Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

"Αριστερή Ενότητα"

- Φοβάστε κοινωνική αναταραχή με απρόβλεπτες συνέπειες;
Ήδη υπάρχει κοινωνική αναταραχή. Ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση θυμού, οργής και απελπισίας. Και η απελπισία είναι πολύ κακός σύμβουλος. Μη βλέπετε ότι δεν υπάρχει μια μαζική αντίδραση σε όλα αυτά. Αν το δει κανείς κατά τόπους, σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας, σε εργασιακούς χώρους αυτά τα ξεσπάσματα είναι ορατά. Και βεβαίως φοβόμαστε και έχουμε δηλώσει δημόσια αυτήν την ανησυχία. Πρέπει να υπάρξουν εξελίξεις δημοκρατικών διαδικασιών, δηλ εκλογές γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ο άλλος τρόπος είναι να πείσουμε τους πολίτες ότι το 2012 η λύση είναι να πηγαίνουμε να καταλαμβάνουμε τα χειμερινά ανάκτορα. Αν δεν υπάρξουν γρήγορα εκλογές φοβάμαι ότι τα πράγματα θα είναι εκτός ελέγχου. Διότι όταν κάποιος χάνει τη δουλειά του και έχει να θρέψει και παιδιά και είναι και το σπίτι του στον πλειστηριασμό, δεν λειτουργεί με βάση τη λογική.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ «ΑΘΗΝΑ 9.84»

Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, 14/1/2012

56 σχόλια:

  1. "Αριστερή ενότητα", 2012: Το να χρησιμοποιεί ο Αλέξης την απεργία στη Χαλυβουργία ως μπαμπούλα για να τρομάξει την αστική τάξη να κάνει εκλογές, μην τυχόν και αλλιώς αναγκαστεί να δεχτεί ανατροπή της εξουσίας της. Όπερ εστί μεθερμηνευόμενο: 'Δωσ' τε καμιά θέση παραπάνω, αλλιώς θα μας πάρουν φαλάγγι οι ΚΚΕδες και δεν θα μπορούμε να σας σώσουμε.'

    Thanks, "αριστερή ενότητα"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μια εκτίμηση και ας διαψευστώ:
    μέσα στα δύο επόμενα χρόνια, στα οποία, σύμφωνα με το σύνταγμα τους, πρέπει να διεξαχθούν, εκλογές δεν θα γίνουν.

    Αν θεωρούσαν διέξοδο τις εκλογές, θα τις είχαν, ήδη, κάνει.
    Όσο το καθυστερούν, τα ποσοστά τους θα πέφτουν, και η οργή θα μεγαλώνει.
    Νομίζω ότι η λύση στην οποία έχουν συμφωνήσει, "είδε", ήδη, στελέχη της να υπουργοποιούνται, ώστε να "μάθει" τα κατατόπια.

    Για τις δηλώσεις του Αλέξη, τι να κάνω, να παραστήσω τον έκπληκτο;
    Ο καθένας σε αυτή τη ζωή, τη δουλειά του κάνει.
    Μία απορία μόνο: συνειδητοποιεί τι λέει ή του ξεφεύγουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στη στάση μας απέναντι στις εκλογές.

    Να δώσω ένα σενάριο: οι εκλογές περνιούνται εντέχνως ως τόσο δύσκολο ή απίθανο να διεξαχθούν που, λίγο-πολύ, ανακύπτουν σαν "επαναστατικό αίτημα" πίσω απ΄το οποίο "οφείλει" να συσπειρωθεί σύμπασα η "αριστερά", για να "σώσει τη δημοκρατία."

    Και καλούμαστε να αφήσουμε τους "στενόμυαλους" εργατικούς αγώνες και να σκεφτούμε το "ευρύτερο λαϊκό συμφέρον."

    Πώς σού φαίνεται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ απόλυτα ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στη στάση μας απέναντι στις εκλογές.
    Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στα πάντα, όσο ακίνδυνα και αν αυτά μοιάζουν.
    Το σενάριο που γράφεις δεν είναι καθόλου απίθανο, ίσως είναι πιο ρεαλιστικό από την δική μου εκτίμηση.
    Όσον αφορά τις εκλογές, για μένα υπάρχει και ένα ακόμα πιο επικίνδυνο σενάριο, το οποίο δεν θα γράψω, που έχει να κάνει με το αποτέλεσμα τους.
    Εκεί, το ΚΚ πρέπει να φανεί προετοιμασμένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί απέναντι στα πάντα, όσο ακίνδυνα και αν αυτά μοιάζουν.

    Έλα μωρέ τώρα, νταξ, χαλαρά, και τι να λέει, άνοιξε το μυαλό σου να πούμε κολλημένε. Δε βλέπεις γύρω σου τι ωραία τα κατάφεραν τα ανοιχτά μυαλά που αφήνονται στο ρεύμα να ουμ; Έπαθε τίποτα η κοινωνία; Μια χαρά είναι. Δεν δέχεται ρε να ουμ την πειθαρχία ο Έλληνας, δεν μπαίνει σε καλούπια. Άκου να είμαστε προσεκτικοί. Αυτά είναι καταπιεστικά πράματα, μπλοκάρουν τον φυσικό μας αυθορμητισμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα να το ρίξω λίγο στη μαλακία σύντροφε, γιατί δεν αντέχεται τόση βλακεία στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα...σόρι.

      Διαγραφή
  6. Να πω και ένα αίνιγμα:

    Αν κάποιος θέλει κάτι από σένα που δεν είσαι διατεθειμένος να του το δώσεις, αλλά απ' την άλλη δεν θες να στραφεί εναντίον σου και να το πάρει μόνος του, τι κάνεις;

    Τού δίνεις κάτι που δεν ζήτησε, αφού τον πείθεις ότι αυτό το χρειάζεται περισσότερο.

    Και πώς τον πείθεις;

    Αντί να του δώσεις αυτό που ζήτησε, του παίρνεις κι αυτό που είχε.

    Και πώς το λες αυτό που έκανες δίνοντάς του κάτι άλλο απ' αυτό που ζήτησε αλλά πείθοντάς τον ότι αυτό χρειάζεται;

    Το λες "αντιπολίτευση" στην δική σου εξουσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ...Αλλά επειδή αυτό μπορεί να μην φτάσει για να γλιτώσεις το ξύλο, φτιάχνεις στο μεταξύ σαράντα εκδοχές της "αντιπολίτευσης" οι οποίες να ακυρώνουν η μία την άλλη ενώ την ίδια στιγμή φαίνονται να συμφωνούν.

    Μέχρι να πάρει ο άλλος χαμπάρι ποια οδηγεί πού...έχουν περάσει χρόνια, και έχει ξεχάσει και τι ζητούσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με όλο το σεβασμό, εξάλλου δεν φταις εσύ, είναι άδικο ένας άνθρωπος, να μετατρέπει σε αίνιγμα, τον λαβύρινθο μέσα στον οποίο, πέρασαν και περνούν τη ζωή τους, πολλοί συνάνθρωποι μας.

      Το να βγεις από τον λαβύρινθο, δεν σημαίνει ότι δεν θα ξαναβρεθείς μέσα.
      Αν δεν κατανοήσεις τον λόγο ύπαρξης του λαβυρίνθου, είσαι χαμένος.

      Διαγραφή
    2. Δεν νομίζω να είναι και τόσο αίνιγμα το αίνιγμα Ιβάν. Τουλάχιστον δεν είχα πρόθεση να παίξω. Νομίζω ότι ήδη έγραψα πολύ καθαρά και σε πολλές αναρτήσεις και σχόλια πώς θεωρώ εγώ ότι δουλεύουν σήμερα τα πράγματα.

      Ορισμένες φορές, μετέρχομαι πιο έμμεσους τρόπους, όπως έκανε άλλωστε και ο μεγάλος Μπρεχτ. Του οποίου το δοκίμιο για τους τρόπους του να πεις την αλήθεια συστήνω σε όλους όσους ενδιαφέρονται για το πόσο δύσκολη υπόθεση είναι αυτό.

      Διαγραφή
    3. Δεν καταλάβες Αντώνη, δεν υπήρχε η παραμικρή αιχμή, η παραμικρή όμως.
      Αυτό που εννοώ, είναι ότι είναι "άδικο", εσύ να παίζεις στα δάχτυλα σου, το λαβύρινθο μέσα στον οποίο κάποιος έχει παγιδευτεί.
      Όχι "αδικία" από εσένα προς τους ανθρώπους αυτούς, αλλά "αδικία" των ανθρώπων αυτών προς τους εαυτούς τους, που δεν καταλαβαίνουν.
      Καταλαβαίνεις τι εννοώ "άδικο";
      Ίσως δεν είναι η σωστή λέξη.
      Περισσότερο ως... έπαινο έγραψα αυτή τη φράση, σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να σε προσβάλλω ή να σου κάνω παρατήρηση.
      Ελπίζω να κατάλαβες τι εννοώ, και συγγνώμη που δεν ήμουν πιο ξεκάθαρος.

      Διαγραφή
    4. Παρανόησα φίλε μου, είμαι λίγο κουρασμένος, απολογούμαι κι εγώ...

      Διαγραφή
  8. Αν κάνει κανείς τον κόπο να διαβάσει το απόσπασμα Λένιν για Κάουτσκι θα ανακαλύψει ότι στα μάτια των 99 στους 100, ο λογικός της υπόθεσης είναι ο Κάουτσκι. Τι λέει ο Κάουτσκι; Οι εκμεταλλευτές, λέει, μια ασήμαντη μειοψηφία είναι. Έτσι δεν λέει και ο πάνσοφος Ελληνάρας του "99% είμαστε ρε"; Και αφού, λέει, οι κακοί της υπόθεσης είναι μια ασήμαντη μειοψηφία, γιατί να τους καταπιέζουμε και να έχουμε δικτατορία; Αφού εμείς είμαστε η πλειοψηφία, δεν μπορούν να περάσουν το δικό τους. Και άρα, κρατάμε όλο τον θεσμικό σκελετό της αστικής δημοκρατίας, είμαστε ηθικότεροι, δεν πειράζουμε τρίχα κανενός, και έχουμε και μια επαναστασάρα να με το συμπάθειο.

    Ωραίο ε; Ποιος να διαφωνήσει με τέτοια ωραία πράματα; Ποιος θέλει να είναι κακός; Όλοι καλοί θέλουν να είναι. Για αυτό κυλιόμαστε πάλλευκοι μες στα σκατά καθώς αναστενάζουμε ευαισθήτως για τους αστέγους και τους πεινασμένους. Επειδή είμαστε καλοί. Επειδή εμείς, βασικά, με τον Κάουτσκι είμαστε. Αν μπορούσαμε ποτέ να πάρουμε την εξουσία, σαν τον Κάουτσκι θα σκεφτόμασταν.

    Τόσο έξυπνοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόση πολλή καλοσύνη, τόση αθωότητα, τόση ηθική! Καμιά κοινωνία δεν ήταν ποτέ τόσο καλή, τόσο αθώα, τόσο ηθική σαν την δική μας. Είμαστε και οι πρώτοι να πούμε.

      Να αρχίσουμε να ανταλλάζουμε φιλοφρονήσεις τώρα για το πόσο καλοί είμαστε:

      "ω, μα πόσο ευαίσθητο αυτό που γράψατε, καλέ μου..."
      "ω, μα τι λέτε καλή μου, εσείς είστε πιο ευαίσθητη"
      "ω, μα πόσο ευαίσθητοι είμαστε όλοι μαζί!"

      Διαγραφή
  9. Sting, να παίζει το "Fragile", κεράκια, αγκαλιές, συγκίνηση, και δεν πάει να γαμηθεί το σύμπαν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Αν δεν υπάρξουν γρήγορα εκλογές φοβάμαι ότι τα πράγματα θα είναι εκτός ελέγχου. Διότι όταν κάποιος χάνει τη δουλειά του και έχει να θρέψει και παιδιά και είναι και το σπίτι του στον πλειστηριασμό, δεν λειτουργεί με βάση τη λογική. "

    Με άλλα λόγια, η επανάσταση (ή η εξέγερση) είναι παρά-λογη πράξη και ο επαναστατημένος είναι κάποιος που έχασε προς στιγμήν τα λογικά του και βγήκε εκτός ελέγχου. Έχει ένα δίκιο ο άνθρωπος, δεν λέω. Καλά κάνει και φοβάται τους παράλογους όταν οι "λογικοί" είναι σαν και τον Τσίπρα.

    Η ατάκα πάντως με τα χειμερινά ανάκτορα ήταν πάντοτε καραμέλα των φιλελεύθερων δημοκρατών τύπου Δήμου και Σωμερίτη όταν ήθελαν να ειρωνευτούν τους κουκουέδες. Βλέπω ότι πέρασε και στο λεξιλόγιο των "αριστερών". Έτσι, να μην μείνουμε πίσω από τη μόδα και μας πούμε παλαιολιθικούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τι εστί χ ε ι μ ε ρ ι ν ά α ν ά κ τ ο ρ α (για εμάς τους άσχετους τα λέω):
    «Ο Λέων Τρότσκι τώρα πρότεινε τη συντριβή της Προσωρινής κυβέρνησης.
    Ο Λένιν συμφώνησε και το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1917 δόθηκαν οι σχετικές διαταγές.
    Οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την τηλεφωνική υπηρεσία και την κρατική τράπεζα.
    Την επόμενη ημέρα οι ερυθρές φρουρές περικύκλωσαν τα χ ε ι μ ε ρ ι ν ά α ν ά κ τ ο ρ α.
    Μέσα ήταν το μεγαλύτερο μέρος της κυβέρνησης της χώρας, αν και ο Κέρενσκι είχε κατορθώσει να δραπετεύσει από την πόλη.

    Σαν πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού ο Λένιν κατήργησε την ιδιωτική ιδιοκτησία στη γη και άρχισε την διανομή της γης στους αγρότες.
    Οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν και εισήχθη ο έλεγχος της παραγωγής στα εργοστάσια.
    Κατήργησε την Συντακτική Συνέλευση του 1918 και κήρυξε παράνομα πολιτικά κόμματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα των Καντέτ, οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλεπαναστάτες.». http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CF%81_%CE%9B%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD

    «Και βεβαίως φοβόμαστε {την κοινωνική αναταραχή} και έχουμε δηλώσει δημόσια αυτήν την ανησυχία. Πρέπει να υπάρξουν εξελίξεις δημοκρατικών διαδικασιών, δηλ εκλογές γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ο άλλος τρόπος είναι να πείσουμε τους πολίτες ότι το 2012 η λύση είναι να πηγαίνουμε να καταλαμβάνουμε τα χ ε ι μ ε ρ ι ν ά α ν ά κ τ ο ρ α. Αν δεν υπάρξουν γρήγορα εκλογές φοβάμαι ότι τα πράγματα θα είναι εκτός ελέγχου.»
    Αλέξης Τσίπρας, 14/01/2012 (διόρθωσε την ημερομηνία Αντώνη)

    "Δεν υπάρχει πια χ ε ι μ ε ρ ι ν ό α ν ά κ τ ο ρ ο να καταληφθεί" Saul Newman
    «Η φράση αυτή θεωρώ ότι εύστοχα αντικατοπτρίζει την σημερινή αδιέξοδη αγανάκτηση εκατομμυρίων ατόμων σε όλο τον πλανήτη…»
    Από την ανάρτησή σου «Μεταμαρξιστικό κουϊζ» με άγνωστο συντάκτη, αλλά παραλήπτες τους Νίκο Κοτζιά (δεν κατάλαβα τι ρόλο παίζει, μάλλον παίζει παντού, τα κάνει όλα και συμφέρει), Ανδρέα Ανδριανόπουλο (neoliberal), Μίμη Ανδρουλάκη (δεν ξέρει κι αυτός τι είναι) και Πάνο Γεννηματά (τραπεζίτη)

    «Είναι επαναστατική οργάνωση εθελοντών ομοϊδεατών και αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας, στην οποία θα καταργηθεί κάθε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κάθε καταπίεση και θα διασφαλιστεί ένα ανώτερο επίπεδο ζωής και δικαιωμάτων για το λαό, ισότητα δυνατοτήτων και δικαιωμάτων, ολόπλευρη πρόοδος του ελληνικού λαού.»’(πριν λίγο καιρό έπιανα την κοιλιά μου απ’ τα γέλια με κάτι τέτοια, την αμαρτία μου την ξαναλέω).
    Απ’ την εισαγωγή του καταστατικού του ΚΚΕ-μη με ρωτήσετε τίποτα άλλο, δεν διάβασα παρακάτω, αλλά για το ΣΥΝ δεν βρήκα κάτι αντίστοιχο για να ξέρουμε ποιοι είναι οι στόχοι, οι σκοποί, οι προσδοκίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πιασες βλέπω το λινκάκι των "χειμερινών ανακτόρων" ανάμεσα στα δύο κειμενάκια;-)

      Ε βέβαια, δεν υπάρχουν χειμερινά ανάκτορα, καρέκλες υπάρχουν στη Βουλή, στα γραφεία, στα κέντρα ερευνών, στα πανεπιστήμια, μιλάμε για πολύ καρέκλα.

      Τι θες δηλαδή; Αριστεριστές θα γίνουμε; Φαντασιόπληκτοι; Και την γενιά του Πολυτεχνείου με τα παιδιά της που μόχθησαν για μας, ποιός θα την φροντίσει;

      Διαγραφή
  12. Πάνω που λέγαμε ότι όλα μπερδεύονται γλυκά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Όχι ρε γαμώτι, και είχαμε φτάσει ένα βήμα απ' την παγκόσμια επανάσταση τον Ιούνη, τότε που ήμασταν να ουμ όλοι επαναστάτες κι αντιεξουσιαστές να ουμ [εμότικον δηλωτικόν του πνευματικού αυνανισμού...]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Να κάνουμε μια λαϊκή συνέλευση να ξανακάνουμε μια επανάστα γρήγορα! Να ξαναφτιάξουμε την "κάτω Βουλή" του Αλέξις...

    Ε ρε πώς γουστάρει να κοροϊδεύεται ο κόσμος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αντώνη, είχα μια εντύπωση ότι μιλάω σε ένα σοβαρό άνθρωπο και πατέρα blogger.
    Ή θα πάμε να πιούμε όλοι οι αναγνώστε βότκες για να είμαστε στο ίδιο επίπεδο ή πιες εσύ έναν καφέ-είναι ευκολότερο αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Και καφέ ήπια, αλλά ο δογματισμός δεν τον άφησε να με φέρει στα ίσα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι ανησυχητικά καθησυχαστική.
    Η πίεση "οι αγορές προεξοφλούν χρεοκοπία αν δεν ...." έχει αντικατασταθεί στο μενού από "αισιοδοξία από την τρόϊκα για συμφωνία, που...." κλπ.
    Δείχνουν σα να χαλαρώνουν την πίεση στην λογική: "αρκετά αυτά, που πετύχαμε μέχρι αυτή τη φάση, ας τα αφήσουμε τώρα να δουλέψουν μόνα τους". Η, τουλάχιστον αυτό μας αφήνουν να νομίζουμε, πως σκέφτονται.
    Παρατηρώ όμως κάποια σημάδια, από τον χώρο των "αγορών", που παραπέμπουν στις παραμονές του "Τιτανικού". Αν δείτε κάποια αμοιβαία κεφάλαια χαμηλού ρίσκου, μετά από ένα 5-μηνο πτώσης, αρχίζει από τέλη Νοέμβρη μια περίοδος μεγάλης ανόδου, σαν να πρόκειται για hedge funds. Κάτι τέτοιο γινόταν και την περίοδο πριν τον "Τιτανικό" (Δεκ 2009), ενώ μετά το "Μνημόνιο"(Μάης '10) επακολούθησε μεγάλη πτώση.
    Μήπως πρόκειται για νηνεμία πριν την καταιγίδα;
    Μήπως, τώρα, που οι έλληνες μικροαστοί δείχνουν να έχουν σκύψει το κεφάλι και να έχουν αποδεχτεί τα τετελεσμένα, έρχεται η τελική και σαρωτική σφαλιάρα;
    Η ελληνική εργατική τάξη παλεύει αλλά ακόμη σε επίπεδο πρωτοπορίας, η μεγάλη μάζα ακόμη δεν έχει απελευθερωθεί από την επιρροή των μικρομεσαίων στρωμάτων.
    Η μάχη γίνεται για να κρατηθεί σε χειμερία νάρκη (Τσίπρας, Κουβέλης, "σκάνδαλα", πιθανόν και ο Γιωργάκης αποδιοπομπαίος τράγος, κλπ)
    Σεχτάρ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Όταν συμμετέχεις σε μία διαδικασία, χωρίς να έχεις φιλοδοξίες μέσα στα πλαίσια της,
    τότε μπορεί εκ των πραγμάτων, να έρθουν έτσι τα πράγματα, ώστε να παγιδευτείς, χωρίς πολλά περιθώρια ελιγμών.
    Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για όλα τα ενδεχόμενα, τα οποία είναι πάρα πολλά.
    Και εδώ, δεν αρκεί να είσαι προσεκτικός, διότι υπάρχουν μεταβλητές τις οποίες δεν μπορείς να ελέγξεις.
    Είναι πολύ επικίνδυνο, αυτό το θέμα, διότι μπορεί να έρθει στην επιφάνεια, ανά πάσα στιγμή.
    Το ζητούμενο είναι να δώσεις λύση, χωρίς να κάνεις εκπτώσεις στην ιδεολογία σου, ώστε η λύση να αφορά όλους.

    http://tsak-giorgis.blogspot.com/2012/01/blog-post_8494.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επειδή βλέπω ότι δεν ήμουν ξεκάθαρος, να πω ότι αναφέρομαι στον Πάοκ και το Europa League.
      Επίσης, το σωστό link, είναι αυτό, http://sday.gr/Football/Super-League/Paok/PAOK-eisai.aspx

      Διαγραφή
    2. Καρέκλες σκέφτεται ο μίστερ; Σώπα. Εγώ πάντως, αντί για καρέκλες σκέφτομαι καρεκλιές...

      Διαγραφή
  19. @Ιβάν: Δεν θα γίνει αυτό που φοβάσαι φίλε μου. Όχι στα επόμενα χρόνια. Να μην πω περισσότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Φίλε Αντώνη,


    Τι να σχολιάσουμε τώρα από αυτή τη μαλακία; (Τη σχολιάσαμε ήδη.) Να πάμε σε πιο δύσκολα;

    Τι συμπεράσματα μπορούν να βγουν από τέτοιου τύπου συνεντεύξεις; Ότι ο Τσίπρας μαζεύει ψήφους δεξιά κι αριστερά; Το κάνει. Ότι στην προσπάθειά του να μαζέψει ψήφους δεν ξέρει τι λέει; Δεν ξέρει. Ότι αρμενίζει όπου θεωρεί ότι υπάρχει ούριος άνεμος; Αρμενίζει. Ότι δεν έχει τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένα ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς. Δεν τα έχει. Και πάει λέγοντας. Αλλά:

    Τι να κάνουμε; Να διαγράψουμε όλον τον κόσμο που ακολουθεί τον ΣΥΝ και (πολύ περισσότερο) τον ΣΥΡΙΖΑ; Να τους ζητήσουμε να τον αποκηρύξουν; Να τον καθαιρέσουν; Μα, Αντώνη, στ’ αλήθεια πιστεύεις πως αυτά που διαπιστώνεις εσύ κι εμείς και οι άλλοι σχολιαστές εδώ δεν τα διαπιστώνουν άλλοι μέσα στον ΣΥΝ και πολύ περισσότερο μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος ΣΥΡΙΖΑ, μη το παραβλέπεις, έδωσε πολλούς πόντους στον ΣΥΝ, μόνο και μόνο γιατί αποτελούσε ένα πρόπλασμα μια κάποιας αριστερής συμπαράταξης).

    Θα μας πεις, ίσως: «να ξεκόψουν». Μάλιστα. «Και να ακολουθήσουν άλλες στρατηγικές και πολιτικές». Και πάλι σύμφωνοι. Όμως, γιατί παραγνωρίζεις ότι η πιο σοβαρή εναλλακτική λύση, το ΚΚΕ, για μια σειρά από λόγους δεν αποτελεί θελκτική εναλλακτική λύση; Και γιατί δεν βλέπεις πως αυτό δεν έχει να κάνει πάντα με το ότι τα μέλη και οι οπαδοί τού ΣΥΝ είναι «στρώματα της διανοητικής εργασίας» ή μέλη τής «νέας μικροαστικής τάξης» (όπως την ανέλυσε ο Πολαντζάς);

    Έγραψα «για μια σειρά από λόγους». Περιορίζομαι σε έναν, που εσύ τον ξέρεις πολύ καλά, μια κι είναι άποψη κ α ι του Μπαντιού (του Μπαντιού και χιλιάδων άλλων!), τον οποίο τον παίζεις στα δάχτυλα: Το κόμμα-κράτος.

    Το ΚΚΕ αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι κόμμα-κράτος σε χώρα τού ανεπτυγμένου δυτικοευρωπαϊκού καπιταλισμού (και μάλιστα με τους παρόντες διεθνείς συσχετισμούς) ή δεν θα υπάρξει, ή, αν υπάρξει, θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος σε χρόνο ντε τε. Δεν παίζει αυτό, είναι ονειροφαντασία να το έχει κανείς ως στόχο (ή πέταγμα της μπάλας στην κερκίδα).

    Λοιπόν; Μέχρι να πειστεί το ΚΚΕ ότι προσπαθεί να χτίσει πύργους στην άμμο, ή μέχρι να πειστούμε εμείς, λόγου χάρη, ότι λέμε μαλακίες, πράγματα δηλαδή που μπορεί να συμβούν το 2050, τι πρέπει να γίνει; Να μη κατεβαίνουμε ούτε σε μια πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση μαζί;

    That’s the $64,000 question and not if Tsipras is too small to lead!


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό σχόλιο. Ειλικρινές. Δεν έχει κανένα νόημα να απαντήσω θεωρητικά, γιατί θα είναι ΜΟΝΟ θεωρητικά.

      Έχουμε διαφορετικές εκτιμήσεις της κατάστασης και των προοπτικών της δομικά. Δεν ξέρω ακόμα ποιος θα αποδειχτεί σωστός. Μπορεί και κανείς απ' τους δύο.

      Πάντως ευχαριστώ για αυτό το σχόλιο.

      Διαγραφή
    2. Βέβαια, υπάρχει και το πρακτικό σκέλος που αφορά, φευ, στην "ενότητα". Και σεβόμενος την όλη τοποθέτηση, δεν μπορώ να δω που βλέπεις (αν βλέπεις) το σημείο επαφής μεταξύ, ουσιαστικά, δύο εντελώς ανόμοιων αντιλήψεων αρχών, στρατηγικής, τακτικής, και του εφικτού όπως αυτές ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ απ' τη μία και ΚΚΕ απ' την άλλη.

      Δηλαδή, για να το κάνω πιο λιανά, ενώ καταλαβαίνω το σκεπτικό σου για τα προβλήματα και την εξήγηση της δικής σου στάσης, την ενότητα δεν βλέπω πουθενά.

      Α, και με τον Τσίπρα ως πρόσωπο δεν έχω τίποτα. Ιδεολογικούς συσχετισμούς μιας βάσης εκφράζει. Βλέπετε, το είδος της βάσης που εκπροσωπεί ο καθένας έχει και συνεπαγωγές στο τι λέει. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι το πρόβλημα λύνεται φραστικά. Η διαίρεση είναι ήδη κάτω, στο επίπεδο βάσης. Και δεν είναι ζήτημα παρεξήγησης αυτή η διαίρεση. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητός.

      Διαγραφή
  21. Και για να γίνω όσο μπορώ παραγωγικότερος; το θέμα δεν είναι ασφαλώς αν θα κατεβαίνουμε ή όχι οι Χ με τους Ψ σε μια πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, εκδήλωση, ή οτιδήποτε.

    Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα διακυβεύματα είναι πια πολύ σοβαρότερα. Αυτό ΚΑΙ φαίνεται, και θα συνεχίσει να φαίνεται όλο και πιο πολύ.

    Έχουμε δύο μορφές αδυνατότητας αυτή τη στιγμή:

    α) αδυνατότητα της ικανοποίησης οιουδήποτε ρεφορμιστικού αιτήματος χωρίς συνολική ανατροπή, αδυνατότητα συνολικής ανατροπής χωρίς απεγκλωβισμό απ' την ΕΕ, αδυνατότητα συμβιβασμού μεταξύ αστικής τάξης και υποτελών τάξεων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
    β) αδυνατότητα της επιστροφής σε ολοκληρωτικού τύπου κομματικό κράτος, αδυνατότητα απλής επανάληψης του εγχειρήματος του 17 σε χώρες όπως η Ελλάδα, για μια σειρά λόγων-- ιστορικών, πολιτισμικών, ιδεολογικών, γεωπολιτικών, σύστασης πληθυσμού, βαθμού ανάπτυξης, κλπ κλπ.

    Το ζήτημα, προφανώς, είναι πώς χαράσεις μια διαγώνιο που σε βγάζει απ' την Σκύλα και τη Χάρυβδη σώο. Εκεί, λέει η λογική, πρέπει να πας. Αλλά σ' αυτή τη διαγώνιο δεν φτάνεις με το να βάλεις μαζί τα μήλα και τα πορτοκάλια και να περιμένεις να γίνουν σύκα. Δεν θα γίνουν σύκα.

    Φτάνεις με δύο τρόπους:
    α) Ανάπτυξη μιας τρίτης δύναμης/κατεύθυνσης, που για πολλούς λόγους θεωρώ μάλλον ανέφικτη (πολλοί προσπαθούν, αλλά φτιάχνουν διάφορες σούπες μετώπων, βάλε και λίγο απ' αυτό μάστορα, βάλε κι απ' τ΄άλλο)
    β) Μία απ' τις δύο δυνάμεις που εγκλωβίζονται καταφέρνει να βγει απ' το αδιέξοδο το οποίο της προσιδιάζει και τινάζει το όλο σύστημα συσχετισμών στον αέρα. Δεν την βρίσκει βέβαια στα χαρτιά ή απλώς στη θεωρία, την δουλεύει στο έδαφος και ανατροφοδοτεί τη θεωρία με τα αποτελέσματα.

    Ε, εγώ θεωρώ ότι μία απ' τις δύο δυνάμεις έχει το αντικειμενικό πλεονέκτημα να φτάσει εκεί πρώτη. Χωρίς να μπορώ ούτε να το εγγυηθώ, ούτε να αποκλείσω να το χάσει από δικούς της κακούς χειρισμούς ή/και εξωτερικές πιέσεις. Αυτή είναι η εκτίμησή μου από την άνοιξη του 11, αυτή παραμένει και σήμερα. Μεγάλα λόγια ποτέ δεν μού άρεσε όμως να λέω. Μπορεί να κάνω λάθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. από που συνάγει σαν δεδομένο ο LeftG700 πως το Κ.Κ.Ε. στοχεύει σε ίδρυση κόμματος-κράτους και αμέσως βέβαια το καταρρίπτει ;
    Και σε κάθε περίπτωση τι την θέλουν ευρύτερα την όποια ενότητα με το Κ.Κ.Ε. ;
    Μιλώντας εντελώς διαγραμματικά 2 λόγους βλέπω.
    1. Να βγάζει (το Κ.Κ.Ε.) την λάντζα κοινώς και οι σύγχρονοι/δυτικοευρωπαίοι
    διανοούμενοι να δίνουν εντολές (σχήμα μεταφυσικό γιατί προυποθέτει
    για να λειτουργήσει, την συνέχιση της δράσης του απεχθούς για τα
    πολιτισμένα δεδομένα της Ευρώπης, σταλινικού κομματικού μηχανισμού).
    2. Η επίκληση της "αριστερής" ενότητας (έτσι χωρίς πρόγραμμα) αποτελεί το
    προπέτασμα καπνού για την επίτευξη επιτέλους του κύριου στόχου που είναι
    η διάλυση του Κ.Κ.Ε.

    Προσωπικά εκτιμώ πως ο δεύτερος από τους παραπάνω λόγους συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες ως κίνητρο των επικλήσεων.

    Taliban

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Taliban,


      Γράψαμε χθες ότι το σχόλιό σου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Να εξηγήσουμε γιατί.

      1ον: Γιατί αποδεικνύει πως παρά το γεγονός ότι φαίνεται να συντάσσεσαι με το ΚΚΕ αγνοείς το α και το ω τής βασικής, βασικότατης πολιτικής του αντίληψης.

      2ον: Γιατί επίσης αποδεικνύει ότι, αν ήσουν κάπως καλύτερα ενημερωμένος, θα είχες κι εσύ ένα κάποιο πρόβλημα παραπλήσιο με αυτό που έχουν πολλοί ‘‘οπορτουνιστές’’.

      (Παρενθετικά να πούμε ότι δεν μας εκπλήσσει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είναι γνωστός ο κομματικός οπαδισμός που ζει και βασιλεύει στους αριστερούς —στους αριστερούς όλων των αποχρώσεων, εννοείται. Βέβαια, πιθανόν εσύ να εξαιρείς τον εαυτό σου και τους φίλους τού ΚΚΕ από αυτόν τον οπαδισμό. Το κατανοούμε, αλλά αυτό είναι αληθινό όσο είναι αληθινό ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση!)

      Σε προτρέπουμε να διαβάσεις προσεκτικά τα κομματικά ντοκουμέντα (Πρόγραμμα 1996, Αποφάσεις Συνεδρίων 16, 17, 18). Για διευκόλυνσή σου παραθέτουμε τρία αποσπάσματα + μια γενική διατύπωση που επαναλαμβάνεται παντού. Τα δύο πρώτα είναι από το Πρόγραμμα του ΚΚΕ (1996) και το τρίτο από την Απόφαση του τελευταίου, 18ου Συνεδρίου (τα bold δικά μας). Λοιπόν:

      Ο σοσιαλισμός αποτελεί κοινωνία που η γέννηση και η ανάπτυξή της είναι αδιάρρηκτα δεμένη με την καθοδηγητική δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος, ως προμαχώνα της κοινωνικής προόδου.

      Βασική προϋπόθεση αποτελεί η διαλεκτική σχέση κόμματος εξουσίας - μαζών, η ζωντανή του σύνδεση με την εργατική τάξη, τις εργατικές και τις άλλες λαϊκές οργανώσεις.

      39. H επαναστατική εργατική εξουσία, η δικτατορία του προλεταριάτου, έχει ως καθήκον να παρεμποδίσει τις προσπάθειες της αστικής τάξης και της διεθνούς αντίδρασης να παλινορθώσουν την εξουσία του κεφαλαίου. Έχει καθήκον να δημιουργήσει τη νέα κοινωνία, με την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. H λειτουργία της δεν είναι μόνο κατασταλτική - οργανωτική. Eίναι δημιουργική οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, διαπαιδαγωγητική, αμυντική, υπό την καθοδήγηση του Kόμματος.

      Η γενική διατύπωση:

      Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι θεμελιακή αρχή στη συγκρότηση και λειτουργία του σοσιαλιστικού κράτους, στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας.

      Σ’ αυτή την τελευταία απίστευτη ανοησία(;), που, απ’ όσο ξέρουμε εμείς τουλάχιστον, πρωτογράφτηκε το 1996 και έκτοτε επαναλαμβάνεται σταθερά σε όλα τα βασικά κομματικά ντοκουμέντα, ταιριάζουν άπειρα (ειρωνικά) θαυμαστικά. Προσπάθησε να καταλάβεις γιατί. Και μετά, αν έχεις δυσκολίες, ζήτησε τη βοήθεια του Αντώνη. Είναι πολύ πιθανόν, ό,τι κι αν σου πούμε εμείς, να το θεωρήσεις οπορτουνιστικό και να κλείσεις εκ των προτέρων τα αυτιά σου…


      Τα λέμε

      Διαγραφή
    2. του σοσιαλιστικού κράτους

      Συγνώμη, τι να εξηγήσω στον Ταλιμπάν για το γιατί αυτό είναι απίστευτη ανοησία και του ταιριάζουν άπειρα θαυμαστικά; Δεν είμαι και τόσο έξυπνος ο ίδιος για να το εξηγήσω αλλού.

      Το "Κράτος κι επανάσταση" είναι γεμάτο διατυπώσεις για το τι σημαίνει "σοσιαλιστικό κράτος" και το γιατί δεν είναι εφικτή η με τη μία κατάργηση του κράτους (πρόταση των αναρχικών), αλλά, αντίθετα, είναι εφικτή και ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ η καταστροφή, από την πρώτη κιόλας μέρα, επιμένει ο Ίλιτς, του ΑΣΤΙΚΟΥ κράτους (κόντρα στους σοσιαλδημοκράτες), και η αντικατάσταση του από ένα κράτος "σοσιαλιστικού μετασχηματισμού."

      Υπάρχουν δεκάδες σημεία που μπορεί κανείς να παραθέσει, εντελώς πρόχειρα βάζω δύο (σε περίπτωση που δεν κατάλαβα τι θες να πεις, τα αγνοείς):

      "Του Μπέρνσταιν δεν μπορεί ούτε και να του περάσει από το νου πως είναι δυνατό να υπάρξει θεληματικός συγκεντρωτισμός, θεληματική συνένωση των κοινοτήτων σε έθνος, θεληματική συγχώνευση των προλεταριακών κοινοτήτων για τη συντριβή της αστικής κυριαρχίας και της αστικής κρατικής μηχανής. Ο Μπέρνσταιν, όπως και κάθε φιλισταίος, φαντάζεται το συγκεντρωτισμό σαν κάτι που μπορεί να επιβληθεί και να διατηρηθεί μόνο από τα πάνω, μόνο από την υπαλληλία και τη στρατοκρατία.

      Γι' αυτό ο Μαρξ, λες και προβλέποντας πως μπορεί να διαστρεβλωθούν οι απόψεις του, υπογραμμίζει επίτηδες ότι αποτελούν συνειδητή πλαστογράφηση οι κατηγορίες πως τάχα η Κομ­μούνα ήθελε να καταστρέψει την ενότητα του έθνους, να καταργήσει την κεντρική εξουσία. Ο Μαρξ επίτηδες χρησιμοποιεί την έκφραση «οργάνωση της ενότητας του έθνους», για ν' αντι­παραθέσει το συνειδητό, δημοκρατικό, προλεταριακό συγκεντρωτι­σμό στον αστικό, στρατιωτικό, υπαλληλικό.

      Μα... όποιος δε θέλει ν' ακούσει είναι χειρότερος από όλους τους κουφούς. Και ακριβώς οι οπορτουνιστές της σημερινής σοσιαλδημοκρατίας δε θέλουν ν' ακούσουν για εκμηδένιση της κρατικής μηχανής, για αποκοπή του παράσιτου."

      "Στον Μαρξ δεν υπάρχει ούτε στάλα ουτοπισμός, με την έν­νοια της επινόησης και της φανταστικής αντίληψης της «καινούργιας» κοινωνίας. Όχι, ο Μαρξ μελετάει σαν ένα φυσικοιστορικό προτσές τη γέννηση της καινούργιας κοινωνίας από την παλιά, τις μεταβατικές μορφές από τη δεύτερη στην πρώτη. Παίρνει την πραγματική πείρα του μαζικού προλεταριακού κινήματος και προσπαθεί να βγάλει απ' αυτήν πρακτικά διδάγματα. «Διδάσκεται» από την Κομμούνα, όπως όλοι οι μεγάλοι επαναστάτες στοχαστές δε φοβούνταν να διδάσκονται από την πείρα των μεγάλων κινημάτων της καταπιεζόμενης τάξης, χωρίς ποτέ να παίρνουν απέναντι της στάση σχολαστική «ηθικοδιδασκαλιστική» (σαν την πλεχανοφική: «δεν έπρεπε να πάρουμε τα όπλα» ή την τσερετελική: «μια τά­ξη πρέπει ν' αυτοπεριορίζεται») .

      Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για εκμηδένιση της υπαλλη­λίας μονομιάς, παντού και ολοκληρωτικά. Αυτό θα 'ταν ουτοπία. Η συντριβή όμως μονομιάς της παλιάς υπαλληλικής μηχανής και το άμεσο αρχίνημα της οργάνωσης μιας καινούργιας, που να επιτρέπει τη βαθμιαία εκμηδένιση κάθε υπαλληλίας, αυτό δεν είναι ουτοπία, είναι η πείρα της Κομμούνας, είναι το άμεσο, το επόμενο καθήκον του επαναστατικού προλεταριάτου."


      "Σε καμία χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης του 1871 το προ­λεταριάτο δεν αποτελούσε την πλειοψηφία του λαού. Μια «λαική» επανάσταση που βάζει σε κίνηση πραγματικά την πλειοψηφία, θα μπορούσε να είναι τέτοια, μόνον εφόσον θ' αγκάλιαζε και το προλεταριάτο και την αγροτιά. Αυτές οι δυο τάξεις αποτελούσαν τότε το «λαό». Και τις δυο τάξεις τις ενώνει το γεγονός ότι «η γραφειοκρατική - στρατιωτική κρατική μηχανή» τις καταπιέζει, τις πνίγει, τις εκμεταλλεύεται. Να συντριφτεί αυτή η μηχανή, να τσακιστεί - αυτό είναι το πραγματικό συμφέρον του «λαού», της πλειοψηφίας του, των εργατών και της πλειοψηφίας των αγρο­τών, αυτός είναι ο «προκαταρκτικός όρος» της ελεύθερης συμμαχίας των φτωχών αγροτών με τους προλετάριους, και χωρίς αυ­τή τη συμμαχία η δημοκρατία δεν είναι στέρεη και είναι αδύνατος ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός."

      Διαγραφή
    3. Κάποιες σημερινές διατυπώσεις της ΓΓ:

      "Επομένως, μία ώρα αρχύτερα πρέπει να διευρυνθεί σε αυτή τη φάση, να μαζικοποιηθεί η κομμουνιστική, η ριζοσπαστική πρωτοπορία στην Ελλάδα, να δημιουργηθεί στην πορεία ένα πολύ ισχυρό ρεύμα αντεπίθεσης που δίνει καθημερινές μάχες και κατευθύνεται στην πάλη για την εξουσία. Υπάρχουν φύτρα, αν θέλετε, μιας τέτοιας συμμαχικής στρατιάς. Η συμμαχία ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ, των γυναικών και των φοιτητών. Πέρα από το ότι είναι μια συνεργασία στις δομές του κινήματος του συνδικαλιστικού, είναι ταυτόχρονα και μια δοκιμασία, μία προετοιμασία αυτής της συμμαχίας που έχει ανάγκη ο τόπος.

      Η συμμαχία απ' τα πάνω, ανάμεσα στα κόμματα, αυτή δεν πρόκειται να οδηγήσει πουθενά, θα οδηγήσει ακόμα και στην καταστροφή. Αλλά η συμμαχία της εργατικής τάξης με τους αυτοαπασχολούμενους στις πόλεις, αλλά και στο χωριό, με τους νέους που σπουδάζουν και που είναι στα θρανία και με τις γυναίκες. Και οι νέοι και οι γυναίκες, αν θέλετε, είναι τα ευαίσθητα σημεία αυτής της συμμαχίας για διάφορους λόγους. Αλλά μαζικό και πετυχημένο καθημερινό αγώνα για την εξουσία, δίχως τη συμμετοχή των γυναικών και των νέων ηλικιών, που είναι ακόμα περισσότερο μπερδεμένες τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να γίνει.

      Πάλη για εργατικό κράτος
      Αυτή είναι η θέση μας και ξέρουμε πάρα πολύ καλά ποιος είναι ο στόχος: Η εργατική κρατική εξουσία, εργατικό κράτος. Που όμως παίρνει υπόψη και μέσα σε αυτή την εξουσία εκφράζονται και οι σύμμαχοί της. Μιλάμε για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Για τον παραγωγικό συνεταιρισμό, εκεί που για διάφορους λόγους δεν μπορεί να γίνει άμεση κοινωνικοποίηση. Μιλάμε για αποδέσμευση από την ΕΕ. Και εννοείται ότι το χρέος το διαγράφουμε.

      Ομως, κοιτάξτε: Δε θα είναι μία κυβέρνηση που απλώς διαγράφει το χρέος και που γυρνάει τις πλάτες στα μονοπώλια και τους εκβιασμούς. Αυτή η εξουσία μπορεί να διαμορφώσει σχεδιασμό αξιοποίησης όλων των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας. Δυνατότητες στη βιομηχανία. Μην ξεχνάτε ότι έχουμε πολύ πλούσιο ορυκτό πλούτο, που τώρα, με το PSI και το βρετανικό δίκαιο, αποκτούν τη δυνατότητα να το κατάσχουν. Ορυκτό πλούτο θα κατάσχουν. Οχι τα κτίρια. Αυτό μετράνε να πάρουν οι ξένοι. Αυτός είναι που θα τους δώσει τις πρώτες ύλες που θέλουν.

      Επομένως, μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα διατροφής της χώρας. Και εμείς δεν μιλάμε για την ανάπτυξη ξεχωριστών μονάδων ή ξεχωριστών ειδών διατροφής, αλλά μία ενιαία σχεδιασμένη οικονομία, όπου η βιομηχανία παίρνει πρώτη ύλη από τον ορυκτό πλούτο και από την αγροτική παραγωγή και μετατρέπονται σε προϊόντα είτε για τη βιομηχανία, για εργαλεία, για διατροφή κτλ. Δηλαδή, υπάρχει σχεδιασμός. Γιατί στον καπιταλισμό υπάρχει πλήρης αναρχία. Δεν υπάρχει διασύνδεση. Ο ένας κλάδος να συνδέεται με τον άλλον, όπου για παράδειγμα το καλαμπόκι το καλλιεργείς για τις ζωοτροφές. Οπου μια σειρά πράγματα τα μετατρέπεις σε λιπάσματα για τα χωράφια και δεν αγοράζεις απ' έξω.

      Δηλαδή, ο σχεδιασμός πια καλύπτει τη διασύνδεση βιομηχανίας - αγροτικής παραγωγής. Και, ταυτόχρονα, εξασφαλίζει αυτό που λέμε την ολόπλευρη ανάπτυξη της χώρας, σβήνει τις περιφερειακές ανισότητες και στο κάτω - κάτω αν μία περιοχή μπορεί να μην έχει εργοστάσια, τα αποτελέσματα της βιομηχανίας θα τα γεύονται όλοι. Ο σχεδιασμός στον καπιταλισμό δεν μπορεί να περάσει. Είναι αδύνατον, γιατί είναι τεμαχισμένη η παραγωγή κατά επιχείρηση και κατά καπιταλιστή.

      Και, βεβαίως, εμείς θεωρούμε ότι η αποδεσμευμένη Ελλάδα από την ΕΕ, που αξιοποιεί τις παραγωγικές της δυνατότητες, σε μια περίοδο όπου ο καπιταλισμός αρχίζει και αδυνατίζει, όπου στην ΕΕ έχει φυγόκεντρες δυνάμεις - αύριο θα αρχίσουν άλλες χώρες να φεύγουν, άλλες να τις διώχνουν - δημιουργούνται οι προϋποθέσεις να έχεις διεθνείς συνεργασίες με άλλες χώρες, με άλλα κράτη. Αυτές όμως οι συνεργασίες θα επιδιώκεις να έχουν όφελος και για το λαό της χώρας που συνεργάζεσαι και πριν απ' όλα για το δικό σου το λαό. Δε θα είναι καθόλου απομονωμένη η Ελλάδα. Τώρα ακριβώς αρχίζουν και σπάνε τα τείχη. Αυτό που λέγαμε ότι η ΕΕ σε λίγα χρόνια δεν θα είναι αυτό που ξέρουμε.

      Διαγραφή
    4. Αρα λοιπόν δημιουργούνται δυνατότητες μέσα σε ένα σκληρό και δύσκολο κόσμο να μην βρεθείς, όπως λένε, απομονωμένος. Εμείς θέλουμε την Ελλάδα απομονωμένη από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Θέλουμε να την "μονώσουμε" την Ελλάδα, για να μην έχει τις συνέπειες. Και αντίθετα, θέλουμε μία Ελλάδα όπου η εξωτερική της πολιτική - να το πω έτσι - θα συμβάλλει στο δυνάμωμα των λαών και των λαϊκών κινημάτων και όχι στην υπηρέτηση των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού.

      Τέτοιες δυνατότητες η Ελλάδα έχει. Μπορεί σήμερα να είναι μία χώρα με μέση παραγωγική ανάπτυξη - αν θέλετε, αδύναμη στα πλαίσια της ΕΕ - όμως έχει ανεκμετάλλευτες αναπτυξιακές δυνατότητες, που όταν αυτές θα τις αξιοποιήσει, πριν απ' όλα, θα γίνει δυνατή για τον δικό της το λαό. Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πριν απ' όλα, να έχει η Ελλάδα μια όσο γίνεται αυτάρκεια για το δικό της το λαό και ταυτόχρονα να ενισχύει και τα συμφέροντα του λαού και μέσα από τις διεθνείς σχέσεις.

      Καλούμε λοιπόν τους εργάτες, τους αγρότες, τους μικροεπιχειρηματίες, που τόσα χρόνια μας άκουγαν να λέμε πράγματα που δεν τα πίστευαν, που μας είδαν να είμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα, να μην αναγνωρίζουν μόνο σε μας ότι είμαστε καλοί έντιμοι αγωνιστές, αλλά να καταλάβουν ότι πάνω απ' όλα αυτά που πρέπει να εμπιστευτούν είναι τον εαυτό τους, τη δύναμή τους και την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.

      http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6653553

      Διαγραφή
    5. Έλα μωρέ Αντώνη! Τι σχέση έχουν όλα αυτά που γράφεις με αυτό που επισημάναμε εμείς; Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός θεμέλιο του κράτους;;; Μπορείς να μας πεις με ένα-δυο παραδείγματα πώς φαντάζεσαι τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό στο ΙΚΑ της Λαϊκής Εξουσίας, π.χ.;


      Τα λέμε


      ΥΓ Μη ξεχνάς ότι η απάντησή μας στον Taliban έχει να κάνει με την αμφισβήτησή του για τις κομματικοκρατικές αντιλήψεις (κόμμα-κράτος) τού ΚΚΕ. Κι εκεί θα μπορούσες να τον βοηθήσεις να το κατανοήσει, αφού εμάς, πιθανόν, να μας θεωρεί μαύρα πρόβατα. Εκτός κι αν πιστεύεις κι εσύ, πως το ΚΚΕ έχει ξεκόψει με το κόμμα-κράτος.

      Διαγραφή
    6. Τι σχέση έχουν; Έγραψες: "Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι θεμελιακή αρχή στη συγκρότηση και λειτουργία του σοσιαλιστικού κράτους, στην ανάπτυξη της σοσιαλιστικής δημοκρατίας.

      Σ’ αυτή την τελευταία απίστευτη ανοησία(;), που, απ’ όσο ξέρουμε εμείς τουλάχιστον, πρωτογράφτηκε το 1996 και έκτοτε επαναλαμβάνεται σταθερά σε όλα τα βασικά κομματικά ντοκουμέντα, ταιριάζουν άπειρα (ειρωνικά) θαυμαστικά. Προσπάθησε να καταλάβεις γιατί. Και μετά, αν έχεις δυσκολίες, ζήτησε τη βοήθεια του Αντώνη."

      Σου απάντησα ότι η έννοια του "σοσιαλιστικού κράτους" --δηλαδή, η ιδέα ότι ο 'σοσιαλισμός' δεν είναι παρά καταστροφή του αστικού κράτους και αντικατάστασή του από έναν άλλο τύπο κράτους-- δεν είναι παρά θεμελιώδης στην σκέψη του Λένιν. Είναι ο πυρήνας της διάκρισης της έννοιας του "σοσιαλισμού" από τον "κομμουνισμό".

      Πάμε τώρα στο "κόμμα-κράτος" (Party state). Υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στην ιδέα του κόμματος ως συσπειρωτικού και ηγετικού οργάνου και αυτή του κόμματος κράτους. Εσύ αντλείς ότι όταν το ΚΚΕ μιλά για ηγετικό ρόλο του κόμματος για την εργατική τάξη --κάτι που έκανε και η γερμανική σοσιαλδημοκρατία-- μιλά για κόμμα-κράτος;

      Προσωπικά, έχω τοποθετηθεί κριτικά για την επάρκεια της θέσης Μπαντιού για βιωσιμότητα της παράκαμψης του κόμματος κομμουνιστικού τύπου ως οργανωτικού πόλου. Ήδη από το 2009, αν θυμάμαι, στο Through the Loophole. Αν θέλεις, μπορώ να βρω το λινκ.

      Δεν έχω αλλάξει άποψη.

      Διαγραφή
    7. Αντώνη,


      Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν γίνομαι κατανοητός. Το αποδίδω στο γεγονός ότι, όπως έγραψες σε κάποιο σχόλιο, είσαι τσαντισμένος και κουρασμένος. Και το κατανοώ πλήρως από τη στιγμή που κλικάρισα και στο λινκ τού Οmadeon…

      Λέω λοιπόν το εξής απλό, απλούστατο: Είναι απίστευτη ανοησία, αλλά και αποκαλυπτική για το πώς αντιλαμβάνεται το ΚΚΕ τον ‘‘καθοδηγητικό’’ ρόλο τού κόμματος, η εφαρμογή τού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στο κτίσιμο αυτού του ‘‘περίεργου’’ και ιδιότυπου κράτους (ή μισοκράτους), στη μεταβατική κατάσταση μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Τι δουλειά έχει ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, μια αρχή λειτουργίας τού κόμματος νέου τύπου εν όψει της επανάστασης, κατάσταση κατά την οποία απαιτείτο στρατιωτική πειθαρχία, με το κτίσιμο αυτού τού εργατικού μισοκράτους;;; Δηλαδή το προλεταριακό εργατικό κράτος, το οποίο από την πρώτη στιγμή τής ίδρυσής του θα πρέπει να αρχίσει και να ‘‘ξεθωριάζει’’ σιγά-σιγά, θα κτιστεί κάτω από συνθήκες παρόμοιες με αυτές του κόμματος κατά τη στιγμή που προετοιμάζει και προετοιμάζεται για την επανάσταση;;;

      Αυτό είναι το ζουμί τής υπόθεσης κι όχι αν πιστεύουμε στο τσάκισμα της μηχανής τού αστικού κράτους ή όχι, ή για το αν το γυρίσαμε ξαφνικά στο (αναρχικό) τσάμικο, για όνομα!

      Να διαφωνούμε.[1] Αλλά τουλάχιστον να συνεννοούμαστε.


      Τα λέμε


      [1] Χωρίς υποχρεωτικά κάποιος από τους δυο να είναι προδότης τής εργατικής τάξης και όργανο τών καπιταλιστών… ;-)

      Διαγραφή
  23. http://www.youtube.com/watch?v=7bpY8Lthnl8
    Εξαιρετικά αφιερωμένο στον κ. Τσίπρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Φίλε Αντώνη,


    Να αρχίσουμε με μια (χιουμοριστική) απορία: Ρε παιδί μου, πότε κοιμάσαι εσύ; Είσαι η μετενσάρκωση του Ιουστινιανού; ;-)

    Συνεχίζοντας, και πάντα εισαγωγικά, να πούμε το εξής: σε διαβεβαιώνουμε ότι πάντα μιλάμε ειλικρινά. Φυσικά, η ειλικρίνεια δεν σώζει. Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι κι εμείς: λέμε σωστά, λέμε και μαλακίες. Όμως την ειλικρίνεια δεν την εγκαταλείπουμε (ειλικρίνεια θεωρούμε και το ότι ποτέ δεν κρύψαμε πως στην πολιτική, ακόμα και την ταξική, δεν μπορούν να λέγονται όλα! —όχι όμως μεταξύ συντρόφων, εννοείται). Οπότε, είναι προφανές ότι θεωρούμε την ειλικρίνεια καθήκον και υποχρέωση και, σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, ευχαριστούμε μεν για τις ευχαριστίες, αλλά δεν μπορούμε να τις δεχθούμε, από την άλλη. Αφού τελειώσαμε και μ’ αυτά, πάμε στα φλέγοντα που μας απασχολούν.

    Μιλάς για αριστερή ενότητα, ακόμα και στον τίτλο σου. Παρά το γεγονός ότι πολλοί θα μας κατέτασσαν στους ‘‘ενωτικούς’’ τής Αριστεράς, επίτρεψέ μας να πούμε ότι αυτό είναι μια κάπως διαγώνια (επιπόλαιη) κατηγοριοποίηση. Δεν πιστεύουμε στην αριστερή ενότητα! Πιο δραματικά: Πιστεύουμε στο αντίθετό της! —ok, κάτι από λόγο σε μπαλκόνι έχει αυτή η ‘‘διακήρυξη’’, δεκτόν, αλλά καταλαβαίνεις πώς το λέμε. Πρόσεξε τι γράφουμε στην ταυτότητά μας:

    Υπέρ του διαλόγου μεταξύ των πολλών αριστερών φωνών και υπέρ της αριστερής ενότητας στη δράση.

    Υπάρχει πουθενά η φράση ‘αριστερή ενότητα’; Όχι. Την ξεχάσαμε; Όχι. Υπάρχει η φράση ‘ενότητα στη δράση’. Και υπάρχει και η φράση ‘υπέρ τού διαλόγου μεταξύ των πολλών αριστερών φωνών’. Διαλεκτικός είσαι, καταλαβαίνεις. Η ενότητα στη δράση οδηγεί σε συγκλίσεις (αλλά και σε αποκλίσεις, λόγω των διαφωνιών που θα προκύψουν, μοιραία, για το τι κάνουμε κάθε φορά). Ο διάλογος, πάλι, αναδεικνύει διαφορές και διαιρεί (αλλά και ομοιότητες που δημιουργούν εγγύτητες). Σχιζοφρένεια; Σχιζοφρένεια! (Τι άλλο είναι η διαλεκτική;) Εμείς όμως πιστεύουμε ότι με αυτή τη σχιζοφρένεια πρέπει, επιτέλους, να συμφιλιωθούμε και να ζήσουμε. Με πίσω και μπρος. Με ‘‘αγκαλιές’’ και με ‘‘μπουνιές’’. Μέχρι τους αιώνες τών αιώνων, αμήν!


    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. ΣΥΝΕΧΕΙΑ



    Στο δεύτερο: Τσίπρας, κορυφή. Οπαδοί, βάση. Συμφωνούμε. Με δύο αστερίσκους όμως.

    *Δεν υπάρχει σχετική αυτονομία του εποικοδομήματος; (για καλό ή για κακό). Ξέρουμε ότι δεν είσαι οπαδός της αντανάκλασης και την έχεις χαρακτηρίσει μάλιστα και χυδαίο μαρξισμό (συμφωνούμε). Άρα; Μήπως εδώ έχουμε μια χαραμάδα που αφήνει να μπει λίγο φως;

    *Είναι γνωστή έστω και σε αδρές γραμμές η κοινωνική διαστρωμάτωση των οπαδών τού ΣΥΝ, ο οποίος, εκ των πραγμάτων, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, βάζει τη σφραγίδα του στον σχηματισμό τού ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, αυτή δεν είναι μόνο η κοινωνική διαστρωμάτωση των οπαδών τού ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό η κοινωνική διαστρωμάτωση των ελλήνων εργαζομένων! Κι αν συνυπολογίσεις και την επιρροή τής ιδεολογίας, ο βαθμός αυτός γίνεται μεγαλύτερος! Λοιπόν; Πώς θα προχωρήσουμε; Δηλαδή, ποιοι θα προχωρήσουμε; Εσύ, εμείς κι ο Χατζηπετρής; Φτάνουμε;

    Στο τρίτο (και πιο δύσκολο): Συμφωνούμε για τις δύο αδυνατότητες όπως τις καταγράφεις. Αλλά κι εδώ θα προσθέσουμε ένα-δυο φωναχτές σκέψεις:

    1) Ας μην αφήνουμε τις λέξεις να μας εξαπατούν. Πίσω λοιπόν από τη λέξη ‘ρεφορμισμός’ κρύβονται πολλά και διάφορα. Να το απογειώσουμε; Ακόμα και η Επανάσταση, δεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένας απότομος, βίαιος και μαζικός ρεφορμισμός; Και να το προσγειώσουμε τώρα; Τι είναι πιο ‘‘ρεφορμιστικό’’ (με τις αναγκαίες αφαιρέσεις και ‘‘αποϊστορικοποιήσεις’’); Η ΝΕΠ, ή το Πρόγραμμα της Λαϊκής Εξουσίας;

    2) Μια συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων δεν θα λύσει αυτομάτως κανένα πρόβλημα (από τα πραγματικά, όχι τα τεχνητά τύπου «για το ΚΚΕ κι ο μικρομαγαζάτορας κεφάλαιο είναι»· αυτά θα τα λύσει σε πολύ μεγάλο βαθμό). Θα βοηθήσει όμως στα εξής:
    Ένα: Στη δημιουργία προοπτικής (προσοχή: προοπτικής) για ανατροπή τού πολιτικού σκηνικού στην κεντρική πολιτική σκηνή.
    Δύο: Στην αποκάλυψη των ορίων του ευρωπαΐστικου ρεφορμισμού και τη διάλυση των αυταπατών. Γιατί ο μοναδικός τρόπος να πείσεις κάποιον για τις αυταπάτες του δεν είναι να του λες και να του εξηγείς από το πρωί μέχρι το βράδυ ότι έχει αυταπάτες. Υπάρχει κι άλλος:

    Να τον αφήσεις να τις ζήσει!


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. LeftG700,

      "Να τον αφήσεις να τις ζήσει!" = Να βάλεις πλάτη για να τις ζήσει

      Να βάλεις πλάτη για να τις ζήσει = Καληνύχτα ζωή, για τις υποτελείς τάξεις

      Καληνύχτα ζωή, για τις υποτελείς τάξεις = Εσχάτη προδοσία, για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα

      Διαγραφή
    2. Φίλε Ιβάν,


      Έτσι κι αλλιώς δεν βάζεις πλάτη και δεν σκοτώνεσαι να πείσεις όσους έχουν αυταπάτες; Εδώ θα στάξει η ουρά του γαϊδάρου; Κι έπειτα, ένας αποτελεσματικός τρόπος να πείσεις ένα μικρό παιδί ότι δεν πρέπει να προσπαθεί να πιάσει τη φλόγα με το χέρι του δεν είναι να το αφήσεις (ή και να το προτρέψεις!) να το κάνει;

      Τόσος κομματικός εγωισμός μωρέ Ιβάν; Τι έβγαλε το κίνημα από αυτό μέχρι τώρα;


      Τα λέμε

      Διαγραφή
    3. LeftG700,

      Κομματικό εγωισμό, δεν έχω έτσι κι αλλιώς, γιατί δεν είμαι επίσημο μέλος του ΚΚ.

      Τώρα εγωισμό γενικότερα, μπορεί να κρίνει κάθε αναγνώστης ποιός έχει:
      Εγώ, που λέω ότι αν γίνει κάτι, θα πάρει ο διάολος (κυριολεκτικά) την εργατική τάξη
      ή
      εσείς που ζητάτε να βοηθήσουμε να ζήσουν ορισμένοι τις αυταπάτες τους,
      χωρίς να γράψετε το ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ για το τι θα σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, αυτό (Να βάλεις πλάτη για να τις ζήσει = Καληνύχτα ζωή, για τις υποτελείς τάξεις)
      ΈΛΕΟΣ.

      Επίσης,
      ΠΑΝΤΕΛΩΣ ατυχές το παράδειγμα, με το παιδάκι και τη φωτιά.
      Αν το παιδάκι, προσπαθήσει να πιάσει τη φλόγα, θα κάψει το δάχτυλό του.
      Η διαφορά του να κάψεις για μερικά δευτερόλεπτα το χέρι σου, από το να ΨΟΦΗΣΕΙΣ, είναι ΧΑΩΔΗΣ.

      Φιλική συμβουλή: Μη χρησιμοποιήσετε ΠΟΤΕ ξανά το επιχείρημα: "Γιατί ο μοναδικός τρόπος να πείσεις κάποιον για τις αυταπάτες του δεν είναι να του λες και να του εξηγείς από το πρωί μέχρι το βράδυ ότι έχει αυταπάτες. Υπάρχει κι άλλος: Να τον αφήσεις να τις ζήσει!" , όταν θα αναφέρεστε σε Κ.Κ.Ε.-ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

      Ποτέ όμως. Είναι φιλική συμβουλή, ειλικρινά σας μιλάω.
      Όταν διάβαζα αυτές τις γραμμές, δεν πίστευα στα μάτια μου.
      Σκεφτόμουνα, τώρα θα εμφανιστεί η Βουγιουκλάκη και θα αρχίσει να τραγουδάει.

      Και επειδή μπορεί να μην ήμουν σαφής, να εξηγήσω ξανά τι εννοώ:
      Το αν θα επιτρέψεις σε κάποιον να "ζήσει τις αυταπάτες του", εξαρτάται από το τι διακυβεύεται.
      Φαίνεται ότι η ηγεσία του ΚΚ, αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των στιγμών.

      Διαγραφή
  26. Φίλε Taliban,


    Το σχόλιό σου έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ελπίζω να μη με παρεξηγήσεις που προς το παρόν δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο για να εκφράσω μερικές σκέψεις. Θα επανέλθουμε αργότερα.


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ απολογούμαι Λεφτ, αλλά μετά το πρώτο της Αυγής για μπρέκφαστ, του Τσίπρα για λαντς, και το δεύτερο της Αυγής για ντίνερ, μού κόπηκε εντελώς η όρεξη για φιλοσοφική κουβέντα περί της φύσεως του ρεφορμισμού.

      Δεν προλαβαίνουμε να μαζεύουμε τις σφαίρες (εκ συνασπισμένων δυνάμεων, αναρχοαυτόνομων και σεξοκοινοβουλίου) κατά της απεργίας, έχουμε και τη συναυλία να την στηρίξουμε λίγο, όστις υπομονετικότερος εμού προαιρείται ελευθέρως να συζητήσετε, ίσως τα πούμε σε κάποια άλλη φάση.

      Διαγραφή
    2. @Left,ορισμένες παρατηρήσεις:
      1)Την ενότητα των αριστερών στη δράση (ή αλλιώς στο πρόβλημα) ο ίδιος την αναιρείς εύλογα και εύγλωττα, εφόσον λείπει η κοινή γραμμή πλεύσης στη στρατηγική, ήτοι στον τρόπο επίλυσης των αντιφάσεων και των προβλημάτων. Ο τύπος της ενότητας στον οποίο καταλήγεις παραγωγικά είναι εκείνος του ατέρμονου διαλόγου "με αγκαλιές και μπουνιές". Ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω τη σημασία και τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας πολιτικής προτεραιότητας. Οι πολιτικές διαφορές δεν αφορούν στο φύλο των αγγέλων όπως διατείνεται η σύγχρονη λογοκρισία της λαζοπούλειας σάτιρας(!!) και της αριστεράς που καταδικάζει την τετράγωνη λογική της σοσιαλιστικής χειραφέτησης σε αναίρεση ενώπιον της οργής και της αγανάκτησης, αλλά είναι τοις πράγμασι στρατηγικές και ασυμφιλίωτες. Ποια είναι η λύση; Ο συγκερασμός των διαφορετικών θέσεων επειδή η αλήθεια βρίσκεται στη μέση (πόσο αφόρητα κενή περιεχομένου μπορεί να είναι μια τέτοια κοινοτοπία); Το ασυμφιλίωτα αντίθετο ας κριθεί στη δρώσα αλληλεπίδραση στάσεων και δράσεων όπως αυτή συγχωνεύεται στη διαδικασία των κοινωνικών αντιφάσεων. Ποιο κοινωνικό όφελος θα παραχθεί αν το ΚΚΕ παραιτηθεί από τις θέσεις του και την ενιαία δράση σύμπαντος του πληρώματός του για να κάτσει σε στρογγυλές τράπεζες, πάνελ και επιτροπές όπου η πάλη ενάντια στον Μάνεση και στο ΣΕΒ θα αντικατασταθεί από πάλη για διατυπώσεις σε "κοινά" κείμενα (με περικοπή ή έκπτωση των θέσεων και αντιλήψεών του) και για αντιπροσώπευση στα νέα "κοινά" όργανα. Ναι, μια τέτοια ενότητα είναι εφικτή. Είναι - κατά τη γνώμη μου - η ενότητα των "αριστερών", ενότητα για ατομάρες με αποψάρες. Το τίμημα είναι ο εξοστρακισμός της κοινωνικής εμβέλειας, η οποία απαιτεί ενιαία στάση και αυτοθυσία στη δράση.

      Διαγραφή
  27. 2) Από τη στιγμή που θεωρείς την αντανάκλαση χυδαιότητα (η μηχανιστική υπαγωγή της συνείδησης στο αντικείμενο και την κίνησή του είναι μάλλον μια χονδροειδής διαστρέβλωση παρά η - φιλοσοφική - ουσία της κατηγορίας της αντανάκλασης)πώς είναι δυνατόν η σύνδεση κοινωνικών στρωμάτων με πολιτικούς χώρους όπως αυτά τα οποία αποδίδεις ορθώς στο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί τεκμήριο της ανάγκης για ενότητα της αριστεράς; Αυτό θα ίσχυε αν η πολιτικά εκπεμπόμενη αντίληψη μέσα σε μια κοινωνική συλλογικότητα γινόταν αέναη νόηση και έτσι πραγματωνόταν ως αιώνια και αμετάβλητη. Τότε σύμφωνοι, θα έπρεπε για να συνενώσουμε τα συστατικά μέρη της κοινωνίας να ενοποιήσουμε τις πολιτικές πλατφόρμες που μέσω των ιδεών τους έχουν υλοποιηθεί μέσα στην κοινωνία. Όμως...α) αυτό είναι η "αντανάκλαση" του χυδαίου καφρ-υλισμού, η επιστροφή της από την πίσω πόρτα β)στην απώτατη συνέπειά της αυτή η αντίληψη θα σήμαινε αποδοχή της απόλυτης πολιτικής συναίνεσης αφού η ευρεία επιρροή των αστικών κομμάτων θα διεκδικούσε το δικό της μερίδιο στην - ακίνητη και αιώνια - κοινωνική πραγματικότητα και αυτή δεν θα επιδεχόταν άρνησης. Ας εγκαταλείψουμε μια τέτοια προσέγγιση. Θα συμφωνήσεις πιστεύω πως η νόηση στην ειδική μορφή της κοινωνικής συνείδησης είναι ιστορική άρα συγκεκριμένη, στοιχειοθετείται από την επίδραση των αναγκών και αυτές σταθμίζονται από τις κοινωνικές αντιφάσεις, την αλληλεπίδρασή τους και την κίνησή τους. Κατά συνέπεια σε κάθε συγκυρία η διαπάλη των κοινωνικών υποκειμένων εκφράζεται στις υπαρκτές γνωστικές διαφορές και στις διαφορετικές πεποιθήσεις και στρατηγικές. Έτσι οι τελευταίες υποβάλλονται στην ίδια σύγκρουση - χωρίς κανείς να μπορεί να προδικάσει την έκβασή τους (συνεπώς π.χ. αν κρίνω πως ο ΣΥΡΙΖΑ υποβάλλει συντεχνιακό κλίμα και αύρα διαπραγμάτευσης σε γραμμή ενσωμάτωσης δεν αποδέχομαι την πολιτική του ως "αντικειμενική", αλλά την αντιστρατεύομαι αναγκαστικά...)
    3) Λοιπόν,ο μοναδικός τρόπος να πείσεις κάποιον για τις αυταπάτες του δεν είναι να του εξηγείς αλλά να τον αφήσεις να τις ζήσει. Δηλαδή εμπειρισμός; Η απάντηση σήμερα είναι ο τυφλός εμπειρισμός; Η κλίμακα των τελικών συνεπειών είναι εν προκειμένω πιο επώδυνη από προηγουμένως. Ας μου συγχωρεθεί ένα ξέσπασμα: Πριν εμπνεύσουμε τον Λένιν ας εμπνευστούμε ελάχιστα από τον Καντ (η ακόλουθη κατάχρηση στην παράφραση του νοήματος είναι συνειδητή) - ο λόγος είναι ορθός όταν είναι προεμπειρικός…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε hiliastis,


      Έβαλες πολλά ζητήματα και όχι όλα σχετικά με τη συζήτηση που κάνουμε (κάναμε) με τον Αντώνη. Επιπλέον, ορισμένα δεν τα κατανοήσαμε. Εν πάση περιπτώσει, μένοντας στα συγκεκριμένα που μας απασχολούν, να οι απόψεις μας, αριθμημένες:



      1. Τη συμπόρευση (συμπάθα μας αλλά, όπως εξηγήσαμε στον Αντώνη, έχουμε μια κάποια δυσκολία να μιλάμε για ενότητα) δεν την υποστηρίζουμε εμείς. Την υποστηρίζει και το ΚΚΕ, όταν απευθύνεται μετωπικά («πάμε μαζί μέχρι εκεί που συμφωνούμε, δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνείτε σε όλα μαζί μας» —Α. Παπαρήγα).

      1α. Καμία κοινή στρατηγική δεν μπορεί να προκύψει αν σε παίρνουμε στο τηλέφωνο και μας πετάς το «η κλήση σας προωθείται».

      1β. ‘‘Αγκαλιές’’ και ‘‘μπουνιές’’. Εννοούμε αυτές που αντάλλασσε ο Λένιν με τον Μπουχάριν, π.χ. Ή με τη Ρόζα! Μ’ άλλα λόγια, τη συζήτηση, ακόμα και την πολεμική, μεταξύ των διαφορετικών προσεγγίσεων στο τι να κάνουμε και πώς να πορευτούμε σε κάθε δεδομένη συγκυρία. Επειδή η μια συγκυρία διαδέχεται την άλλη και ο χρόνος δεν σταματά, υποθέτουμε, ότι ναι, αυτές οι αγκαλιές και οι ‘‘μπουνιές’’ είναι ‘‘ατέρμονες’’. Αν θέλεις να βάλεις τέλος στην Ιστορία, ελεύθερα. Εμείς δεν θα πάρουμε.

      1γ. «[…] επειδή η αλήθεια βρίσκεται στη μέση […]». Έχουμε πει κάμποσες μαλακίες. Αυτή δεν θυμάμαι να την έχουμε πει! ;-)

      1δ. Σε ό,τι αφορά σ’ εμάς, καμία παραίτηση του ΚΚΕ δεν επιθυμούμε. Και καμία αποκήρυξη! ;-) Όπως έλεγε κι ο Χαρίλαος, η ζωή θα δείξει!


      2. Γράψαμε κάτι στον Αντώνη, αλλά, φαίνεται, ή σου διέφυγε ή δεν του έδωσες την πρέπουσα σημασία. Η κοινωνική διαστρωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε σημαντικό βαθμό η διαστρωμάτωση των ελλήνων εργαζομένων με κυρίαρχο στρώμα αυτό των μισθωτών τής διανοητικής εργασίας. Ξέρεις κάτι; Αυτούς το ΚΚΕ τους θέλει. Και ξέρεις και το άλλο; Η εργασία ‘‘διανοητικοποιείται’’ σταθερά και ακατάπαυστα; Λοιπόν; Πως είναι δυνατόν να θέλεις, έστω και συμμαχία, με στρώματα εργαζομένων (που θα αυξάνονται και θα πληθύνονται μάλιστα) και, από την άλλη, να αρνείσαι να πεις καλημέρα στους πολιτικούς εκπροσώπους τους; Σου βγαίνει εσένα η εξίσωση; Γιατί σ’ εμάς κάτι αλαμπουρνέζικα μας προκύπτουν.

      2α. Θα επαναλάβουμε: Καμία ενοποίηση. Με τα λόγια τής Αλέκας: «πάμε μαζί μέχρι εκεί που συμφωνούμε, δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνείτε σε όλα μαζί μας».


      3. Γράφεις: Λοιπόν,ο μοναδικός τρόπος να πείσεις κάποιον για τις αυταπάτες του δεν είναι να του εξηγείς αλλά να τον αφήσεις να τις ζήσει. Δηλαδή εμπειρισμός;

      Καμία σχέση! Ξαναδιάβασε προσεκτικά τι γράφουμε. Α, και μην παίρνεις πολύ φόρα με τον εμπειρισμό. Γιατί μέσα στη φούρια σου μπορεί να πετάξεις και το μωρό (εμπειρία)! Το χειρότερο; Να πετάξεις ολόκληρη τη σκάφη! (Πράξη) ;-)


      Τα λέμε

      Διαγραφή
  28. "Ο τύπος της ενότητας στον οποίο καταλήγεις παραγωγικά είναι εκείνος του ατέρμονου διαλόγου "με αγκαλιές και μπουνιές"."

    Ένα ενδο-οικογενειακό μελόδραμα, βασικά, για να βρισκόμαστε σε δουλειά. Να τα βρούμε, γιατί δεν τα βρίσκουμε, σ' αγαπώ, σε μισώ, να τα βρούμε, γιατί δεν τα βρίσκουμε.

    Υπάρχει και ιστορία όμως, υπάρχει η ανάγκη στην κυοφόρηση του νέου, στην τολμηρή τροχιά, υπάρχει η βία και η πίεση του χρόνου. Και υπάρχουν αποφάσεις.

    Όσο για την σχετική αυτονομία του εποικοδομήματος, καλό είναι να μην αφήνουμε να πάει περίπατο το "σχετική", γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε να περιμένουμε την κοινωνική ανατροπή απ΄τον ίδιο τον Μάνεση (άντε, απ' τον υιό Αγγελόπουλο), αντί για τους πρόθυμους εκπροσώπους Τύπου τους.

    Δομικά, το σύστημα ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ανώδυνη και "φτηνή" "αριστερή" νομιμοποίηση γιατί δεν έχει τίποτε απτό ή υλικό να δώσει το ίδιο. Κάποιοι χαίρονται μ' αυτό και τρέχουν να πιάσουν θέση στην ουρά, ξεχνώντας ότι σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα είναι οι επόμενοι που θα τρων γιαούρτια, αν μη τι άλλο χειρότερο, κι εμείς σπρωχνώμαστε από τις σπίθες ανάτασης και επιστροφής στο προσκήνιο μιας ξεχασμένης απ το κοινωνικό συμβόλαιο της μεταπολίτευσης τάξης γιατί απλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, δεν μας έχει εγκαλέσει καμιά άλλη αναγκαιότητα.

    Κάπου σε ένα άλλο μπλογκ είδα το εξής εξαιρετικά απλό: "δεν θα προδώσουμε τους εργάτες." Απλό στη διατύπωση βέβαια, γιατί στην πράξη, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι καθόλου απλό, και ας ξέρουν να γράφουν περισσότερα γράμματα αυτοί που απλά θέλουν να μας πουν "πρέπει να τους προδώσουμε."

    Αυτά από μένα, τα φιλοσοφικότερα για σήμερα τα άφησα στον Μπαντιού, "Η φιγούρα του στρατιώτη.'

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντώνη, συμφωνώ σε όλα. Αναφορικά με το εποικοδόμημα δεν έχουμε διαφορετική άποψη. Στη μηχανιστική σχέση του υλικού κόσμου με τη νόηση αναφέρθηκα - συμφωνώντας με τον left - μάλλον επιπόλαια για να αναπτύξω ένα επιχείρημα. Προφανώς ο υλικός κόσμος καθορίζει τη νόηση, όπως η οικονομική πραγματικότητα καθορίζει το εποικοδόμημα. Είναι όμως η νόηση αντανάκλαση που υπόκειται στις ίδιες αντιθέσεις με τον υλικό κόσμο, ακριβώς γιατί ανήκει στον υλικό κόσμο. Άρα το αντικείμενο δεν αποκαλύπτει αυτόματα την ουσία του. Η νόηση - στη συλλογική, κοινωνική της μορφή - δεν εκφράζεται με ενιαίο τρόπο, αμετάβλητη αλλά απηχεί με τη μορφή των γνωστικών διαφορών τον αντιφατικό χαρακτήρα της κοινωνικής πραγματικότητας. Συνεπώς, η νόηση/συνείδηση διεξάγει κρίσιμο γνωσιοθεωρητικό αγώνα που επηρεάζει την κοινωνική πρακτική και αντίστροφα επηρεάζεται από αυτή. Γι' αυτό εξάλλου οργανωνόμαστε σε κόμματα, "χώρους", μέτωπα, κινήματα. Μπορούμε επιπλέον να θεωρήσουμε πως η ωρίμανση των υλικών συνθηκών προετοιμάζει - δεν λέω τελεσιδικεί - την εδραίωση του αντεπιδρώντος χαρακτήρα της συνείδησης. Η συλλογική νόηση στην ειδική μορφή της ταξικής συνείδησης και υπό την υλική προυπόθεση της χειραφέτησης του κοινωνικού της υποκειμένου - από τον εκμεταλλευτικό ζυγό - δύναται να οικοδομήσει με πλήρη αυτεπίγνωση νέες κοινωνικές σχέσεις συνημμένες σε νέα παραγωγική βάση.

      Αυτά διατυπώνονται σχηματικά λόγω περιορισμένου χώρου.

      Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θλίψη από το να γράφεις προσεκτικά και εντούτοις να περιπέφτεις σε χοντρές ασάφειες. Το χάρισμά σου να γράφεις σύνθετα νοήματα με απλό και εύληπτο τρόπο δυστυχώς δεν το διαθέτω. Με αφορμή αυτό, υποβάλλω και πάλι τα σέβη μου και την ενθουσιώδη συμφωνία μου στα γραφόμενά σου τόσο στο σχόλιό μου όσο και γενικά.

      Διαγραφή
  29. Είναι όμως η νόηση αντανάκλαση που υπόκειται στις ίδιες αντιθέσεις με τον υλικό κόσμο, ακριβώς γιατί ανήκει στον υλικό κόσμο.

    Ακριβώς. Ακριβέστατα. Εκεί είναι το ζουμί αυτού που είπα για διαφορετικού είδους "βάσεις" και τον ρόλο που παίζουν στο πώς διαμορφώνεται η ενσυνείδητη πολιτική κατεύθυνση των κομμάτων.

    Από την αρχή είπα ότι το ΚΚΕ ή θα ριζοσπαστικοποιηθεί από την πίεση να ανταποκριθεί στη βάση του ή θα διαλυθεί. Το κατάλαβε αυτό η ηγεσία, νομίζω, πάρα πολύ ξεκάθαρα και με ώριμο τρόπο. Στον αντίποδα, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εγκλωβισμένος στις αγωνίες της δικής του κυρίαρχης βάσης, που είναι οι διανοούμενοι, οι οποίοι διεκδικούν πάνω από όλα τα προνόμιά τους. Τα διεκδίκησαν στις πλατείες (ως ειδικοί, τεχνοκράτες, συγγραφείς συνταγμάτων, οικονομολόγοι, κλπ) αλλά φυσικά δεν κατόρθωσαν τίποτε, και τώρα είναι αναγκασμένοι να επαναδιαπραγματευτούν την θέση τους στο καράβι. Με την εργατική τάξη έχουν απωλέσει κάθε σχέση εδώ και δεκαετίες. Δεν την καταλαβαίνουν, δεν πιστεύουν καν στην ύπαρξή της, και ταυτόχρονα την φοβούνται, την βλέπουν ως μια ανταγωνιστική προς τους ίδιους δύναμη, διότι τους απειλεί να τους πάρει το "μονοπώλιο" στην "ριζοσπαστική" κοινωνική θέση.

    Εγώ ίσα-ίσα βοηθήθηκα πολύ απ' το σχόλιό σου, καθόλου συγκεχυμένο δεν το βρήκα. Όσο για τον τρόπο γραφής μας, πώς να αγνοήσουμε ή να ξεχάσουμε τον Παύλο, την αλληγορία του Μπαντιού για τα καθήκοντα του στρατευμένου διανοούμενου και πολιτικού οργανωτή:

    Είμαι ελεύθερος, χωρίς εξάρτηση από κανέναν· κι όμως έκανα τον εαυτό μου σκλάβο όλων για να κερδίσω όσο το δυνατό πιο πολλούς. Ανάμεσα στους Ιουδαίους συμπεριφέρθηκα σαν Ιουδαίος για να τους κερδίσω για το Χριστό· κι ενώ εγώ ο ίδιος δεν είμαι πια κάτω από την εξουσία του νόμου, ανάμεσα σ’ αυτούς που είναι συμπεριφέρθηκα σαν να ήμουν και εγώ, για να τους κερδίσω για το Χριστό. Παρόμοια, όταν βρισκόμουν μ’ αυτούς που αγνοούν τον Μωσαϊκό νόμο, για να τους κερδίσω ζούσα και γω σαν ξένος προς τον νόμο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπακούω στο νόμο του Θεού, αφού είμαι δεμένος με τον νόμο του Χριστού. Με όσους έχουν αδύνατη πίστη, έγινα το ίδιο, για να κερδίσω τους αδύνατους στην πίστη. Για τους πάντες, έγινα τα πάντα (Κορ. Ι.9.19-22).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Οk, Αντώνη, όπως θέλεις, κανένα πρόβλημα. Σε άλλη φάση.


    Τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή