Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Πολιτική και Οικονομία: Σύνταγμα, Ιούνης 2011-Γενάρης 2012

Αυτή είναι η Αθήνα της κρίσης και της νέας φτώχιας. Οσοι δεν το πίστευαν το είδαν σήμερα, Τετάρτη, μπροστά στα μάτια τους στην πιο κεντρική πλατεία της χώρας. Στην πλατεία Συντάγματος, όπου οι παραγωγοί της Θήβας έστησαν τους πάγκους τους για να μοιράσουν δωρεάν 20 τόνους οπωρολαχανικών και να δείξουν εμπράκτως ότι τα προϊόντα τους δεν έχουν πάθει τίποτε από τα μολυσμένα νερά του Ασωπού και το εξασθενές χρώμιο.

Τελικά, όμως, το πρόβλημα των παραγωγών της Βοιωτίας γρήγορα πέρασε σε δεύτερη μοίρα και ένα άλλο - ακόμα μεγαλύτερο - έδειξε τις διαστάσεις του. Η ανέχεια δεν ξέρει από οικολογία, ούτε (μπορεί να) έχει περιβαλλοντικές ευαισθησίες. Το φαΐ προηγείται, όσο κι αν δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτοί που το έχουν, το έχει πει εγκαίρως ο Μπρεχτ. Και οι χιλιάδες Αθηναίοι που έσπευσαν στο Σύνταγμα το επιβεβαίωσαν.
Μέσα σε τρεις ώρες περίπου 20 τόνοι κάθε είδους οπωρολαχανικών - πατάτες, καρότα, σπανάκι, μπρόκολα, λάχανα και κρεμμύδια - έγιναν καπνός, και όταν οι παραγωγοί είχαν αρχίσει γύρω στις 11.00 να μαζεύουν τους πάγκους τους συνταξιούχοι συνέχισαν να ψάχνουν ανάμεσα στα φλούδια και να αναποδογυρίζουν τα σακιά μήπως έχει ξεμείνει κανένα κρεμμύδι!

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των παραγωγών από τους πάγκους τους «πέρασαν» τουλάχιστον πέντε χιλιάδες πολίτες, η πλειονότητα των οποίων ήταν συνταξιούχοι και άνεργοι. Ανάμεσά τους ελάχιστοι μετανάστες και ακόμα λιγότεροι «πελάτες» που προσέλκυσε απλώς το τζάμπα.
Οι παραγωγοί είχαν τυπώσει 3.000 φυλλάδια για να απαντήσουν σε όσους «συκοφαντούν το περιβόλι της Αθήνας» και να προβάλλουν τα προϊόντα τους - αλλά τα φυλλάδια εξαντλήθηκαν γρήγορα και στους χιλιάδες Αθηναίους που περνούσαν μπροστά τους τα έλεγαν προφορικά. Οι πρώτοι στήθηκαν στις 5.00 το πρωί και στις 11.00 οι παραγωγοί αναχώρησαν προκειμένου αντιπροσωπεία τους να συναντηθεί με τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Ιωάννη Δριβελέγκα.

Τα ξεχασμένα κρεμμύδια

Οκτώ από τους δέκα πολίτες που είχαν σπεύσει από νωρίς το πρωί στην πλατεία ήταν συνταξιούχοι. Όπως έλεγαν, η πενιχρή σύνταξη που παίρνουν δεν τους φτάνει καλά καλά να αγοράζουν ούτε τρόφιμα - πως να αφήσουν τέτοια ευκαιρία. Από τους πάγκους των παραγωγών πέρασαν άνεργοι αλλά και οικογενειάρχες.
Ο κ. Κώστας από τα Πατήσια πήρε μια σακούλα κρεμμύδια για το σπίτι του. Μας έλεγε ότι με τα χρήματα που παίρνει από την σύνταξη του απλά επιβιώνει και ήρθε να πάρει τρόφιμα για το σπίτι του. Κάποιοι άλλοι έφευγαν με τις σακούλες, παρακινώντας τους διερχόμενους: «Πάρτε κι εσείς. Τζάμπα είναι».

Υπήρχαν, πάντως, κι αυτοί που έλεγαν χαριτολογώντας (ή μήπως για να δικαιολογηθούν) «πήραμε κρεμμύδια για να τα πετάξουμε σε αυτούς που μας μείωσαν τις συντάξεις»...

Στο τέλος είχαν απομείνει μόνο δυο πάγκοι με κρεμμύδια. Ο κόσμος με σακούλες στα χέρια προσπαθούσε να βάλει μέσα όσα περισσότερα μπορούσε. Οταν οι παραγωγοί ξεκίνησαν να μαζεύουν τους πάγκους και τις μεγάλες ομπρέλες για τον ήλιο ο κόσμος έσκυβε από κάτω τινάζοντας τα πεσμένα σακιά και αναζητώντας κανένα ξεχασμένο κρεμμύδι. Ακόμα και μετά το τέλος της ιδιότυπης λαϊκής πλησίαζαν αρκετοί ψάχνοντας μέσα στα υπολλείμματα.
Ασφαλή με πιστοποιητικό

Επιμένοντας πάντως στο θέμα της ποιότητας των προϊόντων τους ο παραγωγός κ. Παναγιώτης Κοροπούλης και ο γεωπόνος – παραγωγός κ. Σπύρος Ματάλας έλεγαν πως υπάρχουν πιστοποιητικά τα οποία δείχνουν πως τα προϊόντα που παράγουν δεν έχουν μολυνθεί από το εξασθενές χρώμιο των λυμμάτων του Ασωπού και μπορούν με ασφάλεια να καταναλωθούν από τους πολίτες.

Όπως είπαν με τα ίδια τρόφιμα σιτίζουν τις οικογένειες τους και δεν έχουν αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα και πρόσθεσαν πως ούτε οι καταναλωτές τους έχουν εκφράσει παράπονα.
Συμπλήρωσαν πως υπάρχουν έγγραφα από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Βόλου που δείχνουν πως τα προϊόντα τους δεν είναι μολυσμένα και εξέφρασαν την άποψη πως «συμφέροντα κρύβονται από αυτή την συκοφάντηση» χωρίς ωστόσο να είναι σε θέση να τα προσδιορίσουν.

Εξαιτίας της συκοφάντησης που υφίστανται, όπως ανέφεραν, οι πωλήσεις έχουν μειωθεί κατά 80% - όλα άρχισαν μετά τις δημοσιεύσεις περί μολυσμένων προϊόντων και τώρα σκοπεύουν να στείλουν δείγματα σε πιστοποιημένο εργαστήριο της Φινλανδίας για περαιτέρω έλεγχο.

Κατήγγειλαν ακόμη πως ορισμένοι αγοράζουν τα τρόφιμα από την Θήβα, η οποία ανέφεραν πως είναι η κύρια πηγή τροφοδοσίας αγροτικών προϊόντων κατά την χειμερινή περίοδο, και στη συνέχεια τα μεταπωλούν αλλάζοντας στις ταμπέλες την περιοχή προέλευσης.

«Μας έχει μείνει η ρετσινιά. Αν έχουν αποδείξεις ότι είναι μολυσμένα τα τρόφιμα μας, ας τις παρουσιάσουν», έλεγαν οι παραγωγοί.

Οι παραγωγοί της Βοιωτίας εκτός από τους 20 τόνους που μοίρασαν στο Σύνταγμα παρέδωσαν έξι τόνους στο Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων και στο Χαμόγελο του Παιδιού, ενώ σκοπεύουν να στείλουν τα προϊόντα τους και στην Τροχαία.
Πηγή κειμένου: Το Βήμα

--------
Lenin Reloaded: Και τώρα ένα λίγο παλιότερο κείμενο, ενάντιο στην μπρεχτική θέση που παραθέτει το Βήμα, από το ιστολόγιο dangerfew. Τα συμπεράσματα για το ποιός εκπροσωπεί τι και ποιόν (ταξικά) ή το ποιος ενσαρκώνει, τελικά, το αντι-κριτικό, "κυρίαρχο πνεύμα των καιρών", ανήκουν στους αναγνώστες:

«You gentlemen who think you have a mission
To purge us of the seven deadly sins
Should first sort out the basic food position
Then start your preaching, that’s where it begins

You lot who preach restraint and watch your waist as well
Should learn, for once, the way the world is run
However much you twist or whatever lies that you tell
Food is the first thing, morals follow on»
Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μπέρτολντ,

με όλη την εκτίμηση που σου έχω, επειδή ακριβώς στη ζωή σου έδειξες ήθος παίρνοντας το μέρος των αδικημένων, των αδύναμων, των πεινασμένων και των καταπιεζόμενων, οφείλω να σου τραβήξω το αφτί και τις φαβορίτες μαζί.

Γιατί τα παραπάνω λόγια σου δεν αποδεικνύουν, δυστυχώς, παρά πως το κυρίαρχο αστικό πνεύμα έχει ποτίσειμε το αναγκοκρατικό κήρυγμά τουακόμα και ανήσυχα, ή τελοσπάντων όχι τόσο καθωσπρέπει, μυαλά όπως το δικό σου. Γιατί αυτό το πνεύμα είναι εκείνο που προχωράει με σημαία του τις «ανάγκες» και διακηρύσσει «ταΐστε πρώτα τον κόσμο κι έπειτα έρχεται το ήθος». Το κυρίαρχο πνεύμα των καιρών.

Μπέρτολντ,

το αναγκοκρατικό κήρυγμα − και όλα τα παρόμοια κηρύγματα του «πρακτικού λόγου» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο − αναποδογυρίζει την πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα είναι η εξής: Όλοι οι έμβιοι οργανισμοί τρώνε για να ζήσουν. Ο άνθρωπος, όμως, για να φάει πρέπει να συμπορευτεί με άλλους ανθρώπους. Βέβαια και άλλοι έμβιοι οργανισμοί πρέπει, περισσότερο ή λιγότερο να το κάνουν αυτό. Πολλά ζώα ζουν σε αγέλες και συμπορεύονται μέσα από διάφορα, θαυμαστά, συστήματα κωδίκων. Όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να συμπορευτεί με άλλους ανθρώπους στη βάση απλώς ενός συστήματος κωδίκων, όπως αυτά. Ο άνθρωπος συμπορεύεται με άλλους ανθρώπους μέσα από κόσμους σημασιών, οι οποίοι δεν είναι απλά συστήματα κωδίκων, και τους οποίους οφείλει να επινοεί.

Επομένως, για να φάει ο άνθρωπος πρέπει να συν-επινοεί κόσμους σημασιών.

Δεδομένου, τώρα, ότι σημασία είναι κάτι που προσδιορίζει το σημαντικό, άρα και το λιγότερο σημαντικό έως το τελείως ασήμαντο, εύκολα συμπεραίνεται πως σημασία είναι διάπλαση νοήματος. Δηλαδή προσανατολισμού, φοράς, κατεύθυνσης. Αλλά στον κόσμο των σημασιών, η διάπλαση νοήματος, ήτοι φοράς, κατεύθυνσης, δεν έχει την τεχνική χροιά «μπρος-πίσω», «πάνω-κάτω», «αριστερά-δεξιά». Διάπλαση νοήματος στον κόσμο των σημασιών είναι, αξεδιάλυτα, διάπλαση ήθους: «γνήσιο-κάλπικο», «ουσιώδες-ευτελές», «καλό-κακό».

Επομένως: Για να φάει ο άνθρωπος, πρέπει να συμπορευτεί με άλλους ανθρώπους, δηλαδή να συν-επινοεί κόσμους σημασιών, δηλαδή να συν-τάσσει κόσμους νοημάτων, ήτοι να διαπλάθει ήθος. Όταν δεν το κατορθώνει αυτό, τότε κινδυνεύει άμεσα να πεθάνει από την πείνα.

Το βλέπουμε πια ξεκάθαρα: Ο κόσμος δεν πεινάει, ούτε κινδυνεύει άμεσα να πεθάνει από την πείνα σήμερα επειδή δεν υπάρχει φαΐ. Πεινάει και κινδυνεύει να πεθάνει από την πείνα επειδή ο κυρίαρχος τρόπος συμπόρευσης, ο κυρίαρχος κόσμος σημασιών, τα κυρίαρχα σχήματα νοημάτων, η κυρίαρχη διάπλαση ήθους … διέρχονται κρίση∙ και επειδή ο κόσμος δεν έχει βρει ακόμα άλλες σημασίες/νοήματα/ήθη συμπόρευσης.

Γι’ αυτό − και μόνο με αυτή την έννοια − χτυπιόμαστε, όσοι χτυπιόμαστε εδώ κι αλλού, να λέμε πως η κρίση δεν είναι οικονομική, αλλά, πριν και πάνω από όλα, πολιτισμική, πνευματική, κρίση νοήματος και ήθους.

Μπέρτολντ,

καταλαβαίνεις τώρα γιατί πονάει το αφτί και οι φαβορίτες σου, έτσι δεν είναι; Πρόσεξε, τέλος κι επιτέλους, κάτι ακόμα: την κρίσιμη διαφορά μεταξύ των δυο κηρυγμάτων, εκείνου δηλαδή που ειρωνεύεσαι κι εκείνου που, δυστυχώς, υιοθετείς.

Ένα κήρυγμα ήθους μπορεί να λέει σαχλαμάρες, ψεύδη, κακίες, να προτείνει παράλογα αυταρχικές σημασίες, κ.λπ. Όμως δεν αναποδογυρίζει την πραγματικότητα, δεν υποκαθιστά τις σημασίες από κάτι έξω από αυτές.

Απεναντίας, το αναγκοκρατικό κήρυγμα (και τα ανάλογα του «πρακτικού λόγου» κηρύγματα) αναποδογυρίζει την πραγματικότητα, ανάγει τις σημασίες σε κάτι έξω από αυτές (μάσα-μάσα) και, έτσι, εργάζεται για την υποκατάσταση των σημασιών από κάτι έξω από αυτές (μάσα-μάσα)∙ Εργάζεται δηλαδή για την υποκατάσταση του ανθρώπου από το «ζώο».

Τούτη η αντίληψη/υποκατάσταση είναι βέβαια η αντίληψη που είχαν ιστορικά και εξακολουθούν να έχουν οι αφέντες για τους σκλάβους. Είναι η αντίληψη εκείνων που θέλουν τους άλλους δούλους. Γι’ αυτό λοιπόν, αγαπητέ μου, τα αναγκοκρατικά κηρύγματα είναι τα δικά τους (εκείνων που θέλουν τους άλλους δούλους) κηρύγματα και τη δική τους τάξη πραγμάτων υπηρετούν.

Αυτά και σε αφήνω να τα κουβεντιάσετε με τον Καρλ. Και κοίτα, πες του: Ο ωφελιμισμός είναι μηδενισμός.


Με εκτίμηση,
HollowSky

Υ.Γ. Φαντάζομαι ότι εκεί που είσαι, θα έχεις καταφέρει πλέον να επινοήσεις το ειδικό σκάκι που έλεγες, όπου οι κανόνες θα αλλάζουν ακολουθώντας τις «αλλαγές των συνθηκών», και θα το απολαμβάνετε μαζί με τον Κορς! Τι κρίμα να μην ξέρω σκάκι...

16 σχόλια:

  1. Πολύ φοβάμαι πως η προσεγγιση σου είναι εντελώς λάθος.

    Η ενθουσιώδης συμμετοχή του κόσμου σε αυτή τη γιορτή εναλλακτισμού και αντιεμπορευματικότητας, δεν μπορεί να αποδωθεί σε χυδαία υλικά κίνητρα. Αντίθετα, όλος αυτός ο κόσμος παρακινήθηκε από την ανάγκη να σπάσει την απόμόνωση και την εξατομίκευση του, να βρεθεί στον ίδιο χώρο με άλλους συνανθρώπους του, ικανοποιώντας μάλιστα με συλλογικό, μη αγοραίο και ανταγωνιστικό τρόπο βασικές ανάγκες, όπως αυτή της διατροφής. Είναι η βαθιά επιθυμία διαμόρφωσης ενός νέου συνανήκειν (belonging together) που έφερε αυτούς τους ανθρώπους κοντά. Ένα συνανήκειν όμως που δεν είναι αποτέλεσμα τυχαίων, ανεξάρτητων από τη θέληση τους σχέσεων στις οποίες εμπλέκονται οι άνθρωποι. Αλλά της πληθυντικής συνάντησης των αυτόνομων, ελεύθερων επιθυμιών και βουλήσεων που δημοκρατικά και οριζόντια συναρθρώθηκαν σε ένα νέο εμβρυακό commonwealth, εντός αυτού του πλούσιου σε συμβολισμούς χώρου, του Συντάγματος, όπου το καλοκαίρι αναδύθηκε η Κάτω Βουλή του Πλήθους.

    Απορώ που δεν μπορείς να το αντιληφθείς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λυπήσου μας ρε Αντώνη.
    Η μέρα ήταν δύσκολη και μας αποτελειώνεις ντιπ.
    Άσε που πεινάω σα λύκος και δεν ξέρω τελικά αν αυτό είναι καλό ή κακό, αν είμαι αφέντης ή δούλος, άνθρωπος ή ζώο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα συμφωνήσω με τον Smirnoff. Αυτά περί φαγητού είναι αστικός τρόπος σκέψης. Και αυτό που πραγματικά χρειάζεται ο κόσμος είναι περισσότερο Internet και ένα psp. Τα στοιχεία είναι τρομακτικά http://www.internetworldstats.com/stats.htm μόλις το 30.2 % έχει πρόσβαση και αυτό έφερε κρίση Δημοκρατίας γιατί εμπόδισε την επικοινωνία που είναι το άθροισμα της επικοινωνίας των ατόμων σε μια κοινωνία και καλά του τα είπε του Μπρεχτ που φαντάζομαι ακόμα του τσούζει η φαβορίτα.

    Συγνώμη για το trolling αλλά κάτι τέτοιες μ... άκουγα από τον πρώην συγκάτοικο μου που μου έλεγε για το βάθος της μεταμοντέρνας σκέψης που καπηλεύτηκαν κάποιοι, νόημα γενικά δεν υπάρχει αλλά το δημιουργούμε εμείς στην επικοινωνία, και πως σημασία έχει η επικοινωνία της κοινωνίας, την οποία δεν την επηρεάζεις αλλά μια ωραία μέρα αλλάζει μόνη της και λίγο πολύ αυτό που μου εξηγούσε όταν τον ρωτούσα τι ορίζει ως επικοινωνία μου έλεγε λίγο πολύ πως είναι είναι τα πάντα εκτός από τον θάνατο. Αλήθεια αυτό είναι βαθυστόχαστη σκέψη επειδή απλά και μόνο δεν αναφέρεται στο φαΐ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βιβλίο της πραγματικότητας είναι ένα μαγικό βιβλίο, που όποιον το ανοίξει τον υποδέχεται με χαστούκια.

      Κάποιοι άνθρωποι που το διαπιστώνουν αυτό, προτιμούν το βιβλίο της Ονειροφαντασίας, το βιβλίο της Αυταρέσκειας, το βιβλίο της Απάρνησης.

      Όταν ρώτησαν το βιβλίο της Πραγματικότητας γιατί χαστουκίζει όποιον το ανοίξει, εκείνο απάντησε:

      "Απλά προσπαθώ να τους ξυπνήσω, γιατί όποιος με πλησιάσει πρώτη φορά, είναι πάντα κοιμισμένος."

      Διαγραφή
    2. Επίσης: Ο Μπρεχτ δεν είχε φαβορίτες, οπότε όποιος νομίζει ότι του τις τράβηξε, τραβούσε κάτι άλλο...

      Διαγραφή
  4. Δοκίμασε να συν-επινοήσεις κόσμους σημασιών, αλλά λίγο κράτει στις σημασίες, παχαίνουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ακολουθεί χυδαίο υλιστικό σχόλιο:
    Και εγώ το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, αυτό ήταν!
    Πως ο Μπρεχτ δεν είχε ούτε υποψία φαβορίτας!
    http://www.google.com/imgres?imgurl=http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Bertolt-Brecht.jpg/225px-Bertolt-Brecht.jpg&imgrefurl=http://en.wikipedia.org/wiki/Bertolt_Brecht&h=328&w=225&sz=17&tbnid=RpYz4F3qS4NiHM:&tbnh=93&tbnw=64&zoom=1&docid=OZoLzuXvjtBYaM&sa=X&ei=jpMhT-P0KJLP4QTrzfnICA&ved=0CEQQ9QEwAQ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έτσι μαθαίνουμε: Η περιφρόνηση του χυδαίου υλισμού, η βιασύνη να τελειώνουμε με αυτόν (αντί να τον υπερκεράζουμε διαλεκτικά) οδηγεί σε άστοχες μεταφορές. Και οι άστοχες μεταφορές είναι το αναγνωριστικό σημάδι, απλώς, του χυδαίου ιδεαλισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και ο Μπρεχτ βέβαια δεν ήταν "χυδαίος υλιστής." Μόνο ένας πραγματικά χυδαίος ιδεαλιστής θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο.

    Το ξαναλέμε: Ο διαλεκτικός υλισμός είναι η σκέψη που υποτάσσει το πνεύμα στην ύλη έτσι ώστε να απελευθερώσει το πνεύμα από τις υλικές εκείνες ανισότητες που καταδικάζουν κάποιους ανθρώπους να πεινούν και άλλους να τραβάνε...φαβορίτες. Είναι η πειθαρχία του πνεύματος στην ύλη με στόχο την πραγματική χειραφέτηση του πνεύματος.

    Ότι δεν κατανοεί αυτή τη διαδικασία διαλεκτικής άρνησης είναι είτε χυδαίος υλισμός είτε χυδαίος ιδεαλισμός.

    Ο Μπρεχτ κατανοούσε απόλυτα αυτή τη διαδικασία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
    Θεωρούνε ταπεινό
    Να μιλάς για το φαΐ
    Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει

    Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
    Χωρίς να’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής

    Πώς ν’αναρωτηθούν πού’θε έρχονται
    Και πού πηγαίνουν
    Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι
    Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα
    Δεν τά’χουν ακόμα δει
    Όταν σημαίνει η ώρα τους

    Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί
    Γι’αυτό που είναι ταπεινό
    Ποτέ δεν θα υψωθούν
    ...

    http://www.youtube.com/watch?v=A2r7AmqJoA0

    W.T

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Επειδή

    “Επειδή δε μπορούσα να γεμίζω την κοιλιά μέχρι σκασμού”,
    μού 'λεγε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ,
    “επειδή δεν άντεχα να ταϊζω
    τα σύμφωνα
    τόση σάλτσα, τόσο αέρα
    να προσφέρω στα φωνήεντα.

    Επειδή υπάρχει στη γραφή
    το παραπλήρωμα της πέψης
    ώστε αυτό που βγαίνει να καθρεφτίζει αυτό
    που μπαίνει —έτσι συμβαίνει—
    επειδή πρόσεξα πως τα μάτια που κοιτάνε
    ουρανό δεν βλέπουν
    τα άλλα μάτια πώς κοιτάνε χαμηλά,
    δεν ξέρουν την τροχιά
    στροβιλίζοντος αεροπλάνου χωρίς καύσιμα·

    κι επειδή σκέφτηκα πως
    όταν είναι να γυρίσεις στη σπηλιά
    δεν είναι ο ήλιος που μπορείς
    να κουβαλήσεις πίσω μα η τύφλα,
    κι επειδή είναι η πείνα που δανείζει
    στα λουκάνικα εκείνες τις περίφημες
    μεταποιητικές φτερούγες
    που υμνούνε οι άνθρωποι του γούστου

    για αυτό θα σε παρακαλούσα
    να καταλάβεις πως είναι το ίδιο

    βρώμικα τα ονόματα της ύλης
    για αυτόν που χόρτασε
    κι αυτόν που πεινά
    αλλά για λόγους διαφορετικούς:
    η πλησμονή κι η στέρηση στην ίδια
    ναυτία συμψηφίζονται,
    μα είναι ωστόσο πράγματα που διαφέρουν
    ως προς τη φύση και τις αιτίες τους,
    και μαρτυρούνε ανόμοια μυστικά,
    μπορεί και να 'λεγε ο Αριστοτέλης,

    ή τουλάχιστον εγώ, μέσα σ'αυτό το ξερό,
    κεκαρμένο κρανίο άξεστου
    διοπτροφόρου, εγώ η αθώα αλεπού του
    Μέλανος Δρυμού, τούτο εμπνεύστηκα
    από τα δόντια των σκυλιών του κυνηγού,
    τούτο μου είπε η ματωμένη ουρά μου
    πως είναι
    η διαλεκτική.”

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φτάνει πια με τις "επινοήσεις". Φτάνει με τα "κοινωνικά συμβόλαια". Φτάνει πια με το θετικισμό. Τα ίδια και τα ίδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Δύσκολα να διαλέξεις μεταξύ χυδαίων υλιστών(βήμα) και χυδαιων ιδεαλιστών(dangerfew)

    ΠΑΜΕ με το ΠΑΜΕ ...
    που
    "με την διαλεκτική (του) διευθετούνται τα πάντα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτε δεν "διευθετείται" απ' την διαλεκτική. Απ' την διαλεκτική απλώς προφυλάσσεται ο Λόγος απ' τον κατά συρροή βιασμό στα χέρια όσων είδαν φως και μπήκαν στο μαρξιστικό οικοδόμημα.

      Διαγραφή
    2. Και δεν φτάνει που μπήκαν λάθρα κι απ' την πίσω πόρτα, κάνουν και δωρεάν μαθήματα. Στον...Μπρεχτ.

      Διαγραφή