Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Κοκτέιλ Μολότωφ #105

Το να προσπαθείς να βγάλεις άκρη με τα ταξικά διακυβεύματα σε μια απεργία δημοσιογράφων του αστικού Τύπου είναι κάπως σαν να προσπαθείς να κάνεις πολιτικό συνασπισμό με τον Zelig, τον άνθρωπο-χαμαιλέοντα: ναι μεν ξέρει τον Μάο απ' έξω και σε γοητεύει με το πόσο φαίνεται να πιστεύει στην "ανταγωνιστική αντίφαση", αλλά μόλις απομακρυνθείς πέντε λεπτά από δίπλα του, τον βρίσκεις να γράφει προκηρύξεις με πηγές τον Άντι Γουόρχολ και τον Μίλτον Φρίντμαν. Και δεν προλαβαίνεις να του επιστήσεις την προσοχή στο γεγονός ότι τέτοιες αναφορές είναι ανάρμοστες στα πλαίσια της εργατικής πάλης, και τον βρίσκεις παρέα με κυρίες της καλής κοινωνίας, να συζητούν για την τελευταία κολλεξιόν μόδας. 

Λόγω ευσυνείδητης συμμόρφωσης με θεμελιώδεις κανόνες δεοντολογίας, ο δημοσιογράφος (εξ ολοκλήρου παράγωγο της αστικής κοινωνίας, μητέρας του Τύπου· ο μη αστικοποιημένος γραφιάς θεωρεί τον όρο προσβλητικό) είναι εκπαιδευμένος στο να μην έχει προσωπική άποψη για τίποτα, που στην πράξη σημαίνει ότι οι προσωπικές του απόψεις είναι αυτές του εκδότη που πληρώνει τον μισθό του και των αναγνωστών που τον διαβάζουν. Είναι ο Γκράουτσο Μαρξ που αναφωνεί: "Αυτές είναι οι αρχές μου, κι αν δεν σας αρέσουν...ε, έχω κι άλλες." Κατά κάποιο τρόπο, το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις με έναν απολυμένο δημοσιογράφο του αστικού Τύπου είναι να τον πείσεις να βρει δουλειά ως στοιχειοθέτης ή λινοτύπης, μέχρι να εξαγνίσει το μυαλό του από "ιδέες", δηλαδή μέχρι να αρχίσει επιτέλους να σκέφτεται αντί να παπαγαλίζει αυτά που διάβασε στο φύλλο της προηγούμενης μέρας (τα έγραψε ο ίδιος, αλλά επειδή δεν αντανακλούν τίποτε πραγματικά δικό του, έχουν αποκτήσει την αίγλη αντικειμενικοτήτων). Στο μεταξύ, αν είχα εφημερίδα, θα προσλάμβανα ως συγγραφείς ακριβώς αυτούς που επειδή εργάζονται στην αθέατη κοιλιά της, πολύ μακριά απ' το κεφάλι της, δεν έχουν κολλήσει ούτε μια "ιδέα" από την όλη διαδικασία.

13 σχόλια:

  1. Παρακολουθώντας με άσβεστο ενδιαφέρον τις διαρκείς μεταμορφώσεις του Πιτσιρίκου σε Τσε Γκεβάρα, Τζάκι Ο, Προυντόν, Αλαφούζο, Αντόνιο Γκράμσι, Χένρι Φορντ, Θέμο Αναστασιάδη...οι δυνατότητες είναι απέραντες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαχαχαχαχα. Τραγικός όπως και οι προσπάθειες των "φίλων" του (αναγκαστικά εφόσον είναι στο ίδιο καράβι) να τον προστατεύσουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο φιλελευθερισμός εκδηλώνεται ποικιλόμορφα:

    1. Διαπιστώνεται ότι ένα άτομο ενεργεί άσχημα αλλά, μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να έχουμε προσωπική γνωριμία μαζί του, επειδή είναι συμπατριώτης μας, ή συμμαθητής μας, ή στενός φίλος μας, παλιός συνάδελφός μας, ή υφιστάμενός μας, δεν διεξάγουμε μαζί του μια πάλη αρχών, αλλά του επιτρέπουμε να συνεχίσει τη δράση του υπό το ίδιο πνεύμα, φτάνει να διατηρηθεί η καλή συνεννόηση και η φιλία μαζί του. Ή θα τον επιπλήξουμε ελαφρά, δίχως κατά βάση να επιλύσουμε το πρόβλημα, φτάνει όλα να τακτοποιηθούν «δίχως ιστορίες». Αλλά με την τακτική αυτή ζημιώνουνε και την ευρύτερη ομάδα και το ίδιο το ενδιαφερόμενο άτομο.
    Mao Zedong

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα ήταν βέβαια άδικο να μην μνημονεύσω το κάτωθι μνημείο ταξικής συνειδητοποίησης από δημοσιογράφο που συμπαρίσταται στους της Ελευθεροτυπίας. Ήταν το δεύτερο άρθρο που άντεξα να διαβάσω απ' τα Νέα και είναι εντελώς ΓΟΥΑΟΥ απ' την αρχή ως το τέλος. ENJOY:

    "Happy Days
    της Ρούλας Γεωργακοπούλου
    Ζήσαμε και ευτυχισμένα χρόνια. Τότε που το περίπτερο ήταν ο πιο αξιόπιστος μετρητής του δημόσιου αισθήματος. Στα στοιχεία των πωλήσεών τους οι εφημερίδες έβρισκαν συχνά - πυκνά «διπλαναγνώσεις» και πραγματικά το χαίρονταν. Είχε σημασία και από μια άποψη ήταν συναρπαστικό να ανιχνεύεις το προφίλ του αναγνώστη που την ίδια ημέρα έπαιρνε «ΤΑ ΝΕΑ» μαζί με «Καθημερινή» ή «Ελευθεροτυπία» και να προσπαθείς να μαντέψεις τι του έλειπε από το ένα φύλλο και τι συμπλήρωνε αγοράζοντας και το άλλο.
    Αυτές οι θαυμάσιες γειτονιές των εφημεριδοφάγων που απολάμβαναν την ενημέρωση και τον δημόσιο διάλογο σαν να ήταν η καθημερινή τους γιορτή, διαλύονται σιγά σιγά και παραδίδονται στην κατατονία και στους εξουθενωτικούς μονόλογους της τηλεόρασης ή των μπλογκς. Ποιος έχει όρεξη πια να ακούσει τι λέει κι ο άλλος; Εγώ λέω ότι είναι πολλοί και μόνοι. Μα πιο πολύ μόνη κι έρημη είναι η Δημοκρατία που χωρίς το δημόσιο πάρε - δώσε θα λειώσει σαν τον χιονάνθρωπο αν μείνει χωρίς συνομιλητές, χωρίς ανήσυχους, χωρίς παρόντες και καλά ενημερωμένους πολίτες.
    Αυτού του τύπου τους πολίτες απειλεί η κρίση στην «Ελευθεροτυπία» που σοβεί από το καλοκαίρι κι ας μην την έχουν πάρει ακόμη είδηση, αφού η εφημερίδα βγαίνει χάρη στον ηρωισμό και το πείσμα των εργαζομένων που δουλεύουν απλήρωτοι πάνω από πέντε μήνες. Αυτοί οι συντάκτες, μάτια, χέρια, μυαλό και ψυχή δεν πρέπει να γράψουν τους τίτλους τέλους της ίδιας ιστορίας για την οποία παλεύουμε όλοι όσοι βιοποριζόμαστε με τον ίδιο υψηλού κινδύνου τρόπο. Γιατί Δημοκρατία χωρίς πολυφωνία στον Τύπο δεν νοείται. Οπως δεν νοείται δημόσιος διάλογος και διακίνηση ιδεών από έναν αποστολέα και έναν παραλήπτη."
    http://www.tanea.gr/aixmes/?aid=4682480

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Είχε σημασία και από μια άποψη ήταν συναρπαστικό να ανιχνεύεις το προφίλ του αναγνώστη που την ίδια ημέρα έπαιρνε «ΤΑ ΝΕΑ» μαζί με «Καθημερινή» ή «Ελευθεροτυπία» και να προσπαθείς να μαντέψεις τι του έλειπε από το ένα φύλλο και τι συμπλήρωνε αγοράζοντας και το άλλο."

    Ευκολάκι. Να σου πω εγώ συνοπτικά: Έλειπε το DVD του Terminator απ' την Καθημερινή και την Ελευθεροτυπία, τα κουπόνια για κατσαρόλα, απ' τα Νέα και την Ελευθεροτυπία, και οι 101 συνταγές για μακαρόνια απ' την Καθημερινή και τα Νέα.

    Οπότε ήταν ζήτημα σφαιρικότητας.

    Ρε, τι πίνουν και δεν δίνουν; "Οι θαυμάσιες γειτονιές των εφημεριδοφάγων" λέει (τώρα υπάρχουν γειτονιές σκουπιδοφάγων). Παραμύθι για παιδιά μέχρι 8 ετών γράφει ή άρθρο σε εφημερίδα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Ποιος έχει όρεξη πια να ακούσει τι λέει κι ο άλλος; Εγώ λέω ότι είναι πολλοί και μόνοι. Μα πιο πολύ μόνη κι έρημη είναι η Δημοκρατία που χωρίς το δημόσιο πάρε - δώσε θα λειώσει σαν τον χιονάνθρωπο αν μείνει χωρίς συνομιλητές, χωρίς ανήσυχους, χωρίς παρόντες και καλά ενημερωμένους πολίτες."

    Αλλά και αυτό; Η αναφορά στο "δημόσιο πάρε-δώσε" (εεε!!!ντροπή! Μια φορά ξέφυγε κάτι στην Καθημερινή για το πάρε-δώσε και το κάνεις θέμα!!) ως συστατική της δημοκρατίας που "θα λιώσει σαν τον χιονάνθρωπο αν μείνει χωρίς συνομιλητές"; Ως είδους λόγου πώς θα το λέγαμε αυτό; Αγοραίο σουρεαλιστικό μελόδραμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ενδιαφέρον: http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.com/2011/12/800.html

    Όχι το άρθρο, αυτό δεν μού λέει απολύτως τίποτα, αλλά το κάτωθι σχόλιο στο άρθρο:

    "Πραγματικά λυπάμαι πάρα πολύ για όλους τους εργαζόμενους στην εφημερίδα από όποιο πόστο και αν προσέφεραν.Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω τα όσα δηλώνονται στο άρθρο.Τελικά "Ελευθεροτυπία" δεν υπήρξε ποτέ και ούτε θα υπάρξει.Σε άλλα σημεία παραδέχεστε ότι υπήρξαν φιλοπασοκικές γραμμές,σε άλλα ότι τώρα προσπάθησε η διοίκηση να αλλάξει γραμμή πλεύσης και να πάει "δεξιά",αλλού ότι απαγόρευε άρθρα για τον Σύριζα...Τελικά κάποιο συμφέρον πάντα εξυπηρετούσε η εφημερίδα σας και όλες οι άλλες βέβαια.Είστε όμως τόσο πωρωμένοι που και πάλι αγνοείτε τον λόγο που και εσείς και οι άλλες εφημερίδες δεν πουλάτε...Σας βαρεθήκαμε κύριοι και κυρίες!Βαρεθήκαμε τη συντεταγμένοι δημοσιογραφία και την εφημερίδα ψιλικατζίδικο!Κουπόνια,cd,τσάντες,μπλούζες σε συνδυασμό με συντάκτες που έχουν τελειώσει σχολές δημοσιογραφίας της πλάκας...Συχνά χωρίς να μπορούν να συντάξουν μία πρόταση που να βγάζει νόημα.Τυποποιημένες εκφράσεις κλισέ και ειδήσεις ψυγείου!Δεν είμαι δημοσιογράφος αν και κάποτε το ονειρεύτηκα όταν διάβαζα άρθρα που με ενημέρωναν πραγματικά και με καλλιεργούσαν.Επέλεξα να σπουδάσω κάτι άλλο στο πανεπιστήμιο.Είστε μέρος του συστήματος και κλονίζεστε γιατί κλονίστηκε αυτό!Τέλος να σας πώ ότι το μπιλιετάκι που στέλνετε στην κυρία(όπως εσείς την αποκαλείτε) Τεγοπούλου (εγώ δεν την γνωρίζω) βγάζει όλη σας την πικρία,μεταθέτει τις ευθύνες και τελικά σας εξομοιώνει με εκείνη...Και πάλι όμως λυπάμαι πραγματικά για την απώλεια εργασίας και εισοδήματος συνανθρώπων μου γιατί όλοι εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλο.Ένας πρώην αναγνώστης εφημερίδων."

    Είναι δυνατόν η παρακμή της ίδιας της αστικής κοινωνίας --που δεν είναι και κανένα πολύ ιστορικό ή βαθύ φαινόμενο στην Ελλάδα, έτσι κι αλλιώς-- να μην συνοδεύεται από την ανακάλυψη ότι τα φαινομενικά της επιτεύγματα σε όλους τους τομείς, περιλαμβανομένης της "ελευθερογνωμίας" ήταν απάτες και φούσκες;
    Δεν είναι.

    Μια εφημερίδα γραμμένη από τους τεχνικούς και τους χαμηλόμισθους στην Ε, που θα είχε τον ξεκάθαρο χαρακτήρα ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ, είναι πιθανό να την αγόραζα. Για τους υπόλοιπους, κάποιοι θα βολευτούν κάπου αλλού, κάποιοι θα εκμεταλλευτούν την κατάσταση για να πουλήσουν εξωσυστημιλίκι σε φρι πρες και άλλα συναφή, μιας και την σήμερον το εξωσυστημιλίκι είναι κι αυτό ένα "στυλ."

    Όσο για τους αναγνώστες που χαρμανιάζουν χωρίς Ε, οι εκδόσεις Εργατική Πάλη έχουν φτηνά τα βιβλία του Μαντέλ. Και Λένιν φτηνά βρίσκεις, και Λούξεμπουργκ, και Μαρξ. Αυτά δεν είναι ακριβά βιβλία, και ποτέ δεν ήταν. Κι υπάρχουν και τα μπλογκ. Κουπόνια και προσφορές βέβαια δεν έχουν, για διάβασμα όμως μπόλικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κι υπάρχουν και τα μπλογκ=εννοώ τα ψηφιακά αρχεία του εργατικού κινήματος και του Μαρξισμού: Βήχος, εδώ, στο Praxis, vivlio2ebook, waltendegewalt, erodotos, κλπ.

    Αυτά για τις βατραχομυομαχίες γύρω απ' την Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Αντώνης

    Τώρα έκλεισε και επίσημα ο κύκλος της μεταπολίτευσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Τώρα έκλεισε και επίσημα ο κύκλος της μεταπολίτευσης....παρά τις φιλότιμες προσπάθειες διαφόρων φιλότιμων να τον τετραγωνίσουν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πιστευω οτι ο κυκλος εχει ακομα μερικες γωνιες..Καποια καναλια που περισευουν για παραδειγμα!
    Αλλα το οτι το προσωπικο οχημα της ματαιοδοξιας-επιχειρηματικου εργαλειου πιεσης της Μανιας Τεγοπουλου εγινε συνωνυμο μιας εποχης μαλλον πολυ αισιοδοξο ειναι για την Ε.
    Αν και δεν συμφωνω οτι μπορεις να βρεις πραγματα για να διαβασεις στο Διαδικτυο..Οχι αν ψαχνεις κατι που να ειναι κατ`επιφαση αριστεροπροοδευτικο και ταυτοχρονα εντος του συστηματος να παιζει με τους ορους του,σαν την παλια "καλη" Ε.
    (υπαρχει και μια ανακοινωση εργαζομενων στην Ε που κατηγορει την ιδιοκτητρια οτι με την πωληση της Χρυσης Ευκαιριας αντι να καλυψει μισθους αυτη εδωσε αυξημενα μερισματα στους ελαχιστους μετοχους!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "Αν και δεν συμφωνω οτι μπορεις να βρεις πραγματα για να διαβασεις στο Διαδικτυο..Οχι αν ψαχνεις κατι που να ειναι κατ`επιφαση αριστεροπροοδευτικο και ταυτοχρονα εντος του συστηματος να παιζει με τους ορους του,σαν την παλια "καλη" Ε."

    Παρεξήγηση. Δεν είπα ότι είναι το ίδιο. Είπα ότι εφόσον ενδιαφέρεται κάποιος να κατανοήσει κριτικά τα πράγματα υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα απ' την Ε για να διαβάσει.

    Το ότι η Ε έπαιζε καθαρά συστημικό ρόλο το συνειδητοποίησα πριν περίπου 17 χρόνια, έχοντας υπάρξει αναγνώστης της για 2-3. Δεν ξέρω το υπόλοιπο αναγνωστικό της κοινό τι βρήκε αντισυστημικό στην εφημερίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @Αντώνης

    Είχα στείλει για εκτενή μηνύματα, δυστυχώς μάλλον τα κατάπιε ο blogger. Το ρεζουμέ ήταν ό,τι εκ των υστέρων θα προσδιοριστεί ποιά ολόκληρη αλληλουχία γεγονότων ήταν η ''τομή'' με την αντιπολίτευση, και νομίζω ένα από αυτά τα γεγονότα θα είναι το κλείσιμο της ''Ε''.Όσοι θέλουν να κάνουν οβάλ τον κύκλο για να μην κλείσει, νομίζω θα μεταμορφωθούν οι ίδιοι σε μετα-μεταπολίτευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή