Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Ο νεοφιλελευθερισμός ως αντεστραμμένος εθνικισμός

Ο αφορισμός  #317 του Καρλ Κράους, αυτού του ανυπέρβλητα πικρόχολου αποστάτη της αυστριακής αστικής τάξης, έχει ως εξής: "Το απεχθές με τον σωβινισμό δεν είναι τόσο η αντιπάθεια για τα άλλα έθνη όσο η αγάπη για το δικό μας." Αν κάποιος διαλεκτικός τύχαινε να σκοντάψει πάνω σ' αυτή τη διατύπωση θα ένιωθε την ανάγκη να συμπληρώσει το εξής: "Το απεχθές με τον αντιεθνικισμό δεν είναι τόσο η αντιπάθεια για το δικό μας έθνος όσο η αγάπη για τα άλλα."

Η αλήθεια αυτής της συμπληρωματικής διατύπωσης, σύμφωνα με την οποία ο αντιεθνικισμός ως τέτοιος, ως κυρίαρχο και αυτοτελές πολιτικό πρόταγμα, είναι στην πραγματικότητα εθνικισμός αλλά για λογαριασμό άλλων εθνών, πιστοποιείται εύκολα. Ο εφευρέτης του αντιεθνικισμού ως βασικού ιδεολογικού όπλου του οικονομικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα, ο Νίκος Δήμου (ένα είδος επαρχιακού κακεκτύπου της υπερβατικής και πολιτικά ριψοκίνδυνης χολερικότητας του Κράους), τάραξε τα νερά της πρώιμης μεταπολίτευσης με το Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (1975), εμφανιζόμενος ως κάποιου είδους αντίδοτο στον υφέρποντα ως και φρενήρη εθνικισμό της κυρίαρχης κουλτούρας, τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς. Σήμερα, γράφει τραγελαφικούς επαίνους για την πριγκιπική herrenvolk του Ντουμπάι, χώρα ωμών φυλετικών διακρίσεων και γκετοποίησης των μεταναστών εργατών (κατά σύμπτωση, μια απ' τις πρώτες αναρτήσεις του συγχωρεμένου Radical Desire αφορούσε αυτήν ακριβώς την κατάσταση ταξικο-εθνοτικής γκετοποίησης, παραπέμποντας στο βασικό άρθρο του Mike Davis για το θέμα).

Ο Δήμου βέβαια, όντας κατά τι σοβαρότερος απ' τις ορδές αντιγραφέων του στο διαδίκτυο (ως κακέκτυπο του Κράους έχει τουλάχιστο το προνόμιο να είναι το στην Ελλάδα original κακέκτυπο), αναγκάζεται, σε έτερο κείμενό του, να παραδεχτεί τα εξής, συμμορφωνόμενος εν μέρει με την στοιχειώδη πραγματικότητα:
Οι ντόπιοι (ελάχιστη μειοψηφία, γύρω στο 10%) που είναι σχεδον όλοι κρατικοί υπάλληλοι με υψηλές αποδοχές (πριν από μια εβδομάδα ο Εμίρης τις διπλασίασε!) και μεγάλες παροχές. Τα ξένα στελέχη μεγάλων εταιριών και οι ξένοι επιχειρηματίες, που επίσης απολαμβάνουν ένα υψηλό επίπεδο ζωής - και οι αόρατοι. Οι αόρατοι έχτισαν την πόλη δουλεύοντας σκληρά για ένα μικρό μεροκάματο σε συνθηκες σκλαβιάς. Τους στρατολόγησαν δουλέμποροι με υποσχέσεις κι όταν έφτασαν εδώ ήδη χρωστούσαν τα ναύλα τους. Τους πήραν το διαβατήριο και τους υποχρέωσαν να εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες. Τους αποκάλεσα "αόρατους" γιατί δεν τους βλέπει κανείς. Είτε δουλεύουν στα γιαπιά, είτε ζουν σε στρατόπεδα έξω από την πόλη, στα οποία τους μεταφέρουν κλειστά λεωφορεία.
Αλλά η ιδεολογία είναι ιδεολογία, και έτσι, αμέσως μετά συμπληρώνει: 
Αυτό, κατα τη γνώμη μου, αμαυρώνει αλλά δεν ακυρώνει εντελώς το επίτευγμα του Ντουμπάι. Και σε μας ήρθαν εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες με την ίδια μέθοδο (δουλέμποροι, διαβατήρια, εκμετάλλευση) αλλά δεν χτίστηκε τίποτα... Δεν αρκεί να έχεις δούλους για να ορθώσεις τις πυραμίδες ή την Ακρόπολη.
Νομίζω ότι δεν είναι ανακριβές, βάζοντας δίπλα-δίπλα τη Δυστυχία τού να είσαι Έλληνας με τα δύο αυτά άρθρα για το Ντουμπάι, να προβεί κανείς στην εξής διαλεκτική μορφοποίηση του ιδεολογικού στίγματος του "αντι-εθνικισμού" του Δήμου: Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας συνίσταται στο ότι δεν είσαι πρίγκιψ ή έστω ανώτερος δημόσιος λειτουργός του Ντουμπάι· είναι όχι ο ρατσισμός σου, αλλά η αδυναμία του ρατσισμού σου να αποδώσει επαρκή οικονομικά οφέλη· είναι όχι ο εθνικισμός σου, αλλά το γεγονός ότι είναι εθνικισμός υπέρ της λάθος χώρας. 

Σε άλλο ιστολόγιο της τάξης των εξ επαγγέλματος "αντιεθνικιστών" νεοφιλελευθέρων, ο ιστολόγος αυτοπεριγράφεται ως "self-hating Greek", 'Ελλην που μισεί τον εαυτό του, ή αλλιώς,  ιδεολογικό παιδί της Δυστυχίας του να είσαι Έλληνας. Η αυτοπεριγραφή έχει όμως και ένα επιπρόσθετο ενδιαφέρον: πρώτον, επειδή παραπέμπει σε μια κατασκευή που ανήκει σε έναν άλλο εθνικισμό· "self-hating Jews" αποκαλούν τους Εβραίους που ασκούν κριτική στην πολιτική του Ισραήλ (πχ  Νόαμ Τσόμσκι, Νόρμαν Φίνκελσταϊν, κα) οι υπέρμαχοι του σιωνιστικού εθνικισμού. Δεύτερον, επειδή κρίνοντας απ' τα γραπτά των "αντι-εθνικιστών" νεοφιλελευθέρων (οι λόγοι για τα εισαγωγικά είναι, ελπίζω, ήδη ευκρινείς), το "Έλληνας που μισεί τον εαυτό του" μεταφράζεται πρακτικά --και ξεκάθαρα-- σε "Έλληνας που μισεί τους άλλους Έλληνες": η συντριπτική πλειοψηφία των σχολίων των "αντι-εθνικιστών" νεοφιλελευθέρων και των κειμένων τους περιέχει μία ή περισσότερες αναφορές στον τεμπέλη, διεφθαρμένο, μαμόθρεφτο, άχρηστο, ψεύτη, απατεώνα, ατάλαντο, αντιγραφέα, μιμητή, υπεκφεύγοντα, κουτοπόνηρο Έλληνα -- αναφορές που πληθαίνουν σε ευθεία αναλογία με την δυσκολία εύρεσης ορθολογικών αντεπιχειρημάτων σε ό,τι αφορά τις καταστροφικές συνέπειες της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας. Και φυσικά, ο ορυμαγδός αυτός ταμπελών μίσους και απαξίας συνοδεύεται από κάθε είδους λατρευτικά, λυρικά, αισθαντικά σχόλια για την ανωτερότητα οποιουδήποτε άλλου: των Ιρλανδών, των Ισπανών, των Πορτογάλων, και ούτω κάθε εξής.

Ο πειρασμός της εφαρμογής κάποιου είδους ψυχαναλυτικού μοντέλου με πυρήνα την καταστολή και εκτόπιση στον άλλο της αυτο-απέχθειας είναι μεγάλος, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να αποφευχθεί, στον βαθμό τουλάχιστον που συσκοτίζει μια άλλη, εξίσου ψυχαναλυτικά σημαίνουσα διάσταση: οι προτάσεις των "αντιεθνικιστών" νεοφιλελευθέρων --και εννοώ τόσο τον ισοπεδωτικό ανθελληνισμό τους όσο και την εξίσου ισοπεδωτική ξενολατρεία τους-- απευθύνονται σε έναν υπόρρητο ή αδήλωτο "μεγάλο Άλλο." Ο "αντιεθνικιστής" νεοφιλελεύθερος γράφει μεν απευθυνόμενος ως επί το πλείστον σε Έλληνες --όλως παραδόξως-- γράφει όμως ωσάν ο πραγματικός του αναγνώστης να είναι ο μεγάλος 'Αλλος του παγκόσμιου κεφαλαίου, που θα αναγνωρίσει σ' αυτόν την οικεία καμπούρα του πιστού λακέ και υπηρέτη, και θα του εμπιστευτεί τα κλειδιά του υποστατικού -- θα τον αναγάγει δηλαδή σε νεοαποικιακό babu, επιστάτη του κατώτερου υπηρετικού προσωπικού της επικερδώς υποτιμημένης μπανανίας.

Στο σημείο όμως αυτό, ο διαλεκτικός στοχαστής θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα ακόμα θεμελιακό κοινό σημείο ανάμεσα στον πιο λυσσαλέο εθνικιστή και τον πιο αποφασισμένο νεοφιλελεύθερο "αντι-εθνικιστή": η από κοινού τους ιδεολογική επένδυση στο έθνος (σ' αυτό το έθνος για τον εθνικιστή, σε οποιοδήποτε άλλο τυχαίνει να είναι οικονομικά ισχυρότερο για τον "αντιεθνικιστή") είναι επίσης μια από κοινού δήλωση της πρόθεσης καταστολής της κατηγορίας της τάξης: για τον εθνικιστή το έθνος είναι η μεταφυσική υπέρβαση των ταξικών ανταγωνισμών, για τον νεοφιλελεύθερο "αντι-εθνικιστή" είναι ο μεταφυσικός ορίζοντας της ανεπίδεκτης κατωτερότητας των υποτελών, τους οποίους δηλώνει αδιαλείπτως την επιθυμία του να μανατζάρει για λογαριασμό κάποιου άλλου έθνους.

Αυτή η διπλή καταστολή της τάξης στα πλαίσια της βατραχομυομαχίας εθνικιστών και "αντι-εθνικιστών" μας προσφέρει βέβαια, σε αρνητική μορφή, και την επίλυση της ψευδο-αντίφασης των θέσεών τους: ο ταξικός λόγος δεν είναι ούτε εθνικιστικός ούτε αντι-εθνικιστικός, και για αυτόν τον λόγο αποτελεί την πραγματική υπερκέραση του ψευδούς αδιεξόδου που καθυπαγορεύουν οι δύο πόλοι.

Για μας, η εργατική τάξη δεν έχει πατρίδα επειδή ήδη δεν έχει πατρίδα για κανέναν εργοδότη: κάθε άνθρωπος που εργάζεται και έχει εμπειρία της εργασίας σήμερα το γνωρίζει πως είναι απλώς μισθωτή εργασία, είτε ο ίδιος είτε κάποιος που προέρχεται από άλλη χώρα, είτε στα μάτια "ομοεθνούς" είτε σ' αυτά "αλλοεθνούς" εργοδότη· για μας όμως επίσης, η εργατική τάξη οργανώνεται και διεκδικεί αναγκαστικά τοπικά, στα πλαίσια συνεπώς --και αναπόφευκτα-- ενός έθνους-κράτους, απευθυνόμενη σε μια εθνική νομοθεσία, εθνικές συλλογικές συμβάσεις, εθνικό Σύνταγμα, εθνική κυβέρνηση, αναδεικνύοντας φυσικά τον επικαθορισμό τους από τον υπερεθνικό χαρακτήρα των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων και όχι αναζητώντας μια ούτως ή άλλως ανύπαρκτη καθαρότητα.

Για μας, είναι το ίδιο ξεκάθαρο ότι κανείς σοσιαλισμός δεν μπορεί να ριζώσει σε μία χώρα όσο είναι και ότι για να ριζώσει ο σοσιαλισμός πρέπει πρώτα να καταφέρει να ριζώσει σε μία χώρα, χωρίς να περιμένει την δευτέρα παρουσία που ονειρεύεται ο ψευδής ρεαλισμός και ανέξοδος διεθνισμός της "ευρω-αριστεράς".

Για μας, η παρωδία αντίθεσης ανάμεσα σε κάτι που ονομάζεται εθνικισμός και κάτι που ονομάζεται "αντι-εθνικισμός" είναι απλώς ένα ακόμα μέσο συσκότισης του δρόμου προς τον μαρξισμό και προς τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό.

Για μας, ο δρόμος αυτός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο δρόμος προς την κατάργηση του ανταγωνισμού των τάξεων μέσα σε κάθε έθνος ως συνώνυμης της κατάργησης του ανταγωνισμού των εθνών: είναι, για αυτόν τον λόγο, ο δρόμος των εφιαλτών τόσο των νεοφιλελεύθερων λακέδων του κεφαλαίου, για τους οποίους ο ανταγωνισμός των τάξεων είναι ο κινητήριος πυρήνας της παγκόσμιας οικονομίας, όσο και των αντιδραστικών εθνικιστών που υπηρετούν εξίσου δουλοπρεπώς το κεφάλαιο, και για τους οποίους ο ανταγωνισμός των εθνών είναι η προϋπόθεση ενίσχυσης και νομιμοποίησης των αρπακτικών της "ντόπιας" αστικής τάξης, με τους λογαριασμούς στην Ελβετία και τα κότερα υπό παναμέζικη σημαία, με τα αμερικάνικα ιδιωτικά σχολεία για τα παιδιά και το γερμανικό αυτοκίνητο.

48 σχόλια:

  1. ο τιτλος εχει μεγαλη δοση αληθειας και ανευ..Δημου.. Οι νεοι εθνικισμοι συμπιπτουν και με τηνν ανοδο του νεοφιλελευθερισμου.. καιΧρονικα : Ρηγκαν , Θατσερ ,πολεμος Φωκλαντ καταρρευση υπαρκτου σοσιαλισμου με παραλληλη ανοδο νεοεθνικισμών .. Θυμιζω και τη συζητηση:
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/12/blog-post_2694.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αρκετά επιτυχημένη η σύνδεση του νεοφιλελεύθερου "αντιεθνικισμού" (στην πραγματικότητα κοσμοπολιτισμού) με τον αντίστοιχο του ευρωκομμουνισμού, αλλά και της κάθε είδους "εναλλακτικής" αριστεράς θα συμπήρωνα εγώ.
    το άρθρο του Δήμου το είχα διαβασει, και δεν είναι καν έξυπνο. Δεν μπορεί να πείσει, παρά τον ήδη πεπεισμένο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. του νεοφιλελεύθερου "αντιεθνικισμού" (στην πραγματικότητα κοσμοπολιτισμού)

    Διευκρινιστικά (ίσως αχρείαστα, αλλά ας το πω), αυτό που ήθελα να αναδείξω εδώ είναι ότι ο "κοσμοπολιτικός" αντιεθνικισμός στην περίπτωση του φιλελεύθερου καπιταλισμού εν Ελλάδι είναι στην πραγματικότητα απλώς αντεστραμμένος εθνικισμός, εθνικισμός "των άλλων."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αν κατάλαβα καλά, οι νεοφιλελέυθεροι λακέδες τύπου Δήμου, είναι αυτοί ακριβώς οι οποίοι εξελίσσονται στους ντόπιους combrador. Να κυβερνάνε (με το αζημίωτο) πεφωτισμένα τους ιθαγενείς, ετεροφωτισμένοι από την λάμψη του " Μεγάλου Άλλου" που περιγράφεις.
    Πες μου όμως και κάτι άλλο.
    Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη σου μια γκρίζα ζώνη όπου οι δύο πόλοι αλληλοεπικαλύπτονται ;
    Στο νου μου έρχονται κάθε λογής εθνικιστικές δικτατορίες ( από τους δικούς μας κολονέλους ως τον Πινοσέτ), όπου ο και καλά υπερεθνικισμός, στην ουσία δεν ήταν παρά η πλήρης υποταγή στην έξωθεν αυθεντία και καθοδήγηση.
    Σε αυτήν την περίπτωση οι εθνικιστές στην ουσία δεν λειτουργούν ως αντιεθνικιστές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. στην πραγματικότητα απλώς αντεστραμμένος εθνικισμός, εθνικισμός "των άλλων."

    ισως ετσι κατεληξε αλλα πως ξεκινησε ; ο νεοφιλελευθερισμός ξεκινησε και εν εΛΛΆΔΙ Ως εΘΝΙΚΙΣΜΌς ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ . ο Σαμαρας ηταν το αγαπημενο παιδι των νεοφιλελευθερων -μαζι με τον Αδριανοπουλο κ.α και ο ..''λογος τους '' εκει στις αρχες του 9ο ηταν ΚΑΙ εθνικιστικος και νεοφιλελευθερρος. Αυτο βεβαια ισχυε ΓΕΝΙΚΑ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. συντροφε Αντωνη οι οροι εχουν δεινοπαθησει απο τους διαφορους χριστες τους. ο σοσιαλισμος απο τους σοσιαλδημοκρατες, ο κουμμουνισμος απο τουσ Σταλινικους το ιδιο και ο διεθνισμος . Η προοπτικη
    και το οραμα της Σοσιαλιστικης Ευρωπης σε ενα Σοσιαλιστικο κοσμο δεν ειναι λαθος ,λαθος ειναι η εγκαταλειψη της προοπτικης της επαναστασης απο τους Ευρωκουμουνιστες και αλλους ρεφορμισυες Η επανασταση θα ξεκινησει αναποφευχτα σε εθνικο επιπεδο. ομως με τις σημμερινες συνθηκες ευκολα μπορει να επεκταθει σε μια σειρα απο χωρες, προπαντων αν υπαρχει συντονισμος του εργατικου κινηματος προς αυτη την κατευθυνση . Ο σοσιαλισμος δεν μπορει να πετυχει σε μια μονη χωρα γιατι ο καπιταλισμος ειναι σημμερα διεθνης
    (εξ ου και ο διεθνισμος των νεοφιλελευθερων) μεταφερει εργοστασια απο μια χωρα σε αλλη ματαφερει κεφαλαια απο μια χωρα σε αλλη πουλα κι αγοραζει κυβερνησεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φίλε Αντώνη,


    Είναι καιρός που προσπαθούμε να βρούμε μια αφορμή για να έρθουμε εδώ επισήμως, ‘‘με τα σήματα και τις σημαίες μας’’ δηλαδή και όχι ως (φανεροί σε σένα) ανώνυμοι, όπως κάναμε μια φορά πριν κάποιο καιρό για να επικροτήσουμε κάτι που είχες γράψει. Γιατί είναι καιρός που σκεφτόμαστε πως είναι πια καιρός να πάρει οριστικά τέλος το διαζύγιο μεταξύ των δυο ιστολογίων —του δικού σου και του δικού μας. Την προηγούμενη βδομάδα θεωρήσαμε μια καλή αφορμή την πρόσκληση για σχόλια με εμπειρίες από την κρίση. Αλλά όταν πήγα να βάλω κάτω πέντε γραμμές συνειδητοποίησα ότι η απαραίτητη εισαγωγή, όπως αυτή, τώρα δεν κόλλαγε και θα χάλαγε το ποστ με την παραφωνία της.

    Κάθε εμπόδιο για καλό. Γιατί αυτό το σημείωμά σου είναι μια πολύ καλύτερη αφορμή για να ποστάρουμε ένα λιγόλογο σχόλιο. Πρώτον, γιατί το θέμα του, στην ευρεία του διάσταση, είναι ένα από τα ‘‘καταραμένα’’ ζητήματα που δίχαζαν και διχάζουν την Αριστερά. Και δεύτερον γιατί άπτεται παλαιότερων διαφωνιών μας (χωρίς να αναβιώνει όμως καμία!) οι οποίες, στο αποφασιστικά μεγαλύτερο μέρος τους, ήταν αθέλητες παρερμηνείες και παρεξηγήσεις.

    Επί της ουσίας λοιπόν, τρία πράγματα:

    α) Συμφωνούμε απόλυτα.

    β) Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι, κατά την άποψή μας, αυτού του τύπου ο αντιεθνικισμός είναι (στην περίπτωση που δεν μιλάμε για νεοφιλελεύθερους ή ‘‘φιλελεύθερους’’, αλλά για αριστερούς, όχι όμως κατ’ όνομα μόνο) κακοχωνεμένος, απλοποιημένος και, τελικά, εκχυδαϊσμένος διεθνισμός.

    γ) Η καταπολέμησή ενός τέτοιου αντιεθνικισμού δεν είναι εύκολη υπόθεση, γιατί, εκτός τής σύνθετης φύσης τού προβλήματος (cherchez la dialectique), αυτός παίζει και το ρόλο διαχωριστικής (τάχα) γραμμής για κάποιες δυνάμεις ή και ‘‘παράγοντες’’ της Αριστεράς.

    Αυτά τα ολίγα. Δεν θα μιλήσουμε άλλο εδώ. Ούτε σε άλλο ποστ. Μέχρι να κάνεις αποδεκτή την πρόσκληση, που εκ των πραγμάτων αυτό το σχόλιο μεταφέρει: να εμφανιστείς δηλαδή, με πρώτη ευκαιρία, ως σχολιαστής στο τσαρδί μας, είτε για να συμφωνήσεις, είτε για να διαφωνήσεις, είτε για να συμπληρώσεις.


    Τα λέμε (έτσι ελπίζουμε τουλάχιστον)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @aldebaran: "Στο νου μου έρχονται κάθε λογής εθνικιστικές δικτατορίες ( από τους δικούς μας κολονέλους ως τον Πινοσέτ), όπου ο και καλά υπερεθνικισμός, στην ουσία δεν ήταν παρά η πλήρης υποταγή στην έξωθεν αυθεντία και καθοδήγηση.
    Σε αυτήν την περίπτωση οι εθνικιστές στην ουσία δεν λειτουργούν ως αντιεθνικιστές;"

    Ναι, φυσικά, αν και σωστότερο νομίζω θα ήταν να πούμε ότι εν τοιαύτει περιπτώσει οι εθνικιστές είναι έμποροι της πατρίδας, πατριδοκάπηλοι (και όχι "αντιεθνικιστές"). Το σημερινό ΛΑΟΣ τι άλλο κάνει απ' το να συνδυάζει εθνικισμό και ξεπούλημα της χώρας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ισως ετσι κατεληξε αλλα πως ξεκινησε ; ο νεοφιλελευθερισμός ξεκινησε και εν εΛΛΆΔΙ Ως εΘΝΙΚΙΣΜΌς ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ .

    Αν δεν κάνω λάθος, η συνάντηση εθνικισμού και νεοφιλελευθερισμού στα καθ' ημάς συμβαίνει με αφορμή το "Μακεδονικό" στις αρχές του 90. Το βιβλίο Δήμου είναι απ' το 1975, ένα χρόνο μετά το τέλος της χούντας. Με βάση τα στοιχεία αυτά θα θεωρούσα ότι ο "αντιεθνικιστικός" φιλελευθερισμός προηγείται ιστορικά του "εθνικιστικού", αν και φυσικά υπάρχει και ο δεύτερος, όπως μας θυμίζει ως σήμερα το ΛΑΟΣ και φυσικά ο ίδιος ο Σαμαράς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @promitheas: "ευκολα μπορει να επεκταθει σε μια σειρα απο χωρες"

    Δεν θα ήμουν το ίδιο αισιόδοξος· οι χώρες του "πυρήνα" της ΕΕ έχουν πολύ διαφορετικές συνθήκες για την εργατική τάξη από ότι η δική μας: λιγότερη υπερεκμετάλλευση με κάθετη συμπίεση μισθών (βλ. και άρθρο Μαριόλη), λιγότερη ανεργία, κλπ.

    Οι άλλες "περιφερειακές" χώρες από την άλλη, όπως είναι η Ιρλανδία η Ισπανία, ή η Πορτογαλία νομίζω βρίσκονται αρκετά πίσω απ' την Ελλάδα σε ό,τι αφορά βαθμό ταξικής συνειδητοποίησης και επαναστατικής δυναμικής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εμείς είμαστε ακριβώς στην κόψη του ξυραφιού (δεν είμαστε, δυστυχώς).

    Οπότε δεν μοιράζομαι την αισιοοδξία σου για την άμεση διαδοσιμότητα μιας δυνητικής ανατροπής των συσχετισμών σε μια χώρα. Λίγο πιο μακροπρόθεσμα όμως, σε βάθος πενταετίας ας πούμε, και εφόσον συνεχιστεί η κρίση, οι ελπίδες για κάτι τέτοιο πιστεύω πως είναι αυξημένες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @LeftG700: Χαίρομαι για την κατά βάση συμφωνία στο ποστ. Στο LeftG700 δεν μπορώ να σχολιάσω αν δεν υπάρξει είτε διαγραφή είτε ανασκευή του τελευταίου ποστ που με αφορά. Η πολιτική αξιοπρέπεια δεν είναι ταυτόσημη με την προσωπική αλλά προϋποθέτει προσωπική αξιοπρέπεια.

    Ελπίζω να είναι προφανές ότι η βάση της συμφωνίας δεν αφορά καμία δική μου προσχώρηση σε "εθνικοαπελευθερωτικές" ρητορικές, οι οποίες σήμερα παραμένουν βαθύτατα χρωματισμένες από τυχοδιωκτικά φλερτ με τον εθνικισμό και με βρίσκουν αδιαπραγμάτευτα αντίθετο. Ο ταύρος έχει δύο κέρατα και με ενδιαφέρει εξίσου να κρατήσω και το ένα και το άλλο. Ο αποφασιστικός εχθρός του Λένιν άλλωστε (είχε πολλούς) ήταν ο σοσιαλσωβινισμός, η απόπειρα συμφιλίωσης του σοσιαλισμού με τον εθνικισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. σύντροφε Αντώνη , πολύ σάλιο χάλασες για τον Δήμου ! Η ανάλυσή σου εξαιρετική και χρήσιμη .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ''Το βιβλίο Δήμου είναι απ' το 1975, ένα χρόνο μετά το τέλος της χούντας. Με βάση τα στοιχεία αυτά θα θεωρούσα ότι ο "αντιεθνικιστικός" φιλελευθερισμός προηγείται ιστορικά του "εθνικιστικού", αν και φυσικά υπάρχει και ο δεύτερος, όπως μας θυμίζει ως σήμερα το ΛΑΟΣ και φυσικά ο ίδιος ο Σαμαράς.''

    to 1975 στην Ελλαδα -αλλα νομιζω και στην Ευρωπη- δεν γινοταν καν λογος για νεοφιλελευθερισμος.. Στην Ελλαδα μολις ειχε πεσει η χουντα υπηρχε μια διαχυτη απεχθεια για την ''εθνικφροσυνη'' της χουντας.Κυριαρχο νεφελωδες ρευμα ηταν ο..σοσιαλισμος και ακομα και ο Κ κΑΡΑΜΑΝΛΗΣΑ (θειος) κατηγορηθηκε απο τα δεξια για σοσιαλμανια . Αν υπήρχε ''εθνικισμος'' αυτος ηταν στενα συνδεδεμενος με τον Αντιιμπεριαλισμό και το ''η Ελλαδα στους Ελληνες'' του Ανδρεα παπανδρεου σημαινε οχι στους Αμερικανους και ειναι κατι διαφορετικό απο το ιδιο''οι Ελλαδα στους Ελληνες ''του Καρατζαφερη που σημαινει ''εξω οι Μεταναστες''. το ιδιο συνθημα σημαινει κατι διαφορετικό σε διαφορετικο πλαισιο χρονου ,οπως η ιδια λεξη σεδιαφορετική προταση. Ο νεοφιλελευθερισμός γινεται εμφανής μετα τηνΘατσερ και τον Ρηγκαν στις αρχες τις δεκαετιας του 80 και παραμένει μη αποδεκτος μεχρι τα τελη του 80.. Ο θριαμβος του νεοφιλελευθερισμου συμβανει γυρω στα τελη του 80 ,παγκοσμιως ,με την πτωση του υπαρκτου σοσιαλισμου Ο εΘΝΙΚΙΣΜΌς -ΠΟΥ ΤΟΤΕ ΕΜΦΑΝΙΖΟΤΑΝ ως ..'εθνική αυτοδιαθεση' αρα ..''ανθρωπινο δικαιωμα κλπ,οχι μόνο ηταν συμβατος αλλα αποτελουσε και αιχμη του νεοφιλελευθερου δορατος: το ξηλωμα της Σοβιετικης ενωσης ξεκινησε με την περιπτωση της Λιθουανιας και των αλλων βαλτικών χωρων .. Στην Ελλαδα η συναντηση του εθνικισμου και του νεοφιλελευθερισμου δν εγινε με το Μακεδονικο (αυτο ηταν η κορυφωση) αλλα νωριτερα. Αφορουσε και την τουρκια και την Αλβανια κλπ. Πως δικαιολογουναν οι νεοφιλελευθεροι ως εθνικιστες; ε Θυμαμαι τον Αδριανοπουλο να μιλά για επιθετικες διεκδκησεις θυμιζοντας τους ελληνες που πατησαν το ποδι τους στην Τροια(αρα να ....τολμησουμε κλπ )Στα νεοφιλελευθερα εντυπα της εποχής(θυμαμαι το φιλοσοφικο ντεμεκ περιοδικο Εποπτεια συναντουσες και τον Αδριανοπουλο και τον Σεβαστιανο διπλα διπλα..
    αν ο Δημου λοιπόν τογραψε το 75,, το βιβλιο του συν-αρθρωθηκε με την νεφιλελευθερη ιδεολογια πολύ αργοτερα ..τοτε στην Ελλαδα δεν ειχαμε καν υποψιαστει γι ..νεοφιλελευθερους ..και αν ακουγαμε τιποτε νεοφιλελευθερο βαζαμε τα γελια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. to 1975 στην Ελλαδα -αλλα νομιζω και στην Ευρωπη- δεν γινοταν καν λογος για νεοφιλελευθερισμος..

    Βλ. Foucault, Η γέννηση της Βιοπολιτικής, σεμινάριο που μετέφρασα. Γύρω στο 1973 τοποθετεί την γαλλική κυβερνητική υιοθέτηση της νεοφιλελεύθερης ρητορικής, νωρίτερα για Γερμανία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Επίσης, να θυμήσω ότι το The Road to Serfdom του Hayek κυκλοφόρησε το 1945 και ο ίδιος πήρε το Νόμπελ για τα οικονομικά το 1974.

    Αν θεωρήσεις σωστούς τους υπολογισμούς των μαρξιστών όπως οι Μπρένερ, Βαλλερσταϊν κλπ, ότι η κρίση συσσώρευσης ξεκινά μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973-74, το τάιμιγνκ που εξετάζει ο Φουκώ για γαλλικό νεοφιλελευθερισμό συμπίπτει με την απαρχή της κρίσης συσσώρευσης και το νόμπελ στον Χάγιεκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Όλα αυτά βέβαια είναι απλές υποθέσεις εργασίας σε ό,τι αφορά τον Δήμου και τον δικό του αντίκτυπο, ο οποίος οπωσδήποτε βαθαίνει αρκετά χρόνια μετά, έχει όμως ενδιαφέρον να αναρωτηθεί κανείς αν και πώς συνδέεται με ευρωπαϊκές τάσεις που είχαν ήδη εκδηλωθεί και σε ποιον βαθμό. Χρειάζεται συστηματικότερη ιστορική δουλειά για το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Δύο σημειώσεις:

    1) Χωρίς να έχω διαβάσει το εν λόγω κείμενο του Δήμου, (το έχω όμως καταλάβει νομίζω, μέσω αναφορών σε αυτό), νομίζω πως οι όροι όπως χρησιμοποιούνται μας επιτρέπουν να τραβήξουμε μια πλατιά διαχωριστική γραμμή μεταξύ αντίληψης του ατόμου για την οικονομία και άποψης του για το έθνος/ταυτότητα. Με βάση αυτόν τον απλό (έστω και κάπως σχηματικό) διαχωρισμό, είναι απόλυτα λογικό το ότι στην Κύπρο και στην Ελλάδα, π.χ., όσοι ενστερνίζονται τις εθνοκεντρικές αφηγήσεις είναι ταυτόχρονα φιλελεύθεροι ή νεοφιλελεύθεροι σε σχέση με την κοινωνικό-οικονομική οργάνωση. Και όσοι λατρεύουν την λεγόμενη γαλανόλευκη έχουν ταυτόχρονα στραμμένο το βλέμμα μόνο στη Δύση, όσο αφορά στην εξωτερική πολιτική και την σύναψη συμμαχιών.

    2) Ασπάζομαι το σχόλιο 'Για μας, είναι το ίδιο ξεκάθαρο ότι κανείς σοσιαλισμός δεν μπορεί να ριζώσει σε μία χώρα όσο είναι και ότι για να ριζώσει ο σοσιαλισμός πρέπει πρώτα να καταφέρει να ριζώσει σε μία χώρα, χωρίς να περιμένει την δευτέρα παρουσία που ονειρεύεται ο ψευδής ρεαλισμός και ανέξοδος διεθνισμός της "ευρω-αριστεράς"', αλλά το βρίσκω συνάμα απλουστευμένη θέση, που χρειάζεται εμβάθυσνη. Πάνω στο 'πως', το 'πότε' και το 'γιατί'; Πολύ απλά διότι στη παρούσα της μορφή οδηγεί εύκολα σε περισσότερες διαφωνίες και αντιπαραθέσεις εντός της αριστεράς παρά σε συγκλίσεις.
    Μια προγραμματική αναφορά που απορρέει από την πιο πάνω θέση είναι και αυτή του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την ΕΕ. Κατά την άποψή μου, ενώ δεν είναι καθόλου εθνικιστική αυτή η αναφορά (όπως π.χ. λένε πολλοί), προσκρούει στην ίδια την ανάλυση του συγκεκριμένου κόμματος για τον ιμπεριαλισμό και την παγκοσμιοποίηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. 'Βλ. Foucault, Η γέννηση της Βιοπολιτικής, σεμινάριο που μετέφρασα. Γύρω στο 1973 τοποθετεί την γαλλική κυβερνητική υιοθέτηση της νεοφιλελεύθερης ρητορικής, νωρίτερα για Γερμανία.'
    καλά και ο χαυεκ εγραφε απο το 1950 και νωριτερα και η Χιλή επεσε στα χερια του πινοσετ και το Φρνμαν το 73.Ομως το 1975 ηταν ακομη η περιοδος που το βιετναμ εδιωχνε τους αΜΕΡΙΚΑΝΟΥς η Εσσδ φαινοταν ακλονητη, στην Αγγλια ακομα κυριαρχουσαν οι ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ,στις ΗΠΑ ο Καρτερ,στηην ιταλια ειχαμε...σχεδον επανασταση , υπήρχε η πτωση των δικτατοριων σε πορτογαλια ισπανια.. Κοντολογης ο νεοφιλελευθερισμος ηταν περιθωριακή ιδεολογια ακομα και στιςκυριαρχες ειτ των καπιταλιστικα ανεπτυγμένων χωρων ..Να μη μιλαμε για Ελλαδα οπου ηταν ανυπαρκτος''

    -----
    παρεμπιπτοντως .: μου φαινεται εντελώς ..παραδοξο να ..μιλανε αριστερο εθνικιστες υπερ του ..Λενιν. Αστειο πως το λενε.. ΜΕ ΔΙΚΑ ΤΟΥς ΚΡΙΤΗΡΙΑ ο Λενιν θα ηταν περιπου..προδοτης : σταματησε τον πολεμο με την συνθηκη μπρεστ Λιτοφσκ (παραχωρωντας τεραστια εδαφη) συγκριτικά ο..Κροποτκιν ηταν πολύ περισσοτερο ..εθνικιστης . Επισης μιας και οι αριστεροπατριωτες ειναι και σφοδρα..αντικεμαλικοι θυμιζω οτι η Σ. Ε (του λενιν)ηαν η πρωτη χωρα του κοσμου που αναγνωρισε την κεμαλικη τουρκια(η δευτερη η ιταλια του ..μουσσολινι)..Αυτο ..παρεμπιπτοντως..(παραδοξη εποχη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. @arkoudas: Ας πάμε κατευθείαν στο ζουμί. Δηλαδή στο "πώς, πότε, και γιατί."

    Δεν νομίζω ότι χρειάζεται επεξήγηση ή αναλυτική συζήτηση ότι οποιαδήποτε επιτυχημένη σοσιαλιστική ανατροπή θα συναντήσει ανηλεή πόλεμο, από ιδεολογικό ως έμπρακτο (από εμπάργκο ως πολεμική εισβολή).

    Έτσι, το κατά πολύ πιθανότερο είναι ότι ακόμη και αν επιτευχθεί, θα συντριβεί με αντεπανάσταση ή εισβολή.

    ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ: Το παγκόσμιο σύστημα δεν είναι σταθερό ούτε οικονομικά ούτε γεωπολιτικά. Το πρώτο ανοίγει πιθανές ελπίδες αποσταθεροποίησης και σε άλλες χώρες με έντονα οικονομικά προβλήματα, ψηλή ανεργία, κλπ. Το δεύτερο, που πρακτικά μεταφράζεται στην πολυπλοκοποίηση πλέον του ως τώρα μονοπολικού ιμπέριουμ, αυξάνει τις πιθανότητες βίαιων συρράξεων αλλά ταυτόχρονα και τα περιθώρια ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τέτοιων ώστε να δώσουν "ανάσες" σε ένα σοσιαλιστικό καθεστώς. Μιλούμε με βάση best case scenarios, πάντα. Η Ρωσία σίγουρα κινείται έντονα στο γεωπολιτικό παιχνίδι, η Τουρκία το ίδιο, θα δούμε και πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στην περιοχή μας, που μάλλον θα είναι το πεδίο αρχικής εκδήλωσης των νέων παγκόσμιων συσχετισμών, ιδιαίτερα τώρα που έχουμε την "τύχη" να καθόμαστε σε ένα shitload φυσικού αερίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. @Νοσφεράτος, περιοδολόγηση: Σίγουρα δεν ήταν κάτι το εμφανές στους πολλούς, συμφωνούμε, δεν έχω αντίρρηση για αυτό. Το ότι ήταν κάτι που ήδη είχε επιστρατευτεί σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής όμως, έστω και αν δεν αναγνωριζόταν ως τέτοιο, ο Φουκώ το τεκμηριώνει αναλυτικά. Το ίδιο και ο Ρέιμοντ Γουίλιαμς, που όπως πολλές φορές είπα, έγραψε το "Δόγμα του Σοκ" δεκαετίες πριν το "Δόγμα του Σοκ", καταλαβαίνοντας πολύ καλά τις εφαρμογές Φριντμαν και Χάγιεκ στην Βρετανική οικονομική πολιτική του πρώτου μισού του 80.

    Θα ήθελα να κολακεύσω τον Δήμου ότι ως αυθεντικός κοσμοπολίτης του κεφαλαίου, την είχε πάρει μυρωδιά τη δουλειά πολύ πριν την πάρουν άλλοι στην Ελλάδα. Φυσικά, στα 1975 αντιμετωπίστηκε, λίγο ως πολύ ως "εικονοκλάστης" και "αιρετικός." Όπως άλλωστε, και δεκαπέντε χρόνια αργότερα, κι ο Π. Κωστόπουλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Νοσφεράτος, Λένιν: "ο ταξικός λόγος δεν είναι ούτε εθνικιστικός ούτε αντι-εθνικιστικός, και για αυτόν τον λόγο αποτελεί την πραγματική υπερκέραση του ψευδούς αδιεξόδου που καθυπαγορεύουν οι δύο πόλοι."

    Το πολιτικό στίγμα του Λένιν είναι ξεκάθαρο: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ιδεολόγος του κοσμοπολιτισμού, ΕΧΕΙ αντίληψη διεθνούς ιστορίας, ΕΙΝΑΙ πολύγλωσσος, είναι αυτός που φέρνει την ΡΗΞΗ με την γερμανική σοσιαλδημοκρατία και την Διεθνή, είναι αντι-ιμπεριαλιστής, κάνει κεντρικό σύνθημα τον "επαναστατικό ντηφιτισμό" και την ειρήνη, οργανώνει το κράτος του και την άμυνά του συντρίβοντας ανηλεώς την αντεπανάσταση και όσους επιδιώκουν συνεργασίες με το διεθνές κεφάλαιο.

    Sounds good to me.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Θα ήθελα να κολακεύσω τον Δήμου ότι ως αυθεντικός κοσμοπολίτης του κεφαλαίου, την είχε πάρει μυρωδιά τη δουλειά πολύ πριν την πάρουν άλλοι στην Ελλάδα''

    δεν νομιζω να φτιαχνονται ετσι οι ιδεολογιες (ως κυριαρχες ιδεολογιες).. πρωα εχουμε διαφορα ρευματα .,ψηφιδες που (ενδεχομενως ) συγκολουνται..
    το 1975 πολλοι αισθανονταν τεραστια απεχθεια για τον μεχρι τοτε ελληνικό εθνικισμό του ''πατρις ,θρησκεια,οικογενεια') Το αγαλμα του μεγαλεξανδρου στη θεσσαλονικη εφαγε πολύ ..μπογια/Αν καποιος προελεγε στα 1975 για τα..νεορθοδοξ και τους Ζουραρηδες και την ''επατριωτική αριστερα'' που βλέπουμε τωρα θα τον περνουσαν για τρελό.. Ακομα και η ΟΠΑ τοτε ελαχιστηη σχεση εχει με το ..Αρδην .
    --------------------
    τωρα για το Το ότι ήταν κάτι που ήδη είχε επιστρατευτεί σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής όμως, έστω και αν δεν αναγνωριζόταν ως τέτοιο, ο Φουκώ το τεκμηριώνει αναλυτικά. Το ίδιο και ο Ρέιμοντ Γουίλιαμς, που όπως πολλές φορές είπα, έγραψε το "Δόγμα του Σοκ" δεκαετίες πριν το "Δόγμα του Σοκ", καταλαβαίνοντας πολύ καλά τις εφαρμογές Φριντμαν και Χάγιεκ στην Βρετανική οικονομική πολιτική του πρώτου μισού του 80.''
    δεν εχω αντιρρηση . Εγω λεω για κυριαρχη ιδεολογια .Κυριαρχη ιδεολογια ν ειναι αυτη που οι θεσεις γινονται Αυτονοηταγια πολύ κοσμο. Θεωρουνται δηλαδή ως κατι το ..φυσικό, οτι θεμελιωνεται στους νομους της φυθσης.Ο νεοφιλελευθερισμος δεν ηταν Ακομα το 75 κυριαρχη ιδεολογια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι ο Δήμου ήταν κυρίαρχη ιδεολογία το 1975. Το αντίθετο, γράφω στο κείμενό μου: " ο Νίκος Δήμου ... τάραξε τα νερά της πρώιμης μεταπολίτευσης με το Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας (1975), εμφανιζόμενος ως κάποιου είδους αντίδοτο στον υφέρποντα ως και φρενήρη εθνικισμό της κυρίαρχης κουλτούρας, τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς."

    Φυσικά παίρνουν χρόνο αυτά τα στοιχεία να συγκολληθούν.

    Τώρα από πότε μπορούμε να λέμε ότι ο νεοφιλελεύθερος αντιεθνικισμός αποτελεί κυρίαρχη ιδεολογία στην Ελλάδα; Από την εποχή Σημίτη, αναμφισβήτητα. Είναι η ιδεολογία του κυβερνητικού μπλοκ εξουσίας. Και κάθε είδους παρακείμενων ιδεολογικών μηχανισμών, πολλοί απ' τους οποίους προέρχονται από την αποσύνθεση και σήψη της ευρωαριστεράς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ιδεολόγος του κοσμοπολιτισμού, ΕΧΕΙ αντίληψη διεθνούς ιστορίας, ΕΙΝΑΙ πολύγλωσσος, είναι αυτός που φέρνει την ΡΗΞΗ με την γερμανική σοσιαλδημοκρατία και την Διεθνή, είναι αντι-ιμπεριαλιστής, κάνει κεντρικό σύνθημα τον "επαναστατικό ντηφιτισμό" και την ειρήνη, οργανώνει το κράτος του και την άμυνά του συντρίβοντας ανηλεώς την αντεπανάσταση και όσους επιδιώκουν συνεργασίες με το διεθνές κεφάλαιο.
    --------------------
    και για να το πουμε πιο απλά: δεν δισταζει να συνεργαστει ακομα και με τον διαβολο (ητοι τον ''εθνικο εχθρο'') για να πετυχει η επανασταση και αρα πληροι τα κριτηρια για να τον εβγαζε η συγχρονη ''πατριωτική αριστερα'' προδοτη .. Αυτο λεω.. Γιαυτο μου φαινεται εντελώς παλαβο να παριστανουν -λεμε τωρα- διαφοροι ''αριστεροπατριωτες'' τους..Λενινιστες( υποθετικα μιλωντας παντα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. φανταζομαι κομβικο σημειο θα θεωρεις την υποθεση Οτσαλαν που εδειξε επιης και την αποσυνθεση του παλαιου Αυριανιστικου εθνολαικιστικου Πασοκ με τους διαφορους Τυπους της εποχης ..
    επίσης τα ΙΜΙΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Η πολιτική του Λένιν παραμένει πολιτική αρχών, δεν θυσίασε καμία αρχή για "συμμαχίες με τον διάβολο" ποτέ. Αν το είχε κάνει, ο Λένιν θα ήταν ένας ακόμα εσέρος ή "οικονομιστής" ή σοσιαλδημοκράτης. Ο επαναστατικός ντιφιτισμός ήταν απόλυτα αντίστοιχος με την επαναστατική πολιτική και δεν επεκτάθηκε σε καμία απολύτως συνεργασία με τους Γερμανούς πέραν της σύναψης ειρήνης.

    Ο Λένιν δεν ήταν κανένας φετιχιστής της επανάστασης για την επανάσταση ή της βίας για τη βία. Ο κομμουνισμός του είχε ως αυθεντικό και όχι ως προπαγανδιστικό απλώς στόχο την ειρήνη, την ταύτιση, όπως έγραψα, της άρσης των ταξικών ανταγωνισμών μέσα στη χώρα του με την άρση των εθνικών ανταγωνισμών. Αλλά βέβαια, η ειρήνη αυτή προϋπέθετε πολεμική οργάνωση τέτοια και τόσο εντατική που πολλοί θα έβρισκαν "εθνικιστική."

    Τέλος, θα πω απλά ότι σχόλια που υποκινούν αντιπαραθέσεις μεταξύ σχολιαστών δεν λογίζονται ως σχόλια σχετικά με τις αναρτήσεις και δεν θα δημοσιεύονται.

    Δεν είναι πρόθεσή μου να "εξειρηνεύσω" σχέσεις και δεν θα ανεχτώ νέους κύκλους αντιπαραθέσεων στο ιστολόγιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. δεν νομιζω οτανοιξα κανενα κυκλο αντιπαραθεσεων με κανεναν.
    Θυμιζω οτι ο επαναστατικος ντεφαιτισμός του Λειν'' που σημαινε οτι σε εναν πολεμο π.χ ειναι επιθυμητη η ηττα τς ''δικής σου εθνικής αστικής ταξης΄΄ ηταν εντελώς αντιθετος με το ειδος''λογου'' που ''παραγει '' η ελληνική ''πατριωτική αριστερα'' Και επισημαινω μια αντιφαση θεμελιωδη.Ο Λενινισμος ειναι πληρως ασυμβατος με οτι σημαινει σημερα ''πατριωτική αριστερα.' Αυτο μόνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Θυμιζω οτι ο επαναστατικος ντεφαιτισμός του Λειν'' που σημαινε οτι σε εναν πολεμο π.χ ειναι επιθυμητη η ηττα τς ''δικής σου εθνικής αστικής ταξης΄΄ ηταν εντελώς αντιθετος με το ειδος''λογου'' που ''παραγει '' η ελληνική ''πατριωτική αριστερα''

    Συμφωνούμε ως προς αυτό. Βεβαίως, με την απαραίτητη πρόσθεση ότι ο "επαναστατικός ντεφαϊτισμός" προϋποθέτει και επαναστατικές συνθήκες, και όχι μόνο σε άρθρα στο Πριν, κλπ, αλλά στην απτή πραγματικότητα. Πρέπει να είναι πολύ απτά ορατή πια η δυνατότητα ανατροπής για να αποτολμηθεί κάτι τέτοιο. Και τον Απρίλη του 17, θυμίζω, ο Λένιν χαρακτηρίστηκε τρελός απ' τον Μπογνκτάνοφ για τις θέσεις του και έφαγε πόρτα απ' την Πράβδα.

    Διαφωνούμε ως προς την πρώτη πρόταση. Ότι άνοιξες, άνοιξες. Απλά δεν θα συνεχιστεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. τωρα για να γυρισω στον Δημου. Δεν εχω διαβασει το βιβλιο μενω μονο στον τιτλο.Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑς .. ε , ΑΥΤΟΔΕΝ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΝ ..ΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΜΟς
    ευτυχια ,δυστυχια του να εισαι ελληνας ειναι οι δυο οψεις της ιδιας ιδεολογιας ..Δεν ειναι ..αντιεθνικισμος αντιθετα ειναι στοιχειοτης εθνικιστικής ιδελογιας : εξαρση και απογοητευση.. Οι χωρικοι και πολιτες που πετουαν ντοματες στους ηττημενους στρατιωτες και αξιωματικους και τους γιουχαραν κατα τα ''μαυρο '97'' δεν ηταν τιποτε.. αντιεθνικιστες.Αντιθετα

    η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΓΟΗΤΕΙΑ: Ο: οσοι σημρα π΄χ στν Ελλάδα δηλώνουν ..δυστυχεις που ειναι ελληνες (λογω κρισης κλπ ) δεν ειναι κατα πασα πιθανοτητα Αλλοι απο οσους αισθανονταν ..ριγη εθνικής υπερηφανειας το 2004 εν μεσω ολυπιακών ..
    -- αντιστοιχα οσοικατηγορουν τον Εφραιμ τους κακους παπαδες κλπ δεν ειναι - εν πολλοις - αντιθετοι με τν εκκησια: ειναι στοιχειο της προσηλωσης στην Θρησκεια η στηλιτευση των ..''κακών'' και ''διεφθαρμένων'' παπαδωΝ ..
    ----------------
    η ''δυστυχια του να εισαι ελληνας'' προυποθετει μια εξιδΑνικευση μιας εικονας του ελληνα , (ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗς ΕΙΚΟΝΑΣ) μιας φαντασιακής εικονας που επισης προηλθε απο την Δυση .. Αναλογα οι ''φιλελληνες '' του 21 απογοητευονταν γρηγορα γιατι περιμεναν να δουνε τιποτε Σπαρτιατες και εβλεπαν ..κλεφτες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. 1. Αν ήταν πράγματι αντιεθνικισμός, με την έννοια μιας κριτικής του εθνικισμού και όχι απλώς αντιστροφής του, δεν θα έγραφα το κείμενο και δεν θα έβαζα τη λέξη "αντιεθνικισμός" σε εισαγωγικά. Επίσης, δεν θα είχε κανένα νόημα ο λόγος αυτός να απευθύνεται σε Ελληνες (εν προκειμένω) και να αναπαράγεται από Έλληνες. Πρόκειται περί καθαρού reactive formation --αντενεργού ψυχαναλυτικά, και αντιδραστικού πολιτικά. Η δε νεοαποικιακή του υφή είναι προφανέστατη.

    2. Για το ότι όσοι κατηγορούν τον Εφραίμ κλπ είναι προσηλωμένοι στην θρησκεία δεν το πολυπιάνω. Οι φίλοι μας στου Ροίδη εν τω μεταξύ σίγουρα θα είχαν αντιρρήσεις. Κι εγώ έχω. Για μένα έχει μια θετική συμβολική σημασία να βλέπω παπάδες να πηγαίνουν στον Κορυδαλλό. Με φτιάχνει. Δεν είναι το παν φυσικά, δεν είναι καν πολιτικά καθοριστικό, αλλά μια γλύκα την έχει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. -- αντιστοιχα οσοικατηγορουν τον Εφραιμ τους κακους παπαδες κλπ δεν ειναι - εν πολλοις - αντιθετοι με τν εκκησια: ειναι στοιχειο της προσηλωσης στην Θρησκεια η στηλιτευση των ..''κακών'' και ''διεφθαρμένων'' παπαδωΝ ..
    ειπα ''πολλοις ''
    κιεμενα με φτιαχνει η τελος παντων δεν με χαλαει. Αλλα δεν ειμαστε εν ..πολλοις.. Αυτοι που ειναι ..εν πλλοις και χαιρονται γα τα του Εφραμ αλλα και κανουν και τον σταυρο τους με την πρωτη ευκαρια..παραδειγμα λεω δεν αναφερομαι μονο στο συγκεκριμμενο Θελω να πω - πως η -κατα καιρους ανακαυψη σκανδαλων στην Εκκληια -οπως το 2005 με τα του Χριστοδουλου δεν την αποδυναμώνει..Ατιθετα -εχω τηνυποψια οτι παραδοξως την δυναμωνει
    -οπως το να ανακαλύπτεις την διαφθορα των πολιτικών...

    τεσπα ..καληνυχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Μια ενδιαφέρουσα ειδησούλα:

    Ψήφισμα κατά της ηρωοποίησης του ναζισμού
    Στις 19 Δεκέμβρη στην Ολομέλεια της 66ης Συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (στη Νέα Υόρκη) με πρωτοβουλία της Ρωσίας εγκρίθηκε ψήφισμα κατά του ρατσισμού, των φυλετικών διακρίσεων, της ξενοφοβίας. Στη συγγραφή κι υποστήριξη του ντοκουμέντου συμμετείχαν ακόμη η Λευκορωσία, η Βενεζουέλα, η Κούβα κι άλλες 34 χώρες. Υπέρ του ψηφίσματος τάχτηκαν 134 κράτη, ενώ κατά του ψηφίσματος τοποθετήθηκαν 24 χώρες (οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, αρκετά κράτη - μέλη της ΕΕ), ενώ 32 χώρες απείχαν από τη ψηφοφορία.
    Οπως σημειώνεται στο ντοκουμέντο, «μια σειρά κρατών, που είχαν βιώσει τις φρικαλεότητες της "φαιάς πανούκλας" του 20ού αιώνα, και που συνέβαλαν στη νίκη επί αυτού του κακού, δεν έχουν καταδικάσει την εξύμνηση του ναζιστικού κινήματος και των θεσμικών του οργανώσεων, συμπεριλαμβανόμενης της οργάνωσης των SS».
    Σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας σημειώνει πως η Ρωσία δε θα επιτρέψει να ξεχαστούν τα διδάγματα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, δε θα επιτρέψει το ξαναγράψιμο των αποτελεσμάτων του και των αποφάσεων του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης.
    http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6614829

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. "...χωρίς να περιμένει την δευτέρα παρουσία που ονειρεύεται ο ψευδής ρεαλισμός και ανέξοδος διεθνισμός της "ευρω-αριστεράς"
    Αντωνη δε ξερω τι οριζεις ως "ευρω-αριστερα" ου εχω ακουσει και διαβασει ποτε για τη μακρυνη και ανυπαρκτη δευτερα παρουσια που θα αλλαξει το κοσμο. Θα ηταν ενδιαφερον να γινει μια κουβεντα περι αυτου αν και δε τρεφω πολλες ελπιδες. Κατα τ' αλλα keep up the good work.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. η συζητηση περι ..εφραιμ και σκανδαλω παπαδων κλπ να ξαναγυρισει στα ουσιαστικά:Χωρισμος κρατους εκκλησιας , απαλλοτριωση αμφισβητουμενης κτηματικής περιουσιας εκκλησιαστικής και μοναστηριακης υπερ ακτημονων , φορολογηση πραγ,ματική εκκλησιας κξαι μοναστηριων ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Special αφιέρωση απο μένα στους ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΣΚΛΑΒΟΥΣ απο "Το απόλυτο και το τάβλι" του Ν.Δήμου:

    "Θα μπορούσε να πει κανείς πως η σκεπτική στάση είναι ο μόνος κ α θ α ρ ό ς α ν θ ρ ω π ι σ μ ό ς. Ο άνθρωπος είναι στο κέντρο -δεν υπάγεται πουθενά, δεν ανήκει σε κανένα σύστημα, δεν αντλεί την ουσία ή την αξία του απο αλλού, δεν εξαρτάται από τίποτα. Είναι ελεύθερος και αυτάρκης."

    "Είναι η συντομότερη απόδοση της σκεπτικής απορίας. Μιας απορίας που.... ανοίγει το δρόμο για τη μελέτη, αλλά και για την ολοκλήρωση του ανθρώπου. Με τελικό σκοπό την π ρ α ό τ η τ α... Να ένας γλυκύτατος στόχος: η ηπιότητα, η καλοσύνη, η εξημέρωση, η ευγένεια. Η ανθρωπιά."

    "Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως τα μεγάλα κλειστά συστήματα που παίρνουν τον άνθρωπο στην αγκαλιά τους, κάθε άλλο παρά βοηθούνε στην πρόοδο και στην προκοπή του. Του κρύβουν την αλήθεια-δίνοντάς του τη "μία" και "αποκλειστική". Και τον οδηγούν σε απογοητεύσεις, σε αντιδράσεις, σε επαναστάσεις. Αντίθετα, ένα ανοιχτό, πλουραλιστικό-δηλαδή ιδεολογικά σκεπτικό- μόρφωμα, δεν εξαναγκάζει, δεν πιέζει. Ελευθερώνει τον άνθρωπο και τον κάνει υπεύθυνο για την τύχη του. Ο σκεπτικισμός όχι μόνον δεν είναι αντιδραστικός-είναι η πραγματικά προοδευτική στάση."

    "Η ιστορία εκδικείται τους δογματικούς..."

    "Οι σκεπτικοί, γενικά, δεν έχουν "αρχές" μόνιμες και απόλυτες-έχουν κανόνες πρακτικούς που λειτουργούν περισσότερο σαν πλαίσια συμπεριφοράς."

    "Το σκεπτικό ά ν ο ι γ μ α ...είναι η πιό προοδευτική στάση. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα συζητιούνται και εξετάζονται-οι πρακτικοί κανόνες είναι πλαίσια που συμφωνούνται και αλλάζουν. Κανένας συντηρητισμός, κανένας πουριτανισμός δεν χωράει μέσα σε μια ηθική που μόνο μέτρο της είναι η ανθρώπινη αυτοεκπλήρωση-ατομική και συλλογική. (Άλλωστε, είναι γνωστό πως συντηρητικά και πουριτανικά είναι πάντα τα αυταρχικά καθεστώτα)."

    "Σ' αυτούς (στους αρχαίους) το θέμα της ηθικής δεν ήταν θέμα εντολής, συμμόρφωσης ...και τιμωρίας. Ήταν μάλλον θέμα αισθητικής. Οι φιλόσοφοι προβληματίζονται ποιά μπορεί να είναι η πιο σωστή και ωραία ζωή. Φτάνουν να μιλούνε για μια "τέχνη του βίου". (Όχι με την δογματική έννοια-της υπακοής σε αρχές-έννοια που πολέμησε ο Σέξτος). Η τέχνη αυτή είναι η δημιουργία της ίδιας της ζωής σου, του ίδιου του εαυτού σου (σα να ήταν έργο τέχνης), έτσι που να φτάσεις κάποτε να γίνεις καλός καγαθός."

    συνεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. "Στα κράτη θεοκρατικού τύπου, στα ολοκληρωτικά, στα συγκεντρωτικά υποφώσκει πάντα κάποιο κλειστό φιλοσοφικό ή θρησκευτικό σύστημα που δικαιώνει και θεμελιώνει την ανελευθερία."

    "Χωρίς άμεση αναφορά στο Σέξτο, αλλά ακολουθώντας το πνεύμα του, ζητάει μια ορθολογική κριτική αντιμετώπιση των πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων και κηρύσσει ένα πιστεύω ανεκτικότητας (a credo of tolerance). Που είναι ένα πιστεύω ελευθερίας. Γιατί όλοι αυτοί που μας πολιορκούν, θέλουν να υποδουλώσουν το νου μας-αμάρτημα όχι μικρότερο απο τη φυλάκιση του σώματος."

    "Ένας άνθρωπος που δέχεται την πίστη χωρίς εξέταση δεν διαφέρει απο ένα βόδι που το βάζουν στο ζυγό. Πρέπει να εξετάσουμε. Που θα πει, πρέπει να ρωτούμε. Ίσως -ακόμα-πρέπει να αμφιβάλλουμε. Οπωσδήποτε, πάντως : πρέπει να κρίνουμε ορθολογικά."

    "Η εισαγωγή της κριτικής ορθολογικής σκέψης στην καθημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα είναι αίτημα και του K. Popper- ο οποίος ... έχει επηρεαστεί τόσο απο τον Russell ..., όσο και απο τον Hayek, με τον οποίο τον συνδέει μια στενή, προσωπική φιλία... Ο ορθολογισμός του ανθρώπου συνίσταται, όχι στο να μη ρωτάει σε θέματα αρχών-αλλά στο να ρωτάει τα πάντα. Όχι στο να προσκολλάται σε υποτιθέμενα αξιώματα, αλλά στο να μην παίρνει τίποτα για δεδομένο."

    "Και κυρίως έχουμε το όπλο για να αντιμετωπίζουμε εκείνες τις ψευδοεπιστημονικές κοσμοθεωρίες και ιδεολογίες που με τη γενικότητά και την ασάφειά τους προσπαθούν να α ν ο σ ο π ο ι η θ ο ύ ν κατά της κριτικής..."

    "Ο ουτοπισμός ποτέ δεν έφερε την ευτυχία. Μόνον η σταδιακή αναμορφωτική κίνηση μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο. Κι εδώ πάντα χωρίς δογματισμούς-μαθαίνοντας με το πείραμα και το σφάλμα, διορθώνοντας και αναθεωρώντας. Με άγρυπνη την κριτική-δηλαδή την σκεπτική -ματιά. Που θα καταρρίπτει αμέσως κάθε δογματική -ουτοπική απογείωση και θα επιτρέπει μόνο χρήσιμες υποθέσεις εργασίας.
    Στην πολιτική δεν έχουμε πια ανάγκη απο "αλήθειες"-αλλά απο δουλειά. Όπως δεν έχουμε ανάγκη απο προστάτες, κηδεμόνες και σωτήρες, που "ξέρουν" καλύτερα απο μας τι μας πρέπει. Η σκεπτική στάση θεωρεί τον άνθρωπο ώριμο και αυτάρκη-και υπεύθυνο για την τύχη του."

    συνεχίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. "Ύστερα, είναι η "θεραπευτική"προσφορά του σκεπτικού: το ότι (φιλάνθρωπος ων) παρεμβαίνει και καταρρίπτει δόγματα, απαλυνει αντιθέσεις, αμβλύνει μισαλλοδοξίες, υποστηρίζει την alteram partem."

    "Τη χαρά της διανοητικής εντιμότητας, της διαύγειας και της σαφήνειας μόνον ο σκεπτικός μπορεί να τη νιώσει. Κάθε άλλος φιλόσοφος κάπου κάνει παραχωρήσεις για να στηρίξει τις αλήθειες του. Μόνον ο σκεπτικός περπατάει στην άκρη του γκρεμού, βλέποντας και τραγουδώντας. Βέβαια, αυτή δεν είναι ζωή για ανθρώπους που θέλουν κηδεμονία και προστασία, που θέλουν ετικέτες σ' όλα τα πράγματα, και βαθμολογήσεις σ' όλες τις πράξεις."

    "Η ανθρωπότητα αρχίζει να ενηλικιώνεται. Οι δογματικοί ανατριχιάζουν στην ιδέα ότι θα μπορούσε κανείς να νιώθει άνετα μέσα στην ανασφάλεια. (Δηλαδή να μη χρειάζεται την προστασία και την κηδεμονία τους...). Κι όμως, όσο ο άνθρωπος ωριμάζει, ίσως και να αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά στην αβεβαιότητα-και να μη χρειάζεται να την κρύβει για να ζήσει.
    Και σιγά-σιγά βλέπουμε πως απο τα μεγάλα φιλοσφορικά συστήματα, που τόσο θαυμάζουμε, λίγα πράγματα κέρδισε η ανθρωπότητα. Έμειναν μόνο κάτι ποιητικές ενορατικές στιγμές, κάτι ιδιοφυείς κατασκευές και κάτι αξιοθαύμαστες ταξινομήσεις. Έμειναν και κάτι δυσάρεστα: απολυταρχική θεωρία και πράξη, δογματισμός και συντηρητισμός, μισαλλοδοξία και ανελευθερία.
    Ενώ απο τους ταπεινούς και ανώνυμους σκεπτικούς, απο τους ενοχλητικούς αυτούς αμφισβητίες, προέκυψε ό,τι πιο θετικό υπάρχει σήμερα στο χώρο των ιδεών: η κριτική σκέψη, η επιστημονική μέθοδος, η αντι-δογματική στάση, η δημοκρατική πολιτική θεωρία, η ανεκτικότητα και ο φιλελευθερισμός. Αλλά και η αταραξία και οι γοητευτικές συνέπειες του έρωτα με το φαινόμενο."

    "Η σκεπτική "δύναμη": η μόνη δύναμη στον κόσμο που δεν έιναι εξουσία. Που δεν αποσκοπεί στην υποδούλωση... Που έχει για σκοπό την απελευθέρωση και το άνοιγμα του νου. Γιατί το Απόλυτο είναι επικίνδυνο-όταν ξεπερνάει το χώρο της ενόρασης και προχωράει στο χώρο της πράξης. Και είναι επικίνδυνο, επειδή είναι απόλυτο-δηλαδή απάνθρωπο... Κανείς δεν εμποδίζει κανένα να έχει τη δική του απόλυτη αλήθεια -να την πιστεύει, να τη λατρεύει, φτάνει να μην αποφασίσει να την επιβάλει στους άλλους.
    Όταν το απόλυτο, αντικειμενοποιείται-γίνεται δόγμα, πίστη, πράξη- ο άνθρωπος κινδυνεύει. Γιατί είναι (και ψυχολογικά) εύκολο στο όνομα ενός απόλυτου να καταπιέσεις, να καταδιώξεις, να εγκληματίσεις. Τι αξία έχει η ζωή ενός ανθρώπου-μπροστά σε μία (απόλυτη) αλήθεια!
    Μόνο το απόλυτο γεννάει το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία... Μόνο το απόλυτο τυφλώνει και μεθαει."

    "Αν πρέπει τώρα, συμπεραίνοντας, να κλείσω σε μια λέξη όλα όσα είχα να πω για τον σκεπτικισμό- η λέξη είναι: ε λ ε υ θ ε ρ ώ ν ε ι. ...Ελευθερώνει για την αναζήτηση και την έρευνα. Ελευθερώνει για την οίηση του δογματισμού. Ελευθερώνει για την επιστήμη. Ελευθερώνει την επιστήμη απο σκοταδισμούς και προκαταλήψεις. Ελευθερώνει τον άνθρωπο απο τη δογματική καταπίεση και τρομοκρατία. Ελευθερώνει την κοινωνία απο το φανατισμό και τη μισαλλοδοξία. "...άνετα πάντα και ελεύθερα".
    Τέλος, ελευθερώνει τη συνείδηση για να προχωρήσει πέρα και πάνω απο τη νόηση-με τη διαίσθηση και την ενόραση. Ελευθερώνει το φαινόμενο. Ελευθερώνει-όσους θέλουν- για την αταραξία. Άλλους τους ελευθερώνει για το αίσθημα, τη δημιουργία, το παιχνίδι και τη μοναξιά."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Και μια προσωπική αφιέρωση απο εμένα προς το Νίκο Δήμου, όλο "Το Νόμο της Αντίφασης" του Mao Zedong (που μετά απο 8 ώρες κατάλαβα ότι είναι ο Μάο Τσε Τουνγκ).

    Για την αντίφαση ανάμεσα στον σκεπτικισμό του εν λόγω βιβλίου του και στον αποκαλυπτικό πραγματισμό του, έτσι όπως εκφράζεται στο άρθρο του στην Lifo.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. @EG: Δεν ξέρω τι έχεις διαβάσει από Μαρξισμό αλλά αυτό είναι δ ι α λ ε κ τ ι κ ή ανάγνωση. Αυτή ακριβώς η χρήση αποσπασμάτων που έκανες δίπλα στο κειμενο για Ντουμπάι:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. "Ελευθερώνει-όσους θέλουν- για την αταραξία"

    Σήμερα μπορεί κανείς να δει πολλούς ανθρώπους ελευθερωμένους για την αταραξία. Λέγονται άστεγοι. Θα τους δει κανείς να κοιμούνται αμέριμνοι σε παγκάκια, δρόμους, πεζούλια, συντροφιά, κάποιες φορές με ένα κατοικίδιο, περιβεβλημένους με σακούλες σκουπιδιών, χαρτόκουτα και κουβέρτες.

    Είναι το δώρο του φιλελευθερισμού στην πφωτισμένη ανθρωπότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. "Με τελικό σκοπό την π ρ α ό τ η τ α... Να ένας γλυκύτατος στόχος: η ηπιότητα, η καλοσύνη, η εξημέρωση, η ευγένεια. Η ανθρωπιά."

    Δόξα τον Λένιν, τον Μάο, τον Σορέλ, τον Μπένγιαμιν, τον Μπαντιού, δεν είμαι ούτε πράος, ούτε γλυκός, ούτε ευγενής, ούτε ήπιος, ούτε "ανθρωπιστής."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. @Cris: Εγώ αντίθετα έχω διαβάσει πολλάκις. Πώς κι έτσι; Ότι το παγκόσμιο κίνημα της αγανάκτησης, του 99%, κλπ θα αλλάξει τον κόσμο. Ότι πρέπει να περιμένουμε απ' την Ευρώπη των λαών να αφυπνιστεί γιατί σοσιαλισμός σε μια χώρα δε γίνεται, κλπ κλπ.

    Τι διάολο; Τα ονειρεύτηκα;

    Γιάννης Μηλιός, συνέντευξη στα Νέα. Νομίζω είναι εμφανείς οι διαφορές με το πιο πάνω, ε;: http://users.ntua.gr/jmilios/aristeri_stratigiki_me_diethistikes_anafores.pdf

    Καλές γιορτές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. "Χωρισμος κρατους εκκλησιας , απαλλοτριωση αμφισβητουμενης κτηματικής περιουσιας εκκλησιαστικής και μοναστηριακης υπερ ακτημονων , φορολογηση πραγ,ματική εκκλησιας κξαι μοναστηριων .."

    Αναρωτιέμαι πώς συνδυάζεται ο χ ω ρ ι σ μ ό ς κράτους-εκκλησίας (θεμελιακό δημοκρατικο-φιλελεύθερο αίτημα) με την α π α λ λ ο τ ρ ί ω σ η της εκκλησιαστικής περιουσίας.

    Πώς συνδυάζεται δηλαδή αφενός ο χωρισμός σφαιρών και η παρέμβαση της μίας σφαίρας στην άλλη.

    Έχουμε κανένα ιστορικό παράδειγμα όπου π ρ ώ τ α χωρίστηκε το κράτος απ' την εκκλησία και μ ε τ ά απαλλοτρίωσε την περιουσία της; Ο Ερρίκος ο Ζ', που προχώρησε σε μαζικές απαλλοτριώσεις (υπέρ πρωταρχικής συσσώρευσης) δεν έκανε χωρισμό κράτους και εκκλησίας. Απλά αρνήθηκε την νομιμότητα της δεύτερης (του Καθολικισμού) και ανακήρυξε την αυτονομία της αγγλικής εκκλησίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  44. @J95: Προσωπικά υβριστικό σχόλιο, δεν δημοσιεύεται.

    Μην ενοχληθείς να ξανασχολιάσεις εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  45. Αναρωτιέμαι πώς συνδυάζεται ο χ ω ρ ι σ μ ό ς κράτους-εκκλησίας (θεμελιακό δημοκρατικο-φιλελεύθερο αίτημα) με την α π α λ λ ο τ ρ ί ω σ η της εκκλησιαστικής περιουσίας.

    Πώς συνδυάζεται δηλαδή αφενός ο χωρισμός σφαιρών και η παρέμβαση της μίας σφαίρας στην άλλη. ''


    Ειναι απλό:η δηθεν νομιμοτητα της τεραστιας ακινητης π[εριουσιας της εκκληισιας ,μοναστηριων κλπ στηριζεται ακριβώς σε αυτη την παραδοξη διαχυση κρτους και εκκλησιας: δεν υπαρχουν τιτλοι νομιμοποιησης περα απο ...περιεργα σουλτανικά και αυτοκρατοικά χρυσοβουλα,φιρμανια κλπ .. κλπ.. Ας γινει απαλλοτριωση των Δηγθεν μοναστηριακών κτηματων οπως αυτα του Βατοπαιδοιου Ετσι ειναι τα περισσοτερα. Ο ΧΩΡΙΣΜΌς ΚΡΑΤΟΥς ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑς ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ..η εκκλησια θα ειναι ανεξελεγκη .Αντιθετως . Τωρα ειναι ανεξελεγκτη που ειναι με προνομιακο και αντιθετο με καθε εννοια κρατους δικαιου ενωμνη με το κρατος.ΗΓ εκκλησια να χωριστει ,να φορολογειται κανονικά και οχι ..προνομιακά, και οι ΔΗΘΕΝ ιδιοκτητες εκτασεις της να δωθουν σε φτωχους αγροτες .απλά πραγματα αι δεν εχει σχεση εκεινος ο Ερρικος 500 χρονια πριν
    Α . Και στο Αγιον Ορος να ισχυσουν οι νομοι , Ισοτητα των φυλων ..το λεει το Συνταγμα. Το Αγιο Ορος ειναι τμημα της ελληνικήςεπικρατειας και ισχυει και κει το Συνταγμα. Τι τρελο ειναιαυτο ,,ουτε θηλυκή γατα κλπ ..Ας μεινουν οι καλογεροι σε αρσενικά μοαστηρια ομως οι Γυναικες εχουν 100% το Συνταγματικο δικαιωμα να πατησουν το ποδι τους σε εδαφος της ελληνικής επικρατειας..Τι εχουμε; Απαρτχαιντ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. ..η μήπως θα σκανδαλιστουν. Σε ολα τα αλλα μοναστηρια οι επισκεπτες ειναι και ανδρες και γυναικες..(ειτε ειναιγυναικεια ειτε ανδρικα).. Σ' Ολη την θεσσαλονικη και την Χαλκιδική θα συναντησεις ..μοναχους του Αγιου ορους..Σε ταβερνες κλπ ..Αυτοι ΔΕΝ σκαναλίζονται;
    -----
    κλεινοντας το ..κεφαλαιον Εφραιμ .. Ελπίζω να μη μεινει το ζητημα σε σκανδαλοθηρικο επιπεδο . Αν θα μπει ηαν δενθα μπει στηνφυακή ο κυριος εφραιμιος. Ελπ΄ζω να βαθυνει το ζητημα και να τεθει επιτελους το ζητημα της διαπλοκής κρατους Εκκλησιας ,μοναστηριων κλπ.Ειναι βαρυτατο ζητημα. Και ειδικά τωρα με ην κριση.
    Η αΡΙΣΤΕΡΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟ 20Ο5 . Ας θεσει ξανα το ζητημα τωρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. το ζητημα δεν ειναι αν η επεκταση της επαναστασης θα γινει σε 3,5,7 χρονια το ζητημα ειναι κατα ποσο ειναι σωστο να οραματιζεσαι να προπαγανδιζεις να και να προετοιμαζεις την επεκταση τηςεπαναστασης σε διεθνες επιπεδο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή