Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Σωτηρία Μπέλλου







4 σχόλια:

  1. Η φάμπρικα
    Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης

    Η φάμπρικα δεν σταματά,
    δουλεύει νύχτα μέρα,
    και πώς τον λεν τον διπλανό
    και τον τρελό τον Ιταλό
    να τους ρωτήσω δεν μπορώ
    ούτε να πάρω αέρα.

    Δουλεύω μπρος στη μηχανή
    στη βάρδια δύο δέκα
    κι από την πρώτη τη στιγμή
    μου στείλανε τον ελεγκτή,
    να μου πετάξει στο αφτί
    δυο λόγια νέτα σκέτα.

    Άκουσε, φίλε εμιγκρέ,
    ο χρόνος είναι χρήμα,
    με τους εργάτες μη μιλάς,
    την ώρα σου να την κρατάς,
    το γιο σου μην τον λησμονάς,
    πεινάει κι είναι κρίμα.

    Κι έτσι, στο πόστο μου σκυφτός,
    ξεχνάω τη γενιά μου,
    είμαι το νούμερο οχτώ,
    με ξέρουν όλοι με αυτό,
    κι εγώ κρατάω μυστικό
    ποιο είναι τ' όνομά μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φιλική διόρθωση: Σ' αυτήν την συγκεκριμένη απόδοση ο δεύτερος στίχος της τελευταίας στροφής είναι, «ξεχνάω τη μιλιά μου».

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν εννοείτε την εκδοχή απ' τον Χαλκιά (που είναι νομίζω και η καλύτερη), ναι, είναι "ξεχνάω τη μιλιά μου", έχετε δίκαιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή