Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Κοκτέιλ Μολότωφ # 101

Δεν με ενδιαφέρει να έχω δίκαιο. Με ενδιαφέρει να υπάρχει δικαιοσύνη. Είναι γελοίο να νομίζεις ότι "έχεις" δίκαιο ή ότι μπορείς να "έχεις" δίκαιο σε ένα κόσμο όπου εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι (ποιος ξέρει τον αριθμό;) που δεν γνωρίζεις, για τους οποίους δεν σκέφτεσαι και δεν μπορείς να σκεφτείς αν θέλεις να ζήσεις και να διατηρήσεις τις ψυχικές σου ισορροπίες, συντρίβονται καθημερινά, πεθαίνοντας πρώτα όρθιοι, από μέσα τους. Απέναντι σε μια τέτοια κατάσταση, που υπήρχε πάντα, και που τώρα είναι απλώς κοντύτερα στην πόρτα σου, η εμμονή με το να έχεις δίκαιο και να αποδείξεις ότι έχεις δίκαιο είναι συνώνυμη της πιο χοντρόπετσης αναισθησίας. Όχι, δεν έχω δίκαιο. Έχω άδικο. Ζω στο άδικο, αναπνέω το άδικο, τρώω το άδικο, αγοράζω το άδικο, πουλάω το άδικο, κοιμάμαι με το άδικο. Γιατί; Γιατί πέρα από κάθε υποκειμενική προδιάθεση ελέους για τον εαυτό μου και σκληρότητας για τον άλλο υπάρχει μια θεμελιακή αντίφαση, μια βασική ασυμβατότητα που δεν μπορώ να ακυρώσω ή να εξαφανίσω. Αυτή η ασυμβατότητα χωρίζει το ουσιαστικό "δίκαιο" και το ρήμα "έχω", στρέφει το ρήμα ενάντια στο ουσιαστικό, καθιστά το ουσιαστικό όμηρο του ρήματος. Δίκαιο είναι να έχουν όλοι, δηλαδή κανείς. Δίκαιο είναι το "έχω" να μην έχει πια νόημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου