Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Καρλ Μαρξ, λογοτέχνης

[...] Οι κοκότες είχαν ξαναβρεί τη μυρωδιά των προστατών τους, των κοπανατζήδων οικογενειαρχών, θρησκευόμενων, και πάνω απ' όλα, των ιδιοκτητών. Αντί για αυτές, ξαναεμφανίστηκαν στην επιφάνεια οι πραγματικές γυναίκες του Παρισιού -- ηρωικές, ευγενείς κι αφοσιωμένες, σαν τις γυναίκες της αρχαιότητας. Το Παρίσι που εργάζεται, που σκέπτεται, που μάχεται, που ματώνει --σχεδόν ξεχνώντας, στον τοκετό μιας καινούργιας κοινωνίας, τους κανίβαλους στις πύλες του-- λαμπρό στον ενθουσιασμό της ιστορικής του πρωτοβουλίας!

Απέναντι σ' αυτόν τον νέο κόσμο του Παρισιού, ιδού, κοιτάξτε τον παλιό κόσμο των Βερσαλλιών, αυτή την σύναξη βρυκολάκων κάθε λογής χρεοκοπημένου καθεστώτος. Λετζιτιμιστές και Ορλεανιστές --ανυπόμονοι να καταβροχθίσουν το κουφάρι του έθνους-- μαζί με μια ουρά προϊστορικούς ρεπουμπλικανούς που νομιμοποιούσαν, δια της παρουσίας τους στη Συνέλευση, την εξέγερση των δουλοκτητών, βασίζονταν για τη συντήρηση της κοινοβουλευτικής τους δημοκρατίας πάνω στην ματαιοδοξία του επικεφαλής της ξεμωραμένου τσαρλατάνου, και παρωδούσαν το 1789 κάνοντας τις φρικώδεις συνελεύσεις τους στο Jeu de Paume. Ιδού λοιπόν η σύναξη αυτή, εκπρόσωπος κάθε τι του πεθαμένου στη Γαλλία, να ορθώνεται τεχνητά ως απομίμηση ζωής με τα ξίφη των στρατηγών του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Το Παρίσι όλη η αλήθεια, οι Βερσαλλίες όλο το ψέμμα· και αυτό το ψέμμα να ξερνιέται απ' το στόμα του Τιέρ. 
Karl Marx, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία
Μετάφραση: Lenin Reloaded

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου