Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

While you were sleeping...

Ποιος τολμάει να απεργήσει σήμερα, όταν το να έχει κανείς μια μόνιμη δουλειά έχει γίνει προνόμιο; Όχι οι χαμηλόμισθοι εργάτες της (ότι έχει απομείνει από) βιομηχανίας της κλωστοϋφαντουργίας, αλλά οι προνομιακοί εργαζόμενοι με εγγυημένες δουλειές (δάσκαλοι, εργαζόμενοι στα δημόσια μέσα μεταφοράς, αστυνομικοί [;;;!!!].
Slavoj Zizek,"Η εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας"

80 μέρες απεργία στην Ελληνική Χαλυβουργία, Slavoj. Πουθενά στους "προνομιακούς εργαζόμενους" δεν έχει καταγραφεί 80ήμερη απεργία. Ούτε στάση εργασίας καλά-καλά,  βία καμιά 24ωρη. Κάτι δεν πάει καλά με τη θεωρία, καρντάση.

Θα μου πεις, μεγάλο θράσος και αναίδεια να απεργούν. Αφού η θεωρία τούς το ξεκαθάρισε: Δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχει και βιομηχανική εργασία. Χωρίς "γενική διάνοια" γρανάζι δεν γυρνά, που λέμε και στο ΠΑΜΕ, παράρτημα του Ivy League:
Πώς έγινε ο Μπιλ Γκέιτς [Bill Gates] ο πλουσιότερος άνθρωπος στις ΗΠΑ; Ο πλούτος του δε σχετίζεται με το κόστος παραγωγής των προϊόντων της Microsoft: δεν είναι αποτέλεσμα παραγωγής λογισμικού σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές του ή πιο επιτυχημένης “εκμετάλλευσης” των εργαζομένων του (η Microsoft πληρώνει τους διανοητικά εργαζόμενούς της ένα σχετικά υψηλό μισθό). Αν ήταν έτσι, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και πολύ καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα λογισμικά όπως το Linux, που είναι το ίδιο καλό ή και καλύτερο από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι αγοράζουν ακόμα το λογισμικό της Microsoft, επειδή η ίδια έχει επιβληθεί σαν ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο [σσ. μονοπώλιο λέγεται, Slavoj], πρακτικά μονοπωλώντας το πεδίο, ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε “γενική διάνοια” [σσ. και πώς το έκανε αυτό, Slavoj; Πώς μονοπωλείς τη 'γενική διάνοια' παιδί μου;], εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές, από την επιστήμη ως την πρακτική τεχνογνωσία. O Γκέιτς ιδιωτικοποίησε ουσιαστικά μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος [σσ. θεωρία ενοικίου;] που επακολούθησε.[...] Οι Χαρντ και Νέγκρι περιγράφουν εδώ τη διαδικασία που οι ιδεολόγοι του σημερινού “μεταμοντέρνου” καπιταλισμού γιορτάζουν σαν το πέρασμα από την υλική στη συμβολική παραγωγή, από την κεντρική-ιεραρχική λογική, στη λογική της αυτοοργάνωσης και της πολυπολικής συνεργασίας.Η διαφορά είναι πως οι Χαρντ και Νέγκρι είναι ουσιαστικά πιστοί στο Μαρξ [σσ. περίπου όσο εσύ στον Χέγκελ...]: προσπαθούν να αποδείξουν ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος [σσ. λέγε με ελεύθερη πτώση...της γενικής διάνοιας είναι μακροπρόθεσμα ασύμβατη με τον καπιταλισμό [σσ. μην πανικοβάλλεστε αν δεν έχετε να φάτε, η γενική διάνοια και το άυλο προλεταριάτο θα έχουν συντρίψει τον καπιταλισμό μέχρι το 2789].
Slavoj, σε ογδόντα μέρες ο Φινέας Φογκ γύρισε τον κόσμο με αερόστατο και καμήλα. Και εσύ συναγωνίζεσαι τη Ναταλία Γερμανού στο "Στα καλά καθούμενα."

Ξύπνα...

10 σχόλια:

  1. κι όμως κατά βάση συμφωνείτε με το ζίζεκ. δες τις τρεις τελευταίες παραγράφου του άρθρου
    http://ilesxi.wordpress.com/2012/01/19/%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%BF%CE%B9-%CE%B6%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%BA-%CE%B7-%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B8%CF%89%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BC/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελευταία παράγραφος:

    "θα πρέπει να τις διαβάσουμε σαν σημάδια πως το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, δεν είναι πλέον ικανό να βρει ένα επίπεδο αυτορυθμιζόμενης σταθερότητας- απειλείται, με άλλα λόγια, να βγει εκτός ελέγχου." Τουτέστιν ("πλέον", "απειλείται"): ΠΡΙΝ την κρίση, εννοώντας του 2008, γιατί από τότε και μετά μιλάει για κρίση ο Ζίζεκ, ο καπιταλισμός είχε βρει "ένα επίπεδο αυτορρυθμιζόμενης σταθερότητας" και ήταν "εντός ελέγχου". Ωραίος "μαρξισμός"! Γι' αυτό επένδυε λοιπόν το κεφάλαιο σε δάνεια και φούσκες επί 35 χρόνια. Για αυτό οι τιμές στην ευρωζώνη προ κρίσης φτάσανε στο να θες χιλιάρικο και βάλε (δραχμές) για μια πίτα γύρο, τα τρόφιμα πήγαν γενικά στο τριπλάσιο των πριν το ευρώ τιμών, και οι πραγματικοί μισθοί συρρικνώθηκαν σταθερά επί σειρά ετών. Θενκ γιου, Σλαβόι Κρούγκμαν, δεν θα πάρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, αυτό με το πιτόγυρο μας είχε κοστίσει πολύ!
      Εκεί καταλάβαμε πρώτη φορά ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά μετά γυρίσαμε πλευρό είναι η αλήθεια και συνεχίσαμε αμέριμνοι τον ύπνο της ανάπτυξης, που δούλευε για μας.

      Διαγραφή
  3. Προτελευταία:

    "Ταυτόχρονα, είναι φανερό ότι η τεράστια αναβίωση διαδηλώσεων τον τελευταίο χρόνο, από την Αραβική Άνοιξη στη Δυτική Ευρώπη, από το Occupy Wall Street στην Κίνα": Έλα η καλή θεωρία, όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει, Σύνταγμα, Λιβύη Αίγυπτος ίδιες διαδηλώσεις απ' τις ίδιες τάξεις με την ίδια πολιτική σημασία και αποτελέσματα, με τους ίδιους ιδεολογικοπολιτικούς κώδικες, με τις ίδιες σχέσεις με το κράτοοοοος, έεεελα λέω, ό,τι πάρεις εκατόοοοοο! Η "θεωρία" παράγει αναλύσεις σαν την κόκα-κόλα ή τα Μακντόναλντ δηλαδή. Τι Πεκίνο τι Χαλάνδρι. Παντού την ίδια γεύση έχουν όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Οι φοιτητικές διαδηλώσεις εναντίον των μεταρρυθμίσεων στα πανεπιστήμια ήταν ξεκάθαρα διαφορετικές από τις ταραχές του Αυγούστου, που ήταν ένα καταναλωτικό καρναβάλι καταστροφής" Καλώς τον Σλαβόι Κάμερον. Μωρέ μπράβο υλιστική αντίληψη των πραγμάτων! "Καταναλωτικό καρναβάλι καταστροφής"! Ο Μπατάιγ μπάτσος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Θα μπορούσε κανείς να επιχειρηματολογήσει ότι ο ξεσηκωμός στην Αίγυπτο ξεκίνησε εν μέρει σαν εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας (μορφωμένοι νέοι που διαδηλώνουν για την έλλειψη προοπτικής)"

    Μια μισθωτή μπουρζουαζία που είναι άνεργη. Ή κάνει δουλειές της εργατικής τάξης. Αλλά είναι μισθωτή μπουρζουαζία. Γουάι; Επειδή είναι "μορφωμένη". Ωραία. Να πάω στον απόφοιτο ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιεργιών που κουβαλάει κασόνια στο Λιντλ να του πω "ρε, μισθωτή μπουρζουαζία, για πόσο ακόμα θα υπομένεις την έλλειψη προοπτικής";

    Όχι, καλύτερα να πάω σ' εκείνον τον άστεγο που είχε Μάστερ στις "Ευρωπαϊκές Σπουδές" από Αγγλία που είχε ρεπορτάζ το Έθνος της Κυριακής πριν κανα δίμηνο να τον πω "μισθωτή μπουρζουαζία." Μορφωμένος κι αυτός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. And so on, and so on, που λέει και ο Σλαβόι. Οι "αναλύσεις" του ανθρώπου για την πραγματική οικονομική και πολιτική κατάσταση είναι για κλάματα, λυπάμαι.

    Πίσω στις ταινίες, την όπερα, και το μικρό αντικείμενο α. Δεν κάνουν όλοι για όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η συγκεκριμένη ανάλυση πάσχει. κατά τη γνώμη μου επειδή αναμιγνύει σωστά (πχ αυτά που λέει για το πετρέλαιο, για τη διεύρυνση του παραδοσιακού λούμπεν κτλ) και λάθος πράγματα. και είναι φανερό ότι ο άνθρωπος δεν ξέρει πολιτική οικονομία. αλλά: δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι η αντιμετώπιση του απέναντι στις διαδηλώσεις στην Ελλάδα (και εννοεί τους αγανακτισμένους) μοιάζει πολύ με την κριτική πολλών εξ υμών (ή και ημών) σε σχέση με τη φαντασίωση της επιστροφής στο 2004, στην προηγούμενη κατάσταση. ή αν δεις το wisconsin που ήταν το πιο ελπιδοφόρο πράγμα στην Αμερική πέρυσι αυτοί που απεργούσαν ήταν αυτοί που είχαν συλλογική σύμβαση δηλαδή οι σχετικά προνομιούχοι του δημοσίου τομέα (ναι και οι αστυνομικοί). Το αν αυτό προκύπτει επειδή το κεφάλαιο σε περίοδο κρίσης προσπαθεί για άλλη μια φορά να συνθλίψει τα "μεσαία στρώματα" ή επειδή όπως λέει ο Ζίζεκ λόγω των επιτυχιών του καπιταλισμού (παραγωγικότητα, επανάσταση της πληροφορίας κτλ.) δημιουργείται ένα αχανές πλεόνασμα στο εργατικό δυναμικό είναι θέμα προς συζήτηση. Το αν είναι εύστοχα ή σωστά τα ζητήματα που θέτει για υπερμισθό κτλ επίσης, και νομίζω ότι είναι άρθρο που σηκώνει πολύ μεγάλη κριτική. Το πιο ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μου είναι ότι οδηγείται εκεί με βάση τις αναλύσεις Νέγκρι, Χαρντ που κατά τη γνώμη μου έχουν ζωντανέψει με στρεβλό τρόπο τη συζήτηση για το υποκείμενο διεθνώς, αλλά οι απολήξεις της θεώρησης τους είναι τραγικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι η αντιμετώπιση του απέναντι στις διαδηλώσεις στην Ελλάδα (και εννοεί τους αγανακτισμένους) μοιάζει πολύ με την κριτική πολλών εξ υμών (ή και ημών) σε σχέση με τη φαντασίωση της επιστροφής στο 2004."

    Aπομονώνω αυτό γιατί με τα υπόλοιπα συμφωνώ πάνω-κάτω: Δεν είναι έτσι, και η σύγκριση αδικεί ή εμένα ή τον Ζίζεκ. Εγώ πήρα ανοιχτά κριτική θέση πριν καν έρθει το φαινόμενο στην Ελλάδα, στο "The Rain in Spain" (http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/rain-in-spain.html) και "Τα δυο ρολόγια" (http://radicaldesire.blogspot.com/2011/05/blog-post_3680.html), 21 Μάη του 2011 και τα δύο.

    Ο Ζίζεκ έπαιξε πολύ πιο αβανταδόρικα με τις πλατείες, αντιθέτως. Βλέπε "Μόνιμη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης" εδώ: http://eagainst.com/articles/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%84/

    Σύγκρινε το κείμενο στο οποίο αναφέρομαι εδώ με το κείμενο αυτό, που εμφανίστηκε σε τόμο που υπερθεμάτιζε την πρωτοβουλία (θυμίζω ότι ο Κ. Δουζίνας, που έφερε τον Ζίζεκ στην Ελλάδα είχε ενεργό ρόλο στο Σύνταγμα και στην καταφατική του θεώρηση).

    Για την Αγγλία επίσης, είχαμε ΕΚ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ αντίθετες θεωρήσεις. Ο Ζίζεκ εξ αρχής έκανε λόγο για καρναβάλι καταναλωτικής καταστροφής, μιλώντας εντελώς απαξιωτικά για την εξέγερση στην Αγγλία (βλ. "Κλέφτες καταστημάτων όλων των χωρών ενωθείτε" http://www.lrb.co.uk/2011/08/19/slavoj-zizek/shoplifters-of-the-world-unite). Εγώ, αντίθετα, στο "Οι ανήσυχες μέρες του Αυγούστου" (http://radicaldesire.blogspot.com/2011/08/blog-post_11.html), έγραφα:

    "Και έτσι ακόμα όμως [με τις λεηλασίες καταναλωτικών αγαθών], [οι Άγγλοι] έβαλαν σε πρώτη μοίρα --και σε αντίστιξη με τους έλληνες ομολόγους τους στις πλατείες-- το ζήτημα της οικονομικής αποστέρησης, της οργής αυτού που μένει έξω από το καταναλωτικό κοινωνικό συμβόλαιο, την στιγμή που στην Ελλάδα --χώρα που δοκιμάζεται πολύ σφοδρότερα από την οικονομική κρίση, τουλάχιστο στη θεωρία-- το κυρίαρχο ζήτημα δεν ήταν η οικονομία αλλά η πολιτική: η ανεπάρκεια των κομμάτων, η χρεοκωπία της κοινοβουλετικής δημοκρατίας, η έλλειψη αντιπροσωπευτικής νομιμότητας της Βουλής."

    Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ ξεκάθαρο ότι με χωρίζει το χάος απ' τον Ζίζεκ σε ό,τι αφορά απτές πολιτικές θέσεις για τις μορφές μαζικής ή συλλογικής πάλης. Και για τις πλατείες, και για την εξέγερση στην Αγγλία τον Αύγουστο, και τώρα, που εγώ στέκομαι στο εργατικό κίνημα ως πραγματικό και σημαντικό βήμα μπροστά για την ταξική συνειδητοποίηση, ενώ ο Ζίζεκ απλώς παίρνει πίσω αυτά που έγραψε τον Ιούνη. Έχουμε απόλυτη διαφορά φάσης εδώ και πολύ καιρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και βέβαια δεν ήμουν εγώ που έτρεξα μη χάσω στο Occupy Wall Street, έτσι; Ο άνθρωπος δεν έχει αφήσει τίποτε στο οποίο να μην είναι ταυτόχρονα μέτοχος, με όλη την προβολή την οποία εξυπακούει αυτό, και εκ των υστέρων κριτής.

      Μού φαίνεται εκπληκτικό ότι αυτό επικροτείται ως στάση "κριτικού διανοουμένου" σε μια χώρα όπως η δική μας. Να το λένε αυτό σε κανα campus στην Αμερική να το καταλάβω. Εγώ το λέω κυνισμό και πολιτική ανευθυνότητα.

      Διαγραφή