Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

Ασχήμια

Τον Απρίλη του 1987, κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος ενός καινούργιου περιοδικού. Ανάμεσα στους τίτλους του εξωφύλλου: "Οι σεξουαλικές φαντασιώσεις των Ελλήνων"· "Οι μικρές αδυναμίες του Ανδρέα Παπανδρέου"· "Το περιθώριο στην ΕΣΣΔ"· "Σεξ και διαφήμιση". Στο τέταρτο τεύχος, το περιοδικό έρχεται με δώρο ένα προφυλακτικό, και οι πωλήσεις εκτινάζονται. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, όπως συνηθίζεται να λέμε: ως το 1995, το περιοδικό είχε γεννήσει άλλα δύο, καθώς και δικό του ραδιοφωνικό σταθμό.

Μέρος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των Ελλήνων στην περίοδο αυτή --και βέβαια, η σεξουαλική τους διαπαιδαγώγηση ήταν κύριο κοινωνικό μέλημα, εμπλέκοντας, στον ρόλο του παιδαγωγού, και τον ίδιο τους τον πρωθυπουργό-- ήταν το να πειστούν ότι ήταν, ως τότε, βαθιά, απελπιστικά άσχημοι ως λαός: οι άνδρες πλαδαροί, αγύμναστοι, υπερβολικά τριχωτοί, κακοντυμένοι· οι γυναίκες χοντροκώλες, γεμάτες κυτταρίτιδα, με τριχοφυϊα γύρω απ' τα χείλη που χρειαζόταν μπαρμπέρη, κοντές, και εξίσου κακοντυμένες.

Κι έτσι, σε όλη την δεκαετία του 1990, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες βάλθηκαν να γίνουν ομορφότεροι -- πιο γυμνασμένοι, ψηλότεροι, κομψότεροι, πιο εκλεπτυσμένοι. Και, εν πολλοίς, έγιναν. Η χώρα γέμισε όμορφους ανθρώπους, και αυτοί, με τη σειρά τους, γέμισαν τα νέα κανάλια και περιοδικά, που ειδικεύονταν στο να πλασάρουν όμορφους ανθρώπους, των οποίων τα κεντρικά μελήματα και μέριμνες ήταν, βασικά, δύο: η ομορφιά τους και το σεξ (ως ψυχαναγκαστικό απωθημένο, φυσικά). Οι δύο αυτοί πυλώνες στήριξαν την έκρηξη του καταναλωτισμού την ίδια περίοδο, και έτσι αποκαλύφθηκε η επιχειρηματική ευφυία της προβολής της εξωτερικής ασχήμιας του νεοέλληνα: από μόνη της, η προτροπή στην "σεξουαλική απελευθέρωση" (με κάποιες δεκαετίες καθυστέρηση), δεν δημιουργεί έσοδα για αυτοκινητοβιομηχανίες, εταιρείες καλλυντικών, κέντρα αδυνατίσματος ή οίκους μόδας. Χρειάζεται συστηματική καλλιέργεια της αίσθησης μειονεξίας, ώστε η κατανάλωση να ιδωθεί ως μέσο αυτοαποζημίωσης για όσα στέρησε η φύση. Και κάπως έτσι μπήκαν τα θεμέλια για την νέα πολιτική οικονομία της χώρας, το πέρασμα απ' τον εμποροαπατεώνα στον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

Το σπάσιμο της φούσκας στα ιριδίζοντα χρώματα της οποίας η χώρα είδε το μέλλον της έφερε τη σταδιακή εκδήλωση διαφορετικών τρόπων αντίδρασης, από την νεοαποκτημένη, αμερικανικού τύπου αισιοδοξία του "μπόρα είναι, θα περάσει", στην εξίσου αμερικανικού τύπου ανέξοδη εξιδανίκευση του απώτερου παρελθόντος, σύμφωνα με την οποία η ζωή υπό το βάρος της παγκόσμιας κρίσης του κεφαλαίου θα έμοιαζε αρκετά με το Πάσχα στο χωριό για κανένα τριήμερο. 

Όταν ξεθώριασαν αυτού του είδους οι ερμηνευτικές κατασκευές του τι συνέβαινε, ήρθε η μαζική αντίδραση εκνευρισμένων καταναλωτών που ήθελαν τα λεφτά τους πίσω γιατί η ταινία, τελικά, αποδείχτηκε φάβα. Αλλά, εν μέσω γκλομπ και δακρυγόνων, ο εκνευρισμός έδωσε εύκολα τη θέση του στον φόβο, και ο φόβος οδήγησε γρήγορα στην κατάθλιψη, την κατήφεια, και τον προσωπικό εγκλεισμό.

Και ξαφνικά, το μόνο που μπορεί να βγάλει προς τα έξω αυτή η μεγάλη, αναμφίβολα, μάζα που ακολούθησε τους λαμπερούς δρόμους που σηματοδότησαν το ΚΛΙΚ, το ΠΑΣΟΚ και το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών, είναι ασχήμια. Μιζέρια, απαξίωση, κυνισμός, υστερία, ισοπεδωτική αντίληψη και συμπεριφορά, εμμονή στη θέση του κατηγόρου των πάντων, χολερικότητα δίχως προοπτική, αρνητισμός, μίσος, ζηλοτυπία, έλλειψη στοιχειώδους αίσθησης ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, περιφρόνηση, ακόμα και τώρα, για βασικές αξίες στη ζωή -- ένα μείγμα συμπεριφοράς κακομαθημένου παιδιού που πιστεύει ότι θα ανατρέψει το σύμπαν κάνοντας μούτρα, και του ξινού, στριγγλίζοντος μικροαστισμού της εφιαλτικής γειτόνισσας του τρίτου. Είναι σαν όλη αυτή η από τα έξω ομορφιά να πληρώθηκε με το εφιαλτικό τίμημα ενός από τα μέσα τερατομορφισμού, μιας συσσωρευμένης ασχήμιας. 

Η πολιτική, το έχουμε πει πολλές φορές, δεν είναι ηθική. Όμως η πολιτική στάση απέναντι στα πράγματα προϋποθέτει, στο πιο θεμελιακό επίπεδο, ένα συγκεκριμένο ήθος. Οι πολιτικές επιλογές αντικατοπτρίζουν τον χαρακτήρα αυτού του ήθους, τις βασικές του συντεταγμένες. Και το κυρίαρχο ήθος, αυτό που συνεχίζει να καθυπαγορεύει τις βασικές πολιτικές επιλογές, είναι η στάση του ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται καβάλα στο άλογο της ιστορίας χωρίς να αλλάξει το παραμικρό στον τρόπο σκέψης και δράσης του, χωρίς να αναθεωρήσει στην ουσία τίποτα, και χωρίς να επιχειρήσει καν να δει τον εαυτό του από μια απόσταση, να αντιληφθεί ότι υπάρχουν εκατομμύρια ακριβώς σαν αυτόν, με τις ίδιες απαιτήσεις και την ίδια βασική απάθεια και κυνισμό, με την ίδια βαθύτατη αποξένωση από αυτό που --τι ειρωνεία!-- υποστασιοποιείται παντού, εύκολα, ανέξοδα, ως "λαός."

Απέναντι στην φαινομενικά αστείρευτη ικανότητα μιας κοινωνίας να παράγει ασχήμια, να απελευθερώνει όλα τα συσσωρευμένα τοξικά κατάλοιπα δεκαετιών επιδερμικού εξωραϊσμού --κι όλα τα συμπτώματα απώθησης μιας ιστορίας θεμελιακά βασισμένης στην περιθωριοποίηση, τον διωγμό, και την καταστολή των κατά καιρούς αντιφρονούντων-- στέκεται μια μειονότητα που δεν ετεροκαθορίζεται και δεν φοβάται, γιατί δεν είχε ποτέ τίποτε να χάσει. Είναι οι άνθρωποι που παρέμειναν, ως επί το πλείστον, εξωτερικά άσχημοι, κακοντυμένοι και απεριποίητοι όλα αυτά τα χρόνια, αυτοί που δεν έπιασαν θέση στο τραίνο που δεν πήγαινε πουθενά. Σήμερα, αγωνίζονται για τους εαυτούς τους και για την τάξη τους, έχοντας απέναντι όχι μόνο την τεράστια συσσωρευμένη δύναμη ντόπιων και ξένων αφεντικών, αλλά κι όλον αυτό τον νεο-άσχημο συρφετό που δεν έχει καταφέρει να προσφέρει στον τόπο τίποτε περισσότερο από χυδαία καλοπέραση στους καλούς καιρούς και οργίλες μούντζες στους κακούς. Και που, τρία περίπου χρόνια μέσα στην κρίση, εξακολουθεί να διυλίζει τον κώνωπα και να καταπίνει την κάμηλο, να μεμψιμοιρεί για τα πάντα αδιακρίτως, να υψώνει το δάχτυλο του κατηγόρου και να αγορεύει στο δικό του φαντασιακό δικαστήριο, ανεύθυνος, πολιτικά άβουλος και πιθανόν μοιραίος, ναρκισσευόμενος --ακόμα και τώρα-- μπροστά στον καθρέφτη αγυρτών που υπόσχονται να τον σώσουν ως άλλο περιούσιο "λαό", ως άχραντο και άμεμπτο θύμα των περιστάσεων και της κακιάς της ώρας, για να επαναλάβει αυτά που έμαθε να πράττει μια ζωή.

Πώς να πεις πως ένας τέτοιος "λαός" όχι μόνο δεν μπορεί να "συντεθεί" σε κάποιου είδους ξαναβαφτισμένη ψευδή ολότητα, αλλά δεν έχει την παραμικρή ιστορική ελπίδα αν δεν αποσυντεθεί στο έπακρο για να ξανασυγκροτηθεί με άλλους όρους και σε άλλη βάση; Πώς να πεις πως όταν κάνουμε λόγο για πολιτική "ανάσταση" μιλούμε επίσης για θάνατο, και τον εννοούμε όσο πιο κυριολεκτικά γίνεται να εννοήσουμε έναν θάνατο που δεν είναι βιολογικός; Δεν μπορείς, κι έτσι σωπαίνεις. Κι έτσι ζεις και αναπνέεις στην ασχήμια που, σαν κάποια τεράστια επιστροφή του κατεσταλμένου, έχει ξαναπλημμυρίσει τη χώρα με ορδές έξαλλων απ' τη στέρηση junkies της αυτοκρατορίας του αισθητού.

22 σχόλια:

  1. Πόσοι είναι κατά τη γνώμη σου "οι άνθρωποι που παρέμειναν εξωτερικά άσχημοι, κακοντυμένοι και απεριποίητοι όλα αυτά τα χρόνια, αυτοί που δεν έπιασαν θέση στο τραίνο που δεν πήγαινε πουθενά";

    Γιατί εμένα η εντύπωσή μου είναι ότι, αν και υπάρχουν, δεν βρίσκονται σήμερα μεταξύ αυτών που, όπως λες, "αγωνίζονται για τους εαυτούς τους και για την τάξη τους" - εκτός αν δεν έχω καταλάβει καλά σε ποιους αναφέρεσαι.

    Φοβάμαι, εν ολίγοις, ότι η ηγεμονία του κλικ υπήρξε κατά πολύ ευρύτερη απ' ό,τι πάνω στον "νεοάσχημο συρφετό".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν τους έχω μετρήσει· δεν βρίσκω τον λόγο, καν. Ότι υπάρχουν, αποδεικνύεται από την μπάρα δεξιά, πάντως. Και, σε ορισμένες συνάξεις, τους βλέπεις. Προέρχονται από ένα άλλο κόσμο. Ξεχασμένο.

      Διαγραφή
  2. http://nosferatos.blogspot.com/2012/02/lenin-reloaded.html
    αναδημοσιευτηκε στην ετικετα ΚΛΙΚ(οπου εγιναν και απλιοτερες συζητησεις )

    Εξαιρετικές παρατηρησεις και για την ερμηνεια του συγχρονου καταναλωτικου λαικισμου :
    ''Σήμερα, αγωνίζονται για τους εαυτούς τους και για την τάξη τους, έχοντας απέναντι όχι μόνο την τεράστια συσσωρευμένη δύναμη ντόπιων και ξένων αφεντικών, αλλά κι όλον αυτό τον νεο-άσχημο συρφετό που δεν έχει καταφέρει να προσφέρει στον τόπο τίποτε περισσότερο από χυδαία καλοπέραση στους καλούς καιρούς και οργίλες μούντζες στους κακούς. Και που, τρία περίπου χρόνια μέσα στην κρίση, εξακολουθεί να διυλίζει τον κώνωπα και να καταπίνει την κάμηλο, να μεμψιμοιρεί για τα πάντα αδιακρίτως, να υψώνει το δάχτυλο του κατηγόρου και να αγορεύει στο δικό του φαντασιακό δικαστήριο, ανεύθυνος, πολιτικά άβουλος και πιθανόν μοιραίος, ναρκισσευόμενος --ακόμα και τώρα-- μπροστά στον καθρέφτη αγυρτών που υπόσχονται να τον σώσουν ως άλλο περιούσιο "λαό", ως άχραντο και άμεμπτο θύμα των περιστάσεων και της κακιάς της ώρας, για να επαναλάβει αυτά που έμαθε να πράττει μια ζωή.''

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κείμενο ήρθε σαν αποτέλεσμα της ανάγνωσης μιας πολύ γόνιμης πολιτικής κουβέντας στο ιστολόγιο "Οικοδόμος", και συγκεκριμένα, σαν απόκριση στις παρακάτω παρατηρήσεις:

      Ο/Η Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...
      "Σύντροφε Οικοδόμε,
      Τι μπορεί να κάνει ενα ΚΚ σε μιά κοινωνία, που δε χάνει ευκαιρία να εκδηλώνει τον αντικομμουνισμό της; Πενήντα χρόνια εξαγοράς έχουν κάνει καλή δουλειά.
      Ακόμη και κομματικά μέλη, αν τα ξύσεις, θα βρείς νάναι διαβρωμένα. Χτες σε μια παρέα, μια κυρά, που στα νειάτα μας είχαμε γράψει μαζί απεργίες, Π.σ.κ. κλπ, χτές, λοιπόν, αυτή ορύονταν γιατί το ΚΚΕ εμπόδισε τους "δεν πληρώνω" να καταλάβουν την Βουλή στις 20/10.... Και οι υπόλοιποι την άκουγαν μουδιασμένοι!
      Και τάλεγε αυτά η κυρά, χωρίς να αισθάνεται καμιάν ανάγκη να απολογηθεί για την εικοσάχρονη απουσία της από την κοινωνική πάλη, καθώς είχε, μετά τις απεργίες, βολευτεί μια χαρά στο Δημόσιο, ...άτιμο Πασόκ!
      Οι περισσότεροι από αυτούς τους όψιμους ανυπόμονους, μόλις πρίν λίγα χρόνια (αν όχι μήνες) μας βούλωναν με το υπεροπτικό σχολιάκι "αυτά είναι πια ξεπερασμένα...), όταν πηγαίναμε για κανα κουπονάκι, μια πρόσκληση σε κανά "πλατύ", η έστω καμιά ψήφο.
      Θα φτάναμε εδώ σήμερα, σαν λαός, σε τέτοια ξεφτίλα, αν υπήρχε η Σοβιετική Ενωση; Θα ήταν τόσο διασπασμένη και "χωρίς πρόταση", άρα ανυπόληπτη, η Αριστερά, αν τα 9/10 ΟΛΗΣ αυτής της Αριστεράς (εντός και εκτός παρενθέσεων) δεν είχαν αγωνιστεί για να συκοφαντηθεί ο Σοσιαλισμός και κύρια η περίοδος της πάλης, που τον θεμελίωσε; Λαός, σοσιαλδημοκράτες, αριστεροί, ακόμη και κομμουνιστές, αγωνιστήκαμε για να πριονίσουμε τα πόδια μας. Και τώρα απορούμε και θαυμάζουμε, που ...δεν έχουμε πόδια; Εντάξει, κουτσός και στραβός μπορεί να ήταν ο Σοσιαλισμός, αλλά ποιός παλαβός βγαίνει στις ρούγες να κατηγοράει το σπίτι του;
      Οπως στρώσαμε πλαγιάζουμε.
      Τώρα τι κάνουμε.
      Δεν είναι καλά τα πράγματα. Μέχρι τώρα βαράνε ΚΥΡΙΑ την εργατιά. Μια εργατιά καταπτοημένη, λοιδωρημένη, ταπεινωμένη, ακόμη και αριθμητικά συμπιεσμένη, που έχει μάθει να σκύβει το κεφάλι και να ελπίζει στην ατομική ταξική αναβάθμιση (=αλλαγή κοινωνικής τάξης) σαν μοναδική και ρεαλιστική διέξοδο. Δασκαλεμένη να μισεί τον εαυτό της, επόμενα και το ΚΚΕ. Ιδανικός καρπαζοεισπράκτορας.
      Οι έμμεσες συνέπειες των "μέτρων" είναι πιό σοβαρές για τους (πολυάριθμους)μικροαστούς, καθώς καταστρέφουν την οικονομική τους βάση. (Λεφτά για τα πεντακοσάρικα η χιλιάρικα των χαρατσιών έχουν). Αυτοί, όταν βιώσουν την προλεταριοποίηση σαν αναπόδραστη πραγματικότητα, θα ...εξεγερθούν μεν, αλλά πίσω από κάποιον ημι-, η και κανονικό, φασίστα. Τα παντός καιρού ΕΠΑΜ, καραδοκούν.
      Το ζήτημα είναι να αποδυναμωθεί, όσο γίνεται, αυτή η γονιδιακή τάση των μικρομεσαίων, και ΚΥΡΙΑ, να μην πάρουν μαζί τους την εργατιά.
      Είναι εύκολο;
      Ακόμη λιγώτερο με τις προϋποθέσεις, που και εμείς προετοιμάσαμε.
      Αλλά δεν έχουμε και καμία άλλη επιλογή.
      Οι σειρήνες για "ενότητα" απηχούν την απαίτηση για λύση "εδώ και τώρα", λύση για τους μικροαστούς, λύση για επιστροφή στο ειδυλιακό (γι αυτούς, και όχι μόνο...) παρελθόν. Ας το παλαίψουν μόνοι τους. Αλλά όσο νωρίτερα καταλάβουν πως πέρασε πια ο καιρός τους, τόσο καλύτερα για όλους μας. Και ο χειρότερος τρόπος να τους πείσουμε γι αυτό, είναι η διαλλακτικότητα στις αυταπάτες τους.
      Τακτικές υποχωρήσεις, αμα χρειάζεται, θα κάνει η εργατιά, όπως κάνει αυτός, που ξέρει τι θέλει, ΟΤΑΝ ξέρει.... Τόλμη, ναι. Οχι απονενοημένες ενέργειες.

      Διαγραφή
    2. Από τα ~1.5 εκατ, των ανέργων της χώρας μας, οι 800 χιλιάδες είναι στο Λεκανοπέδιο. Πιστεύει κανείς πως δε βρίσκονται οι 80 χιλιάδες να κατέβουν σε μια διαδήλωση του ΠΑΜΕ (και να αναποδογυρίσουν πολλά..) γιατί δε βλέπουν την προοπτική, που θα έδινε μια απεργία διαρκείας;
      Χλωμή εκτίμηση. Ενας παπατζής θα μπορούσε να τους τραβήξει σε μια περιπέτεια τύπου Ταχρίρ, η "Σοσιαλισμός στις 18", όπως τότε. Οχι εμείς. Αλλοίμονό μας άν δε μαθαίνουμε, οι ίδιοι από την Ιστορία μας. Δεν είναι κακό να προτρέπουμε τους εργάτες σε μικρές η μεγαλύτερες μάχες ταχτικής, που τους βοηθάνε να συνειδητοποιήσουν τη θέση και τις δυνάμεις τους, έστω και αν δεν είναι εξασφαλισμένου αποτελέσματος, αρκεί να μην τους φουσκώνουμε τα μυαλά για τελεσίδικες μάχες και εύκολες νίκες. Σημασία έχει να καταλάβουν ότι οι μικρές μάχες εντάσσονται σε έναν μεγάλο πόλεμο, που αυτός πρέπει να κερδηθεί. Και το πιο ολέθριο σφάλμα θα ήταν να τους τραβήξουμε σε μια "μητέρα των μαχών", εν γνώσει μας πως δεν θα κερδίσει των πόλεμο, ακόμη και αν μπορούσε να δοθεί, ακόμη και αν ήταν νικηφόρα."

      Διαγραφή
    3. Σεχτάρ ο τρομερός:

      "Η γνώμη μου για το "σύστημα ΠΑΣΟΚ" (ωραιότατη-επιτυχέστατη έκφραση από τους ...δεξιούς!) είναι πως πρόκειται για ΣΥΜΠΤΩΜΑ και όχι αιτία. Η κοινωνική του βάση το ανέδειξε, και αυτή άρχισε να δημιουργείται όταν σταθεροποιήθηκε η καπιταλιστική οικονομία στη χώρα μας στα τέλη της δεκαετίας του '50.
      Παλευόταν αυτό; ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ, και ο χειρότερος τρόπος ήταν η ...διάλυση (!!)των κομματικών οργανώσεων το '58, αλλά και η ιδεολογική αποδόμηση του κομμ. κινήματος, δηλαδή η οιονεί διάλυση του κόμματος, για να μην παίζουμε με τις λέξεις. Τα τελευταία ντοκουμέντα του ΚΚΕ λένε πολλά. Επιμένω σε αυτό γιατί νομίζω πρέπει να έχουμε καθαρό ποιό είναι το πρόβλημα και ποιός ο εχθρός σήμερα. Θαρρώ η ιστορική ανασκόπιση με το φως των εξελίξεων, που μεσολάβησαν, βοηθάει να διαλυθούν πολλές συγχύσεις, που εμφιλοχωρούν στην ελληνική Αριστερά. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διαλύεται σήμερα, αλλά το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ "ΠΑΣΟΚ", η οικονομική βάση (και τα κοινωνικά στρώματα, που δημιούργησε), μόλις τώρα αρχίζει να τρίζει. Σαν συνείδηση ζεί και βασιλεύει ακόμη. Αμεσα λοιπόν θα δημιουργηθούν νέα "ΠΑΣΟΚ", ήδη μερικά τα βλέπουμε, που θα πιέζουν, που πιέζουν, την ελληνική Αριστερά για μια νέα "πασόκικη" λύση. Τη δουλειά, που ξέραν δηλαδή. Τότε λέγαν "Πασόκ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις". Τώρα το αλλάζουν λίγο το βιολί: "Εντάξει, ενότητα, όχι ηγεμονισμός (μας κάνουν και ...χάρη...), αλλά να λύσουμε το άμεσο πρόβλημα", στέλνοντας δηλαδή την μόνη εφικτή και βιώσιμη λύση, την "Λαϊκή Εξουσία" στις καλένδες, η την "Β Παρουσία", όπως αρέσκονται πολλοί να αφορίζουν.
      Βλέπεις, πως ελίσσονται; Αυτοί ξέρουν από ταχτική, ακριβώς γιατί ξέρουν τι κοινωνικό σύστημα θέλουν....
      Ασφαλώς και δε σου χρεώνω αυτές τις τάσεις, σε άλλο επίπεδο μιλάμε, πως να τις αντιμετωπίζουμε.
      Για τις 80.000 ανέργων, που ρωτάς, σε παραπέμπω στα προηγούμενα. Ο λόγος, που είμαστε τρείς κι ο κούκος στις συγκεντρώσεις, είναι το κοινωνικό υπόβαθρο, που προανέφερα και όχι η έλλειψη ενότητας σε συγκεκριμένα ζητήματα. Εκτός, επιμένω, αν αλλάξουμε τη ρότα μας και αρχινίσουμε τις "εξεγέρσεις" για ένα καλύτερο καπιταλισμό, νομίζοντας πως έτσι ερχόμαστε κοντύτερα στο σοσιαλισμό.
      Το μόνο, που θα καταφέρουμε θα είναι να τον συκοφαντήσουμε... Εδώ κατηγορήσανε και την κρατική καπιταλιστική παιδεία, που είχαμε, σαν ...σοβιετικό κατάλοιπο! Την κάμανε σαν τα μούτρα τους και μας τη χρεώνουνε κι από πάνω!
      Και γιατί "αποδεκατιζόμαστε";
      Οι ίδιοι καθόλου δεν εκτιμούν ότι "αποδεκατιζόμαστε", και αυτό δεν τους αφήνει να κοιμηθούν.
      Οσο η πάλη μας ξεστραβώνει, έστω και δυό εργάτες κάθε μέρα, αυτοί ξεδοντιάζονται. Υπομονή, επιμονή, σταθερότητα και καρτερικότητα. Στη σημερινή θύελλα θα επιβιώσει όποιος καταφέρει να κρατήσει συνεκτικές τις γραμμές του.
      Και να θυμόμαστε πως ένας πόλεμος είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μαχών του.
      Κλείνοντας, δε θεωρώ καθόλου ότι το ΚΚΕ έχει λυμμένο το θέμα των συμμαχιών και της πολιτικής συσπείρωσης, έστω και στις τωρινές δυσμενείς συνθήκες. Οπότε κάθε κουβέντα γύρω από αυτό το θέμα, όπως αυτή, που άνοιξες κι εσύ, βοηθάει. Αλλά θεωρώ, πως θέλει κι άλλο ψάξιμο. Ομως, βλέπω ότι το ΚΚΕ χωλαίνει σε ένα πολύ πιο σημαντικό τομέα: Διαφώτιση, προπαγάνδα, ζύμωση."

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα και συγχαρητήρια για το με συνέπεια δυνατό λόγο και μπλογκ σου.
    στέλνω το λινκ για το 'Benefit Party for the Greek Steelworkers on strike' που θα γίνει στο Delft (10 λεπτά από Χάγη και Ρότερνταμ - 1 ώρα από Άμστερνταμ) αν θες να το κοινοποιήσεις μέσω του μπλογκ ώστε να το δει περισσότερος κόσμος.
    http://www.reinform.nl/benefit-party-for-the-greek-steelworkers-on-strike/
    http://www.facebook.com/events/353971151281986/

    ευχαριστώ για το χρόνο σου, στέλνω φιλικούς χαιρετισμούς από Delft
    Θύμιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το λινκ και συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία.

      Διαγραφή
  4. ''πρόκειται για ΣΥΜΠΤΩΜΑ και όχι αιτία.''

    Η αιτια θα πρπει να αναζητηθει -περαν τν ειδικοτερων - και στις αλλαγες της συναρθρωσης : Στο μεγαλυτερο μερος του 20ου αιωνα οι ''υποτελεις ..ταξεις και κοινωνικές ομαδες συναρθρωνονταν ως Παραγωγοι - εργατες - υπαλληλοι , αγροτες κλπ ..
    Τα τελευταια εικοσι χρόνια - οχι μόνο στην Ελλ΄δα - ως ..Καταναλωτές ..Εξατομικευμενοι καταναλωτές ..
    -- Και οι προσφατες εξαρσεις του Λαικισμου των Αγανακτισμένων μπορουν να ιδωθουν ως συμπτωματα αυτής της ..ματαιωμένης ιδιοτητας .. Ο ματαιωμένος καταναλωτης που .αγανακτει .. Φυσικά εχουν και δικιο .. Τοσα χρόνια τους ταιζαν πιστωτικές καρτες και ξαφνου τους ένε ..''εσεις φταιτε που δανειζοσασταν ''
    Ομως αυτος ο Καταναλωτικος λαικισμος ειναι εντελώς αδιεξοδος .. Και δεν εχει σχεδόν τιποτε κοινόμε παλιοτερος Λαικισμους τυπου Ναροντινικων κλπ...
    ...(αυτά ειναι απλώς μη επεξεργασμένες σκεψεις για μια ευρυτερη συζητηση πάνω στο θεμα του Λαου - Λαικισμου κλπ) ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν για να μην πέφτετε σε αντιφάσεις ξεκαθαρίστε καταρχήν
      το χαρακτήρα της σχέσης "εργάτης/παραγωγος και καταναλωτής
      Η μια ιδιότητα είναι προϋπόθεση της άλλης και ταυτόχρονα , ως -ένα ορισμένο σημείο- αποτελεί και λόγω ύπαρξη της.

      Δηλαδή είμαι εργάτης γιατί θέλω-αναγκάζομαι να είμαι καταναλωτής.

      2. Καλή και σωστή η κριτική στο χαρακτήρα του καταναλωτισμού
      ως κυρίαρχη πηγή ατομικής ταυτότητας, αλλα πρέπει ειλικρινά
      και me πολιτικους ορους η αριστερά να προσδιορίσει:

      Επιδιώκει ανάμεσα στα αλλα τη διατήρηση -αύξηση της
      της ατομικής ευημερίας και βιoτικού επιπεδου ( έστω σαν αποτέλεσμα της συλλογικής ευημερίας)ή όχι ;
      Αν ναι τότε ας κάνει τις απαραίτητες διακρίσεις ανάμεσα
      στον καταναλωτισμό και στην αύξηση του βιoτικού επιπεδου.

      Δηλαδή δεν μπορεί το ΚΚΕ τα προηγούμενα χρονια να είχε βασικό αίτημα την αύξηση του κατωτερου μισθού στα 1400 e
      και αυτό το αίτημα να κατανοείται από tous αποδεκτες του άσχετα από τον καταναλωτισμό


      Pele

      Διαγραφή
    2. Οι αντιφάσεις ποιες είναι; Δεν γνωρίζει ότι η έννοια "καταναλωτισμός" ΔΕΝ αναφέρεται σε κοινωνίες όπου απλώς καταναλώνουμε, αλλά σε κοινωνίες όπου η καταναλωτική ιδιότητα επικαθορίζει την ίδια την αντίληψη της παραγωγής και την διάρθρωση "αναγκών" στην "αγορά" ; Δεν είναι θέμα κοινής λογικής αυτό;

      Δεν κατανοώ τι εννοείς να προσδιορίσει η αριστερά με "πολιτικούς" όρους ζητήματα που άπτονται καθαρά της οικονομίας όπως είναι ο κατώτερος μισθός.

      Για να είμαστε όμως ξεκάθαροι, εγώ δεν είμαι αριστερός και δεν θεωρώ ότι υπάρχει καμία διέξοδος χωρίς συνολική ανατροπή του τρόπου παραγωγής και της μορφής της ιδιοκτησίας.

      Διαγραφή
    3. Η αντίφαση είναι ακριβώς αυτή:

      "Δηλαδή δεν μπορεί το ΚΚΕ τα προηγούμενα χρονια να είχε βασικό αίτημα την αύξηση του κατωτερου μισθού στα 1400 e
      και αυτό το αίτημα να κατανοείται από tous αποδεκτες του άσχετα από τον καταναλωτισμό"

      Η αύξηση του ονομαστικού μισθού στα X ευρώ δεν προσλαμβάνεται από τους αποδεκτες του μηνύματος έχω από την
      τρέχουσα κοινωνική συνθήκη που είναι ο καταναλωτισμός.
      Το οικονομίστικο αίτημα ως πρακτική αποκρυστάλλωση μιας πολιτικής αντίληψης που δεν διαμορφώνει διαφορετική αντίληψη της κοινωνικής οικονομίας και συνείδησης
      από αυτήν της καταναλωτικης ιδιότητας.

      Από οικονομικής πλευράς είναι ανόητο αίτημα. Αν γινόταν πράξη δηλαδή ,το αποτέλεσμα θα ήταν
      μια αντίστοιχη αύξηση τιμών και πληθωρισμού που θα ακύρωνε
      τον παραγματικό όφελος και σε δεύτερος χρόνο παρεταίρω πτώση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας . Επιπλέον θα οδηγούσε σε μεγένθυση του πλούτο της
      παραοικονομίας που βασίζεται ακριβώς στην έλλειψη
      αξιόλογου κοινωνικού κράτους. Με αλλα λόγια η αύξηση του μισθού θα αύξανε τις τιμές των φακελακίων και των διδάκτρων ...θα συντηρούσε και θα διόγκωνε τον παρασιτικό χαρακτήρας της ελληνικής οικονομίας .

      Με αλλα λόγια και έχω από την τρέχουσα συγκυρία της κρίσης και της πραγματικής φτώχειας (έκανα λόγο για τα 1400 e βασικού μισθού του ΠΑΜΕ προ κρίσης) τέτοιου είδους αιτήματα και την καταναλωτική συνείδηση καλλιεργούν χωρίς
      εν τελει petyxainoun στην βελτίωση του βιοτικού επιπεδου

      Pele

      Διαγραφή
    4. Εάν κατάλαβα καλά (υπάρχουν κάποια σφάλματα στο φορμά), η κριτική σου αφορά στην πρόταση ΚΚΕ για κατώτατο μισθό;

      Εάν είναι έτσι, η δική μου κρίση είναι ότι η συγκεκριμένη πρόταση ανήκει σε μια περίοδο όπου ΚΑΙ το ΚΚΕ έκρινε κρίσιμο να έχει μια απεύθυνση στις διάφορες κατηγορίες της μικροαστικής τάξης.

      Παρ' όλα αυτά, το αρχικό σου σχόλιο αφορούσε την δική μου ανάρτηση ("Λοιπόν για να μην πέφτετε σε αντιφάσεις"), όπου δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά. Περαιτέρω, ουδέποτε αναπαρήγαγα ή ενστερνίστηκα τέτοιου είδους θέσεις σ' αυτό το ιστολόγιο. Οπότε αδυνατώ να κατανοήσω και τώρα σε τι "πέφτω σε αντιφάσεις".

      Διαγραφή
    5. "έκρινε κρίσιμο"=εννοούσα "έκρινε σκόπιμο." Όπως κι εγώ έκρινα σκόπιμο να μην αναπαράγω τέτοιου είδους προτάσεις, βέβαια...

      Διαγραφή
    6. Όχι η ένσταση μου είναι στο σχόλιο του Νοσφεράτου-άλλωστε έχει αναρτηθεί ως απάντηση σαυτό.

      Διαγραφή
    7. Συγνώμη, δική μου παρανόηση.

      Διαγραφή
    8. ισως δεν εγινε κατανοητο πως το σχόλιο μου α)αφορουσε καποιες μη επεξεργασμένες σκεψεις πανω στο ειδος του συγχρονου λαικισμου β) τον κυριαρχο ιδεολογικό λόγο του παγκοσμιοποιημενου καπιταλισμου - την εμφαση δηλαδή στην ιδιοτητα μας ως καταναλωτές ως στοιχειου καθοριστικου της οποια πολιτικής -κοινωνικής ταυτοτητας ..
      -οι επισημανσεις τυχόν αντιφασεων δεκτές αλλά δεν προκειται για ολοκληρωμένες δικες μου πολιτικές ..θεσεις ή ..προτασεις αλλά ..απλώς σκεψεις ..

      Διαγραφή
    9. ''Δηλαδή δεν μπορεί το ΚΚΕ τα προηγούμενα χρονια να είχε βασικό αίτημα την αύξηση του κατωτερου μισθού στα 1400 e
      και αυτό το αίτημα να κατανοείται από tous αποδεκτες του άσχετα από τον καταναλωτισμό''
      Τωρα ως προς αυτο -βρισκομαι στην παραξενη θεση να υπερισπιζομαι μια σωστοτατη θεση του ..ΚΚΕ
      --- δηλαδή : Φυσικά και το αιτημα για την αύξηση του κατωτερου μισθού στα 1400 e δεν εχει καμμια σχεση με καταναλωτισμο
      Και αν μιλάμε για οικογενειαρχες - δεδομένου οτι πιά καθε ελληνική οικογενεια εχει ενα - δυο ανεργους και παμπολες ησαν μονομισθες και πριν Κρισης ...
      - εχουμε και λέμε Ενοικιο 400- 500 Ε στην καλιτερη περιπτωση , φαγητο αλλα 500 (( αν ψωνιζεις απο Φθηνοτατα Σουπερ μαρκετ) ρουχα εξοδα παιδιων , σχολειο..
      Συνολο 2000 ε τουλαχιστον
      Χωρις κινητα , αυτοκινητο, αγγλικά των παιδιων , σινεμα ,εξοδο και αλλαι περιιται δαπαναι ..
      ποιος καταναλωτισμός αδελφε
      με το ζορι αναπαραγωγή της εργατικής δυναμης τα 1400 ε .. Και για νεα ατομα που δεν εχου οικογενεια .. Τι ..καταναλωτισμός ;

      Διαγραφή
  5. Αν γράψω ότι το κείμενο "τα σπάει", νομίζω ότι θα το υποτιμήσω με μια τόσο "μετεφηβική" έκφραση (που λες κι εσύ). Ένα πραγματικά ακριβοδίκαιο κείμενο με όλη τη σημασία της λέξης, που με αντιπροσωπεύει τα μέγιστα. Ειδικά επειδή είμαι από τα άτομα που γεννήθηκαν το 80 και γαλουχήθηκαν "από κούνια" με τα πρότυπα του ΚΛΙΚ και επίσης από τα άτομα που έκαναν (απελπιστικά μοναχικό δυστυχώς) αγώνα τα τελευταία βασικά χρόνια για να αποτινάξω (αισθητικά όχι σε ικανοποιητικό βαθμό ακόμα και σήμερα) αυτή τη μελετημένη και εμπορευματοποιημένη διαστροφή της ανθρώπινης συνθήκης, το κρίνω ως συγκινητικά αντιπροσωπευτικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και μια και περί "Κλικ" ο λόγος:

    Στην ΙΜΑΚΟ είμαστε απλήρωτοι για περισσότερο από τρεις μήνες. Παρά τις διαρκείς ενοχλήσεις μας προς την εργοδοσία, η τελευταία αρνείται να μας καταβάλει τα δεδουλευμένα μας.
    Ο μεγαλοκαρχαρίας και τραμπούκος Πέτρος Κωστόπουλος -είχε απολύσει ... τις εκπροσώπους των εργαζομένων με συνοδεία αστυνομικών- λειτουργεί εκβιαστικά και προωθεί την αμισθί ομηρία των εργαζομένων υπό την απειλή της ανεργίας. Έχοντας θησαυρίσει τόσα χρόνια στις πλάτες των εργαζομένων μάς πετάει στον δρόμο.
    Πριν από έναν μήνα περίπου χαρακτήρισε τους απλήρωτους υπαλλήλους του τσιμπούρια στον σβέρκο του και ζήτησε να δουλεύουμε ακόμη πιο σκληρά για να σώσουμε την εταιρεία του.
    Άραγε έτσι δουλεύετε εσείς και η σύζυγός σας στον ΑΝΤ1, απλήρωτοι; Απολαμβάνοντας εσείς και η σύζυγός σας τη δημοσιότητα, δεν υπάρχει κάποια επίσημη ενημέρωση για το τι θα γίνει και μαθαίνουμε από διάφορες ιστοσελίδες ότι ετοιμάζετε προσφυγή στο άρθρο 99...
    Κύριε Κωστόπουλε, οι εργαζόμενοι ξύπνησαν και δεν πρόκειται να καθίσουν με σταυρωμένα χέρια. Θα διεκδικήσουμε με κάθε τρόπο τα δεδουλευμένα μας, αφού εσείς με τις πλάτες της πολιτείας μάς εμπαίζετε. Με αλληλεγγύη, ενότητα και αγώνα θα μας βρείτε απέναντί σας.
    Εργαζόμενοι στην ΙΜΑΚΟ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. φυσικά δεν βαζω μεσα τους λογαριασμους για Ρευμα , Νερο , θερμανση τα οποια ειναι Φυσικά .. ενδειξεις ακραιου καταναλωτισμου του αισχιστου ειδους ..

      Διαγραφή
  7. Τα θερμά συγχαρητήρια στον συντάκτη του άρθρου. Είναι κρίμα τόσο δυνατά άρθρα να χάνονται μέσα στον ωκεανό του ιντερνέτ. Εν πάση περιπτώσει κάτι είναι κι αυτό ...

    "για τη μειονότητα, που δεν ετεροκαθορίζεται και δεν φοβάται, γιατί δεν είχε τίποτε να χάσει, αφού ποτέ δεν έπιασε θέση στο τραίνο που δεν πήγαινε πουθενά".

    ΑπάντησηΔιαγραφή