Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Αντι-"αντικομφορμισμός"

Έτσι, αν και η ψυχολογία του αποστάτη δημιουργεί, κατά τα φαινόμενα, μια ακραία περίπτωση του περιθωριακού, περιέχει ωστόσο κάτι εντελώς αντιπροσωπευτικό της όλης περιόδου. Η απόλυτη έλλειψη εσωτερικής ακεραιότητας, η οποία εκφράζεται ως υποκριτικός κυνισμός, εμποτίζει όλες τις εσωτερικές και εξωτερικές εκφάνσεις της ζωής. Είναι μάλλον αδύνατο και ανεπίτρεπτο να δηλώσεις ανοιχτά την πραγματική ουσία του ιδεολογικού πολέμου κατά του κομμουνισμού, δηλαδή την μάχη για να διατηρηθεί η εκμετάλλευση κόντρα στην προσπάθεια να μπει τέλος σ' αυτή. Το όλο θεμέλιο της ιδεολογικής διχογνωμίας θα πρέπει λοιπόν να διατυπώνεται ψευδώς: η πάλη αναπαρίσταται ως πάλη μεταξύ "ελευθερίας" και "καταπίεσης" -- για μια ακόμα φορά ένα ανοιχτό ψέμμα που διαχέεται με κυνισμό.

[...]

Όσο πιο θορυβώδης και φωνακλάδικη είναι η διακήρυξη του αντικομφορμισμού, τόσο πιο επιφανειακή, ομοιογενής και τυποποιημένη η προσωπικότητα που εμπλέκεται. Η δομή που αντανακλάται στην καλλιτεχνική δημιουργία και το ακροατήριό της είναι μια αντικειμενική απάτη, η οποία φυτρώνει αναπόφευκτα στο έδαφος του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Υποκειμενικά, είναι πολύ συχνά μια περίπτωση αυτο-εξαπάτησης, ψευδαίσθησης. Αυτός είναι ο γενικός χαρακτήρας του "ελεύθερου κόσμου" σήμερα. Ήταν ήδη τέτοιος κάτω απ' τον Χίτλερ. Αλλά στις μέρες του Χίτλερ, η απάτη αποκρύφθηκε από κάποιους μέσα από ένα κακόγουστο πέπλο από μύθους, ενώ άλλοι θεωρούσαν πως η δημαγωγία και η τυραννία του Χίτλερ (και όχι ο χαρακτήρας του αναπτυγμένου μονοπωλιακού καπιταλισμού, του οποίου ο Χίτλερ ήταν απλό εργαλείο) ήταν το μόνο εμπόδιο, και πως με την εξάλειψή του, ο αντικομφορμιστικός ατομικισμός θα έβρισκε την εκπλήρωσή του. Τώρα όμως τα πέπλα έφυγαν από τη μέση, και το ντελίριο έλαβε τέλος. Σήμερα, όλοι πρέπει να δουν πως η προϋπόθεση ενός αντικομφορμισμού που τυγχάνει ανοχής είναι η υποχρεωτική απολογία υπέρ του καπιταλιστικού συστήματος, και μάλιστα στην τωρινή του επιθετική και πολεμοχαρή μορφή. Ο χώρος για ελιγμούς στον κόσμο αυτό στενεύει όλο και περισσότερο, και το προαποφασισμένο περιεχόμενο που πρέπει να προωθηθεί είναι όλο και πιο ισχνό και κίβδηλο. Δύσκολο να το πιστέψεις, αλλά αληθινό. Η ψυχροπολεμική ιδεολογία έχει φέρει μια πτώση του επιπέδου, ακόμα κι αν συγκριθεί με την εποχή του Χίτλερ.
Georg Lukács, Η καταστροφή τού Λόγου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου