Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Χριστούγεννα στην Ελλάδα, 2011

Αυτή η ανάρτηση δεν είναι ανάρτηση. Είναι μια πρόσκληση για όλους όσους ζουν στην Ελλάδα και διαβάζουν αυτό το ιστολόγιο να γράψουν κάτι για το τι βλέπουν, τι ζουν, πώς αισθάνονται ή τι σκέφτονται για το παρόν και το μέλλον τις μέρες αυτές, στον τόπο που μένουν. Χωρίς θεωρητικά τσιτάτα, κομματικές αναφορές, ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Με την προσωπική τους ματιά. Στο τέλος, θα ήθελα να ανεβάσω τα σχόλια --κι ελπίζω να πάρω αρκετά-- ως μέρος της ανάρτησης. 

Και ας κάνω κι εγώ ένα διάλειμμα λίγες μέρες απ' το γράψιμο.

----
καλη χρονια με υγεια μολις περασα απο τα θυμαρακια την πλατεια της αθηνας παραμονες χριστουγεννων και σε ολα τα μαγαζια δεν υπηρχαν ουτε 10 ανθρωποι οποτε το νεο ετος πολυ ζοφερο το βλεπω
nikos

ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΈΤΡΕΣ.
Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μονάχος στο
πριονιστήριο;
Η θέση μας είναι μέσα δω σ´αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.
Άρης Αλεξάνδρου..
Evi

Είμαι στο super market, ψωνιζω για το μεγάλο τραπέζι. Χτυπάει το κινητό, είναι η κοπέλα που καθαρίζει το ιατρείο και πρόσφατα το σπίτι. Με ρωτά αν την χρειάζομαι, της λέω όλα είναι εντάξει, πόσες φορές θα καθαρίσουμε; Αλλωστε λιγοστεψαν και οι ασθενεις, δεν λερωνεται τοσο γρηγορα το ιατρειο. Κλεινω το τηλέφωνο· σκέφτομαι ότι της έχουν κόψει το ρεύμα και ο άντρας της, οικοδόμος, μάταια ψάχνει για δουλεια· σκέφτομαι τα μωρά ότι πεινάνε πάλι. Ψωνιζω ακατάπαυστα και γεμίζω σακούλες. Ησυχάζω μέσα μου, θα τρώνε για μέρες. Κορνάρω. Κατεβαίνει με το μωρό στην αγκαλιά, βλέπει τα πράγματα και χαμόγελο εκπληξης γλυκαινει το πρόσωπό της. Ευχαριστεί. Φιλιόμαστε. Θεέ μου είναι παγωμένη και το μωρό το ίδιο. Με χείλη παγωμένα και σφιγμενα βάζω μπρος, μόλις στρίβω με πιάνει ένα ακατασχετο κλάμα με λυγμους. Είμαι σε απόγνωση. Φτάνω τυφλή στο σπίτι όπου συνεχίζω να κλαίω, είναι ασήκωτο αυτο. Ήταν παγωμένες. Χτυπά η πόρτα, είναι μια συγκατοικος, με βλέπει και τρομάζει, " τι έγινε πες μου" " τίποτα" " πες μου σε παρακαλώ", της λέω αναγκαστικά. Βάζει τα κλάματα και αυτη, λέει και αυτη δική της πρόσφατη εμπειρία. Κλαίμε πολυ ώρα μαζί.

Παλιότερα ξενυχτουσα κλαιγοντας και σαν αγρίμι γυρνούσα μέσα στο σπίτι σχεδιάζοντας τους τρόπους με τους οποίους θα συμπαραστεκομουν στους απομακρυσμενους δυστυχεις του κόσμου που τύχαινε να βλέπω σε κάποιο ντοκυμαντέρ. Παλαιότερα μπορούσα να προσδιορισω στον τόπο μου πού και πώς θα συμμετέχω εθελοντικά πχ γηροκομειο, δημοτικό ιατρείο. Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο. Τώρα πια η μακρινή δυστυχία που δεν μαφηνε να κοιμηθώ πολλα βραδιά έγινε κοντινή, δίπλα, πάνω, κάτω. Τώρα πια δεν κοιμάμαι καθόλου, και ας λεω οτι κοιμάμαι. Τίποτα δεν μανακουφιζει ακόμα και αν τα έχω δώσει όλα. Εκπαιδευομαστε για να αντέχουμε τον πόνο της ασθένειας και των θάνατο ως γιατροί, εκπαιδευομαστε για να τα τιθασεύουμε. Όμως άλλο ασθένεια και άλλο το κοινωνικο φαινόμενο της μαζικής φτώχιας. Δεν υπάρχει πιο αφόρητο πράγμα απο ένα παιδι που είναι άρρωστο, πεινάει ή παγώνει. Αυτο ή το βλέπεις και το αντιμετωπίζεις ή κλεινεις τα ματιά και κάθεσαι στην γυαλα σου.

Τιποτα πια δεν θα αφήσω να με εφησυχασει μέχρι να ανατραπεί αυτη η δυστυχία.

Καλα Χριστούγεννα σε όλους.
Evi

Λενε καποιοι οτι η ατμοσφαιρα μυριζει μπαρουτι.
Συντομα θα συμβει κατι, που θα αναψει το φυτιλι και θα γινει το μπαμ.

Μολις γυρισα κι εγω απο το σουπερ μαρκετ,
αηδιασα με αυτο που ειδα,
αλλοφρονες καταναλωτες ξοδευαν σα να μην υπηρχε αυριο, γεμιζοντας τις σαπιες κοιλιες τους, αδειαζοντας τα αδεια μυαλα τους, ετοιμοι να αρπαχτουν αναμεταξυ τους,
μεσα σε δεκα λεπτα ειδα τρεις τσαμπουκαδες,
καραγκιοζηδες μαλωναν για το ποιος εφαγε τη σειρα ποιανου.
Κανενα μπαμ δε προκειται να συμβει, κανενα φιτιλι δε προκειται να αναψει, απο τη μερια του λαου.
Το πιθανοτερο ειναι να δημιουργουνται ανα την επικρατεια συμμοριες πεινασμενων, που θα κλεβουν τους εν δυναμει πεινασμενους.
Κανενας ομως δε προκειται να τα βαλει με τη μαφια που εξουσιαζει.
Τα γκετο θα εξαπλωθουν, περιπτερα θα αδειαζουν, σπιτια θα ανοιγουν απο συμμοριες ντοπιων κι αλλοδαπων, ο ρατσισμος θα εξαπλωθει, το μισος, η χολη, η σιχασια για τον αλλον, για ολους τους αλλους.
Τα εγκληματα θα γινονται αγριοτερα
και αν υποθεσουμε οτι τωρα βρισκονται πραγματα και ιδεες που ενωνουν καποιους απο εμας,
αυριο αυτα θα γινονται ολο και δυσκολοτερο να τα ανιχνευσουμε.
Οι περισσοτερο συνειδητοποιημενοι,
εκεινοι δηλαδη που βλεπουν τη Κολαση να ερχεται,
νικηθηκαν απο τη παθητικοτητα και τη πλαδαροτητα τους.
Οι δρωντες, οι δραστηριοι, οι πολεμιστες
θα χανουν ολο και περισσοτερο τη πολιτικη τους στοχευση,
στοχευοντας λαθος εχθρους.

Η θηλια θα σφιγγει ολο και περισσοτερο στο λαιμο μας. Μακαρι να γινοταν ενα μπαμ απο τη μερια των εξουσιαστων, πχ ενα πραξικοπημα, η μια σφαγη, η ακομα αγριοτερη καταστολη,
ετσι υπαρχει μια πιθανοτητα, το προκληθεν σοκ να αφυπνισει απο τον ληθαργο.
Ομως φοβαμαι οτι θα μας το πανε σιγα σιγα,
θα μας βραζουν σιγα σιγα, σα τον βατραχο στο πειραμα.

Θα ηθελα να κλεισω αυτο το σχολιο με κατι αισιοδοξο, οπως κανω στις αναρτησεις μου για να μη ψυχοπλακωσω τελειως εκεινους που τις διαβαζουν, αλλα δε μου βγαινει τιποτα.
Πιθανον ειναι αυριο να γραψω κατι θετικο,
το πολυ ψυχοπλακωμα δεν αντεχεται.
Celin

Περιμένοντας νάνους-γίγαντες
να γίνουν ήρωες, με καθαρά χέρια,
και να συνθλίψουν την πτώση μας
σα να σπάνε δημητριακά μέσα σε μπόλ,
χοροπηδάμε ανόητα πάνω από το βάραθρο.

ορίστε.
Avanti-maestro

Δυστυχώς, και βάζω πρώτο πρώτο τον εαυτό μου μέσα, η ανυπομονησία για χριστουγεννιάτικες διακοπές, χαλάρωση και παρέα με αγαπημένα πρόσωπα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων, και μάλλον έτσι θα παραμείνουμε.Δυστυχώς όσο λιγότερο νιώθει κανείς πως κατέχει την αλήθεια, τόσο αναστέλλει την δράση του. Μπορείς να είσαι μέλος μιας γκρούπας που έχει μείνει 50 χρόνια πίσω, και να βρίσκεσαι σε υπεραγωνιστική εγρήγορση. Εμείς οι υπόλοιποι, ανάπαυση, το τζάκι μας, διάβασμα για εμάς και για τη σχολή, κανένα ταξιδάκι κάποιοι (στον κόσμο τους ίσως;;;) και από τη νέα χρόνια η αγγαρεία και τα ''καθήκοντα'' ξαναρχίζουν.

Λυπάμαι. Κάποιο θεμελιώδες λάθος υπάρχει σε όλο αυτό.

Ερώτηση κρίσεως: είναι συνεπής στάση κάποιος σήμερα να θέλει να ξοδέψει 700 ευρώ του για να πάει χριστουγεννιάτικο ταξίδι τριών ημερών? Είναι συνεπής στάση σήμερα κάποιος που θέλει να είναι κομμουνιστής να απολαμβάνει τις διακοπές του? Είναι συνεπής στάση σήμερα να σε νοιάζει μόνο αυτό που θα συμβεί τα επόμενα χρόνια και να δρομολογείς την δράση σου μόνο σε ένα τέτοιο βάθος χρόνου? Είναι συνεπής στάση σήμερα να σε νοιάζει μόνο το εδώ και τώρα, το αύριο και το μεθαύριο?
Και αν δεν υπάρχει ζήτημα συνέπειας ή ασυνέπειας, τότε είμαστε το ο,τιδήποτε?
Ονειρμός

Νομίζω πως η οικονομική πραγματικότητα σπάει με εκκωφαντικό τρόπο τη βιτρίνα της ταξικής συναίνεσης και συνεργασίας με την οποία ήθελαν να ενδύσουν τα Xριστούγεννα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ τόσα χρόνια. Με αυτήν την έννοια, με τα θεμέλια βαλμένα ήδη σε ιδεολογικό επίπεδο από το Δεκέμβρη του 2008, αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα χειρότερα Xριστούγεννα για την εργατική τάξη και τη νεολαία τα τελευταία 50 χρόνια. Από κει που τα Χριστούγεννα έτειναν να αυτονομηθούν ως ιδεολογικός μηχανισμός κράτους και ιδιωτικών φορέων, τώρα δεν είναι παρά μια ξεφτισμένη και στρεβλωμένη κοινωνική πραγματικότητα, μια φενάκη ανεστραμμένης πραγματικότητας.

Η καρδιά του εργατικού - λαϊκού κινήματος χτυπάει στις πύλες της Ελληνικής Χαλυβουργίας, στην κατάληψη του ΑΛΤΕΡ, στις επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας.

Τα Χριστούγεννα αυτά είναι η κατάλληλη ευκαιρία για ανασύνταξη των επαναστατικών δυνάμεων, ατομικά και συλλογικά, για τις επερχόμενες μάχες του νέου έτους. Ξεκούραση, μελέτη. Αντεκδίκηση και Υπομονή. Το μίσος για την αστική τάξη δεν σβήνει, το πάθος για τον κομμουνισμό της εποχής μας είναι ασίγαστο.

Αυτό το μίσος, αυτό το πάθος στη δοσμένη οικονομική πραγματικότητα, αποτελούν τη μαγιά για τις επαναστάσεις της νέας εποχής.

«Πολύ νωρίς κατάλαβα πως τον άνθρωπο τον πλάθει η αντίστασή του στο περιβάλλον του» Μ. Γκόρκι
Nechayev

Παραμονή Χριστουγέννων 2011.
Σκηνή 1η : Σε εμπορικό δρόμο, μια νοικοκυρεμένα ντυμένη γυναίκα γύρω στα 60 απλώνει και δεν απλώνει το χέρι για ελεημοσύνη, μουρμουρίζοντας κάτι για λογαριασμό απλήρωτο…
Σκήνή 2η : Σε παραδιπλανό εμπορικό δρόμο μια γυναίκα κοντά 35 χρονών, που η εμφάνιση και το ντύσιμό της δεν διαφέρει σε τίποτε από τις χιλιάδες γυναίκες της ηλικίας της που δουλεύουν σε διάφορα καταστήματα, με συστολή σου ζητά να της αγοράσεις οτιδήποτε θέλεις από το σούπερ μάρκετ
Σκηνή 3η: Εξω από πρατήριο ψωμιού μια γιαγιά ψευτοπουλά στυλό και ζητά να της πάρεις ένα καρβέλι ψωμί, γιατί έχει και εγγόνι στο σπίτι
Σκηνή 4η: Εξω από σούπερ μάρκετ μια καλοντυμένη κυρία ζητά με χίλιες συγγνώμες μερικά ευρώ, ούτε πέντε, για να μπορέσει να συμπληρώσει το ποσόν για τα τρόφιμα που θέλει να αγοράσει
Σκηνή 5η : ……..
Σκηνή 6η: …….

Ατέλειωτα τέτοια περιστατικά σε μια χώρα που οι κυβερνώντες της υποκρίνονται τους ηγέτες της και σωτήρες της αδιαφορώντας για το λαό της.
Η επικράτηση της κοινωνικής συμπεριφοράς, που κυριάρχησε χρόνια τώρα, με καθαρά ωφελιμιστικό και ατομιστικό χαρακτήρα, επινόησε εξαίρετες μεθόδους για να αποδυναμώνεται και να υπονομεύεται κάθε έκφρασης αλληλεγγύης που δεν παίρνει τη νέα μορφή φιλανθρωπίας. Η φιλανθρωπία στον καιρό της ευμάρειας έγινε μπίζνες, έπαιρνε μορφές φιλανθρωπικών τηλεοπτικών μαραθώνιων, στον καιρό της κρίσης περιορίζεται στην ελεημοσύνη.
Οι ελεημοσύνες, οι αγαθοεργίες κατευθύνονται σε θύματα της οικονομικής κρίσης, η οποία ταυτίζεται με χτύπημα ακατανόητο της μοίρας, που όλοι μαζί δεν καταφέραμε να αποτρέψουμε. Η δυστυχία είναι μεγάλη, δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα την νικήσουμε, αλλά πρέπει να είμαστε αποτελεσματικοί και πρακτικοί σ’ αυτόν τον μικρό χώρο που ζούμε. Η κάθαρση από τον πόνο επιχειρείται μέσα από τη φιλάνθρωπη δωρεά.
Ούτε λόγος βέβαια για αγώνα και ένταξη, για όραμα μιας ιδανικής κοινωνίας αλλά μόνο για προσφορά και υποστήριξη. Αυτό που ζητείται είναι οι πλούσιοι ή τουλάχιστον αυτοί που βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση, να μεταχειρίζονται τους φτωχούς με ευσπλαχνία.
Αιώνες όμως τώρα έχει αποδειχτεί ότι η χριστιανική ευσπλαχνία είναι κάτι παραπάνω από άχρηστη ως τρόπος ανακούφισης της φτώχειας, αλλά υποστηρίζεται, ιδιαίτερα από τους κρατούντες, γιατί πάντα θεωρούνταν ένα μέσο προστασίας από τον κίνδυνο διεκδίκησης δικαιωμάτων από τους απόκληρους, οι οποίοι έτσι περιορίζονταν να θεωρούν ως μόνο τους δικαίωμα τα ψίχουλα που θα τους έριχναν οι πλούσιοι. Οι κρατούντες δεν σταματούν να προπαγανδίζουν ασυστόλως, σε μια εποχή αφθονίας που την περιόρισαν στους λίγους, τις αρχές της λιτότητας, αυτοβοήθειας και συνεχούς αυτοβελτίωσης.
Σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας μας βυθίζεται στην ηττοπάθεια, έτσι καθώς βρίσκεται αντιμέτωπο με μια οικονομική καταστροφή που αρνείται να καταλάβει, έτσι που αργά αλλά σταθερά πέφτει στην ένδεια και στην ανέχεια και πολλοί βυθίζονται στην άβυσσο της επινόησης τεχνασμάτων πρόσφορων μόνο για εφήμερη και στοιχειώδη επιβίωση. Η οικονομική καταστροφή του λαού είναι μια γιγαντιαία διεργασία απόλυτου ταξικού διαχωρισμού, που σπρώχνει τους φτωχούς εργαζόμενους σε αχανή τέλματα αθλιότητας.
Και κοντά σ’ αυτά διαπιστώνεται και η αύξηση της εγκληματικότητας και η διαφθορά των νέων φτωχών, που θα βαίνει αυξανόμενη, όσο κι αν εκθειάζεται η αξιοπρέπεια των φτωχών που θα πρέπει στωικά να αποδεχτούν τη μοίρα τους. Η αύξηση της εγκληματικότητας και της αναίτια συχνά βίας πολλές φορές θα είναι ένα είδος τυφλής προσωπικής αντίδρασης. Πολλές φορές θα είναι προσπάθειες των ανθρώπων να ξεφύγουν από τη μοίρα του φτωχού, να μην την αποδεχτούν ή να την λησμονήσουν.
Οσο θα αποστρέφουμε το βλέμμα μας από την κοινή μας «μοίρα» και θα αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τις αιτίες της θα μένουμε απαθείς απέναντι στις δυνατότητες της συλλογικής δράσης.
Το εργατικό κίνημα όμως μπορεί να δώσει απάντηση στην κραυγή διαμαρτυρίας του φτωχού, που δεν είναι απλά μια συλλογική αντίσταση κατά της αφόρητης δεινοπάθειας, αλλά η ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης.
Δεν είμαστε αντιμέτωποι, όπως στις ελληνικές ταινίες του ’60 που υποκρίνονταν τις αθώες, ο φτωχός και ο πλούσιος. Ξεκάθαρη υπόσταση αποκτούν και πάλι οι δυο συγκεκριμένες τάξεις, η εργατική και η τάξη των καπιταλιστών, με όποια μορφή.
Ας συνειδητοποιήσουμε ότι κανείς δεν θα εξασφαλίζει ή διατηρεί πια αξιοπρεπή εργασία απλώς και μόνο με περιστασιακή διαμαρτυρία. Οι 55 μέρες απεργίας στην ελληνική χαλυβουργία αναδεικνύουν στην πράξη τα σημαντικότερα όπλα του συλλογικού ταξικού αγώνα, την αλληλεγγύη και την απεργία - με την οργάνωση και την πειθαρχία που προϋποθέτει.
Απαιτείται συνεχής επαγρύπνηση, οργάνωση και δράση. Καιρός να ξαναμπεί στο προσκήνιο η εργατική τάξη ως δρων υποκείμενο και όχι απλώς ως πάσχον «αντικείμενο».
Καλημέρα προλεταριάτο.
Dies Brumalis

7 σχόλια:

  1. καλη χρονια με υγεια μολις περασα απο τα θυμαρακια την πλατεια της αθηνας παραμονες χριστουγεννων και σε ολα τα μαγαζια δεν υπηρχαν ουτε 10 ανθρωποι οποτε το νεο ετος πολυ ζοφερο το βλεπω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΈΤΡΕΣ.
    Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
    Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μονάχος στο
    πριονιστήριο;
    Η θέση μας είναι μέσα δω σ´αυτό το δάσος
    με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
    με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.
    Άρης Αλεξάνδρου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είμαι στο super market, ψωνιζω για το μεγάλο τραπέζι. Χτυπάει το κινητό, είναι η κοπέλα που καθαρίζει το ιατρείο και πρόσφατα το σπίτι. Με ρωτά αν την χρειάζομαι, της λέω όλα είναι εντάξει, πόσες φορές θα καθαρίσουμε; Αλλωστε λιγοστεψαν και οι ασθενεις, δεν λερωνεται τοσο γρηγορα το ιατρειο. Κλεινω το τηλέφωνο· σκέφτομαι ότι της έχουν κόψει το ρεύμα και ο άντρας της, οικοδόμος, μάταια ψάχνει για δουλεια· σκέφτομαι τα μωρά ότι πεινάνε πάλι. Ψωνιζω ακατάπαυστα και γεμίζω σακούλες. Ησυχάζω μέσα μου, θα τρώνε για μέρες. Κορνάρω. Κατεβαίνει με το μωρό στην αγκαλιά, βλέπει τα πράγματα και χαμόγελο εκπληξης γλυκαινει το πρόσωπό της. Ευχαριστεί. Φιλιόμαστε. Θεέ μου είναι παγωμένη και το μωρό το ίδιο. Με χείλη παγωμένα και σφιγμενα βάζω μπρος, μόλις στρίβω με πιάνει ένα ακατασχετο κλάμα με λυγμους. Είμαι σε απόγνωση. Φτάνω τυφλή στο σπίτι όπου συνεχίζω να κλαίω, είναι ασήκωτο αυτο. Ήταν παγωμένες. Χτυπά η πόρτα, είναι μια συγκατοικος, με βλέπει και τρομάζει, " τι έγινε πες μου" " τίποτα" " πες μου σε παρακαλώ", της λέω αναγκαστικά. Βάζει τα κλάματα και αυτη, λέει και αυτη δική της πρόσφατη εμπειρία. Κλαίμε πολυ ώρα μαζί. 
    Παλιότερα ξενυχτουσα κλαιγοντας και σαν αγρίμι γυρνούσα μέσα στο σπίτι σχεδιάζοντας τους τρόπους με τους οποίους θα συμπαραστεκομουν στους απομακρυσμενους δυστυχεις του κόσμου που τύχαινε να βλέπω σε κάποιο ντοκυμαντέρ. Παλαιότερα μπορούσα να προσδιορισω στον τόπο μου πού και πώς θα συμμετέχω εθελοντικά πχ γηροκομειο, δημοτικό ιατρείο. Όλα ήταν καλα, ήμουν χαρούμενη, ήταν υπό έλεγχο. Τώρα πια η μακρινή δυστυχία που δεν μαφηνε να κοιμηθώ πολλα βραδιά έγινε κοντινή, δίπλα, πάνω, κάτω. Τώρα πια δεν κοιμάμαι καθόλου, και ας λεω οτι κοιμάμαι. Τίποτα δεν μανακουφιζει ακόμα και αν τα έχω δώσει όλα. Εκπαιδευομαστε για να αντέχουμε τον πόνο της ασθένειας και των θάνατο ως γιατροί, εκπαιδευομαστε για να τα τιθασεύουμε. Όμως άλλο ασθένεια και άλλο το κοινωνικο φαινόμενο της μαζικής φτώχιας. Δεν υπάρχει πιο αφόρητο πράγμα απο ένα παιδι που είναι άρρωστο, πεινάει ή παγώνει. Αυτο ή το βλέπεις και το αντιμετωπίζεις ή κλεινεις τα ματιά και κάθεσαι στην γυαλα σου. 
    Τιποτα πια δεν θα αφήσω να με εφησυχασει μέχρι να ανατραπεί αυτη η δυστυχία.
     Καλα Χριστούγεννα σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λενε καποιοι οτι η ατμοσφαιρα μυριζει μπαρουτι.
    Συντομα θα συμβει κατι, που θα αναψει το φυτιλι και θα γινει το μπαμ.

    Μολις γυρισα κι εγω απο το σουπερ μαρκετ,
    αηδιασα με αυτο που ειδα,
    αλλοφρονες καταναλωτες ξοδευαν σα να μην υπηρχε αυριο, γεμιζοντας τις σαπιες κοιλιες τους, αδειαζοντας τα αδεια μυαλα τους, ετοιμοι να αρπαχτουν αναμεταξυ τους,
    μεσα σε δεκα λεπτα ειδα τρεις τσαμπουκαδες,
    καραγκιοζηδες μαλωναν για το ποιος εφαγε τη σειρα ποιανου.

    Κανενα μπαμ δε προκειται να συμβει, κανενα φιτιλι δε προκειται να αναψει, απο τη μερια του λαου.
    Το πιθανοτερο ειναι να δημιουργουνται ανα την επικρατεια συμμοριες πεινασμενων, που θα κλεβουν τους εν δυναμει πεινασμενους.
    Κανενας ομως δε προκειται να τα βαλει με τη μαφια που εξουσιαζει.
    Τα γκετο θα εξαπλωθουν, περιπτερα θα αδειαζουν, σπιτια θα ανοιγουν απο συμμοριες ντοπιων κι αλλοδαπων, ο ρατσισμος θα εξαπλωθει, το μισος, η χολη, η σιχασια για τον αλλον, για ολους τους αλλους.
    Τα εγκληματα θα γινονται αγριοτερα
    και αν υποθεσουμε οτι τωρα βρισκονται πραγματα και ιδεες που ενωνουν καποιους απο εμας,
    αυριο αυτα θα γινονται ολο και δυσκολοτερο να τα ανιχνευσουμε.
    Οι περισσοτερο συνειδητοποιημενοι,
    εκεινοι δηλαδη που βλεπουν τη Κολαση να ερχεται,
    νικηθηκαν απο τη παθητικοτητα και τη πλαδαροτητα τους.
    Οι δρωντες, οι δραστηριοι, οι πολεμιστες
    θα χανουν ολο και περισσοτερο τη πολιτικη τους στοχευση,
    στοχευοντας λαθος εχθρους.

    Η θηλια θα σφιγγει ολο και περισσοτερο στο λαιμο μας. Μακαρι να γινοταν ενα μπαμ απο τη μερια των εξουσιαστων, πχ ενα πραξικοπημα, η μια σφαγη, η ακομα αγριοτερη καταστολη,
    ετσι υπαρχει μια πιθανοτητα, το προκληθεν σοκ να αφυπνισει απο τον ληθαργο.
    Ομως φοβαμαι οτι θα μας το πανε σιγα σιγα,
    θα μας βραζουν σιγα σιγα, σα τον βατραχο στο πειραμα.

    Θα ηθελα να κλεισω αυτο το σχολιο με κατι αισιοδοξο, οπως κανω στις αναρτησεις μου για να μη ψυχοπλακωσω τελειως εκεινους που τις διαβαζουν, αλλα δε μου βγαινει τιποτα.
    Πιθανον ειναι αυριο να γραψω κατι θετικο,
    το πολυ ψυχοπλακωμα δεν αντεχεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Περιμένοντας νάνους-γίγαντες
    να γίνουν ήρωες, με καθαρά χέρια,
    και να συνθλίψουν την πτώση μας
    σα να σπάνε δημητριακά μέσα σε μπόλ,
    χοροπηδάμε ανόητα πάνω από το βάραθρο.

    ορίστε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δυστυχώς, και βάζω πρώτο πρώτο τον εαυτό μου μέσα, η ανυπομονησία για χριστουγεννιάτικες διακοπές, χαλάρωση και παρέα με αγαπημένα πρόσωπα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων, και μάλλον έτσι θα παραμείνουμε.Δυστυχώς όσο λιγότερο νιώθει κανείς πως κατέχει την αλήθεια, τόσο αναστέλλει την δράση του. Μπορείς να είσαι μέλος μιας γκρούπας που έχει μείνει 50 χρόνια πίσω, και να βρίσκεσαι σε υπεραγωνιστική εγρήγορση. Εμείς οι υπόλοιποι, ανάπαυση, το τζάκι μας, διάβασμα για εμάς και για τη σχολή, κανένα ταξιδάκι κάποιοι (στον κόσμο τους ίσως;;;) και από τη νέα χρόνια η αγγαρεία και τα ''καθήκοντα'' ξαναρχίζουν.

    Λυπάμαι. Κάποιο θεμελιώδες λάθος υπάρχει σε όλο αυτό.

    Ερώτηση κρίσεως: είναι συνεπής στάση κάποιος σήμερα να θέλει να ξοδέψει 700 ευρώ του για να πάει χριστουγεννιάτικο ταξίδι τριών ημερών? Είναι συνεπής στάση σήμερα κάποιος που θέλει να είναι κομμουνιστής να απολαμβάνει τις διακοπές του? Είναι συνεπής στάση σήμερα να σε νοιάζει μόνο αυτό που θα συμβεί τα επόμενα χρόνια και να δρομολογείς την δράση σου μόνο σε ένα τέτοιο βάθος χρόνου? Είναι συνεπής στάση σήμερα να σε νοιάζει μόνο το εδώ και τώρα, το αύριο και το μεθαύριο?

    Και αν δεν υπάρχει ζήτημα συνέπειας ή ασυνέπειας, τότε είμαστε το ο,τιδήποτε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Νομίζω πως η οικονομική πραγματικότητα σπάει με εκκωφαντικό τρόπο τη βιτρίνα της ταξικής συναίνεσης και συνεργασίας με την οποία ήθελαν να ενδύσουν τα χριστούγεννα τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ τόσα χρόνια. Με αυτήν την έννοια, με τα θεμέλια βαλμένα ήδη σε ιδεολογικό επίπεδο από το Δεκέμβρη του 2008, αυτά τα Χριστούγεννα είναι τα χειρότερα χριστούγεννα για την εργατική τάξη και τη νεολαία τα τελευταία 50 χρόνια. Από κει που τα Χριστούγεννα έτειναν να αυτονομηθούν ως ιδεολογικός μηχανισμός κράτους και ιδιωτικών φορέων, τώρα δεν είναι παρά μια ξεφτισμένη και στρεβλωμένη κοινωνική πραγματικότητα, μια φενάκη ανεστραμμένης πραγματικότητας.

    Η καρδιά του εργατικού - λαϊκού κινήματος χτυπάει στις πύλες της Ελληνικής Χαλυβουργίας, στην κατάληψη του ΑΛΤΕΡ, στις επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας.

    Τα Χριστούγεννα αυτά είναι η κατάλληλη ευκαιρία για ανασύνταξη των επαναστατικών δυνάμεων, ατομικά και συλλογικά, για τις επερχόμενες μάχες του νέου έτους. Ξεκούραση, μελέτη. Αντεκδίκηση και Υπομονή. Το μίσος για την αστική τάξη δεν σβήνει, το πάθος για τον κομμουνισμό της εποχής μας είναι ασίγαστο.

    Αυτό το μίσος, αυτό το πάθος στη δοσμένη οικονομική πραγματικότητα, αποτελούν τη μαγιά για τις επαναστάσεις της νέας εποχής.

    «Πολύ νωρίς κατάλαβα πως τον άνθρωπο τον πλάθει η αντίστασή του στο περιβάλλον του» Μ. Γκόρκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή