν τη χρήση, αν και ακόμα βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο. Ακόμα και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων χτισμένων μέσα σε δάση άρχισαν να στολίζουν τα σπίτια τους με τεράστιες ελληνικές σημαίες, διότι κατάλαβαν ότι το ελληνόμετρο ίσως τους γλύτωνε από τα πρόστιμα.
Και συμπληρώνει: "Το ελληνόμετρο οδηγεί στη βαθιά βαρβαρότητα, στην απομόνωση και, κυρίως, στην έλλειψη μιας διαφορετικής πολιτικής που να βασίζεται στην αλληλεγγύη, την υπεράσπιση των κοινωνικά περιθωριοποιημένων και τη δημοκρατική εκπροσώπηση των πολιτών."

Η τοποθέτηση του κομμουνιστικού κινήματος και των φορέων του απέναντι στην τοποθέτηση αυτή πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, όπως ήταν έμπρακτα όλον αυτό το καιρό όταν η δήθεν "αντιδογματική" αριστερά της πλατείας εξετράπη στον ακατάσχετο Τραγκισμό των "δοσίλογων", των "γερμανοτσολιάδων", του "Τσολάκογλου", και σ' ένα τσούρμο άλλων παραπολιτικών και ανιστόρητων χαρακτηρισμών -- ελέω, φαντάζομαι, απαγκίστρωσης απ' τον "σκουριασμένο Μαρξισμό" που χαρακτηρίζει τους "παλαιού τύπου κομμουνιστές", που δεν συνηθίζουν τέτοιες "γλαφυρές" ρητορικές του αόρατου μπαλκονιού και του φαντασματικού "μετώπου". Από την προσεκτικότητά μας απέναντι σε τοποθετήσεις όπως αυτή της κυρίας Ψαρρά, και όχι μόνο απέναντι σε χυδαιότητες τύπου Τράγκα, θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό η πολιτική αξιοπιστία και φερεγγυότητα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στο μέλλον.

Πιο πρακτικά: αφενός, δεν θα πρέπει να έχουμε τον παραμικρό δισταγμό να καταδικάσουμε τη χρήση της γλώσσας του χαμαιτυπείου από έναν "δημοσιογράφο"-έμβλημα του ιταμότερου προσώπου του ελληνικού πολιτικού συντηρητισμού και της μικροαστικής "νoικοκυραίικης" χυδαιότητας, ούτε να διστάσουμε να στηλιτεύσουμε απερίφραστα τον απροκάλυπτο σεξισμό του και το ιταμό ήθος του. Ούτε, βέβαια, μπορούμε να έχουμε την παραμικρή συμπάθεια για τον πρώην ΝΔ-ΠΑΣΟΚο γιάπι-εκσυγχρονιστή και νυν ψευδο-λαϊκό Ελληναρά διευθυντή του σταθμού, κύριο Νίκο Χατζηνικολάου, που φέρεται να δήλωσε: "Υπάρχει Έλληνας (ακροατής) που να θύμωσε επειδή έβρισε (σ.σ. ο Τράγκας) τη Μέρκελ (σ.σ. ο χαρακτηρισμός ήταν ξεκωλιάρα), την περίοδο που μας ξεφτιλίζει η Γερμανία...;" Ενόψει της απουσίας συστημικών "λύσεων" για τα προβλήματα ηγεμονίας της τάξης του, ο εν λόγω κύριος μπορεί να έχει κάθε συμφέρον στη γηπεδοποίηση της πολιτικής ("μας ξεφτιλίζει η Γερμανία"). Η τάξη που εκπροσωπεί και ανέκαθεν εκπροσωπούσε δεν έχει και δεν είχε ποτέ, ως γνωστόν, ιδιαίτερες αναστολές μπροστά στην τυχοδιωκτική αλλαγή προσωπείων. Οι συμπλεγματικές και μισαλλόδοξες νεοφασιστικές κορώνες των αστών και των εξωνημένων τους φερέφωνων δεν έχουν καμία θέση στον πολιτικό λόγο των κομμουνιστών, και αυτό είναι ήδη έμπρακτα ξεκάθαρο από το είδος του λόγου που χρησιμοποιεί η κομμουνιστική αριστερά όταν, για παράδειγμα, μιλά για την κυρία Μέρκελ και τη Γερμανία: είναι, απλά, ένας ταξικός λόγος, και έναν τέτοιο λόγο δεν θα υιοθετήσουν ποτέ οι όψιμοι "υπερασπιστές του λαού." Είναι ανάθεμα για αυτούς.

Το είδος όμως αυτό λόγου, ακριβώς επειδή είναι τόσο ταξικό όσο και ρητά πολιτικό, διαφοροποιείται σημαντικά και από αυτό της Άντας Ψαρρά, η οποία χρησιμοποιεί μία σειρά αναμφισβήτητα ορθών διαπιστώσεων για το πολιτικό και ηθικό ποιόν ανθρώπων σαν τον Γιώργο Τράγκα, τον Νίκο Χατζηνικολάου και όλου αυτού του απεχθούς "υπερελληναράδικου" συναφιού για να οδηγήσει στο άλλο άκρο, που δεν είναι παρά η εκ νέου αποπολιτικοποίηση της σχέσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και της ευρωπαϊκής αστικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. Όταν, για παράδειγμα, η κυρία Ψαρρά αναφέρεται στο "Το «είμαστε όλοι έλληνες» των δημοκρατικών πολιτών άλλων χωρών, που αλληλέγγυοι διαμαρτύρονται", η αναφορά αυτή εύκολα αποκρύπτει τις ιδεολογικές προϋποθέσεις και κατευθύνσεις μιας τέτοιας αλληλεγγύης, την σχέση ή απουσία σχέση της με την αντικαπιταλιστική πάλη στην ίδια την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ή την σημασία των ταξικών όρων και συσχετισμών που εξοβελίζονται στο όνομα της συνηθισμένης και έμπρακτα έκπτωτης ιδεαλιστικής ρητορικής περί "Ευρώπης των λαών", που ποτέ της δεν ενοχλείται να μιλήσει απτά και συγκεκριμένα για τους υλικούς/οικονομικούς και πολιτικούς  -- και όχι απλά ρητορικούς-- παράγοντες που κρατούν τους λαούς σε άνιση ανάπτυξη και σε άνισες ιεραρχικές σχέσεις στην ευρωπαϊκή ψευδο-οικογένεια.

Ή όταν πάλι η κυρία Ψαρρά κάνει λόγο για "τα μέλη φασιστικών και ναζιστικών ομάδων" που "κατηγορούν τη Μέρκελ επειδή είναι γερμανίδα, ενώ δημοκρατικές ενώσεις προπαγανδίζουν μποϊκοτάζ σε γερμανικά προϊόντα, την ώρα που γερμανοί πολιτικοί και πολίτες στέκονται στο πλευρό των εργαζόμενων ελλήνων", καλό θα ήταν να θυμάται την χαρακτηριστική ολιγωρία της κυρίας Μέρκελ και των πολιτικών συμμάχων της στην διερεύνηση νεοναζιστικών φόνων στη Γερμανία με θύματα κυρίως Τούρκους βιοπαλαιστές.

Η απτή πραγματικότητα είναι πάντα πολύ πιο πολύπλοκη από τα ηθικολογικά, ψευδοπολιτικά δίπολα του μαινόμενου Ελληναρά από τη μια πλευρά και του επιλεκτικά ευαισθητοποιημένου ευρωκοσμοπολίτη από την άλλη.

Σ' αυτή την απτή πραγματικότητα, με την τεράστια πολυπλοκότητα της σε ό,τι αφορά συσχετισμούς μεταξύ εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, ενδο-ευρωπαϊκών ανταγωνισμών, ταξικής πάλης στο εσωτερικό της χώρας, και συνεπειών της ιμπεριαλιστικής γεωπολιτικής οφείλει να μένει πάντα προσανατολισμένο το κομμουνιστικό και ταξικό κίνημα, εξισορροπώντας το μεγάλο μειονέκτημα που διαθέτει απέναντι στους δύο προαναφερθέντες πόλους εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν μιλά στο λαό με ισοπεδωτικές υπεραπλουστεύσεις, με το πλεονέκτημα της σοβαρότητας και της εντιμότητας της στάσης του: μιας στάσης που οφείλει σε κάθε στιγμή να διαφοροποιείται ξεκάθαρα στα μάτια της εργατικής τάξης και των εκμεταλλευόμενων, τόσο από τον βορβωρώδη "πατριωτισμό" των λιμοκοντόρων της δεξιάς (είτε αυτοπαρουσιάζεται ως "δεξιά" είτε όχι) όσο και από τον ψευδοκριτικό κοσμοπολιτισμό-ως-προκάλυμμα νομιμότητας της αστικής κυριαρχίας που εκφράζει η αντίπερα όχθη. 

Η κομμουνιστική παράδοση, αυτή που πασχίζει να ξαναθεμελιωθεί ως έμπρακτη συνείδηση για τις πλατειές λαϊκές μάζες, είναι έμπρακτα αντιφασιστική, αντι-αυταρχική, διεθνική, εξισωτική και οικουμενική. Αλλά είναι επίσης παράδοση "από τα κάτω", φιλολαϊκή, εχθρική στην ιδιοποίησή της από τα "σαλόνια" της αστικής κοινωνίας που εκμεταλλεύεται μετανάστες "πολυπολιτισμικά" και που κριτικάρει τους εθνικιστές στο όνομα ενός δήθεν αταξικού ιδεώδους του "ευρωπαϊκού πολιτισμού", ξεχνώντας ποια τάξη όπλισε το χέρι που σκότωσε τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, ποια τάξη οδήγησε στον Α' παγκόσμιο, ποια τάξη ανέχτηκε τη συμβίωση με τους Ναζί, και ποια τάξη απάντησε στα κρεματόρια με παρατεταμένη ή και μόνιμη "ουδετερότητα."

24 σχόλια:

  1. Η κ.Ψαρρά καρφώνεται από τις αναφορές της στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας (όπου η ίδια προφανώς υποστήριζε την ιμπεριαλιστική επέμβαση) και την υπόθεση Οτζαλάν (όπου προφανώς παίρνει το μέρος των Τούρκων μιλιταριστών χωρίς περιστροφές, αφού ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει, πως κακώς έγιναν οι διαμαρτυρίες για την παράδοση του στην "φίλη και γείτονα").
    Δεν ξέρω αν σιχαίνομαι περισσότερο τους λαϊκιστές του εθνικισμού από τους ελιτιστές του κοσμοπολιτισμού...
    Ή μάλλον ξέρω. Οι πρώτοι τουλάχιστον δεν δηλώνουν ούτε "αριστεροί", ούτε "προοδευτικοί"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απ' το θρεντ του δικού σου κειμένου για Χαλβατζή στο γκλόμπιγκ:

    ΑνώνυμοςFeb 25, 2012 06:41 AM
    Αν κάποια στιγμή αποβάλλεις τις διεθνιστικές μαλακίες που σε έχουν κατηχήσει και κατανοήσεις τι σημαίνει ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ τότε κάτι μπορεί να γίνει. Ως τότε θα τρώμε όλοι μαζί τα σκατά όλων αυτών των πούστηδων που ανέφερες.
    Ε.Α.Τ.

    Απάντηση
    PoeFeb 25, 2012 06:53 AM
    Οταν αποβαλεις τον εθνικισμο/φασισμο με τον οποιον σε εχουν ταισει
    τοτε θα καταλαβεις ισως, τι σημαινει, προλεταριοι ολων των χωρων ενωθειτε

    εμενα δεν με εχουν ταισει τιποτα
    μονος μου διαλεγα απο οταν αρχισα να ασχολουμαι σοβαρα με την πολιτικη, το που το ποτε και το πως θα δειπνεισω

    το γιατι ειναι(η πρεπει να ειναι) νομος το δικιο του εργατη το ξερω πολυ καλα και ειναι απαραιτητο να γινει

    ο εθνικισμος/φασισμος
    χαρακτηρισε μια ενδεχομενη περιοδο της ιστοριας
    και εξυπηρετησε σε ολες τους τις φασεις την εξελιξη του καπιταλισμου
    μοιραια λοιπον θα πεθανει μαζι του

    αν μελετουσες σοβαρα ιστορια θα τα καταλαβαινες ολα αυτα
    τον ρολο του εθνικισμου δηλαδη

    αν θες να σε κατευθυνο στο τι να διαβασεις για να τα μαθεις
    ρωτα με

    ΑνώνυμοςFeb 25, 2012 07:14 AM
    POEXANIA

    ΓΑΜΩ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΜΟΥΣΑΤΗ ΑΔΕΡΦΑΡΑ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ ΣΟΥ !!!
    88

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος του να πω πως έχουμε διαφορετικά γούστα για το ποιους σιχαινόμαστε περισσότερο.

      Διαγραφή
    2. Αυτός τουλάχιστον δεν με ταύτισε με τον εαυτό του....
      Περί ορέξεως....

      Διαγραφή
    3. Σαφώς και η ανταγωνιστική ταύτιση-ως-εκτόπιση δεν είναι μη προβληματική, το είδαμε άλλωστε στην πράξη.

      Από την άλλη το ευθύ και ιστορικά ριζωμένο μίσος είναι κάτι που εμένα μου φαίνεται σαφώς πιο άμεσα επικίνδυνο.

      Το ωραίο είναι ότι υπάρχει κινητικότητα ανάμεσα στα δύο, τουλάχιστο στο ρητορικό-ιδεολογικό επίπεδο. Κι έτσι έχεις αριστεριστές που ξαναγεννιούνται ως ακραιφνής εθνικιστές, και εθνικιστές που μιλούν σαν αριστεριστές.

      Αυτά βέβαια δεν αφορούν την Άντα Ψαρρά, την οποία σαφέστατα σέβομαι ως πολιτικά διαφωνούσα, σε αντίθεση με τον Τράγκα, που δεν σέβομαι καθόλου.

      Διαγραφή
    4. πάντως καλό είναι να θυμόμαστε πως το "εθνικό" ποτέ δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν κάτι παραπάνω από "εφεδρεία" του ταξικού που είναι και το πρωτεύων. Από εκεί και πέρα, τόσο ο εθνικισμός όσο και ο κοσμοπολιτισμός, δεν μπορεί παρά να αντανακλούν την ιδεολογικοποίηση διαφορετικών κάθε φορά (ενίοτε και των ίδιων) ιμπεριαλιστικών συμφερόντων

      Διαγραφή
    5. Θα το θέσω διαφορετικά: Όσο το κυρίαρχο δίπολο, ο κυρίαρχος ανταγωνισμός, είναι μεταξύ εθνοσωβινισμού και αστικού κοσμοπολιτισμού, τόσο τα λαϊκά στρώματα θα παγιδεύονται σε μια ενδοαστική αντιπαράθεση με αμφίβολη ουσία. Και όσο συμβαίνει αυτό, τόσο θα παραμένει το εργατικό κίνημα δέσμιο της ηγεμόνευσης αστικών συμφερόντων από τη μία και από την άλλη πλευρά του διπόλου.

      Αυτός είναι και ο στόχος της κατασκευής του, άλλωστε. Η μη αυτονόμηση του εργατικού κινήματος από αστική ηγεμόνευση.

      Διαγραφή
    6. "Η μη αυτονόμηση του εργατικού κινήματος από αστική ηγεμόνευση."

      Μετάφραση στη μη θεωρητική γλώσσα:

      1. "Τι, μ' αυτούς θα πας; Αυτοί είναι εθνοσωβινιστές! Κάτσε μαζί μας, θα πλακώσει ο φασισμός!"
      2. "Σιγά, μιλάνε και οι δωσίλογοι της Μέρκελ! Έλα μαζί μας σε ένα παλλαϊκό μέτωπο, θα ξεπουλήσουν το βιός σου!"

      Διαγραφή
    7. 1. "Και που 'σαι, εμείς θα σε σώσουμε δημοκρατικά απ' το φασισμό. Δεν είμαστε ολοκληρωτικοί!"
      2. "Και που 'σαι, εμείς θα σε γλιτώσουμε απ' το ψευδο-λαϊκό ΚΚ των καρεκλοκένταυρων, που τα παίρνουν απ' τους εφοπλιστές!"

      Διαγραφή
    8. Είχα σκοπό να το μεταφράσω. Θα σου πω γιατί το στέλνω:

      Losurdo, Gramsci

      9. Du libéralisme au fascisme

      En saluant dans la révolution d'Octobre l'affirmation concrète des droits de l'individu contre le cruel rite sacrificiel de la guerre et contre les prétentions « pédagogiques » de l'élite dominante, Gramsci et Togliatti sont portés à revendiquer l'héritage de la Révolution française. Croce, au contraire, ne se lasse pas de polémiquer contre ceux qu'il appelle avec mépris les « fossiles de la démocratie», contre «l'idiote religion maçonnique » fondée sur les « trois mots creux: "liberté, égalité, fraternité"».

      Et dans le développement de cette polémique, le philosophe idéaliste cherche à forcer dans un sens antidémocratique la leçon même de Marx, à qui il attribue, en plus du mérite d'avoir appelé l'attention sur le moment du conflit (quoiqu'en se référant aux classes plutôt qu'aux États), celui d'avoir contribué à le rendre insensible à la séduction exercée par les idéaux de la Révolution française, aux « séductions alcinesques » (Alcine, la fée décrépite et édentée qui prenait la forme de florissantes jeunes filles) de la « Déesse Justice et de la Déesse Humanité». L'image utilisée ici est déjà présente chez Marx, qui dénonce Lord Palmerston comme « une nouvelle Alcine » parce qu'il cherche à donner un tour libéral séduisant à la violation systématique des « droits de l'homme » et à leur sacrifice sur l'autel des intérêts de l'oligarchie (MEW, 9, 355 et 359-361). Ce sont au contraire les idéaux démocratiques qui sont raillés par Croce, et non l'homme d'État libéral qui les foule aux pieds.
      La liquidation des mots d'ordre de 1789 est radicalisée et héritée par le fascisme, qui considère lui aussi la fée Alcine comme décrépite, de même que les idéaux de la Révolution française et du socialisme, auxquels il oppose la jeunesse prometteuse du culte de la violence exercée par une élite immunisée contre la tare égalitaire, et animée de mépris pour la démocratie et pour les masses. On comprend alors la bienveillance manifestée par les grands intellectuels à l'égard du régime, eux qui ont été les protagonistes de cette liquidation. En 1923, Gentile et Croce publient une revue, La Nuova Politica Liberale, dont le programme est au fond de concilier libéralisme et fascisme. Certes, pour que cette conciliation puisse avoir lieu, il faut choisir nettement - observe Gentile - entre « deux libéralismes » assez différents, en refusant sans hésitation le «libéralisme démocratique des libéraux d'aujourd'hui». Mais, une fois opérée cette distinction, un « libéral de conviction profonde et solide » ne peut qu'adhérer au fascisme. À ce moment, le philosophe actualiste n'est certes pas un libéral isolé: si Giolitti attribue à Mussolini le mérite de rétablir l'ordre et de pacifier la nation, au temps de la marche sur Rome, le Duce du fascisme énonce un programme si libériste qu'il suscite même l'admiration de Luigi Einaudi: «Tout cela, c'est du libéralisme classique».

      La position de Croce pourrait à première vue apparaître différente et opposée. Le professeur Sebastiano Timpanaro la décrit ainsi: «Pour moi, le fascisme est le contraire du libéralisme.» Et pourtant, tout de suite après, le philosophe ajoute

      Διαγραφή
    9. «Mais quand le libéralisme dégénère comme il a dégénéré en Italie dans les années qui vont de 1919 à 1922, et n'est guère plus qu'un masque vide et répugnant, une période de suspension de la liberté peut être bénéfique: bénéfique à condition que l'on restaure un régime libéral plus sévère et conscient. Un vieux penseur napolitain (Luigi Blanch) a laissé un écrit sur la réaction qui suivit 1848, selon lequel le principe libéral était sauvé en Italie, non par les mazzinistes, mais par les Croates: parce qu'il vaut mieux que Lucrèce soit violée que Messaline prostituée. »

      Afin d'exorciser le spectre de la démocratie de masse et du socialisme, rapidement assimilé à Messaline et à un bordel, violence mâle sur la Lucrèce libérale exercée par les Croates, ou plus exactement par les bandes fascistes, peut se montrer bien utile. Croce approuve donc également la nécessité d'enlever au libéralisme ses incrustations démocratiques, utilisant dans ce but les services du fascisme. S'explique ainsi l'indulgence à l'égard de la violence des brigades (squadri): l'éventuelle volée de coups de poings peut se révéler «dans certains cas, utilement et opportunément administrée». Même après l'assassinat de Matteotti, le philosophe ne passe pas à l'opposition, et motive aussi son vote de confiance au gouvernement Mussolini par le rôle important et bénéfique que pourraient jouer les fascistes: « Si ceux-ci comprennent l'inéluctabilité du retour au régime libéral, ils sauront préserver le fascisme comme un élément fort et salutaire de la lutte politique future. Et ils auront détruit un fascisme dictatorial labile pour en créer un durable».

      À la théorie des deux libéralismes chez Gentile, correspond la théorie des deux fascismes chez Croce: si pour le premier il y a un libéralisme qui ne peut pas ne pas rencontrer le fascisme, pour le second, le fascisme, une fois débarrassé de ses méthodes les plus grossièrement brigadistes et dictatoriales, ne peut pas ne pas rencontrer le libéralisme, le «libéralisme pur», qu'il ne faut naturellement pas confondre avec le « libéralisme démocratique », synonyme d' « idéologie abstraite » et de «procédé expéditif et risqué». Dans un cas comme dans l'autre, c'est un libéralisme épuré de ses incrustations démocratiques bâtardes, c'est-à-dire de ce contenu démocratique qui pour Gramsci (et Togliatti) est le présupposé même du socialisme, qui est appelé au rendez-vous, plus ou moins ferme, avec le fascisme. En 1927 encore, en souscrivant implicitement à la condamnation opérée par Mussolini de tout «régime démolibéral », Antonio Salandra se définit comme un « vieux libéral de droite (sans démo)».

      Διαγραφή
    10. Πέρα από την «ομοιότητα» με τους Πάσχους-συνταγματολόγους (Croce), τα δίπολα που αναφέρεις σκοπό έχουν να συγκαλύψουν όχι την εγκατάσταση ενός οιονεί βοναπαρτιστικού καθεστώτος (αυτό το είχαμε ήδη), αλλά τον εκφασισμό του πολιτεύματος με το προσωπείο του «καθαρού» φιλελευθερισμού (τι ΔΗΜΑΡ τι ΝΔ --- η διακήρυξη των «ανεξάρτητων» είναι το συνεπέστερο δείγμα τής τάσης αυτής).

      Διαγραφή
    11. le Duce du fascisme énonce un programme si libériste qu'il suscite même l'admiration de Luigi Einaudi: «Tout cela, c'est du libéralisme classique».

      Η συμφιλιωσιμότητα φιλελευθερισμού και φασισμού στη δεκαετία του 30 είναι νομίζω ένα μάλλον μη συζητημένο ιστοριογραφικό και νομικό θέμα στην Ελλάδα, όπου η έμφαση έχει πέσει καθαρά στον μιλιταρισμό και τον εθνοσωβινισμό. Και θα άξιζε τον κόπο να δημοσιευτούν κάποιες μελέτες από αυτή τη σκοπιά στα ελληνικά.

      Διαγραφή
  3. Συμφωνώ με τον TRASH και νομίζω ότι το κείμενο υποβαθμίζει με το timing του το γεγονός ότι το σύστημα έχει οδηγήσει σήμερα σε πρωτοφανή εξάρτηση και της εθνικής και πολιτικής κυριαρχίας, ακόμα και με τα παραδοσιακά αστικά κριτήρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. http://financialcrimesnews.blogspot.com/2012/02/blog-post_8530.html

    Για την αυτοδιαχειριζόμενη. Σόρυ για τα πολλά σχόλια. Δεν θα το ξανακάνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τον Βλαδίμηρο, δεν υπάρχει πρόβλημα με τον αριθμό σχολίων, ευχαριστώ.

      "Διακήρυξη των ανεξάρτητων" είναι ποια; (Έχουμε πήξει στις διακηρύξεις κι έχω χάσει το νήμα)

      Διαγραφή
    2. Ο κ. Καμμένος ανακοίνωσε την ίδρυση του κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες» μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter) με το εξής μήνυμα: «Καλημέρα. Το κίνημα των πολιτών γεννήθηκε. Η Παναγιά να είναι βοηθός και προστάτης. Πάνος Καμμένος».

      OMFG...

      Διαγραφή
  5. Έβγαλε κι αυτός;! Δεν τους προλαβαίνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μιας και σε πέτυχα: το "estates" στα ελληνικά (στην Κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου) πώς θα το μετέφραζες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. νομοθετικό σώμα, βουλή των αντιπροσώπων, «συνέλευση των τάξεων» (Etats Generaux)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το τελευταίο μου φαίνεται το καταλληλότερο απ' τα συμφραζόμενα, τόσο στον Χέγκελ όσο και στον Μαρξ. Μερσί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. «την χαρακτηριστική ολιγωρία της κυρίας Μέρκελ και των πολιτικών συμμάχων της στην διερεύνηση νεοναζιστικών φόνων στη Γερμανία»

    Δεν ήταν ολιγωρία, ήταν ανοχή. Κάπου είχα δει ένα άρθρο που έθετε κάποια ερωτήματα για συνεργασία των αρχών με τους νεοναζί. Η υπόθεση μπήκε ξανά στο αρχείο εσπευσμένα. Δεν διερευνήθηκαν σε όλη τους την έκταση οι διασυνδέσεις των δραστών με υπηρεσίες πληροφορίων/διωκτικές αρχές, κ.λπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή