Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Κράτος και δημόσιοι υπάλληλοι, 1844

Η δυνατότητα που έχει κάθε πολίτης να γίνει δημόσιος υπάλληλος είναι λοιπόν η δεύτερη καταφατική σχέση μεταξύ πολιτικής κοινωνίας και κράτους, η δεύτερή τους ταυτότητα [στον Χέγκελ]. Όπως η πρώτη, είναι επίσης μάλλον επιφανειακής και δυϊστικής φύσης. Κάθε Καθολικός Χριστιανός έχει την δυνατότητα να γίνει ιερέας (δηλαδή, να διαχωρίσει τον εαυτό του απ' τους λαϊκούς, όσο και απ' τον κόσμο). Μήπως το ιερατείο αντιμετωπίζει τον Καθολικό λιγότερο ως μια δύναμη που στέκεται απέναντί του για τον λόγο αυτό; Το ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει το προνόμιο μιας άλλης σφαίρας αποδεικνύει απλώς ότι η δική του σφαίρα δεν είναι η πραγμάτωση αυτού του προνομίου.

Σ' ένα αληθινό κράτος το ζήτημα δεν είναι η δυνατότητα του κάθε πολίτη να αφιερωθεί στο οικουμενικό με τη μορφή μιας επιμέρους τάξης, αλλά η δυνατότητα της οικουμενικής τάξης να είναι στ' αλήθεια οικουμενική, δηλαδή να είναι η τάξη κάθε πολίτη. Αλλά ο Χέγκελ προχωρά βάσει της προϋπόθεσης του ψευδο-οικουμενικού, της απατηλής οικουμενικής τάξης, της οικουμενικότητας που στερεώνεται στη μορφή μιας επιμέρους τάξης.

Η ταυτότητα που κατασκεύασε [ο Χέγκελ] ανάμεσα στην πολιτική κοινωνία και το κράτος είναι η ταυτότητα δύο εχθρικών στρατευμάτων στα οποία κάθε στρατιώτης έχει τη "δυνατότητα" να γίνει, μέσω λιποταξίας, μέλος του άλλου εχθρικού στρατεύματος· και μ' αυτή την έννοια, ο Χέγκελ πράγματι περιγράφει σωστά την παροντική εμπειρική κατάσταση των πραγμάτων.

Καρλ Μαρξ, Κριτική της "Φιλοσοφίας του δικαίου" του Χέγκελ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου