Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Η "επανάσταση μέσα στο μυαλό"

Η αριστερή κουλτούρα της δεκαετίας του 1960 κληροδότησε στις επόμενες γενιές ένα σοβαρό μεταφραστικό λάθος. 

Το λάθος αυτό συνίσταται στην ιδέα της "επανάστασης μέσα στο μυαλό."

Δεν υπάρχει τίποτε κακό σ' αυτή καθαυτή την ιδέα, εφόσον πρώτα έχει επιτευχθεί με συλλογικό τρόπο η επανάσταση έξω απ' το μυαλό, στην αντικειμενική πραγματικότητα:  "επανάσταση μέσα στο μυαλό" ήταν αυτό που ζήτησε ο Λένιν στα τελευταία του κείμενα όταν έκανε λόγο για την ανάγκη ραγδαίας ανάπτυξης της "κουλτούρας" και "παιδείας" των σοσιαλιστών, την οποία και έκρινε αυστηρότατα, ως εντελώς ανεπαρκή για τα πραγματικά καθήκοντα του σοσιαλισμού. Ήταν επίσης αυτό που ζήτησε ο Μάο, με την Πολιτισμική Επανάσταση. Με την λεπτομέρεια όμως ότι είχαν πρώτα ξοδέψει δεκαετίες της ζωής τους εργαζόμενοι ασταμάτητα --και με τελική επιτυχία!-- για την επανάσταση έξω απ' το μυαλό.

Η δυτικοευρωπαϊκή νεολαία, που δεν είχε ιδέα για το πώς να πετύχει την υλικά απτή επανάσταση που είναι αναγκαίο να προηγηθεί της "επανάστασης μέσα στο μυαλό", δεν είχε και την παραμικρή εμπειρία των δυσκολιών και της σκληρότητας της εμπειρίας της επανάστασης έξω απ' το μυαλό. Μετέφρασε λοιπόν τη συνθηματολογία της Πολιτισμικής Επανάστασης, της οποίας έτυχε να είναι σύγχρονη, στα δικά της πολύ στενότερα και πολιτικά οπισθοδρομικά πλαίσια, αφήνοντας έξω τα καθήκοντα της επανάστασης ως συνολικά ανατρεπτικής παρέμβασης στη θεσμική πραγματικότητα και κρατώντας μόνο ένα ατομικοποιημένο πρόταγμα εγκεφαλικής "φώτισης", το οποίο ανέμειξε με αρκετές δόσεις ελευθεριακού ατομικισμού και new age δοξασιών. 

Η κυρίαρχη αριστερή κουλτούρα του ύστερου καπιταλισμού στη Δύση (δηλαδή, η "αριστερή" έκφραση της κουλτούρας του ύστερου καπιταλισμού) είναι μια εκφυλισμένη εκδοχή της εκφυλισμένης εκδοχής της επανάστασης που διέδωσαν τα δυτικά ύστερα 60. 

Αν σε προηγούμενες δεκαετίες η κουλτούρα αυτή ήταν απλώς αντιληπτή ως εύπεπτα ανώδυνη (και για αυτό αρκετά δημοφιλής), οι συνέπειές της υπό το κράτος των τωρινών περιστάσεων είναι τραγικές: καθώς η φτώχεια και η ανέχεια εντείνονται σε τέτοιο βαθμό που όλοι, ακόμα και οι πιο προνομιούχοι, βρίσκονται ευθέως αντιμέτωποι με το θέαμα συνανθρώπων τους πεταμένων στο δρόμο, να ζητιανεύουν, να τρώνε από τα σκουπίδια, να κλέβουν μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να φάνε, να μένουν χωρίς στοιχειώδη υγειονομική κάλυψη και περίθαλψη, η κοινωνία μας ξόδεψε πολύτιμο πολιτικό χρόνο αναζητώντας, μάταια φυσικά και χωρίς καμία λογική, το ανέξοδο όνειρο της "επανάστασης μέσα στο μυαλό", της χειραφέτησης που πιστοποιεί το εγώ για το εγώ, της απόσυρσης, ουσιαστικά, από το τραύμα της πραγματικής ζωής προς κάθε λογής φαντασιώσεις εγκεφαλικής και ψυχικής παντοδυναμίας. 

Ήρθε ο καιρός να θαφτεί τελεσίδικα αυτό το μείγμα δυτικής έπαρσης και ατομικιστικής φενάκης: καμία επανάσταση δεν μπορεί να γίνει "στο μυαλό" αν δεν γίνει επίσης έξω από αυτό, στο απέραντα αδρανές και δυσκίνητο πεδίο της πραγματικότητας που τρώει τέτοιου είδους εφηβικές φαντασιώσεις για πρωϊνό. Μόνο αυτοί που έχουν αναμετρηθεί αρκετά με την πραγματικότητα για να σφυρηλατήσουν την συλλογικότητα που κάνει εφικτή την επανάσταση έξω απ' το μυαλό μπορούν να είναι αυθεντικοί δικαιούχοι μιας δεύτερης επανάστασης, που θα αφορά τις πιο βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και έξεις που κληροδότησαν δεκαετίες ζωής στην καπιταλιστική κοινωνία. 

Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που οι εργάτες, και όχι οι διανοούμενοι, είναι η τάξη που προηγείται έμπρακτα στην αντίληψη ιδεολογικών και οργανωτικών καθηκόντων στην παρούσα φάση, που έχει τον πρώτο λόγο, και την οποία ο ταξικά σκεπτόμενος διανοούμενος γνωρίζει πως πρέπει να ακολουθεί, μαθαίνοντας από αυτή αντί να περιορίζεται στο να τής κάνει άχρηστα μαθήματα. Επειδή ο εργάτης δεν ζει "στο μυαλό" αλλά στην αδήριτη πραγματικότητα, ξέρει πολύ καλύτερα από τον διανοούμενο πώς να πει το αναγκαίο, και πώς να ξεχωρίσει το αναγκαίο. Ξέρει πολύ καλύτερα πώς να διυλήσει, απ' το ατέρμονο πεδίο της πληροφορίας στο οποίο ο διανοούμενος συνηθίζει να χάνεται, αυτό που είναι απαραίτητο να διαδοθεί και να εμπαιδωθεί. 

Για αυτό και δεν υπάρχει διανόηση που να είναι ανίκανη να μάθει από την εργατική τάξη. Η διανόηση που αγνοεί την εργατική τάξη δεν είναι διανόηση, γιατί δεν είναι ικανή ανακλαστικής σκέψης, δηλαδή κριτικής σκέψης -- και δεν υπάρχει σκέψη που δεν είναι κριτική. Η σημερινή "διανόηση" είναι, στην συντριπτική της πλειοψηφία, διανόηση που μπέρδεψε τον ναρκισσιστικό αυτοματισμό που τής εξασφάλισαν δεκαετίες σχετικής ευμάρειας και απομάκρυνσης από τα λαϊκά στρώματα με τη σκέψη. Είναι μια μη διανόηση, ανίκανη να καταλάβει ότι είναι πια ουρά και όχι πρωτοπορία της κοινωνίας, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ιδέες που διακόμισε εδώ και δεκαετίες ανήκουν στον μεγάλο σωρό διακοσμητικών σκουπιδιών που συσσωρεύει καθημερινά ως προστατευτικό οδόφραγμα η άρχουσα, μεγαλοαστική τάξη. 

Η άσκηση πολιτικής πρωτοπορίας δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα, ούτε εξασφαλίζεται από σπουδές και πτυχία. Για να ηγηθείς με τρόπο αποτελεσματικό και χρήσιμο για τους άλλους πρέπει πρώτα να μαθαίνεις. Και για να μαθαίνεις, πρέπει πρώτα να είσαι αρκετά ταπεινός απέναντι στο ποιός μπορεί να είναι ο δικός σου δάσκαλος και ποιό το περιεχόμενο των μαθημάτων που χρειάζεσαι. 

20 σχόλια:

  1. Η σημερινή διανόηση έχει επιτελέσει στο μυαλό της αυτό που ζήτησε ο Λένιν και δεν θέλει να ενοχλείται από την υπενθύμηση πως δεν έχει γίνει καμιά απολύτως επανασταση στο μεταξύ.

    Η σημερινή διανόηση δεν δύναται να αποκοπεί από την απόλαυση του μυαλού της ούτε του περιβάλοντος οινοχόου αυτοικανοποιητικών μεθέξεων συναναστρεφόμενη με τους όμοιούς της που προσομοιάζουν στον υπέροχο εαυτό της. Πάρ΄της ότι θες και γίνε μαζί της υπέροχος. Μην της παίρνεις μόνο την απόλαυση. Είναι το μονο που έχει να αντιτείνει ως όπλο.

    Η σημερινή διανόηση πρέπει να αντιμετωπίσει τον τρόμο της απώλειας του φετιχ της απόλαυσής της.

    Η σημερινή διανόηση θα δείξει πολυ άσχημα τα δόντια της όταν θα της ζητηθεί αυτή η απώλεια. Εσύ ξέρεις. Κι εμείς ξέρουμε. Γινόμαστε μάρτυρες και σ΄αυτό το μπλογκ και σε άλλα αυτού του τρόμου.

    Πάμε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η σημερινή διανόηση είναι ήδη παρωχημένη. Προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι έχει κάτι να πει, ακροβατώντας ανάμεσα στον κυνισμό του τραπεζίτη και την κλαψούρα του μελοδραματικού ηθοποιού. Αλλά δεν έχει τίποτα να πει. Ο ρόλος της ήταν διακοσμητικός και έχει τελειώσει.

    Από μια νέα γενιά, πολύ νεότερη εμού, θα εξαρτηθεί το αν ο κόσμος θα έχει πρόσβαση στη σκέψη στα επόμενα χρόνια, ή αν θα αντιμετωπίζει απλώς το θλιβερό θέαμα της αυτο-θώπευσης του νου που βλέπει τον εαυτό του στον καθρέφτη ως κάποιου είδους "προσφορά" σε κάποιον φαντασιακό "λαουτζίκο."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάλι καθόμαστε στην είσοδο της σπηλιάς του Πλάτωνα ,και χαζεύουμε οικτίρωντας μια τους μέσα και μια τους έξω . Πάλι μπήκαμε σε μια πορεία ερμηνείας της ιστορίας με αντικείμενα , υποκείμενα και ιστορικά καθήκοντα . Ξανά - μανά τα ίδια και τα ίδια . Ο κόσμος αλλάζει , ο κόσμος δεν αλλάζει . Πραγματικά ....δεν νομίζετε ότι έχουν πλέον εξαντληθεί ΟΛΑ μα ΟΛΑ τα επιχειρήματα .Ο κόσμος αυτός θα συνεχίζει να αλλάζει καθημερινά , και ίσως αλλάξει και ριζικά με έναν τρόπο που σίγουρα εγώ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ . Είμαι πολύ επιφυλακτικός απέναντι σε όποιον λέει ότι τον γνωρίζει . Μέχρι τότε επιτρέψτε μου να θεωρώ το άθροισμα των ΕΓΩ , των εξουσιαστών , των εργατών και των διανοούμενων ένα τεράστιο ντουβάρι που με συνθλίβει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Μέχρι τότε επιτρέψτε μου να θεωρώ το άθροισμα των ΕΓΩ , των εξουσιαστών , των εργατών και των διανοούμενων ένα τεράστιο ντουβάρι που με συνθλίβει."

    Σας επιτρέπουμε, προς Θεού, μην σας συνθλίψουμε κιόλας όλοι εμείς μπουλούκι καθώς είμαστε, κρίμα είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Προφανώς Αντώνη δεν συγκαταλέγεστε σε αυτούς που με συνθλίβουν . Τα σέβη μου .
    Απλά δεχτείτε ότι σκέτη η ταξική θεώρηση των πραγμάτων είναι ελλιπέστατη . Καταλαβαίνω ότι σε συγκυρίες όπως η τωρινή πρέπει να προταθεί απέναντι των υπολοίπων .
    Αλλά αν το καταλαβαίνω εγώ αυτό ελάχιστη σημασία έχει αφού δεν το έχουν καταλάβει τόσα χρόνια αυτοί που θα έπρεπε .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η ταξική θεώρηση των πραγμάτων, αγαπητέ, ήταν και θα είναι αναγκαία όσο υπάρχει ταξική κοινωνία. Και επειδή ταξική κοινωνία υπήρχε και χθες, και αντιπροχθές, και αντιπαραπροχθές, η ταξική θεώρηση των πραγμάτων δεν είναι θέμα εφήμερης "επικαιρότητας." Ούτε αναζητώ προσωπικά εφήμερους συμμάχους που θυμήθηκαν ότι υπάρχουν τάξεις και ταξική εκμετάλλευση την περασμένη βδομάδα.

    Δεν ψάχνω αφελείς να προσηλυτίσω με χάντρες και καθρεφτάκια. Αυτοί που αναζητούν αφελείς είναι αφελείς οι ίδιοι, και οι μόνοι που εξαπατούν είναι ο εαυτός τους.

    Οι μόνοι άνθρωποι που με ενδιαφέρουν είναι αυτοί που αποφασίζουν οι ίδιοι και εξαιτίας δικής τους πεποίθησης να αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται και τον τρόπο που πράττουν, αναζητώντας την πραγματικότητα και όχι τις παρήγορες φαντασιώσεις που έχουν στο κεφάλι τους για τον εαυτό τους και τη σχέση τους με την κοινωνία.

    Πώς το λέει ο απολυμένος; Όσοι αυθεντικά πιστοί προσέλθετε. Οι υπόλοιποι δεν αφορούν την κομμουνιστική υπόθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Προς αφόρητο:

    Το λάθος που κάνεις είναι ότι θεωρείς την κοινωνία ως άθροισμα ατόμων. Παραβλέπεις με μια κουβέντα την ταξική της διαστρωμάτωση, -τις κοινωνικές τάξεις που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία και την μεταξύ τους πάλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Και κάτι ακόμα: δεν είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ κανενός ο κομμουνισμός. Κάποιοι στους κύκλους μας διαστρέβλωσαν την αλήθεια. ΠΡΟΝΟΜΙΟ είναι το να είσαι κομμουνιστής, για αυτό και το κερδίζεις έμπρακτα και δεν σου το δίνει κανείς έτοιμο.

    Ούτε "πλειοψηφία" με ενδιαφέρει να είμαστε. Ποιος ήταν πλειοψηφία στο κάτω-κάτω στις "δημοκρατικές" κυβερνήσεις; Πλειοψηφία αληθινή θα γίνουμε όταν, έχοντας την εξουσία, δείξουμε έμπρακτα ότι αξίζουμε εμπιστοσύνης. Αλλιώς, μη σώσουμε και γίνουμε.

    Ας υπάρξει λοιπόν πρώτα λαϊκή εξουσία και για κομμουνιστική πλειοψηφία έχουμε καιρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Επιφυλάσσομαι να αναπτύξω τις απόψεις μου , αν μου επιτραπεί η φιλοξενία . Προς το παρόν :
    1. Δεν παραβλέπω την ταξική πάλη .
    2. Δεν φοβάμαι την μεταφυσική μου .
    3. Δεν πιστεύω στην Ιστορία και τους νόμους της.
    4. Μισώ την πλειοψηφία των ηλιθίων και των αντιανθρώπων .
    5. Δεν θέλω να γίνω κομμάτι οποιασδήποτε εξουσίας που θα με κάνει ηλίθιο και αντιάνθρωπο .
    Ειλικρινά δικός σας ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Εφόσον τα σχόλιά σας συμμορφώνονται με τον κανόνα της πολιτικής σχολιασμού "Στο ιστολόγιο Lenin Reloaded θα δημοσιεύονται σχόλια που αφορούν στις αναρτήσεις και στις συζητήσεις που αυτές δημιουργούν", και εφόσον βέβαια δεν είναι υβριστικά, θα σας δοθεί το δικαίωμα να πείτε αυτό που θέλετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τώρα, αν επιπλέον θέλετε και να συζητήσουμε, θα πρέπει να διασαφηνίσετε τους όρους συζήτησης. Ας πούμε τι σημαίνει "πλειοψηφία των ηλιθίων και των αντιανθρώπων." Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι καμία τέτοια πλειοψηφία, ποτέ δεν αντιλήφθηκα τέτοια πλειοψηφία, και δεν ξέρω τι πράγμα είναι αυτό.

    Ή ας πούμε, το πώς κάποια εξουσία σε κάνει ηλίθιο και αντιάνθρωπο. Απορώ μ' αυτό. Διότι και σήμερα, φυσικά, έχουμε μια εξουσία. Σ' αυτό συμφωνούν όλοι. Δεν ζούμε σε αναρχική κοινωνία. Και μια πάρα πολύ μεγάλη μερίδα θα έβρισκε την συμπεριφορά αυτής της εξουσίας απάνθρωπη και βλακώδη. Σας έκανε ηλίθιο και αντιάνθρωπο αυτή η εξουσία; Εικάζω όχι, μιας και αν ήσασταν τέτοιος, λογικά δεν θα κάνατε λόγο για τέτοιους.

    Τι σας προστάτευσε λοιπόν από την ηλιθιότητα και την απανθρωπιά που φοβάστε ότι δεν θα σας προστατέψει στο μέλλον;

    Κι από την άλλη, ξέρετε εσείς κανένα που να αυτοσυστήνεται ως ηλίθιος και αντι-άνθρωπος; Το έκανε, πχ, αυτό ο κος Πάγκαλος; Ο κος Λοβέρδος; Ο κος Καραμανλής;

    Όχι.

    Οπότε, τι ακριβώς θα θέλατε να καταλάβουν οι αναγνώστες του ιστολογίου από μια τέτοια παρατήρηση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. απλά πράγματα :
    Πιστεύω ότι αυτό το σύστημα είναι ένα όλον , το οποίο πέρα από τις αδιαμφισβήτητες αντιφάσεις και αντιθέσεις του , λειτουργεί εντάσσοντας κάθε ξεχωριστή ανθρώπινη οντότητα στην δομή του .
    Αν δεν λειτουργούσε έτσι θα είχε καταρρεύσει και αυτοκαταστραφεί .
    Πλειοψηφία των ηλιθίων και αντιανθρώπων λοιπόν ονομάζω όλους εκείνους που έχουν νομιμοποιήσει στην ψυχή τους την δυνατότητα να κατέχει ο οποιοσδήποτε , με τρόπο εκτός από την εργασία του και το κύρος του αγαθά και εξουσία .
    Ονομάζω εκείνους , που σέβονται τους σφετεριστές του κάθε είδους πλούτου του πλανήτη , επιθυμόντας να βρεθούν κι αυτοί κάποτε σε τέτοια θέση .
    Όλους εκείνους που όταν βρεθούν σε θέση έστω και ελάχιστης εξουσίας , θα καταρρακώσουν ότι ζωντανό υπάρχει γύρω τους .
    Πιστέψτε με έχω γνωρίσει πάρα πολλούς .
    Φυσικά και δεν συστήνονταν ώς ηλίθιοι ή απάνθρωποι ..... μάλιστα πολλοί διακήρυσσαν ότι είναι και κομμουνιστές .
    (έκανα καμμιά δεκαετία ΚΝΕ και ΚΚΕ ...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Ούτε "πλειοψηφία" με ενδιαφέρει να είμαστε." Αντωνη αυτη προταση αλλα και συνολικα αυτο το σχολιο μ' εχει μπερδεψει. Μηπως θα μπορουσες να το πεις πιο αναλυτικα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ Βεβαίως να το εξηγήσω. Ο πληθυσμός της Ρωσίας το 1917 ήταν 184.600.000 άνθρωποι. Ήταν πλειοψηφία σ' αυτόν τον πληθυσμό οι Μπολσεβίκοι όταν ανέβηκαν στην εξουσία; Υπήρχαν, πχ, το 1917 93 εκατομμύρια άνθρωποι στη Ρωσία που είχαν ασπαστεί τον Μπολσεβικισμό; Όχι. Είναι αστείο να θεωρούμε κάτι τέτοιο. Αν δεν είχε προηγηθεί το αποτυχημένο πραξικόπημα Κορνίλοφ, δεν θα υπήρχε και η απαραίτητη λαϊκή συμπάθεια προς τους Μπολσεβίκους να κατακτήσουν την εξουσία. Και "λαϊκή συμπάθεια" δεν σημαίνει βέβαια "προσωπική πεποίθηση."

    Το 1923, όταν ο Λένιν γράφει το "Καλύτερα λιγότερα, αλλά καλύτερα", είναι πλειοψηφία στη Ρωσία οι Κομμουνιστές; Όχι βέβαια, για αυτό και πουθενά δεν βλέπεις τον Λένιν να θριαμβολογεί, ενώ ξεκαθαρίζει ότι θεωρεί σαχλαμάρα την ιδέα ότι υπάρχει "προλεταριακή κουλτούρα" στη Ρωσία.

    Ε, δεν νομίζω ότι με την άνοδο του Στάλιν στην εξουσία και την εκκαθάριση των "κακών" (Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Ράντεκ, Πιατάκοφ, Σμιρνόφ, Μπουχάριν, Ρίκοφ, κλπ κλπ κλπ) ΓΕΜΙΣΕ η Ρωσία ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. Μάλλον άδειασε από αρκετούς από αυτούς που είχε.

    Ελπίζω τώρα να είμαι κατανοητός. Είναι σπάνιο είδος στην πολιτική ο κομμουνιστής. Πάντα ήταν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @Αφόρητος: Νομίζω ότι η πιο πάνω απάντησή μου στον Cris απαντά εν μέρει και στο δικό σου σχόλιο. Με άλλα λόγια, οι ενσυνείδητοι κομμουνιστές δεν είναι πλειοψηφικό φαινόμενο. Και βέβαια γνωρίζεις πως αρκετά απ' τα χειρότερα νεοφιλελεύθερα τανκ που κυκλοφορούν στην Ελλάδα έχουν περάσει από την ΚΝΕ. Αλλοίμονο αν το να είσαι μέλος ενός κόμματος εξασφάλιζε μηχανικά και την συνείδησή σου.

    Από εκεί και πέρα, ο άνθρωπος που χάνει την εμπιστοσύνη του στην ικανότητα των άλλων ανθρώπων για αξιοπρέπεια και για αλήθεια, που εγκαταλείπει τον αγώνα, είναι ένας χαμένος για μένα άνθρωπος. Και επειδή είναι χαμένος, επειδή έχει απωλέσει τον πυρήνα που το έδινε ζωή, ωθείται στην όλο και μεγαλύτερη απαξία των άλλων, βρίσκοντας στην αρνητικότητα αυτό που κάποτε έβρισκε στην κατάφαση.

    Ο κομμουνισμός έχει κάποιες μοναδικές όψεις, πολύ ασυνήθιστες στην ιστορία των ιδεών. Από τη μία, δεν πιστεύει, όπως πίστευαν οι ουτοπικοί, στην εγγενή καλοσύνη των ανθρώπων ή στο ότι η ανθρώπινη φύση πρέπει η ίδια να αλλαχτεί για να είναι εφικτή μια καλύτερη κοινωνία. Αλλά από την άλλη, δεν πιστεύει επίσης στην εγγενώς κακή φύση των ανθρώπων ή στο ότι είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο να αλλάξει προσανατολισμό στην σκέψη και την πρακτική του.

    Για αυτό και δεν θα δεις πουθενά τον Λένιν να εκθειάζει το μεγαλείο της "ρωσικής ψυχής" ή του "ρωσικού λαού", όπως κάναν και κάνουν οι λογής εθνικο-πατριώτες, ούτε όμως θα τον δεις να εγκαταλείπει ποτέ την προσπάθεια να αναμορφώσει την υλική ζωή και την σκέψη αυτού του λαού, να κάνει ό,τι μπορεί για τον στόχο αυτό (όπως την εγκατέλειψαν προ πολλού πολλοί της "κοσμοπολιτικής" αριστεράς, φανερά ή σιωπηρά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Η ιστορικη αντιστοιχιση πολλες φορες ομως Αντωνη μας δινει λαθος απαντησεις. Και ναι συμφωνω οτι δε περιμενω να γινουν ολοι κομμουνιστες για να ξεκινησουμε. Ουτε περιμενω οτι ολοι θα εχουν ταξικη συνειδηση για να μπουν σε κοινωνικη κινηση. Παιζει ομως μεγαλο ρολο να εχεις μια κοινωνικη πλειοψηφια που συμμετεχει, δρα, στεκεται αλληλεγγυα σε κομματια πληθυσμου που απαξιωνονται. Παιζει μεγαλο ρολο να εχεις ενα συνδικαλιστικο και φοιτητικο κινημα ισχυρο και οργανωμενο. Το καταφερνουμε αυτο? Ναι, αλλα με πολυ αργο τροπο. Σπαμε εικονικες πραγματικοτητες? Ναι αλλα αργα. Γκρεμιζουμε εθνικους μυθους και εθνικες συμπαραταξεις? Ναι αλλα οχι οσο θαπρεπε. Σε μεγαλο βαθμο τα μελη της αριστερας αφησαν την εκπροσωπηση τους στα στελεχη και τη κοινωνικη μαχη στα στουντιο της τιβι. Αλλαζει αυτο τωρα? Αλλαζει αλλα θελει επιταχυνση. Συμπερασματικα θαθελα μια πλειοψηφια που συνειδητα να παλευει για τον κοινωνικο μετασχηματισμο. Κι ας ξεκινησει ως αισχρη μειοψηφια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @Cris: Δεν υπάρχει δρόμος άλλος απ' τον μακρύ και δύσκολο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για άλματα. Βρισκόμαστε ακόμα πολύ πίσω, όλοι, στην αποκρυπτογράφηση και αποκωδικοποίηση των δομικών χαρακτηριστικών της ελληνικής κοινωνίας από υλιστική άποψη.

    Προσωπικά, θεωρώ ότι οι ικανότητές μου είναι περιορισμένες. Μακάρι να είχα περισσότερες και χρησιμότερες. Δυστυχώς, πρέπει να εργαζόμαστε με αυτό που έχουμε. Και σε αυτή τη βάση προσπαθώ να εργαστώ για να συνεισφέρω κι εγώ κάτι στη χώρα μου και στην ανθρώπινη κοινωνία κατ' επέκταση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. κανεις δεν μπορει μονος του..κανεις δεν εχει τον χρόνο. Μπορουμε ομως να κανουμε κατι για την Μπλογκοσφαιρα .. Περισσοτερο θεωρια ,καλυτερος διαλογος -πιο παραγωγικος-στα σχολια,λιγοτεροι στειροι και αδιεξοδοι καυγάδες.Καποιοι θα διαβασουν θα αφυπνιστουν θα προσπαθησουν κι αυτοι.Ας παμε κοντρα στο ρευμα που τα ωθει ολα προς τα κάτω.. Και βεβαια περιμενουμε κι απο τους νεους..Κατα την γνωμη μου υπάρχει ηδη μια νεα γενια που προσπαθει ,να διαβασει , να μαθει ,να γραψει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Επιτρέψτε μου να σταθώ εδώ ότι αυτό το μείγμα ελευθεριακού ατομικισμού και new age δοξασιών είναι πολύ δημοφιλές συνοδεύεται δε κι από μια μοιρολατρικού τύπου ενατένιση της πραγματικότητας έχει τσιμπήσει πολύς κόσμος και δεν αντιδρά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Δεν είναι απλά θέμα χρόνου, είναι επίσης θέμα ικανοτήτων. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες ικανότητες, και συνεπώς δεν μπορούν όλοι να προσφέρουν τα ίδια πράγματα στο κομμουνιστικό εγχείρημα (αυτό απασχολεί εμένα).

    Λέει ο Λένιν στο "Καλύτερα λιγότερα, αλλά καλύτερα", για παράδειγμα: "Ελπίζω ότι θα μπορέσουμε πια να βρούμε περισσότερους υποψηφίους για το πόστο αυτό από τις τάξεις των έμπειρων εργαζομένων σε όλα τα τμήματα, καθώς και από τους φοιτητές των ανώτερων σοβιετικών μας σχολών. Δεν θα ήταν σωστό να αποκλείσουμε τη μία ή την άλλη κατηγορία εκ των προτέρων. Πιθανόν να πρέπει να προτιμηθεί μια ανάμικτη σύνθεση για τον θεσμό αυτό, που θα συνδύαζε πολλές ποιότητες, και διαφορετικές αρετές."

    Αν και μόνο ο αναπτυγμένος και ώριμος κομμουνισμός μπορεί να υλοποιήσει, όπως έγραψε ο ίδιος στο "Κράτος κι επανάσταση", την αρχή "απ' τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του", το πρώτο σκέλος, το "απ' τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του", αντικατοπτρίζει και έναν ρεαλιστικό συμβιβασμό με τα όρια των δυνατοτήτων κάθε ανθρώπου που επιθυμεί να συνεισφέρει σε ένα κομμουνιστικό εγχείρημα.

    Πρέπει πάντα να έχουμε μια ειλικρινή συναίσθηση αυτών των ορίων για τον εαυτό μας και να αναγνωρίζουμε, χωρίς μνησικακία αλλά με χαρά, ότι υπάρχουν καλύτεροί μας στην υπηρεσία του ίδιου αγώνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή