Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Προφητείες;


[...] Ήταν η πρώτη επανάσταση στην οποία η εργατική τάξη αναγνωρίστηκε ανοιχτά ως η μόνη τάξη που ήταν ικανή κοινωνικής πρωτοβουλίας, κι αναγνωρίστηκε ως τέτοια ακόμα και από τη μεγάλη πλειοψηφία της παρισινής αστικής τάξης --τους μαγαζάτορες, τους μεταπράτες, τους εμπόρους-- με μόνη εξαίρεση τους μεγαλοκεφαλαιοκράτες. Η Κομμούνα τους είχε σώσει, μέσω ενός οξύνοου διακανονισμού αυτής της διαρκώς επαναλαμβανόμενης αιτίας συγκρούσεων μέσα στην ίδια την αστική τάξη -- των λογαριασμών μεταξύ οφειλετών και δανειοδοτών. Το ίδιο αυτό κομμάτι της αστικής τάξης που είχε συνδράμει στην καταστολή της εργατικής εξέγερσης του Ιούνη του 1848 είχε θυσιαστεί χωρίς δεύτερη σκέψη για καλό των δανειοδοτών τους από την τότε Συντακτική Συνέλευση. Αλλά αυτό δεν ήταν το μόνο τους κίνητρο [της πλειοψηφίας των αστών] για την υποστήριξη της εργατικής τάξης. Ένιωθαν πως υπήρχε μόνο μια εναλλακτική λύση --είτε η Κομμούνα, είτε η Αυτοκρατορία--, όποιο όνομα και αν είχε αυτή. Η Αυτοκρατορία τούς είχε οικονομικά καταστρέψει με τον όλεθρο που είχε επιφέρει στον δημόσιο πλούτο, με την μαζική οικονομική απάτη που εξέθρεψε, με την στήριξη που έδωσε στην τεχνητά επιταχυνόμενη συγκέντρωση του κεφαλαίου, και με την συνεπακόλουθη απαλλοτρίωση της ίδιας της αστικής τάξης. [...] Το αν η ευγνωμοσύνη αυτού του μεγάλου τμήματος της αστικής τάξης θα αντέξει στη σημερινή σκληρή δοκιμασία, αυτό θα το δείξει ο χρόνος.*
Karl Marx, Ο Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία
Μτφρ.: Lenin Reloaded.

*"Μόνο οι εργάτες παρέμειναν πιστοί στην Κομμούνα ως το τέλος. Οι δημοκράτες αστοί και οι μικροαστοί διαχώρισαν γρήγορα τη θέση τους: οι πρώτοι φοβήθηκαν τον επαναστατικό-σοσιαλιστικό, προλεταριακό χαρακτήρα του κινήματος· οι δεύτεροι αποσχίσθηκαν όταν κατάλαβαν ότι ήταν καταδικασμένο σε αναπόφευκτη ήττα. Μόνο οι γάλλοι προλετάριοι στήριξαν την δική τους κυβέρνηση άφοβα και άκοπα, μόνο αυτοί πολέμησαν για αυτή και πέθαναν για αυτή -- δηλαδή, για τον στόχο της χειραφέτησης της εργατικής τάξης, για ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους ανθρώπους του μόχθου."
V.I. Lenin, "Στη μνήμη της Κομμούνας"
Μτφρ.: Lenin Reloaded.

Φωτογραφία: Εκτελεσμένοι Κομμουνάροι.

6 σχόλια:

  1. Ενδεικτικός διάλογος με "ανήσυχο αριστερό" του διαδικτύου:

    "Ανήσυχος αριστερός":

    Ο Πλουμπίδης [εκτελεσμένος], ήταν κομμουνιστής.
    Ο Μπελογιάννης [εκτελεσμένος], το ίδιο.
    Χιλιαδες εξόριστων και φυλακισμένων που δεν αποκήρυταν, ήταν κομμουνιστές.
    Ο Βελουχιώτης [σσ. εκτελεσμένος]. Ο Τσε [σσ. εκτελεσμένος] κι ας μην ήταν δηλωμένος σε κάποιο κόμμα.
    Ο Αγγελόπουλος [πεθαμένος], ο πατέρας Κόκκαλης [πεθαμένος], ο μπήξε κι ο δείξε κι όσοι λόγω συνθηκών το απέδειξαν κι ας αμήκαν και σε μια άλλη τάξη.
    Ήταν ιδεολόγοι κι αφήστε αυτά για το τι εννοούσε ο Μάρξ για το διαλεκτικό υλισμό. Τα ξέρουν όλοι πια.
    Κομμουνιστής όμως δήλωνε πομπωδώς [σσ. περί εμού ο λόγος] κι ο ανδρουλάκης [σσ. ζωντανός (για παράδειγμα).
    Κι η δαμανάκη [σσ. ζωντανή] κι τσίμας [σσ. ζωντανός] κι ο πάγκαλος [σσ. ζωντανός] κι ο κάθε παπάρας [σσ. βλ. Moi] που ήξερε να το δηλώνει, μα απεμπολούσε πολύ εύκολα το οτι πάνω απ όλα, είναι μια ιδεολογία.
    Αυτά είπα κι ας κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε και να το πηγαίνετε αλλού."

    Moi:

    Εκ του οποίου ανακύπτει, δια της αλανθάστου γλώσσης του υποσυνειδήτου, το μέγα αξίωμα:

    ΚΑΛΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το 'χε πει και η Παπαρήγα όταν την είχε βγάλει ο ...'Δημοσιογράφος' σε παράθυρο στην εκπομπή του μετά τα γεγονότα στο Σύνταγμα τον Οκτώβρη: "Εμάς τους κομμουνιστές μας αγαπάτε όταν πεθάνουμε, με τους ζωντανούς κομμουνιστές έχετε πρόβλημα".

      Διαγραφή
  2. Γνωστή και οξυδερκής η διαπίστωση της Αλέκας μετά τον θάνατο Κοτζαρίδη Νίκο. Έτσι είναι: η προϋπόθεση του καθαγιασμού του κομμουνιστή από τα άχραντα χέρια της "ελληνικής κοινής γνώμης" είναι η αποδήμησή του εις τόπον χλοερόν, ώστε να αντλήσουν και κάποιαν οικονομικώς χρήσιμην εργασίαν οι βιοτεχνίες με στάμπες t-shirt.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σώσουμε τον μονίμως εξοργισμένο με όσα όλοι του χρωστούν Έλληνα μικροαστό απ' την εξαθλίωση, και μετά, σαν καλοί τζέντλεμεν, να αυτοκτονήσουμε για να τον αφήσουμε στην ησυχία του, στην μέθεξη της γαρδένιας και της Άντζελας Δημητρίου.

      Ιδού ένα ευγενές όραμα για μας...

      Διαγραφή